पुस्तकालयभाग १८

३० हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ सतिसंग भवन राणी तालाब जम्मू शहर

साहिब सतिगुर सच्चा गया आ, आदि जुगादि शब्द अनादी बेपरवाहीआ। जो एथे ओथे दो जहानां बणे मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। वार थित सोहणी पूरनमा रिहा सुहा, वेला वक्त दए वड्याईआ। जम्मू निवासीओ ज़रा मार के वेखो धिआं, बन्द कवाड़ी पर्दा लाहीआ। घर घर बैठा जोत जगा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। शब्द अगम्मी नाद रिहा वजा, दिवस रैण अठ्ठे पहर करे शनवाईआ। मन वासना नाल हो के जुदा, आत्म परमात्म पल्लू गए छुड़ाईआ। धुर दा मालक नर हरि ख़ालक सच संदेसा इक्को रिहा सुणा, जग जीवन दाता जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट अन्दर बैठा वड़, दूर दुराडा पन्ध ना कोए रखाईआ। सतिगुर साचा तुहाडे काया मन्दिर अन्दर, निज घर बैठा डेरा लाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वेखे सोहणा मन्दिर, नौ दुआरे पन्ध चुकाईआ। बजर कपाटी खोल्ह के वेखे जिंदर, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। मन वासना दहि दिशा ना दौड़े भज्जे बन्दर, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। साचा रस देवे निज नंदन, साचा रस इक्क वखाईआ। जन्म कर्म लक्ख चुरासी तोड़े बन्धन, बन्दगी इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट अन्दर बैठा वड़, सतिगुर सच्चा बेपरवाहीआ। सतिगुर सच्चा पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना जन्मे ना जाए मर, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त निहकर्मी वेखे सर्ब कर्म, कर्म कांडां डेरा दए ढाहीआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया मन वासना तोड़े भरम, भाण्डा भय भउ भनाईआ। पंज तत काया माटी वेखणा हड्ड मास नाड़ी चर्म, गृह गृह आपे फोल फुलाईआ। सच संदेसा नर नरेशा सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा इक्को समझा दए ज़ात पात बरन, वरन गोत वंड ना कोए वंडाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी साची बख्शे इक्क सरन, चरन कँवल ध्यान जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट बैठा अन्दर वड़, गृह गृह आपणा आसण लाईआ। सतिगुर पूरा हर घट वसेरा, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। जिस दे कोल हक नबेड़ा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ । भाग लगाए काया माटी खेड़ा, अन्दर मन्दिर सोभा पाईआ। पतित पापी उत्ते करे मेहरा, मेहर नज़र आप टिकाईआ। बिन करनीओ करता पार कर जाए बेड़ा, सतिगुर शब्द वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द अनन्द सागर, गहर गम्भीर नज़री आईआ। भाग लगावे काया गागर, मानश मानुख वंड वंडाईआ। आत्म परमात्म देवे आदर, मन वासना दूर कराईआ। किरपा करे करीम कादर, कुदरत दा मालक ख़ालक शहिनशाहीआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धुआईआ। साचा वणज कराए

बण सौदागर, साचा सौदा इक्को नाम वखाईआ। सो सूरबीर जोधा बहादर, जो सतिगुर पूरे लगे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हर घट अन्दर बैठा वड़, निरगुण नूर नूर डगमगाईआ। सतिगुर पूरा कहे जिन्हां मेरे मिलण दी रखी आस, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। मैं सदा वसां पास, जगत विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। दीआ बाती कमलापाती करां इक्क प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दयां गंवाईआ। लेखे लावां पवण स्वास, साह साह समाईआ। झगड़ा मुका के पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। दरस वखावां साख्यात, स्वच्छ सरूपी आपणा रूप वटाईआ। ज़ाहर बातन करां बात, भेव अभेदा करां रुशनाईआ । पूरनमाशी कहे मेरी पूरनमा वाली रात, राती सुत्तयां शब्द हो के दयां वखाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गाउँदे गाथ, गीता ज्ञान करे वड्याईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट वसेरा सभ दे वसे पास, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट हो के अन्दर बैठा वड़, सतिगुर पूरा डेरा लाईआ। सतिगुर कहे मैं सच स्वामी मालक इक्को नज़री आईआ। बिन रसना जिहवा बत्ती दन्द अक्खरां बोलां बाणी, निरअक्खर धार समझाईआ। अमृत आत्म रस देवां ठंडा पाणी, कँवल नाभी आप उलटाईआ। लेखा चुकावां चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लोड़ रहे ना राईआ। सुरती शब्द मिलावां हाणी, सीता राम होवे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट अन्दर बैठा वड़, सच सिँघासण पुरख अबिनाशण निज आत्म परमात्म डेरा लाईआ। सतिगुर शब्द कहे जिस नूं मेरी लोड़, अन्दर वड़ के खोज खुजाईआ । मेरा रूप रंग भाग करे मथोर, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। नाता तोड़े पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। चिरी विछुन्नी आत्म परमात्म दए जोड़, नाता धुर दा दए बणाईआ। इक्को तन्द बज्झे डोर, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। अन्धेरा चुके अन्ध घोर, सति दीप होए रुशनाईआ। मंत्र फुरे फुरना फोर, मन मनसा दए गंवाईआ। जूठ झूठ कूड़ी क्रिया देवे होड़, होका इक्को इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिगुर सच्चा वसे साचे घर, गृह मन्दिर अन्दर बैठा डेरा लाईआ। सतिगुर शब्द दीन दयाल, दयानिध आपणी दया कमाईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, मुहब्बत धुर दी इक्क बंधाईआ। साची सख़ियां मिले साचा काहन, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। प्रेम प्रीती बख्शे दान, धुर दी वस्त इक्क वरताईआ। सच सिँघासण देवे आराम, मन वासना ना कोए हल्काईआ। आवण जावण झगड़े मुकावे तमाम, लक्ख चुरासी दए मिटाईआ। सच वस्तू दे के धुर दा इनाम, नाम निधाना झोली पाईआ। इक्को मेला होवे सच्चे राम, जो रिश्ता धुर दा दए जणाईआ। बिन सतिगुर पूरे होए ना किसे कल्याण, सचखण्ड दुआरे ना कोए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ नूं मार्ग रस्ता दस्से आसान, मेहरवान हो के मेहर

नज़र नाल तराईआ। आप भावें कुछ ना कहिणा, कहिण दी लोड़ रहे ना राईआ। ज़रूर प्रभ दा दर्शन करना ओस नैणां, जेहड़ी अक्ख ना किसे खुल्हाईआ । सज्जण बणाउणा इक्को सैणा, जो साख्यात होए सहाईआ। जिस दे नाल सदा सदा सद मिल के बहणा, घर इक्को डेरा लाईआ। जो चुकावे जन्म जन्म दा लहिणा देणा, दे दे ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन कहिण सुणन तों सभ कुछ दए समझाईआ। बेशक कहिण सुणन दी नहीं गल्ल, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। जे सहिजे मुश्किल हो जाए हल, बिन हलवे पूड़ी खवायां मिले हरि रघुराईआ। विछोड़ा रहे ना घड़ी पल, आत्म परमात्म ना होए जुदाईआ। दीपक जोती जाए बल, अन्दरे अन्दर होए रुशनाईआ। दूई द्वैती मिट जाए सल, साहिब इक्को नज़री आईआ। पूर्ब जन्म दा झोली पै जाए फल, इस जन्म दा लेखा दए मुकाईआ। निहचल धाम वखाए अटल, सच दर इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन कहिण सुणन तों काया कपड़ वेख वखाईआ। कहिण सुणन नालों अन्दर ध्यान चंगा, बिन रसना जेहवा मिले वड्याईआ। साहिब सतिगुर सदा बख्शंदा, शब्दी रूप बेपरवाहीआ। जगत नेत्र जहान अन्धा, भगत भगवान अन्दर अक्ख खुल्हाईआ। तुहाडे जीवण दा अन्तिम कन्ढ्ढा, वेला नेड़े दए वखाईआ। बिना पूरे सतिगुर मंज़ल पौड़ी चढ़या कोए ना डण्डा, डण्डावत सच ना कोए कराईआ । आत्म परमात्म बण जाए धुर दा संगा, सगला संग निभाईआ। काया मन्दिर अन्दर साचा तीर्थ हो जाए गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन कहिण तों करनी वेख वखाईआ। कहिण सुणन दी एथे केहड़ी लोड़, बुद्धी वाली ना कोए चतुराईआ। जेहड़ा विछड़यां रिहा जोड़, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। जिसदी लगी निभे तोड़, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। साहिब स्वामी होवे बन्दी छोड़, फाँसी जम दी दए कटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी रखदे गए लोड़, सो आसा पूर प्रभ पूरन बेपरवाहीआ। सुरती शब्द बंधावे डोर, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । रसना कहिण दी केहड़ी बात, कहि कहि थक्की सर्ब लोकाईआ। बिन सतिगुर पूरे अन्दरों खोल्हया किसे ना ताक, पर्दा परे ना कोए हटाईआ। धुर दा जुड़या ना कोई साथ, सज्जण साहिब ना अंग लगाईआ। अज्ज मिलण दा हो गया इतफ़ाक, इतफ़ाकिया गया आईआ। वस्त अमोलक देवे दात, दाता दानी दया कमाईआ। शब्द घोड़े चढ़ावे राक, अस्व इक्को दए वखाईआ। जे जगत गवरनरी दा कीता राज, हुक्म हासल नाल वड्याईआ। अन्दर आत्मा परमात्मा दी रही आवाज़, लोड़ींदा साजण ना कोए मिलाईआ। फिरदा रिहा विच समाज, भज्जया वाहो दाहीआ। तकदा रिहा सन्त साध, साधना सच ना कोए जणाईआ। जो स्वामी हर घट अन्दर होया

विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। जिस नूं समझ ना सके कोई दिमाग़, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। भगत उधारन जिस दा जुग चौकड़ी रिवाज, रयाइत नाल पार देवे कराईआ। ओथे कहिण सुणन दी केहड़ी गाथ, जो अन्दर वड़या मन्दिर चढ़या सभ कुछ जाणे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए उठाईआ। कहि सुण रसना थक्की, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। लभ लभ सृष्टी अक्की, भज्जे वाहो दाहीआ। बिन हरि किरपा तक्के ना कमलापती, पतिपरमेश्वर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जिन्हां नाम देवे निरगुण निरवैर इक्क रती, रतन अमोलक हीरे दए बणाईआ। सनमुख साख्यात दरस करावे अक्खी, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। भगत भगवान दी बण जाए ओह सख़ी, जिस दी रास आदि जुगादि नज़री आईआ। भावें जगत माया विच होवे लक्ख लक्खी, करोड़ करोड़ी रूप वटाईआ। प्रभ दुआरे कीमत कोए ना कक्खी, कौडी हट्ट ना कोए विकाईआ। जे सतिगुर पूरे गुरमुख कहे मैं कोई गल्ल दस्सी, दस्स के दिता समझाईआ। एह गल्ल नहीं अच्छी, भगत भगवान सदा वजदी रहे वधाईआ। सृष्टी कहे विछोड़ा जलमीन मच्छी, गुरमुख कहे विछोड़े विच्चों जोड़ा जोड़े विच्चों इक्को नज़री आईआ। कहिण सुणन दी पढ़न लिखण दी एथे नहीं कोई पट्टी, पटेदारी सारी दित्ती गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक्को सच्ची, सच साजण लए मिलाईआ। ठीक होवे जे मिले ठाकर, अन्दर ठोकर दए लगाईआ। भेव खुल्हा के काया गागर, अमृत रस दए चवाईआ । शब्द गुरू प्रगट होए बहादर, सूरबीर इक्को नज़री आईआ। दर आयां घर आयां गृह मन्दिर देवे आदर, आदर्श आपणा इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठीक ठाक सभ नूं वेख वखाईआ। ठीक ठाक सारे कहिंदे फ़क्कर, फ़िकरयां विच गाईआ। चोटी चढ़या वेख्या कोए ना सिख़र, मंज़ल हक ना कोए जणाईआ। जगत विद्या पढ़ के अक्खर, दीन दुनी रहे सुणाईआ। आप आपणा कर के वक्खर, रैहबर मिल्या ना बेपरवाहीआ। जिस वेले भगत भगवान दे आ जाए पतण, पिछला पन्ध मुकाईआ। ओस वेले साहिब आप आवे पत रक्खण, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। फेर लोड़ ना रहे करन दी कोई यतन, यथा योग यथार्थ यदप आपणा रंग दए रंगाईआ। मुड़ के लै जाए ओस वतन, जिस वतन विच्चों बेवतन कर के लोकमात दिता घलाईआ। पूरनमाशी कहे फेर अन्धेरी रैण ना होवे मसण, नूरी चन्द होवे रुशनाईआ । पूरनमा कहे मैं अज्ज आई सभ नूं दस्सण, होका दे के रही सुणाईआ। बाहर कोई ना जायो लभ्भण, घर बैठा बेपरवाहीआ। जिस नूं कहिंदे गोपाल मूर्त मदन, मुकन्द मनोहर लख्मी नरायण गा गा ख़ुशी मनाईआ। जिस दे चरन कँवलां विच्चों लभ्भो पदम, निशानी तत्तां वाली वड्याईआ। उस दा भगतां दे काया मन्दिर अन्दर पहला कदम, लँघ दहलीज़ों अगे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, बिन कहयां सुणयां सभ कुछ आवे समझण, लेखा सभ दा वेख वखाईआ। गवरनर जी कदी वेख्या जे नर, जिस नूं नरायण सति कहि के सारे रहे गाईआ। जिस दा इक्को सचखण्ड दुआर सच्चा घर, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जो सन्त सुहेले रिहा फड़, अन्दरे अन्दर जोड़ जुड़ाईआ। जो काया मन्दिर अन्दर जाए चढ़, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। जिस तों विकार हँकार रहे डर, प्रकृती सीस ना कोए उठाईआ। जिस दे हुक्में अन्दर गुर अवतार पीर पैगम्बर खेल रहे कर, जुग चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ। सो साहिब समर्थ जिस दी महिमा अकथ जुग चौकड़ी चलावे रथ, समर्थ सहिज सुखदाईआ। जे ओस दा दर्शन कर लओ नाल अक्ख, फेर हो जाओ सृष्टी नालों वख, नज़री आए ओह प्रतख, जिस नूं रसना जेहवा ना सके दस्स, बिन कहिण तों हो जाओ ओस दे वस, ओह अन्तर आत्म देवे रस, मेट रैण अन्धेरी मस, शब्दी तीर निराला मारे कस, अणयाला इक्को इक्क चलाईआ।

३० हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ आर ऐल शर्मा दे गृह जम्मू

शमअ कहे कोटन कोटि परवाना मेरे उत्ते सड़दा, तन माटी ख़ाक रुलाईआ। इक्क दूजे नूं वेख वेख मरदा, आपणा आप मिटाईआ। बहुत्यां विच्चों कोई विरला दिसे प्रेमी सच्चे प्रेम प्यार दा, प्रीती आपणी दए दृढ़ाईआ। जो राह तक्के मुहब्बत वाले महबूब हकीकी यार दा, यराना धुर दा इक्क लगाईआ। सो मरन तों पहलों अन्तर अन्तर इक्को इक्क पुकारदा, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। लेखा छड के जित हार दा, नाता तोड़ जगत वड्याईआ। गुलशन छड मौज बहार दा, बसन्त कोलों मुख भवाईआ। राह तक्के मंज़ल ओस अगम्म अपार दा, जिस दा पौड़ा नज़र किसे ना आईआ। पुरख अकाल परवरदिगार मेला मंगे ओस निरँकार दा, जो निराकार आपणा आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शमअ परवाना आपणा हुक्म इक्क वखाईआ। परवाना कहे सुण शमअ, दीपक तैनूं दयां जणाईआ। मेरा प्रेम प्यार दा सोहणा समां, सुहावणी रुत दए वड्याईआ। मैं छड के हरख़ सोग ग़मां, दर तेरा वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया लालच रही कोई ना तमअ, ममता मोह दिता मिटाईआ। मेरा जोबन नित नवां, जो तेरी भेंट चढ़ाईआ। मैं संदेसा इक्क कहवां, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। मैं ओसे दे अन्दर रहिवां, जिथ्थों होवे ना कदे जुदाईआ। ओसे दी सेजे सवां, जिथ्थे सके ना कोए उठाईआ। ओसे दी चरनी बहवां, जो मेहर नज़र नाल तराईआ । तेरी भेंट कर के आपणा दमा, दीवाना हो के शहादत दयां वखाईआ। मेरा रास होवे कम्मा, कर्म कांड देणा मिटाईआ। जगत वासना ना रहे मना, मन का मणका दिता भवाईआ। दूर दुराडा आया भन्ना, भज्जया

वाहो दाहीआ। तेरे प्रकाश नूं वेख के होया अन्न्हा, बीनाई मेरे उत्ते छाईआ। मैं वार के आपणा तना, तकदीर तदबीर नाल लवां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। शमअ कहे सुण परवाने निधान, मैं सति सच दयां दृढ़ाईआ। मेरे उत्तों कोटन कोटि आपणा आप करके दान, तन माटी गए तजाईआ। मैं वेख के होया हैरान, अन्दरों समझ किसे ना पाईआ। बहुते मरे विच अज्ञान, भरमी भरम भुलाईआ। इक्क दो चार नूं मिल्या सच्चा ज्ञान, बोध अगाध दिता समझाईआ। अग्नी सड़या परवाना होवे ना कदे परवान, परां वाला लेखा कम्म किसे ना आईआ। अन्तर अन्दर करो इक्क ध्यान, ब्रह्म विद्या सच पढ़ाईआ। मेरे उत्तों सड़न तों पहलों तुहाडी आसा बेनन्ती परवान करे भगवान, मेहरवान आपणी झोली पाईआ। फेर तुसीं परवाने चंगे नालों इन्सान, धुर दा हुक्म दयां सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। परवाना कहे सुण दीपक जोत, तेरा अग्नी तत नज़री आईआ । मेरे अन्दर तेरे प्रेम प्यार दी चोट, सुत्तयां रही उठाईआ । भावें सड़ गए कोटी कोट, आपणा आप मिटाईआ। मैं आसा रखी जाणा ओस दी गोद, जो सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मैनूं किसे अन्दरों दिता बोध, कीती सच पढ़ाईआ। भावें विद्या वाले बहुते लोग, शास्त्रां रहे सुणाईआ। मैं इक्को धुन आवाज़ सुणी धुर सलोक, ढोला अगम्म अथाहीआ। जिस दे चरन चुम्मे मोख, मुक्ती निउँ निउँ सीस निवाईआ। ओथे किसे दी चले ना कोई सोच, समझ ना कोए वड्याईआ। जगत विचार ना जाणे खोज, पर्दा ओहला ना कोए उठाईआ। मरन तों पहलां जेहड़ी मैनूं आई मौज, मौजूदा हो के दयां सुणाईआ। मैं तेरे दर्शन करदा रोज़, दूर दुराडा बैठा आसण लाईआ। अज्ज मेरी पुग गई औध, वेला अन्त दए गवाहीआ। मेरा तत्तां वाला शरीर होणा मौत, अग्नी देणा जलाईआ। मैं मिलणा ओस ख़ौंत, जो कन्त कन्तूहल सच्चा शहिनशाहीआ। जेहड़ा कदी ना गया औंत, भगत भगवन्त लए प्रगटाईआ। भावें शमअ दे कोल परवाने बहुत, बहुत्यां विच्चों इक्क दो चार आपणे लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां नूं दित्ती आपणी होश, हवस कूड़ी दए बुझाईआ। दीपक कहे परवाने मैनूं सारे कहिंदे चिराग़, चरागाहां विच करां रुशनाईआ। अन्धेर दा धोवां दाग़, नूरो नूर डगमगाईआ। प्रेमीआं दा बणा साक, सज्जण इक्क अख्वाईआ। मित्रां दा खोल्हां ताक, पर्दा दयां गंवाईआ। तेरा मेला होया नाल इतफ़ाक, जोड़ा जुड़या सहिज सुभाईआ। लेखा मुकाउणा दिवस रात, बिना दीपक दीप होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा दए चुकाईआ। परवाना कहे सुण बलदी जोत, अग्नी रूप नज़री आईआ। मैं वेख के लोक परलोक, दो जहान खोज खुजाईआ। साची मिली ना किते मौज, मजलस हक ना कोए दृढ़ाईआ। रसना जिहवा बत्ती दन्द गाउण दे

प्रेमी बहुत, अन्तर आत्म भेंट ना कोए कराईआ। बेशक तेरे उत्ते सड़न दी साडी रौंस, धुर दी वादी मातलोक वेख वखाईआ। बिना सच प्रीत साची मंज़ल सक्या कोई ना पहुंच, मुकामे हक ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। दीपक कहे परवानया मैं चुक्कां तेरा पर्दा, कूड़ी क्रिया देवां जलाईआ। तेरा साफ़ करां हिरदा, माया ममता मोह मिटाईआ। तेरा मेल मिलावां जो विछड़या चिर दा, आत्म दा मालक बेपरवाहीआ। जो ब्रह्मण्डां खण्डां अन्दर फिरदा, पुरीआँ लोआँ आकाश पातालां वेख वखाईआ। जो मालक सचखण्ड दुआर थिर घर दा, हक मुकामे डेरा लाईआ । जिस दा गेड़ा आदि जुगादि गिड़दा, जुग चौकड़ी रिहा भवाईआ। जिस दी अदालत अन्दर सच नबेड़ा निबड़दा, झूठा जुरम ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। परवाना कहे बेशक तूं मेरा कर्म देवें साड़, अग्नी अग्ग जलाईआ। दुहाई दरोही ख़ुदाए दी कूक के कहे तीह हाढ़, हाढ़ा कढ के इक्क जणाईआ । जिन्हां परवानयां दी गिणी नहीं किसे कोलों मिकदार, तादाद शमार ना कोए जणाईआ। उन्हां विच्चों इक्क दो चार दा खेड़ा होवे आबाद, बहुती आबादी दी लोड़ रहे ना राईआ । जिन्हां सच प्रेम अन्दर आपणा आप कीता बरबाद, बन्दीखाना गए तुड़ाईआ । उन्हां नूं सूफी कहिण शाबाश, सन्त फ़कीर ढोले रहे सुणाईआ। झगड़ा मुकया विच्चों कायनात, कलमा इक्को हक हकीकत रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। परवाना कहे बेशक असीं बहुते, आप आपणा गए मिटाईआ। दीपक कहे मैं सारे वेखे रोंदे, कूक कूक देण दुहाईआ। थोड़े विच्चों ओस दा ढोला गाउँदे, गहर गम्भीर इक्को आस तकाईआ। ओह साची सेजा सौंदे, जिथ्थे सके ना कोए उठाईआ। जन्म मरन विच ना आउँदे, नाता चुरासी गए तुड़ाईआ । भगत सदा भगवान दे अखवाउदे, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। रूप धरना कूड़ कुड़यार कांउँ दे, हँस माणक मोती चोग चुगाईआ। झगड़े मुका देण हूं तूं दे, कूड़ी तमअ देण मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। परवानयां विच्चों परवाना कोई मन्ज़ूर, लेखा वेखे धुर दरगाहीआ। जिवें सूली चढ़दयां विच्चों मन्ज़ूर होया मनसूर, मनसा आसा उस दी पूर कराईआ। एह प्रभ दा सच्चा दस्तूर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जे जलवा देवे कोहतूर, मूसे नूं मूँह दे भार सुटाईआ। जे परवानिउँ तुहाडे अन्दर होया ग़रूर, मग़रूरी कम्म किसे ना आईआ। सभ ने नाता छडणा तन वजूद, तत्तां तत ना कोए हंढाईआ। मंज़ल चढ़ के वेखो अर्श अरूज़, महिराब शहिनशाहीआ। जिथ्थे सड़ के स्वाह बण के लेखा ना होवे मौकूफ़, हरूफ़ सके ना कोए बदलाईआ। शमअ उत्ते डिगण वाले परवाने सारे दिसण मसरूफ़, भज्जण वाहो दाहीआ। कोटां विच्चों दो चार जेहड़े मंगदे मंज़ले मकसूद, मुकामे हक बैठे

डेरा लाईआ। उन्हां नूं केहड़ी लोड़ पढ़न हज़ारा दरूद, कल्मयां नाल करन लड़ाईआ। जिधर वेखां उधर मौजूद, मुफ़लिसां अन्दर मुफ़लिस, चाकरां अन्दर चाकर, शहिनशाहां अन्दर शहिनशाहीआ। भगत भगवान दोवें मिल के सच्चे परवानयां दा देण सबूत, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। मैख़ाने होवण महिफूज़, जिथ्थे दीवाने बैठे सोभा पाईआ। पैमाना हक देवणहारा बारसूख़, जाम धुर दा इक्क प्याईआ। जिस दा प्रेम करे ना कोई मनसूख़, जुग चौकड़ी ना कोए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ । परवाना शमअ जगत कहावत, चन्द चकोर नाल मिलाईआ। जिन्हां उत्ते परमात्म आत्म करे सख़ावत, मेहर नज़र इक्क उठाईआ । मन मनुआ ना पए बग़ावत, कूड़ी क्रिया ना कोए लड़ाईआ। पंजां तत्तां ना कोए अदावत, झगड़ा कूड़ ना कोए वखाईआ। उन्हां परवानयां दी सभ तों वखरी बनावट, रूप अनूप दए दृढ़ाईआ। जिन्हां नूं जलदयां जलदयां सड़दयां सड़दयां कोई ना होवे रुकावट, अगे हो ना कोई परताईआ। उन्हां दी जन्म जन्म दी मुके थकावट, पाँधी आपणा पन्ध जाण गंवाईआ। मात गर्भ दी रहे ना अलामत, आलमां कोलों इलम ना करन पढ़ाईआ। तिन्हां दी देवे आप ज़मानत, बन्दीख़ाने विच्चों बाहर कढाईआ । सो परवाना जन्म तों पहलों मरन तों बाद सही सलामत, साहिब स्वामी आपणे रंग रंगाईआ। सच्चे दीपक उत्ते सड़न दी किसे नूं नहीं ममानत, होका दे ना कोए हटाईआ। शमअ नाल प्रेम शख़शीअत दी सच्ची अमानत, धुर दी वस्त नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। परवाना कहे शमअ मैं तेरे उत्तों होवां मुर्दा, आपणा आप मिटाईआ। दीपक कहे पहलों सुण संदेसा ओस सतिगुर दा, जो इक्को इक्क समझाईआ। जिस दा हुक्म फ़रमान कदे ना मुड़दा, दो जहानां रिहा भवाईआ। जो खेल करे आपणी लोड़ दा, लोड़ीदा आपणा हुक्म वरताईआ । जो जुग जुग विछड़यां जोड़दा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। प्रेमी प्यारे प्रीतम हो के आपणे नाल तोरदा, तुरत आपणा रंग रंगाईआ। सच दुआरा इक्को खोल्हदा, धुर दी सिख्या करे पढ़ाईआ। सच वणजारा बण के तोलदा, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। जिथ्थे लेखा नहीं कोई रोल दा, कूड़ी क्रिया वंड ना कोए वंडाईआ। बेशक परवाने तूं आपणा आप वारी घोली घोल घोलदा, तन माटी विच समाईआव। जे हुक्म मन्नें ओस धुरदरगाही ढोल दा, जो सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। तैनूं घर नज़री आ जाए कोल दा, दूर जाण दी आस रहे ना राईआ। जो मेहरवान हो के पर्दे खोल्हदा, घर विच घर करे रुशनाईआ। जिस दा दीपक पवण हवा नाल कदे नहीं डोल दा, सास नाल ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद अभेदा दए खुल्हाईआ। शमअ कहे परवाने वेख ओह दीप, जो दीपां लोआँ करे रुशनाईआ। जिस दे नाल लक्ख चुरासी रोशन हस्त कीट, घट घट रिहा डगमगाईआ। उस दी धार

अगम्मी अनडीठ, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। ओह दीपक बाल्या जाए ना कदी किसे सीख, माचस नाल ना कोए वड्याईआ। ओह शमअ साचे परवानयां नूं रिहा उडीक, जो भगवान भगत रिहा उपजाईआ। जेहड़े सड़ मरने ओसे दे घर दे बणन वसनीक, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। ओह दीपक तेरे मन्दिर अन्दर नज़दीक, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दे नाल आदि जुगादी सच प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। बहुत्यां विच्चों इक्क दो चार दिसण ठीक, जो परवाने बण के साची शमअ उत्तों आपणा आप भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दीप करे रुशनाईआ। शमअ शमअ दीप दीप परवाने परवाने सारे गाउँदे, गा गा रहे सुणाईआ। अक्खरां वाले शेअर बणाउदे, नज़मां नाल वड्याईआ। जगत अखाड़यां विच जणाउदे, रसना जिहवा बत्ती दन्द आपणा ज़ोर लगाईआ। अन्दर वड़ के सच परवाना आपणा रूप ना कोए वटाउदे, दीवाना हो के मस्ती नाम ना कोए चढ़ाईआ। साचा दीपक बिन तेल बाती ना मूल जगाउदे, जिस दी दिवस रैण होए रुशनाईआ। सड़न तों पहलां मरन ओसे दी झोली नहीं पाउदे, जिस ने शमअ परवाने दोवें दिते बणाईआ। जगत वाली रीत भगत भगवान सुखाउदे, नित नवित वेस वटाईआ। कोटां विच्चों दो चार आपणा लेखा लेखे लाउदे, जिन्हां दी लेख लिख्त शहादत दए गवाहीआ। बाकी आपणा पन्ध ना मूल मुकाउदे, पाँधी हो के भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच परवाना गुरमुख इक्क वड्याईआ। सच परवाना जिस बणन दा चाउ, दीपक उत्ते आपणा आप देणा जलाईआ। सो मंज़ल तके बेपरवाहो, जिस दा खेल बेपरवाहीआ। जो फड़ बाहों लए उठाओ, सुत्तयां लए जगाईआ। जिस दी नईआ नौका चले नाओ, खेवट खेटा हो के सेव कमाईआ। जिस दा दीपक बले थाँईं थाउँ, घट घट करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच परवाना साची शमअ दोहां दा लेखा सदा सदा सद वेख वखाईआ। शमअ कहे मैं परवाने वेखे बेशुमार, नित नवित मेरे उत्ते फेरा पाईआ। मैनूं इक्क दो चार उत्ते रिहा एतबार, बाकीआं नालों नाता ल्या तुड़ाईआ। भावें मेरे प्रकाश अन्दर हुन्दे ख़ुआर, ख़ाहमख़ाह आपणा आप मिटाईआ। मैं तकदा थोड़्हयां नूं मिलदा दलील दा दिलबर यार, मेहरवान दया कमाईआ। बहुते हुन्दे वेखे ख़ुआर, जन्म मरन विच फेरे रहे पाईआ। जिन्हां दे अन्तर बख्शया हक प्यार, सच दिता दृढ़ाईआ। सो बैठे ठांडे दरबार, चरन कँवल मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित आपणा हुक्म वरताईआ। शमअ कहे मैं कलिजुग वेखी शरारत, शरई सारे नज़री आईआ। हरफ़ां दी पढ़न इबारत, अक्खरां नाल शनवाईआ। कोटां विच्चों मैं दो चार दी करनी सफ़राश, बहुत्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां नूं अन्तर दित्ती ढारस, कूड़ी क्रिया तमअ मिटाईआ। दीप दीआ वखा के इक्क ख़ालस, ख़सूसीअत उस दी

देणी समझाईआ। जिस दे विच नहीं कोई लालस, लालच रूप ना कोए वटाईआ। जो भगतां दी निंद्रा लाहवे आलस, दलिद्रीआं दा दलिद्र दए गंवाईआ। टिक्के मस्तक लाह के कालख, जोती नूर करे रुशनाईआ। एथे ओथे बण के सालस, झगड़ा दए मिटाईआ। सच परवानयां दा बण के वारस, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच परवाना शमअ दीवाना इतमीनान नाल दोहां खेल खिलाईआ।

३० हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ विद्या नंद सूदन पदमनी देवी दे गृह जम्मू

दयावान सदा भगवान, भगत वछल अखवाइंदा। जुग चौकड़ी नित नवित वेखणहारा मार ध्यान, लक्ख चुरासी जीव जंत खोज खुजाइंदा। सच प्रीती देवणहारा दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। सरन सरनाई जो डिग्गे आण, फड़ बाहों गले लगाइंदा। शब्द अगम्मी दे ज्ञान, बोध अगाध आप समझाइंदा। आत्म परमात्म वखा के सच निशान, निशाना इक्क प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाइंदा। श्री भगवान सदा दातार, दयावान अख्वाईआ। भगत सुहेला विच संसार, लोकमात दए वड्याईआ। जिस दी सिफ्त गाउँदे जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दए गवाहीआ। संदेसा देवण शास्त्र सिमरत वेद पुराण, भेद अभेदा रहे खुल्हाईआ। तिस दा मिलणा बड़ा आसान, घर घर विच मेला सहिज सुभाईआ। सति सरूप इक्को जाण, वड शाहो भूप भरम दए मिटाईआ। निज नेत्र बख्श के इक्क निशान, निशाना धुर दा दए वखाईआ। सच दुआरे कर परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। दाता दानी गहर गम्भीर गुणी गहिंद, वड वड्डा वड वड्याईआ। जन्म कर्म दी सगली मेटे चिन्द, चिन्ता चिखा दए गंवाईआ। अमृत धार वहा के अन्दर सागर सिन्ध, कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। भेव चुका के जीउ इंड पिण्ड, ब्रह्मण्ड दए वखाईआ। भेव खुल्हा के सुरप्त इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव धुर दा नूर चमकाईआ। भगत सुहेले बणा के अनादी बिन्द, बिन्दराबन वाला दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब समर्थ दए वड्याईआ। श्री भगवान सदा दयाल, दयानिध अख्वाईआ। भगत सुहेले वेखे लाल, सन्त सज्जण लए उठाईआ। फल लगा के काया डाल्ह, बसन्ती रुति दए बणाईआ। नाता तोड़ के कूड़ कुड़यार, काल महाकाल भउ मिटाईआ। साचा मन्दिर वखा के काया धर्मसाल, दरवाज़ा इक्को दए खुल्हाईआ। जिथ्थे शब्द अगम्मी अनहद वजे ताल, तलवाड़े दी लोड़ रहे ना राईआ। दीपक जोती जोत निरँजण देवे बाल, आदि निरँजण होए आप सहाईआ। जन्म जन्म दी लेखे लाए

घाल, धायल थांए लए पाईआ। श्री भगवान सदा सदा भगतां दा सुणनहारा सवाल, जो सवाली हो के आए अन्तर आत्म आपणी झोली डाहीआ। एहो मिसल बेमिसाल, जो बिनां मसलयां लए प्रगटाईआ। जिस श्री भगवान दा देंदे सर्ब अहिवाल, ओह हालत सभ दी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान सर्ब गुणवन्त, गुणी गहिंद अखवाइंदा। नाम भण्डारा दे के मंत, मंतव सभ दा हल कराइंदा। भगत सुहेले बणा सन्त, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताइंदा। आत्म परमात्म बणा के नार कन्त, सेज सुहञ्जणी इक्क हंढाइंदा। नाम चाढ़ के रंग बसन्त, कूड़ कुड़यारा रूप बदलाइंदा। गढ़्ह तोड़ के हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक्क समझाइंदा। मेल मिला के साची संगत, धुर दा संग जणाइंदा। बोध अगाधा बण के पंडत, विद्या इक्को इक्क दृढ़ाइंदा। नाता तुड़ा के स्वर्ग बहिश्त जन्नत, सचखण्ड दुआरा इक्क सुहाइंदा। जिस दा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी अन्त, अन्तष्करन सभ दा वेख वखाइंदा । सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेअन्त, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताइंदा। श्री भगवान जन भगतां कोलों अगे कराए ना कोई मिन्नत, सिम्मत अन्दरों आप बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिवें बिदर अलूणा साग खाधा बिना निमक, अमृत रस विच भराइंदा। श्री भगवान सभ दा मित्र, मीत मुरार नज़री आईआ। निरगुण धारों आए निकल, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। जन भगतां तन मन ठांडा करे सीतल, अग्नी अग्ग बुझाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे मुलभ्मा कोई पीतल, कंचन इक्को रंग रंगाईआ। भेव खुल्हा के अन्दर बाहर भीतर, पर्दा दए उठाईआ। साचा मेल के धुर दा प्रीतम, प्रीती इक्को दए वखाईआ। बेशक लभदयां लभदयां मानस जन्म दे अनेक साल बीतण, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस वेले धरनी धरत धवल उत्ते आपणी आप देवे परीखण, परदयां अन्दर पर्दा दए उठाईआ। नाम निधान सुणाए कीर्तन, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द हिलाईआ। फेर गुरमुख पीड़ रहे ना किसे तन, दु:ख दर्द दए मिटाईआ । बन्न्ह लवे वासना मन, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। सोहणा पुन्नयां दा चढ़े चन्न, अन्ध अन्धेर दए गंवाईआ। राए धर्म ना सके डंन, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। नेत्रहीण रहे ना कोई अन्न्ह, सति प्रकाश दए प्रगटाईआ। डुब्बदा बेड़ा देवे बन्न्ह, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। किरपा करे श्री भगवन, भगतां होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरदा लेखा झोली पाईआ। श्री भगवान कहे मैं सभ दा मालक, बेपरवाह रूप वटाइंदा। आदि जुगादी ख़लक दा ख़ालक, मख़लूक वेख वखाइंदा। शब्द सरूपी बण के सालस, धुर दा हुक्म इक्क जणाइंदा। कूड़ी निंद्रा मेट के आलस, जूठ झूठ पन्ध चुकाइंदा। भगत सुहेले कढ के ख़ालस, ज़ात पात वरन गोत डेरा ढाइंदा। दुरमति मैल धो के कालख, नाम टिक्का इक्क चमकाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, श्री भगवान साहिब स्वामी हर घट वेख वखाइंदा। श्री भगवान कहे जो सच बेनन्ती करे अरदास, आसा मन ही मन उपजाईआ। सदा सदा सद रवां उस दे पास, आपणा संग बणाईआ। ढोला दस्स के धुर दी गाथ, सोहँ सो करां पढ़ाईआ। आत्म परमात्म बणा के नात, कूड़ी क्रिया दयां खपाईआ । अठ्ठे पहर रख इक्को प्रभात, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। साची पटी पढ़ा के जमात, धुर दे हरफ़ दयां समझाईआ। जिस दा लेखा लिख ना सके कोई कायनात, कलम दवात ना कोए वड्याईआ । जिस दा नूर ग़रूब होया ना कदी आफ्ताब, जोत जोत जोत रुशनाईआ। जो ख़लक दा ख़ालक सभ दा अहिबाब, मुहब्बत विच समाईआ। तन वजूद वजाए रबाब, सुरंगी धुर दी इक्क हिलाईआ। सो भगत सुहेला भगतां बणया रहे ग़ुलाम, फ़रमाबरदार इक्को नज़री आईआ। जो वड्डा वड अमाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। सो सभ दे पूरे करन आया काम, कामनी कूड़ी दए गंवाईआ। जन भगतां दा निमक ना करे हराम, खा के मुश्किल हल सहिजे दए कराईआ। घर सुरती मेला कर के राम, धुर दी बंसरी घनईआ दए वजाईआ। जोबन वन्ता नौजवान, रूप अनूप लए प्रगटाईआ । भाग लगा के काया खेड़ा ग्राम, साचे मन्दिर बैठ सोभा पाईआ। मेट मिटा के अन्धेरी रैण शाम, धुर दा नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां प्या के अमृत जाम, जमां तों लए छुडाईआ। जिन्हां ओट रखी इक्क भगवान, दूजे दर ना मंगण जाईआ। तीर्थ तट ना कोए इश्नान, घर स्वामी मिले काहन, मुश्किल करे आसान, दरस दिखावे गुण निधान, आवण जावण चुके जम दी काण, मन शैतान रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, श्री भगवान साहिब सुल्तान वाली दो जहान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत डूँग्घी कंदर वेख वखाईआ। श्री भगवान कहे जो मेरा बण जाए भगत, भाग धुर दा झोली पाईआ। नाता तुट जाए कूड़े जगत, जिज्ञासू करां जणाईआ। अन्तर आत्म दे के शक्त, शख्सीअत दयां बदलाईआ। सुहञ्जणा कर के वक्त, वेला वेख वखाईआ। पन्ध मुका के अर्श फर्श, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। जेहड़ी आदि तों मंगी शर्त, शर्तीया ओहो भगतां नाल पूर कराईआ । कूड़ी क्रिया दा पूरनमाशी कहे मेरा सभ ने रखणा वरत, वारता अगली दयां जणाईआ। सूरबीर मर्दाने बणावां मर्द, मदद आपणी नाल रखाईआ। भगतां दा वंडां दर्दीआं दा दर्द झोली लवां पाईआ। श्री भगवान कहे मेरे नाल मिल के हुन्दा नहीं किसे दा हरज़, हर्जाने सभ दे वेख वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा पूरा करन आया फ़र्ज़, फ़राइज़ सभ दे वेख वखाईआ।