३० हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ चेला सिँघ दे गृह वज़ारत रोड जम्मू
कर्म कांड दा जगत ज्ञान, विद्या लोकमात वड्याईआ। आत्म बोध श्री भगवान, परम पुरख अख्वाईआ। जिन्हां उपर होवे मेहरवान, नज़रे कर्म मेहर उठाईआ। सच प्रीती बख्शे चरन ध्यान, नीती अन्दरों दए बदलाईआ। सो सरनी चरनी डिगे आण, आप आपणा माण मिटाईआ। तिस रक्खणहारा वाली दो जहान, मालक ख़ालक नूर ख़ुदाईआ। वस्त अमोलक नाम निधाना दे के धुर दा दान, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। भेव चुका के ज़िमीं असमान, गगन मण्डल पर्दा दए उठाईआ । घर स्वामी सज्जण मिले आण, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। पंज तत त्रैगुण साचे दर कर परवान, परवाना आपणा दए फड़ाईआ। आत्म परमात्म दा मालक धुर दा काहन, साची सख़ियां मिल के रास वखाईआ। ठाकर स्वामी बण के धुर दा राम, सीता सुरती लए प्रनाईआ। महबूब मुहब्बत विच बण के इक्क अमाम, अमलां दा लेखा दए चुकाईआ। साचा सजदा दस्से इक्क सलाम, नमो नमस्ते इक्क दृढ़ाईआ। जो अन्त अख़ीरी किहा कृष्न काहन, भगवत गीता दए गवाहीआ। अठारां ध्याए जग करदे गए ज्ञान, हरफ़ हरूफ़ नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। आदि जुगादि पुरख अकाल देवे साची सरनगति, गति मित आपणे हथ्थ रखाईआ। बोध अगाध आत्म परमात्म दे के ब्रह्म मति, अलख अगोचर अगम्म अथाह साची विद्या आप पढ़ाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। धीरज दे सन्तोख सति, सति सतिवादी मेल मिलाईआ। निज नैण खोल्ह के अक्ख, ज्ञान नेत्र इक्क प्रगटाईआ। कर्म धर्म तों कर के वख, महल अटल इक्क सुहाईआ। जिस गृह निरगुण नूर जोती दीपक बले लट लट, अन्ध अन्धेरा नज़र कोए ना आईआ। शब्द अनादी राग सुणे अनहद, धुन आत्मक राग आप दृढ़ाईआ। श्री भगवान जो चरनी गया ढठ, अठ्ठ तत मन मति माया मोह चुकाईआ। नाता जोड़ के सच्चो सच, सति दुआरा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सरन पड़े जो साहिब गृहस्ती, दयावान आपणी दया कमाईआ। नाम ख़ुमारी दे के मस्ती, मस्त दीवाने लए बणाईआ। प्रीतम हो के मिले अर्शी, अर्श फर्श दोवें पन्ध मुकाईआ। देवे वड्याई उपर धरती, धरनी धौल आपणे रंग रंगाईआ। खेल वखाए साचे घर दी, जिस घर वज्जे इक्को नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंज़ल वखाए ओह चढ़दी, जिस दा पौड़ा हथ्थ किसे ना आईआ। सरन पड़े जो साहिब स्वामी, अन्तर जानत वेख वखाईआ। पतिपरमेश्वर अन्तरजामी, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ । बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द सुणाए अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। झगड़ा मुकाए चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज डेरा देवे ढाहीआ। अमृत आत्म निजर देवे ठंडा पाणी,
बूँद स्वांती आप चवाईआ। आत्म परमात्म साचा मेला सुरती शब्दी हाणी, घर मन्दिर वज्जे वधाईआ। सो गुरमुख गुरसिख हरिभगत हरिजन सुघड़ सुचज्जी बणे सवाणी, गृहस्ती आपणा रंग दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। श्री भगवान जिस सरन लई तक, ओट इक्को इक्क रखाईआ। ओस दा नबेड़ा करे हकीकत हक, लाशरीक नूर ख़ुदाईआ। नेत्र लोचन खोल्ह के अक्ख, आख़र आपणी मंज़ल दए वखाईआ। जिस गृह बैठा पुरख समर्थ, जोती जाता डगमगाईआ। सच सच्च दुआरा खोल्ह के हट्ट, वस्तू इक्को इक्क दए वरताईआ। मेल मिला के कमलापात, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। जन्म कर्म कर्म जन्म तों कर के वक्ख, घर सुहावणा इक्को दए समझाईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा होवे जस, दूजी सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जिथ्थे सन्त सुहेले भगत भगवान सूफ़ी फ़कीर करन अकठ्ठ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जेहड़ा ज्ञान कृष्न अर्जन दिता दस्स, दूसर किसे ना आया हथ्थ, सारे रोंदे नेत्र अक्ख, हन्झूआं नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सरन इक्क वखाईआ। सच गृहस्ती प्रभ दी सरन, साहिब स्वामी दया कमाईआ। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, फुरने पूरे बन्द दए वखाईआ। लहिणा देणा चुका के मरन डरन, आवण जावण गेड़ कटाईआ। साची तरनी दस्से तरन, अणतारू पार लँघाईआ। जो पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर चरन फड़न, फड़ बाहों गले लगाईआ। सच दुआरे ठांडे दरबारे ओह वड़न, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ । नाता तुट जाए वरन बरन, जात पात दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। अठारां ध्याए बोलके कहे गीता, अक्खरां अक्खरां नाल वड्याईआ। सभ दा मालक इक्को ठांडा सीता, सतिगुर साचा बेपरवाहीआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित अगम्मी रीता, समझ सके कोए ना राईआ। जेहड़ा त्रैगुण सदा रहे अतीता, त्रैभवण धनी आपणी खेल वखाईआ। जिस दा वसेरा ऊँचां नीचां, घट घट रिहा समाईआ। जिस दा कलमा नाम हदीसा, हज़रतां करे पढ़ाईआ। जिस दा लेखा जुग चौकड़ी कदे ना बीता, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। कृष्न कहे मैं अर्जन दित्ती सिख्या, अठारां ध्याए मिली वड्याईआ। नाम निधान दी पा के भिच्छया, भेव दिता खुल्हाईआ। साचा नाम श्री भगवान किसे कलम शाही नाल लोकमात ना लिख्या, सारे ओसे दी सिफ्त सलाहीआ। जो सच सरनाई आए उस दी की कहाणी ते की विथ्या, की करे कोए वड्याईआ । ओह छड के सृष्टी कूड़ी दृष्टी मिले इक्को मितया, जो मित्र प्यारा आदि जुगादि इक्क अख्वाईआ। जिथ्थे माण मिलदा वडयाँ निक्कयां, ऊँचों नीच नीचों ऊँच इक्को रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ।
कृष्न किहा गीता संदेसा देवे श्री भगवान, जो भाग सभ दा झोली पाईआ। बारां अखशरां वाला जगत ज्ञान, वासदेवा सर्ब समझाईआ। जो प्रभ दी चरन सरन डिग्गे आण, उहनां नूं पढ़न लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। ओह मेहर नज़र नाल लै जाए ओस अस्थान, जिस दी भूमिका समझ कोए ना पाईआ । जिथ्थे काहनां दा वसे काहन, ना ज़िमीं ना असमान, कोटन कोटि निमस्कार करदे राम, दसरथ बेटे बैठे अक्ख झुकाईआ। उस दा इक्को इक्क निशान, इक्को नूर नूरी महान, दूजा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए उठाईआ। भगवन कहे जो गृहस्ती आए दवार, चरन कँवल सरनाईआ। बिन भगतीउँ देवां तार, एहो मेरी वड्याईआ। पतित पापीआं करां उधार, दुष्ट दुराचारां आपणे रंग रंगाईआ। जो नार होवे विभचार, कन्त दुहागण वेस वटाईआ। जिस वेले सरन डिगे आण, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। ओस वेले दे के सच्चा दान, पूर्ब लेखा कर्मां रोग मिटाईआ। अगे साख्यात मेला धुर भगवान, भगवन हो के आपणी गोद उठाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो कोटां विच्चों कोई हुन्दा परवान, जिस उपर आपणी दया कमाईआ। प्रभ सरन एहो वडा ज्ञान, इस तों परे नहीं कोई ध्यान, कर्म कांड दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दए चुकाईआ। प्रभ दी सरन सभ तों उत्तम जुगती, जगत जग जीवण दाता दए वड्याईआ। ओथे लोड़ रहे ना मुक्ती, मुक्त तों परे साचे घर सच दुआरे दए बहाईआ। जिथ्थे मंज़ल भगतां दी मुकदी, अगला पन्ध ना कोए जणाईआ। ओथे लोड़ रहे ना कोई पढ़नी तुक दी, ढोले गीत ना कोए सुणाईआ। नूरी धार नूर नूं झुकदी, नूर नूर विच समाईआ। एह खेल नहीं कोई पर्दे ओहले लुक दी, सनमुख हो के रिहा समझाईआ। जेहड़ी आत्म परमात्म नाल गृहस्ती हो के दूजिआं ताईं पुछदी, दुहागण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता आपणी खेल वखाईआ। गृहस्ती सर्ब धर्मीं से वसे बाहरे साथ एक, साहिब स्वामी नज़री आईआ। तिसदी साची टेक, जो टिक्के मस्तक रिहा लगाईआ। जिस दे रूप जुग चौकड़ी अनेक, निरगुण सरगुण आपणा फेरा पाईआ । सो भगत सुहेला इक्क अकेला हर घट रिहा पेख, निज आत्म बैठ डेरा लाईआ। ओस दे कोल ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहानां भेत, भेव दए खुल्हाईआ। की होया जे गीता अठारां ध्याए लिख्या लेख, त्रैलोकी नाथ अनाथां दित्ती वड्याईआ। प्रभ दी सरन सभ तों उत्तम श्रेष्ट विशेष, जो विषयाँ विच्चों बाहर कढाईआ। जिस दी ओट रखदे विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर इक्को अक्ख खुल्हाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी सुहावणहारा सच्चे देस, धाम अवल्लड़े डेरा लाईआ। गृहस्तीआं नाल गृहस्ती हो के रिहा खेड, खिलारीआं नाल आपणी खेल बणाईआ। जिहने अर्जन नूं दिता भेज, कृष्न दित्ती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। थान
थनंतर खोजदा, ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान। सभ दी सोच आपे सोचदा, जाणी जाण मेहरवान। भेव जाणे लोक परलोक दा, वड दाता गुणी निधान। लेखा जाणे अठारां ध्याए अक्खरां वाले सलोक दा, सोलां कला नौजवान। अन्तिम मालक बण के आपणी मौज दा, दिता इक्क फ़रमान। जो मालक ख़ालक परलोक दा, दाता दानी मेहरवान। जो भगत सुहेला बण जाए ओस दा, चरन कँवल करे ध्यान। ओसदी मंज़ल कोए ना रोकदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महल अटल सुहाए इक्क मकान। उत्तम निराला सभ तों वखरा गृहस्त, गहर गम्भीर गया समझाईआ। जिन्हां दे अन्दर प्रेम प्यार दा इश्क, नारी कन्त ख़ुशी मनाईआ। साख्यात सच स्वामी जिन्हां दा इष्ट, दृष्ट गए खुल्हाईआ। खेल अवल्लड़ा अनोखा रामा वशिष्ट, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। सरन लगयां दी प्रभ दे कोल लिस्ट, वखरी वंड आपणे हथ्थ रखाईआ। उन्हां नूं कर्म धर्म ज्ञान ध्यान दी देणी ना पए किशत, हिस्सयां विच्चों हिस्सा ना कोए रखाईआ। उन्हां नूं लोड़ रहे ना स्वर्ग बहिश्त, उन्हां दे पैंडे दए मुकाईआ। उन्हां दी आसा पूरी करे प्रभू आप निरिच्छत, इच्छया सभ दी वेख वखाईआ। चरनी लगणा बड़ा औखा बहुत्यां विच्चों बहुते जांदे ख़िसक, थोड़्हयां विच्चों थोड़्हे प्रेमी नज़री आईआ। परमात्मा आत्म दा सदा भोगे आप गृहस्त, अनभोगी हो के आपणी खेल खिलाईआ। एह कोई सौदा नहीं टांक जिसत, हिन्दसयां वाली वंड वंडाईआ। सरनगति जो आए जन्म कर्म दा कूड़ कुड़यारा निन्दक, प्रभ गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। श्री भगवान सरन जो जाए ढठ, अभुल भुल दए बख्शाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी दुरमति मैल देवे कट, पतित पुनीत दए वखाईआ। नाम अगम्मी शब्दी ला के सट्ट, सोई सुरती लए उठाईआ। दरस दिखा के निज नेत्र आपणी अक्ख, दोंह अक्खां दा लेखा दए मुकाईआ। मेल मिला के सच्चो सच, सच समग्री दए समझाईआ। भगत भगवान मिल के पैण हस, हस्ती विचों मस्ती मिले नूर ख़ुदाईआ। इके मन्दिर अन्दर जाण वस, वसल इक्को इक्क जणाईआ। सभ तों न्यारे सभ तों हो के वख, सभ दे अन्दर इक्को इक्क वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। कृष्न काहन सच सुनेहड़ा जो अख़ीरी गया दस्स, दहि दिशा जगत सुणाईआ। श्री भगवान पुरख समर्थ, सभ दे संसे रिहा मुकाईआ। जो ओस दी सरन गया ढठ, लेखा मुक जाए तत अठ्ठ, कूड़ी क्रिया मेटे साड़े जगत भठ, आत्म ब्रह्म दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच समझण दी सच्ची रखी कयास, अन्दर अन्दर काया मन्दिर वेखे मार झात, बन्द किवाड़ी तों अगला खोल्ह के ताक, जिथ्थों ख़ाहिश उपजे बाहर आवे नाल स्वास, रसना जेहवा मिल के बाणी बैखरी विच शनवाईआ।
३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ गुरमोहण सिँघ दे गृह पठानकोट ज़िला गुरदासपुर
फुल्ल कहिण असीं बण के सोहणा हार, हारदिक देण आए वधाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी विछड़े मेले सज्जण यार, मीत मुरारे आपणा जोड़ रिहा जुड़ाईआ। अन्तर आत्म बख्श इक्क प्यार, सोई सुरती लए उठाईआ। निज नेत्र दे दीदार, कूड़ी हवस दए मिटाईआ। धुर दा मन्दिर मैनूं वखाल, गृह दीआ बाती इक्को होए रुशनाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख वेख के आपणे लाल, लाल गुलाला आपणा रंग चढ़ाईआ। तूं दाता दीन दयाल, दयावान अख्वाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। घर पुच्छे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल नाल, जगत विछोड़ा पन्ध कटाईआ। मानस जन्म दी लेखे लाए कीती घाल, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। हार कहे मैं चरनी गया लग, आप आपणा ल्या मिटाईआ। मिल के साहिब सूरे सरबग, मेरे अन्दर वज्जी वधाईआ। मैं कूक सुणावां जग, दहि दिशा ढोला इक्क अल्हाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेले रिहा लभ, निरगुण दाता पुरख बिधाता भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना पार कर के हद, सच दरबारा नर निरँकारा इक्को वेख वखाईआ। जिस घर प्रेम अन्दर दीपक जोती रिहा जग, नूरो नूर करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी अनहद नाद रिहा वज, धुंन आत्मक राग अल्हाईआ । बिन मक्के काअब्यों साचे हुजरे कराए हज्ज, महबूब मुहब्बत सच कमाईआ। दर्शन देवे उपर शाहरग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। हार कहे जिस वेले मैं लग्गा चरन, धूढ़ी टिक्का मस्तक लाईआ। मेरा अन्दरों खुल्ह गया हरन फरन, निज लोयण होई रुशनाईआ। मेरा चुकया मरन डरन, लक्ख चुरासी पैंडा रिहा मुकाईआ। मैं मंज़ल ओस लग्गा चढ़न, जिसदा राह खैहड़ा ना कोए दरसाईआ। मैं ओस दा ढोला लग्गा पढ़न, जिस दा नग़मा नाम तालीम विच ना कोए दृढ़ाईआ। मैं दर्शन लग्गा करन, हरस हवस दित्ती मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ । हार कहे मैं वेख्या नर नरेश, नर निरँकार इक्को नज़री आईआ। जो निवासी सचखण्ड दुआरे धुर दे देस, मुकामे हक सोभा पाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदे गए संदेश, खाणी बाणी ढोले कल्मयां विच जणाईआ। जिस दा आत्म परमात्म इक्को उपदेश, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जो हर घट अन्दर रिहा वेख, गहर गम्भीर बेनज़ीर गुसाँईंआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता धर के वेस, अवल्लड़ा रूप इक्क प्रगटाईआ। जन भगतां करे साचा हेत, दर्शन देवे नेतन नेत, नर नरायण बेपरवाहीआ।
अन्दर वड़ के मन्दिर चढ़ के बजर कपाटी लाह के दस्से भेत, पर्दा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। हार कहे मैं आपणी भेंटा दित्ती बली, बलवान हो के सीस निवाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर वेख्या धनी, शाह पातशाह शहिनशाह नज़री आईआ। जिस दी भगतां नाल बणी, जुग चौकड़ी आपणी गोद उठाईआ। साचे सन्तां दी वड़ जाए अन्दर गली, बाहरों खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। गुरमुखां नाल आत्म परमात्म रूप रली, रंग इक्को इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी इक्को बेपरवाहीआ। हार कहे मैनूं आवे हासा, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। परम पुरख खेल तमाशा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। दाता दानी गहर गम्भीर सर्ब गुणतासा, दीन दयाल वड्डी वड्याईआ। मण्डल मण्डप दो जहान श्री भगवान बिन गोपी काहन पावणहारा रासा, नाम बंसरी धुर दी धुन अगम्म आवाज़ इक्क सुणाईआ । सन्त सुहेला इक्क अकेला जुग चौकड़ी जन भगतां देवे भरवासा, भरम भुलेखा कूड़ा दए मिटाईआ। आत्म परमात्म खोल्हे सद ख़लासा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। दयावान हो के दीनन देवे दातां, दातार आपणी दया कमाईआ। सभ दीआं पूरीआं करे ख़ाहिशां, ख़ाहिश आपणी नाल मिलाईआ। साहिब स्वामी पुरख समराथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हार कहे मैं इक्को प्रेम प्यार दा वेख्या धागा, जो कली कली रिहा जणाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़ा, पतित पुनीत दए वखाईआ। नाम सुणाए धुर दी गाथा, तूं मेरा मैं तेरा करे सच पढ़ाईआ। जिस दी वार गाउँदे रासा, सिफ्तां नाल सलाहीआ। ओह स्वामी साहिब पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता वेस वटाईआ। जन भगतां जन्म जन्म दा पूरा करे घाटा, वाधा चरन कँवल दए सरनाईआ। सचखण्ड निवासी सच दुआर धुर दा सुणावे साका, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। गुरमुखां अन्दरों खोल्ह के ताका, पर्दा ओहला दए उठाईआ। निरगुण नूर नूर जोत कर प्रकाशा, शब्दी नाद धुंन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद आपणा रंग रंगाईआ। हार कहे मेरे विच फुल्ल गुलाब, गुलशन सोहणा रिहा महकाईआ। मैं सजदा ओस नूं करां अदाब, बिस्मिल हो के आपणा आप भेंट कराईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे कहिण गुरू महाराज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जेहड़ा गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देवणहारा दात, निरगुण सरगुण झोली दए भराईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरी रात, सति सतिवादी इक्को चन्द करे रुशनाईआ। चार वरन बणावे इक्क जमात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल सुणाए इक्को गाथ, गीत गोबिन्द अगम्म अथाह इक्को इक्क जणाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां जुग जन्म दयां विछड़यां पुछे बात, लक्ख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ।
निज नेत्र लोचन नैण दर्शन देवे इक्क इकांत, शाहो भूपी स्वच्छ सरूपी आपणा रूप वखाईआ। जन्म कर्म लेखा लाए लोकमात, लहिणा देणा अगला पिछला दए मिटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नज़री आए साख्यात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। हार कहे मैं देणा होका, हुक्म धुर दा देणा जणाईआ। संदेसा देवां चौदां लोकां, चौदां तबक दयां उठाईआ। प्रभ मिलण दा इक्को मौका, लक्ख चुरासी विच्चों मानस जूनी नज़री आईआ। जिस विच मन दे ना सके धोखा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। भाग लगे साढे तिन्न हथ्थ काया कोठा, मन्दिर अन्दर वजे वधाईआ। पढ़ना पए कोई ना पोथा, बिन पुस्तक साची सिख्या दए समझाईआ। जगत साधना विच होणा ना पए औखा, जिस उपर मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। हार कहे मैं सभ नूं दस्सणा हार जीत, घट घट देणा दृढ़ाईआ। पतिपरमेश्वर साहिब स्वामी सच प्रीत, श्री भगवान इक्क सरनाईआ। दाता दानी गहर गम्भीर बेनज़ीर त्रैगुण माया करे अतीत, त्रैभवन धनी आपणा रंग रंगाईआ। पंज तत काया माटी प्रेम प्याले करे ठांडे सीत, निझर झिरना अमृत इक्को इक्क झिराईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्से धुर दा गीत, चौदां विद्या ना कोए पढ़ाईआ। ठाकर स्वामी घर सज्जण मिले ठीक, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। लेखा जाणे राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान हस्त कीट, घट घट अन्दर वेख वखाईआ। साचा कलमा कायनात दस्से इक्क हदीस, हज़रत हो के करे हक पढ़ाईआ। जन्म कर्म बदल देवे नसीब, मेहरवान मेहर नज़र इक्को इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड दाता बेपरवाहीआ। हार कहे जिस मैनूं कीता भेंटा, प्रेम प्रीती इक्क जणाईआ। तिस दा मालक इक्को बणे खेवट खेटा, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। पूर्ब जन्म जिस पिछला रख्या चेता, अगे राए धर्म ना दए सज़ाईआ। मानस जन्म लेखे लाए लेखा, चित्रगुप्त हिसाब ना कोए वखाईआ। अन्दर वड़ के साहिब सतिगुर खोल्हे भेता, पर्दा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। हार कहे जिस मैनूं ल्या गुंद, कली कली मेल मिलाईआ। मैं साहिब सतिगुर ल्या ढूंड, जगत जहान खोज खुजाईआ। जिस दे कोल अमृत सुहञ्जणी स्वांती बूँद, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। कूड़ी क्रिया आलस मेटे नींद, चेतन सुरती दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी होए सहाईआ । हार कहे मैं बहुता होया ख़ुश, ख़ुशीआं विच जणाईआ। जे कोई मैनूं लवे पुछ, सच संदेसा दयां दृढ़ाईआ। जो सभ तों निराला वखरा निरवैर हो के बैठा लुक, निरगुण आपणा आप छुपाईआ। जिस गोबिन्द सूरा बणाया आपणा सुत, जोती शब्दी धार खेल खिलाईआ। सो खेल करे अबिनाशी अचुत, बेपरवाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ ।
सोहणी सुहावणी मौले इक्को रुत, बसन्त आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा दर, जिस गृह मन्दिर घर वज्जे नाम वधाईआ। हार कहे मैं देवां सच सबूत, सर्ब दयां जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सभ दा इक्क महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा महल अटल मन्दिर इक्क अरूज, अर्श कुरश दोवें वेख वखाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर सदा रखे महिफ़ूज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फुल्ल कहिण असीं फुलवाड़ी विच्चों निकल के गए झूज, आपणा आप भेंट कराईआ। जन भगतां दे अन्दरों कढ्ढके दूज, दुतीआ भाउ देणा मिटाईआ। गुरमुखां आवे इक्को सूझ, बुध बिबेक रूप वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। हार कहे मेरी बेनन्ती अन्त अख़ीर, अरदास इक्को दयां जणाईआ। मालक ख़ालक पीरां दा पीर, पैगम्बरां दा अमाम नूर ख़ुदाईआ। शरअ दे कटणहारा ज़ंजीर, शरीअत अन्दरों दए बदलाईआ। मिटावणहारा जगत तकदीर, तदबीर आपणी इक्क दृढ़ाईआ। बिना अक्खां तों दरसावणहारा सच तस्वीर, नूर नूर करे रुशनाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त करे कबीर, काब्बयां विच वज्जे वधाईआ। सो सभ नूं देवणहारा धीर, धीरज इक्क बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। हार कहे मैं सतिगुर आया गृह, घर सच मिले वड्याईआ। साचे मन्दिर अन्दर निरगुण हो के बहे, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ । शब्द अगम्मी अन्तर नाम निधान इक्को कहे, रसना जिहवा बत्ती दन्द वज्जे हक वधाईआ। अमृत आत्म जाम प्याए वहाए धुर दी नैं, वहण आपणे नाल मिलाईआ। झगड़ा चुका के तूं मैं, माया ममता दए गंवाईआ। सच प्रेम दी बख्श के लै, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत श्री भगवान मिल के ढोला इक्को कहे, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। सन्त सज्जण चरनां उपर ढहे, माटी ख़ाकी धूढ़ी मस्तक टिक्का इक्क रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। हार कहे मैं ओन्हां दा करां धन्नवाद, जिन्हां धुर दरबारा दिता वखाईआ। प्रभू दे अगे करां फ़रयाद, अन्तर आत्मा नाल जणाईआ। साहिब स्वामी इन्हां दे के जावीं दाद, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सच प्रेम दी बख्श के याद, यद आपणी विच लैणा मिलाईआ। काया खेड़ा सदा रहे आबाद, घर महबूब नज़री आईआ । अन्दर वड़ के खोल्हणा राज़, पर्दा देणा उठाईआ। झगड़ा चुक जाए जगत निमाज़, आवाज़ इक्को देणी लगाईआ। सुरती शब्द कर के काज, मेला धुर दा लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणी माण वड्याईआ । हार कहे मेरी इक्को मंग, गहर गम्भीर दयां जणाईआ। प्रेमी प्यारयां चाढ़ ओह रंग, नाम मजीठी रूप वटाईआ। आत्मक धुन वजा सच्चा मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाईआ। सच दुआरा वेख लँघ, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। आत्म सेजा सुहा पलँघ,
आसण सिँघासण आपणी ख़ुशी जणाईआ। निरगुण नूर अगम्मी चढ़ा चन्द, जिस दा किशना सुखला पख नज़र कोए ना आईआ । प्रेमी प्यारयां भगतां आपणा दे ओह अनन्द, जिस अनन्द विच्चों अनन्दपुरी वाले गुरमुख लए प्रगटाईआ। ख़ुशी करदे बन्द बन्द, बन्दगी इक्को इक्क दृढ़ाईआ। जन्म मरन आवण जावण लक्ख चुरासी मुक जाए पन्ध, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। आत्म परमात्म विछोड़े विच ना होवे रंड, कन्त सुहागी हो के ख़ुशी देणी वखाईआ। आसा मनसा पूरी करनी तूं साहिब सदा बख्शंद, बख्शणहार तेरी बेपरवाहीआ। जे लेखा नहीं फेर वी गंढ्ढ, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। मेहरवान हो के ला अंग, अंगीकार इक्क अख्वाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया अन्तर रहे ना गंद, सुगंध इक्को देणी भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगतां अन्दर तेरे सच प्रेम दी सदा वजदी रहे वधाईआ।
३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ सरदूल सिँघ दे गृह पठानकोट ज़िला गुरदासपुर
फुल्ल कहे गुरमुख बण अगम्मी फूल, सच सुगंधी विच भराईआ। मन वासना ना जाणा भूल, अभुल दए वड्याईआ। आपणा आदि दा वेख मूल, तेरा नूर आत्म परमात्म नज़री आईआ। कट विछोड़ा कन्त कन्तूल, घर साचे वज्जे वधाईआ। श्री भगवान मन्न असूल, नेम इक्को रिहा दृढ़ाईआ। सच वस्त कर वसूल, वसल इक्को यार ख़ुदाईआ। धूढ़ी टिक्का मस्तक ला धूल, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। सच पंघूड़ा लैणा झूल, नाम हुलारा दए वखाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर होणा मशग़ूल, मश्वरा इक्को इक्क दृढ़ाईआ। माणस जन्म ना जाए फ़ज़ूल, फ़ज़ल रहमत दए कमाईआ। जन्म कर्म दा मंगे ना कोए मसूल, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा मुके ज़रूर, ज़रूरत जन्म जन्म दी खोज खुजाईआ। अबिनाशी करता सदा सदा सद हाज़र हज़ूर, हज़रत हो के दया कमाईआ। जूठ झूठ दा कट कसूर, किस्मत दए बदलाईआ। माया ममता तोड़ ग़रूर, सच शऊर दए वखाईआ। हउमे हंगता ना रहे फ़तूर, निवण सो अक्खर इक्क समझाईआ। जलवा मिले जोती कोहतूर, कुतबख़ान्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। सर्ब स्वामी होए मज़दूर, चाकर ख़ादम सेव कमाईआ। अन्तर आत्म करे कबूल, मेहर नज़र नाल मिलाईआ। मुहब्बत दा मालक साहिब महबूब, महवख़ाना इक्क दरसाईआ। लेखा चुक जाए मशरक मग़रब शमाल जनूब, सिमत दी लोड़ रहे ना राहीआ। लेखा मुक जाए कूड़ हदूद, हद तों परे डेरा दए वखाईआ। जिधर वेखे उधर मौजूद, गुरमुख सनमुख नज़री आईआ। जगत लालच कर दे नेस्तोनाबूद, कूड़ी क्रिया जड़्ह उखड़ाईआ। लेखे लाए तन वजूद, वजह नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लए मिलाईआ। फुल्ल कहे
गुरमुख आपणे अन्दर वेख सुगंधी, सुगंद खा के दयां जणाईआ। जिस दे उत्ते नहीं कोई पाबन्दी, पाबन्द हो के बैठा बेपरवाहीआ। जो तोड़नहारा ख़ानाबन्दी, बन्दगी इक्को इक्क समझाईआ। वासना रहिण ना देवे गंदी, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। जोती नूर चमकावे चन्दी, चन्द सूरज नैण शरमाईआ। मार्ग सिध्धी दस्से डण्डी, डण्डौत इक्को इक्क दृढ़ाईआ । पंच विकारा भेख मेटे पखण्डी, सतिसंगी सतिगुर शब्द दए जणाईआ। मंज़ल राह होवे ना तंगी, टेडी बंक ना कोए अटकाईआ। तट किनारा सुहाए भूमिका चंगी, चारों कुण्ट ख़ुशी वखाईआ। साहिब सतिगुर जिस दा दरवाज़ा गए लँघी, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओथे आत्म रहे कोए ना अन्धी, सति सरूप इक्को नज़री आईआ। ओथे साधां दी नहीं कोई मंडी, मवेशीआं वांग ना कोए भवाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेला माणे रस अनन्दी, अनन्द आत्म विच प्रगटाईआ। जिन्हां दी पिठ होवे ना नंगी, पुश्त पनाह बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सज्जण होए सहाईआ। फुल्ल कहे गुरमुख तेरे अन्दर सोहणा रंग, मैनूं नज़री आईआ। जिथ्थे वज्जे नाम मृदंग, अनरागी ढोले गाईआ। पवण पवणां पाए ठंड, अमृत झिरना रिहा झिराईआ। सेज सुहञ्जणी सुहाए पलँघ, बिन पावा चूल टिकाईआ। नूरी नूर चढ़ा के चन्द, अगम्म करे रुशनाईआ। सज्जण सुहेला हो के संग, धुर दा मेल मिलाईआ । नाता तोड़ के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज लेखा दए मुकाईआ । जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गोपाल दयाल दीनां होए सहाईआ । वस्त अमोलक रिहा वंड, नाम निधाना झोली पाईआ। पंजां कर के खण्ड खण्ड, अन्दर बाहर करे सफ़ाईआ। कूड़ कुड़यारी ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भनाईआ। पर्दा लाह के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा आप प्रगटाईआ। चरन कँवल सरनाई दे के अनन्द, सरनगति इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मंज़ल वेख वखाईआ। फुल्ल कहे मैं वेखां गुरमुखो तुहाडी सोहणी फुलवाड़ी, पत्त टहणी खूब महकाईआ। जिन्हां दा लेखा लग्गा सतारां हाढ़ी, पूर्ब हाढ़े कढ्ढे मिली वड्याईआ। लहिणा मुकया चरन छुहाई दाड़ी, सिर मस्तक हथ्थ टिकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई वारी, वारता पिछली दए गवाहीआ। अगे होए ना कोए ख़ुआरी, जन्म मरन ना कोए जणाईआ। भावें प्रभ नूं सारे कहिंदे जवारी, धोखेबाज़ नूर ख़ुदाईआ। जुग चौकड़ी होया रिहा बेएतबारी, अछल छल आपणा नाउँ धराईआ। फुल्ल कहे धन्न भाग जिस तुहाडे नाल लाई यारी, आपणी ख़ातर मिल के ख़ुशी मनाईआ। तुहाडी आत्मा ना रहे कुँवारी, परमात्म हो के आप प्रनाईआ। सच प्रेम नाल शृंगारी, जोबन रूप इक्क चढ़ाईआ। मुहब्बत दी कर पुजारी, घर साचे लई बुलाईआ। धुर दी दे ख़ुमारी, ख़ाह मख़ाह आपणा रंग रंगाईआ। तुहाडे नाल ना करे ग़द्दारी, गदागर हो के सेव कमाईआ। भगत सुहेले जावे तारी, चारों तरफ़ वज्जे वधाईआ। लहिणा चुका के पुरख नारी, नर नरायण माण
ताण इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे पार लँघाईआ। फुल्ल कहे जन भगतो तुहाडा साहिब रंग रंगीला, सच रंगत विच समाईआ । जो बण के सच वसीला, लोकमात वेस वटाईआ। पार कर के अम्बर नीला, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सभ दी वेखणहार दलीला, अन्दर अन्दर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। जन भगतो वेखो खेल सच्चे सतिगुर दा, जो साची सेव कमाईआ। पूर्ब लहिणा वेख धुर दा, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। आपणी करनी करन तों कदे ना मुड़दा, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। भावें हथ्थां पैरां नाल नहीं तुरदा, तुरत आपणा हुक्म जणाईआ। साजण गुरमुख मेले आपणी लोड़ दा, लोड़ींदा आपणे नाल जुड़ाईआ । लेखा चुका के अन्ध घोर दा, सच प्रकाश करे रुशनाईआ। नाता तुड़ा के कूड़ कुड़यार चोर दा, जगत ठग्गी तों लए बचाईआ। मंत्र दस्स के आपणा फुरना फोर दा, पर्दा ओहला दए उठाईआ। जो चरन प्रीती कर के आपणा आप घोलदा, सो घोली घोल घुमाई वेख वखाईआ। साचे नाम कंडे तराज़ू इक्को तोलदा, धड़ी सेर वटा नज़र कोए ना आईआ। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख सुहेले भगत वरोलदा, आप आपा खोज खुजाईआ। फुल्ल कहे मैं सच सति धुर हुक्म नाल बोलदा, आपणी कथा ना कोए सुणाईआ। जेहड़ा साहिब सतिजुग दा राह खोलदा, कुण्डे अन्दरों दए खुल्हाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर वखावे घर विच कोल दा, कुलवन्त श्री भगवन्त जन भगत कुल आपणी दए बणाईआ।