पुस्तकालयभाग १८

३१ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ कर्म सिँघ दे गृह नयाशाला ज़िला गुरदासपुर

गोबिन्द कहे मैं पुछां वात, पुरख अकाल सेव कमाईआ। जुग जन्म दा वेखां नात, पूर्ब पूर्ब फोल फुलाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करां घाट, घाटा पिछला दयां मुकाईआ। मंज़ल मंज़ल अगली दस्सां वाट, दर घर साचा इक्क समझाईआ। शब्दी शब्द सुणावां धुर दी गाथ, अलबोलत बोलत राग अल्हाईआ। सच भण्डार दे के दात, दौलतमंद दयां बणाईआ। सुरती सुरत कर इकांत, लिव इक्को इक्क वखाईआ। सोहणी सुहञ्जणी भिन्नड़ी रैण वखा के रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ । आत्म परमात्म कर के याद, मेल मिलावां सहिज सुभाईआ। साचा खेड़ा कर आबाद, नाम वजावां इक्क वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं लेखा लाउणा, पारब्रह्म प्रभ तेरी सेव कमाईआ। गुरमुख सज्जण मेल मिलाउणा, पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ। आत्म अन्तर भेव खुलाउणा, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। सच संदेसा नाम सुणाउणा, करां हक पढ़ाईआ। विछड़यां जग मेल मिलाउणा, नाता कूड़ तुड़ाईआ। महल अटल इक्क सुहाउणा,

जोती नूर कर रुशनाईआ। अमृत ठांडा जल प्याउणा, रस इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गोबिन्द कहे मैं करना ख़बरदार, धुर संदेसा इक्क जणाईआ। सोई सुरत करनी बेदार, ग़फ्लत निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ। संदेसा देणा धुर दे यार, सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। भगत सुहेले लैणे उठाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ । नेत्र लोचन नैण करो इक्क दीदार, पारब्रह्म प्रभ साचा दर्शन पाईआ। नव नौ चार पिच्छो आई जिस दी वार, वारता सभ दी वेख वखाईआ। जिस दे पिच्छे हुन्दे रहे ख़ुआर, लक्ख चुरासी भज भज थक्के वाहो दाहीआ। प्रीतम मिल्या ना सांझा यार, सति सतिवादी नज़र कोए ना आईआ। जिस दी सिफ्त कर कर काग़ज़ कलम शाही गए हार, आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जिस नूं खोजदे रहे सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग वेखण चाँईं चाँईंआ। जिस दी भविख्तां विच गाउँदे वार, गुर अवतार पैगम्बर ढोले नाद जणाईआ। जिस दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान बणे रहे इशतयार, इशतयारी बैठा रिहा मुख छुपाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता हो के ज़ाहर, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिसदा ना कोई खण्डा ना तलवार, खड़ग हथ्थ ना कोए चमकाईआ। हुक्मे अन्दर करे कार, शब्द संदेसा इक्क सुणाईआ। सन्त सुहेले गुर चेले मेले आण, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। माया ममता मोह तोड़ अभिमान, साची सिख्या इक्क समझाईआ। आत्म परमात्म दे के ब्रह्म ज्ञान, भाण्डा भरम देवे भनाईआ। सति धर्म वखाए निशान, शरअ विच ना कोए लड़ाईआ। साबत दस्से इक्क ईमान, श्री भगवान इक्क सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । गोबिन्द कहे मैं दस्सण आया ख़लासा, भेव अभेदा इक्क खुल्हाईआ। जिस दे उत्ते रख के आए भरवासा, जुग चौकड़ी बिन वेक्खयां ध्यान लगाईआ। जिस नूं सारे मन्नदे आए बापा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जिस दा परमात्म आत्म जुड़या सच्चा नाता, दो जहानां ना कोए तुड़ाईआ। जिस दी सति सतिवादी गाथा, विष्न ब्रह्मा शिव ढोले रहे गाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर टेकण माथा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस दी चरन छोह मंगण तीर्थ ताटा, सर सरोवर राह तकाईआ। जिस दी समझ ना सके कोई ज़ात पाता, वरन गोत ना वंड वंडाईआ। सो साहिब स्वामी पुरख अकाला वेखण आया जगत तमाशा, जगत नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं सच संदेसा देणा बोल, ढोला इक्को इक्क जणाईआ। पुरख अकाला तोलण आया तोल, नाम कंडा हथ्थ उठाईआ। सच दुआर रिहा खोल्ह, चारे कुण्टां पन्ध मुकाईआ। सन्त सुहेले रिहा वरोल, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। पूरा करन आया कौल, इकरार आपणा वेख वखाईआ। प्रगट हो के उपर धरनी धौल, धवल रिहा समझाईआ।

जिस दा लेखा कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, मुला शेख़ मुसायक सार कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ । गोबिन्द कहे मैं दस्सां सच्च, सति सति दयां दृढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी आया वत, बेवतन आपणा फेरा पाईआ। जिस दी ना कोई जगत वाली अक्ख, बिन नेत्र लोचन नैण सभ नूं रिहा तकाईआ। जिस दे कोल संसारीआं वाली नहीं वथ, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। जिस दे कोल कूड़ी महिमा वाला नहीं जस, सच सति इक्को इक्क दृढ़ाईआ। जो भगतां अन्दर रिहा वस, बिन डेरयों डेरा रिहा लगाईआ। प्रेम प्रीती अन्दर रिहा हस, हस्ती हस्ती विच्चों बदलाईआ। कूड़ी क्रिया करे भठ, अग्नी तत दए जलाईआ। माया ममता मोह हँकार विकार विच्चों लए रख, मेहर नज़र इक्क रखाईआ। दीन दुनी नालों कर के वक्ख, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ । धुर दी धार देवे साचा हक, हाकम हो के शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं दस्सणा सच प्यार, प्रेमी हो के दयां जणाईआ। मेरा अन्त अख़ीरी इक्क विहार, विवहारी हो के रिहा दृढ़ाईआ। जेहड़ा हथ्थ ना आया किसे जुग चार, चौकड़ी फिरदे मारे धाईंआ। जिस दा लेखा लिख ना सक्या कोई संसार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। सो लहिणा देणा देवणहार आप निरँकार, निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक्क बंधाईआ। गोबिन्द कहे मैं दयां सच हकूक, प्रेमीआं झोली दयां भराईआ। नाता तुट जाए आशक माशूक, गुरसिख गुरमुख गुर गुर इक्को रंग रंगाईआ। आर पार दी मुक जाए हदूद, आर पार वंड ना कोए वंडाईआ। सन्त सुहेले कर महफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। महल अटल दस्स अर्श अरूज़, इक्को घर देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान हो के दीनां गले लगाईआ। गोबिन्द कहे मैं भगतां दस्सणा बण के वारस, धुर दा हुक्म जणाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो इक्को वार करां सफ़ारश, नित नित लोड़ रहे ना राईआ। मेरी अक्खरां वाली नहीं अबारत, अलिफ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। मेरी इट्टां पत्थरां वाली नहीं इमारत, झरोखे जगत ना कोए जणाईआ। मेरी वकीलां अपीलां वाली नहीं अदालत, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। कूड़ी क्रिया नहीं अमानत, माया ममता मोह ना कोए वड्याईआ। मचलका भरे ना कोए ज़मानत, शहादत सके ना कोए भुगताईआ। मेहरवान हो के जन भगतां रक्खां सही सलामत, एथे ओथे होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे चुकाईआ। गोबिन्द कहे मैं बणना दस्स के शब्द गुरू, नाता तत्तां वाला तुड़ाईआ। पुरख अकाल दा मार्ग होणा शुरु, शरअ दए बदलाईआ। जिस दा इक्को मंत्र फुरू, चार वरन करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म सिध्धी इके नाल जुड़ू, अध विच ना कोए अटकाईआ। साचा भगत मंज़ल

चढ़ ना पिच्छे मुड़ू, अगे भज्जे वाहो दाहीआ। गोबिन्द कहे मैं उन्हां नाल तुरूं, जो तुरत मेरा हुक्म मन्न के ख़ुशी मनाईआ। लूण वांग कदे ना खुरूं, आदि जुगादि इक्को रंग रंगाईआ । सूमां वांग कदे ना झुरूं, दाता हो के दौलतमंद दयां बणाईआ। जगत वहण कदे ना रुढ़ूं, कूड़ी क्रिया दयां मिटाईआ। अग्नी अग्ग कदे ना सड़ूं, तपदयां ठंडे दयां कराईआ। तीर तलवार नाल कदे ना लड़ूं, शब्दी हुक्म इक्क मनाईआ। जुग जन्म दे विछड़े गुरमुख सज्जण फड़ूं, लक्ख चुरासी फोल फुलाईआ। उन्हां दी अन्दर मन्दिर मंज़ल चढ़ूं, सच सिँघासण बहि बहि डेरा लाईआ। जो इच्छया सो दो जहान करूं, सलाह लैण दी लोड़ रहे ना राईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड किसे कोलों ना हरूं, हार जित्त आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। सर्ब दा मालक प्रितपालक इक्को बणू, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जेहड़ी ज़ात पात वंड के गया मनू, मन विच्चों वासना देणी गंवाईआ। साचे भगत सुहेले शब्दी धार विच्चों जणूं, बण के धुर दी जणेंदी माईआ। कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा डंनूं, देवां सख्त सज़ाईआ। नेत्रहीण गुरमुख रहिण नहीं देणा अन्नू, लोचन आपणा देणा खुल्हाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डे सभ दे भन्नू, तीर अणयाला इक्क चलाईआ। सृष्ट सबाई ओस वेले गुर शब्दी सच मन्नू, जिस वेले घर बाहर सारे गए तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द कहे मैं हुक्म दसणा जगदीश, जगदीशर रिहा जणाईआ। दो जहानां जिस दे सीस ते होणा सीस, सिर विच्चों सिर नज़र किसे ना आईआ। कलमा धुर दा दस्से हदीस, हज़रत इक्क पढ़ाईआ। लक्ख चुरासी बदल के रीत, नीत आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे मेरा अख़ीरी कन्ढ्ढा अन्तिम वाट, सभ नूं दयां जणाईआ। जिस वेले वक्त सुहाउणा गोदावरी किनारा ताट, अतुट दया कमाईआ। इक्क शब्द संदेसा देणा पुरख समराथ, अगम्म अथाह जणाईआ। धुर दा अमृत लै के हाथ, हथेली उत्ते लैणा टिकाईआ। रवीदास दा रविआ होया ग्लास, बेआस आस पुजाईआ। लेखा दे पुरख अबिनाश, विश्वास, सभ दा दए धराईआ। उस तों अगे गुरमुख रहे ना कोई उदास, निराशा रूप ना कोए वटाईआ। स्वामी बण के वसां पास, अन्तरजामी हो के वेख वखाईआ। लेखे ला के लक्ख चुरासी विच्चों इक्क रात, जमात भगतां दयां बणाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच बेड़े चढ़ा के राथ रथवाही बण के धुर दी सेव कमाईआ।

३२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ महिंदर सिँघ, दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड नयाशाला ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर शब्द कहे शब्दी धार बणावां सिख, तत्तां विच्चों तत मिटाईआ। धुर दा लेखा देवां लिख, जिस सके ना कोए मिटाईआ। सभ दा सतिगुर नज़री आवां इक, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। साचे प्रेम दी प्रेमीआं लावां खिच, अन्तर अन्तर दयां हिलाईआ। वसेरा करां उहनां विच, जो विच्चों कूड़ी क्रिया गए कढाईआ। जन्म कर्म दी पूरी करां सिक, सिख़र चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। सच दुआरे पवां दिस, घर मन्दिर इक्क वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए बदलाईआ। सतिगुर शब्द कहे शब्दी सिख बणौंणा बच्चा, रक्त बूँद ना कोए वड्याईआ। नाम निधान दे के सच्चा, सच सच नाल मिलाईआ। मुहब्बत विच रहिण नहीं देणा कच्चा, कूड़ी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। रंग चाढ़ के आपणा तत्तां, तत इक्को देणा वखाईआ। दरस दिखा के बिना अक्खां, अक्ख आपणे नाल मिलाईआ। साची सिख्या धुर दी इक्को दस्सां, दर्शन जोत शब्द समाईआ। हरि जू हो के हिरदे वसां, हारदिक ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए दृढ़ाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं गुरसिख शब्दी बणाउणा चेला, नाता तत ना कोए रखाईआ। बिन मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ हुन्दा रहे मेला, घट भीतर जोड़ जुड़ाईआ। स्वामी बण के सज्जण सुहेला, अन्तरजामी हो के वेख वखाईआ। धाम आपणा दस्स नवेला, मन्दिर धुर दा देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुरमुख शब्दी धार विच्चों लैणा कढ, एहो वड्डी वड्याईआ। सच प्यार प्रेम प्रीती विच लडाउणा लड, अंगीकार इक्क अख्वाईआ। धुर दा नग़मा सुणाउणा छन्द, कलमा इक्क पढ़ाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द देणा अनन्द, रस धुर दा दए वखाईआ। सच इश्नान कराउणा बिन तीर्थ तट गंग, दुरमति मैल धवाईआ। बिन रूप रंग होणा संग, अनुभव आपणी खेल वखाईआ। बिन सूरज चन्द चमकाउणा ओह चन्द, जिस दा पख सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं गुरमुख बणाउणा शब्दी मुरीद, मुर्दा गोर ना कोए दबाईआ। डाकटर बण के धुर दा तबीब, अन्दरों तबीअत देणी बदलाईआ। सज्जण मीत मुरार बण हबीब, तमीज़ इक्को देणी दृढ़ाईआ। मेहर नज़र नाल कर अज़ीज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति वस्त तों रहिण नहीं देणा कोई ग़रीब, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जुग चौकड़ी जो थोड़्ही थोड़्ही देंदा रिहा तरतीब, हिस्सयां विच वंड वंडाईआ। खाणी बाणी शरअ शरीअत वेद पुराणां सुणाउदा रिहा गीत, ढोला धुरदरगाहीआ। सो सतिगुर साहिब खेल करे अजीब, अजब निराला वेस वटाईआ। जिस दी मन्नणी ना पए कोए ईद, बकरीद रूप ना कोए वटाईआ। सिध्धी

अन्दरों कर दए दीद, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं गुरसिख शब्दी बणाउणा सन्त, जगत वाली ना कोए पढ़ाईआ। भेव वाली नहीं कोई बणत, बस्त्र इक्को तन छुहाईआ। धुर सुहाग मिला के कन्त, दुहागण नाता देणा तुड़ाईआ। नाम इक्को दे के मंत, मंत्र सच सच समझाईआ। जिस दे सहारे लक्ख चुरासी जीव जंत, अन्तिम ओहो देणा मिलाईआ। जिस नूं सर्ब कहिण बेअन्त, बेपरवाह अख्वाईआ। जो आदि जुगादी बोध अगाधा पंडत, गुर अवतारां करे पढ़ाईआ। जिस दी बदली विच्चों बदल के आ गया सम्मत, समां रिहा समझाईआ। जिस दे दर ते सारे करदे मिन्नत, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो गुरमुखां मेटणहारा चिन्त, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। मन वासना रहिण ना देवे इल्लत, दहि दिशा ना कोए भुआईआ। आपणे मिलण दी आपे देवे हिम्मत, धुर दा हौसला दए वधाईआ। गुरमुखां सतिगुर शब्द पावे कीमत, करनी आप चुकाईआ। एह खेल वखरा ग़नीमत, इत्हास सके ना कोए समझाईआ। लेखा समझे ना कोए तुरीआ तरीमत, तार सतार ना कोए दृढ़ाईआ। भेव जाणे ना कोए ज़ेबो ज़ीनत, शाह शहान ना कोए जणाईआ। आलमीन लेखा समझा ना कोए अमीनत, इलम उल्मा ना कोए वड्याईआ । धार जाणे ना मज़्हब दीनत, दीन दुनी ना कोए वखाईआ। भेव रहे ना जल मीनत, चन्द चकोर ना कोए सलाहीआ। एह खेल नवां नवीनत, नव नौ चार राह तकाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुरमुख दो जहान कदे ना आवे हीनत, लानत सके ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कम्म करे ना कोए कमीनत, पातशाह हो के शहिनशाह आपणा हुक्म मनाईआ।

३२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ नुशहरा मजा सिँघ सन्त हरनाम सिँघ दे डेरे ज़िला गुरदासपुर

सबब नाल जो मिल्या नाल, अन्तर आत्म प्रेम वधाईआ। साहिब सतिगुर नदर निहाल, नेत्र लोचन नैण निज दए खुल्हाईआ। नाता तोड़ के कूड़ा पंज तत त्रैगुण जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। काया मन्दिर अन्दर सच्ची धर्मसाल, हरि ठाकर स्वामी दए मिलाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण घड़ी पल शब्दी धुन वज्जे ताल, अनहद नादी नाद सुणाईआ। दाता हो के दीन दयाल, दीनां अनाथां आपणे गले लगाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर करे संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । स्वच्छ सरूपी सोवत जागत दरस दए दिखाल, जागरत तुरीआ आपणा रंग रंगाईआ। जिस सतिगुर दी करदे भाल, सो पुरख अकाला दीन दयाला जोत सरूपी जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, काया खेड़ा वेखे घर, साढे

तिन्न हथ्थ खोज खुजाईआ। सबब नाल होया मिलाप, वेला वक्त दए गवाहीआ। अन्तर उपजे इक्को जाप, अजपा रूप वटाईआ। कूड़ी क्रिया मिट जाए संताप, संसा रोग रहे ना राईआ। पूर्ब जन्म दा रहे ना पाप, दुरमति मैल देवे धवाईआ। आत्म परमात्म इक्को रंग रंगे आप, कुसम्बड़ा रूप ना कोए वटाईआ। सतिगुर गुरसिख धुर दा नाता जिउँ पिता पूत बाप, साचा नाता इक्क जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा लेखे विच रखाईआ। सबब नाल होया जोड़, अन्दर वज्जे नाम वधाईआ । सतिगुर प्रीती लग्गी निभे तोड़, जगत विच ना कोए तुड़ाईआ। पंच विकारां देवे होड़, काम क्रोध लोभ मोह हँकार डेरा ढाहीआ। हउमे हंगता कढे रोग, हँ ब्रह्म इक्क दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म होवे धुर संजोग, शब्दी गुर मेला सहिज सुभाईआ। जिस सतिगुर दी साची रखी ओट, ओह सतिगुर समर्थ जिस दी महिमा अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी रागां नादां विच ढोले रही गाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल अबिनाशी करता पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे हिरदे जाए वस, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। शब्द अणयाला तीर निराला मारे कस, बजर कपाटी चीर वखाईआ। अन्दरों खोल्ह के निज नैण अक्ख, प्रतख नज़री आईआ। अगे ख़ाली रहिण ना हथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर एक आदि जुगादी जुग चौकड़ी सभ नूं देवे टेक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल सभ दा होए सहाईआ।

३२ हाढ़ शहिनशाही सम्मत १ अजीत सिँघ दे घर तोती वाला खूह बटाला

गुरसिख कहे मेरा मेला शब्द गुरदेव, जो गद्दीआं तों बाहर डेरा लाईआ। जिस दी सदा सदा सद सच्ची करां सेव, सेवक आपणा रूप धराईआ। जो वसे धाम निहचल निहकेव, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जिस दे कोल अगम्मड़ा भेव, भेद आपणे विच छुपाईआ। जिस दी महिमा कर ना सके रसना जिहव, अक्खरां विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द इक्क जणाईआ। गुरसिख कहे मैं सतिगुर शब्द लभ्भणा स्वामी, समां सच रिहा दृढ़ाईआ। जो अन्तर दा होवे अन्तरजामी, घट भीतर वेख वखाईआ। जो अगम्मी सुणावे बाणी, नाम निधाना इक्क जणाईआ। जो बिन सरोवर प्यावे ठंडा पाणी, अमृत रस चखाईआ। जो गेड़ा चुकावे चारे खाणी, जूनीआं विच्चों बाहर कढाईआ। जो महिमा दृढ़ावे अकथ कहाणी, धुर दी धार राग प्रगटाईआ। जिस नूं मिल के आत्मा बणे सुघड़ सुचज्जी राणी, महल अटल मिल

के ख़ुशी मनाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर देवे माण वड्याईआ। गुरसिख कहे मैं सतिगुर शब्द लभ्भणा जग, जो जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दी आर पार आपणी इक्को हद, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। जो जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण हो के प्रगट, रूप अनूपा रूप वटाईआ। जो नित नवित खोल्हे हट्ट, नाम भण्डारा सच वरताईआ । जो नेत्र लोचन नैण खोल्हे अक्ख, प्रतख नज़री आईआ। जो सति सतिवाद दस्से सच, साची सिख्या इक्क पढ़ाईआ। जो बिन रसना जिहवा बत्ती दन्द जाए हस, हस्ती आपणी विच मिलाईआ। जो हिरदे अन्दर आत्म हो के जाए वस, वसल इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर मेला सहिज सुभाईआ। गुरसिख कहे मैं सतिगुर शब्द लभ्भणा मातलोक, दहि दिशा खोज खुजाईआ। जो सुणावे सच सलोक, इक्को राग अल्हाईआ। जो जगावे निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाईआ। जो मन्दिर अन्दर करे खोज, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। जो नेत्र खोल्हे लोचण लोच, पर्दा दए चुकाईआ । नाम ख़ुमारी दे करे मदहोश, मदिरा जाम इक्क प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए रंगाईआ। गुरसिख कहे मैं सतिगुर शब्द नाल जुड़ना, जोड़ी इक्को नाल बणाईआ। साचे मार्ग उत्ते तुरना, जो तुरत देवे समझाईआ। मन वासना बन्द करना फुरना, शब्दी शब्द वज्जे वधाईआ। आपणी मंज़ल कोलों नहीं मुड़ना, भज्जणा वाहो दाहीआ। माया ममता विच नहीं रुलणा, कूड़ी क्रिया ना कोए फसाईआ। बिन अमृत फल नहीं हुलणा, सिंमल रूप ना कोए धराईआ। बहुत्यां अक्खरां वाला नहीं पढ़ना जुमला, इक्को ढोला लैणा गाईआ। भेव खुल्हाउणा आदि मुढला, कदीम दए जणाईआ। अन्दर रहे कोई ना गुंझला, गुझी रमज़ दए लगाईआ। गिणना पए ना उत्ते उंगलां, साचा हिन्दसा दए समझाईआ। रलना पए ना विच चुगलां, चुगली निंदया दोवें दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ । गुरसिख कहे मैं सतिगुर लभ्भणा शब्दी मीत, जो शरअ दए बदलाईआ। जिस दे हथ्थ साची रीत, रीतीवान वड्डी वड्याईआ। जो झगड़ा मिटा दए मन्दिर मसीत, काअब्यां दा डेरा ढाहीआ। त्रैगुण माया कर अतीत, त्रैलोकी लेखा दए चुकाईआ। तन माटी ख़ाकी कर के ठांडी सीत, अग्नी तत दए बुझाईआ। चरन प्रीती दे इक्को रंग वखाए ऊँच नीच, रंक राजान ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म दस्से गीत, ढोला गहर गम्भीर गुसाईआ। जिस दी बिन पुरख अकाल दूजा कर ना सके तस्दीक, समझ इक्क ना कोए समझाईआ। जो इक्को इक्क करे तबलीग़, तबा दए बदलाईआ । पिछली करनी उत्ते मारे लीक, अगे आपणा रंग रंगाईआ। ओह ओस दे विच होवे सच तौफ़ीक, जगत विकार तोबा तोबा कर के देण दुहाईआ। ओह सचखण्ड दा होवे वसनीक, मुकामे हक दा मालक नज़री आईआ । दूर

दुराडा नज़रीं आवे नज़दीक, नेरन नेरा डेरा लाईआ। गुरसिख कहे ओस सतिगुर शब्द नाल करनी प्रीत, जो प्रीतम प्रताप विच परत परत आपणा वेस वटाईआ।