पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर
पहली भाद्रों कहे मैं गोदावरी वेखी हसदी, बिन दन्दां ख़ुशी बणाईआ। पलक सवार के आपणी अक्ख दी, बिन नेत्र नैण उठाईआ। खेल वेख पुरख समर्थ दी, भज्जे वाहो दाहीआ। एह कथा कहाणी सच दी, गुर अवतार पीर पैगम्बर देण गवाहीआ। जमना सुरस्ती गंगा नूं बहि के दस्सदी, दहि दिशा रही जणाईआ। वेखो घड़ी बणी प्रभू दे जस दी, वेले वक्त नाल वड्याईआ। अड़ीओ एथे लोड़ ना बुध मति दी, मन चंचल चले ना कोए चतुराईआ। एह खेल हकीकत हक दी, धुर दा मालक वेख वखाईआ। वस्त अमोलक तक्को ओस हट्ट दी, जिथ्थे वणजारा नज़र कोए ना आईआ। रमज़ समझो घट घट दी, जो गृह भीतर रिहा दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी जिस नूं रही लभदी, दीनां विच भज्जी वाहो दाहीआ। जाम प्याले प्याउंदी रही अमृत मधु दी, रस ख़ुमारी जगत चढ़ाईआ । अक्खीं विछोड़ा तकदी रही अलग दी, सगला संग ना कोए बणाईआ। बिरहों अन्दर रही दग़दी, अग्नी तत तपाईआ। जगत क्रिया वेंहदी रही जग दी, सृष्टी खोज खुजाईआ। मैनूं इक्को धुर दी रमज़
चंगी लगदी, जो बिना लगां मातरां दित्ती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वरताईआ। गोदावरी कहे मैं सुती गई उठ, किसे अगम्मी दया कमाईआ । मेरा मेरे विच्चों ल्या लुट, आप आपा गई मिटाईआ। किसे हौली जेही ल्या पुछ, धुर सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। उठ वेख हो ख़ुश, कुछ तैनूं दयां जणाईआ। जेहड़ा सुहा के गया तेरी रुत्त, अन्तिम तीर्थ तट गया वड्याईआ। जेहड़ा वार के आपणे सुत, गुरमुख दुलारे रिहा बणाईआ। जिस दे कोल सभ कुछ, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। उस दे कोलों पर्दा काहदा लुक, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिस ने बदलया आपणा रुख़, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। जिस दा तीर निशाना कदे ना गया उक, अणयाला आप चलाईआ। जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश रहे झुक, सजदयां विच लोकाईआ। जिस दा अमृत जाम घुट, चिढ़ीआं बाज़ तुड़ाईआ। जिस दी चोग कदे ना जाए निखुट, लक्ख चुरासी होए सहाईआ। जिस दी गुरमुख गुरसिख रक्खण ओट, ओड़क शब्दी रूप वटाईआ । जिस दी नाम नगारे लग्गे चोट, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाईआ। जिस दा नूर अगम्मी जोत, जलवा इक्को इक्क दरसाईआ । जिस दी ना कोई वरन ना कोई गोत, दीन मज़्हब ना वंड वंडाईआ। जिस दी बुद्धी वाली नहीं सोच, अगम्मी हुक्म इक्क सुणाईआ । जिस दे दर्शन नूं नेत्र लोचण रहे लोच, सो लोक परलोक वेख वखाईआ। जिस दा नाम निधाना अगाध बोध, जगत विद्या समझ कोए ना पाईआ। जिस दे गृह इक्को मौज, सचखण्ड वजदी रहे वधाईआ। जिस दे चरनां हेठां चौदां लोक, सीस सके ना कोए उठाईआ। जिस दा नाम सच जैकारा इक्क सलोक, धुर दा ढोला रिहा दृढ़ाईआ। जिस दा हुक्म सके कोई ना रोक, भाणे विच ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दा कोई ना जाणे दोष, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म वरताईआ । गोदावरी कहे किसे मैनूं दिता हुलारा, हौली जेही दिता उठाईआ। कमलीए वेख नर निरँकारा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जिस दा गोबिन्द सुत दुलारा, शब्दी नाउँ वड्याईआ। जिस दा महल अटल उच्च मनारा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। जिस दा आर पार समझे ना कोए किनारा, नदीआं वाह ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दे दर ते कोटन कोटि मंगण पीर पैगम्बर गुर अवतारा, दर दरवेश रूप वखाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस दा धाम अवल्लड़ा सभ तों न्यारा, निरगुण निरवैर निराकार जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिस दा आदि अन्त किसे ना पाया पारावारा, बेअन्त कहि के सारे गए गाईआ। सो खेल करे अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी भगत वछल गिरधारा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। धुर दा नाम साचा राम खोल्ह के इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा रिहा खुल्हाईआ। भगत सुहेला इक्क इकेला भगतन मीता गुरमुखां अमृत बख्शे ठंडी
धारा, अग्नी तत रहिण कोए ना पाईआ । जिस दा लेख कागद कलम ना लिखणहारा, कातब चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। गोदावरी कहे मैं उठ के अक्ख लई खोल्ह, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। कवण दुआरे ठाकर स्वामी मेरा बाबल रिहा बोल, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा गोबिन्द नाल कौल, धुर संदेसा आपणा आप जणाईआ। जिस दा खेल समझे कोई ना पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ मुसायक भेद कोए ना आईआ। जो सच दुआरे बैठा सदा अडोल, अनबोलत आपणा राग अल्हाईआ। सो पुरख बिधाता करे खेल उपर धौल, धरनी धवल धरत वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ । भाद्रों कहे मैं गोदावरी लैंदी वेखी अंगड़ाई, करवट आपणी रही बदलाईआ। जिस दे अन्दर वज्जी वधाई, बाहरों समझ कोए ना पाईआ। शब्द संदेसा सुण के शहिनशाही, शाम आपणा गई भुलाईआ । ख़ुशीआं नाल वैरागण बण के दए दुहाई, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं आपणा वेखां गोबिन्द सच्चा माही, जिस दी महिमा किसे ना गाईआ। जिस दा जलवा जोत नूर रुशनाई, शब्दी ढोले रिहा गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोदावरी कहे गंगा मेरी उठ सहेली, सख़ीए तैनूं दयां जणाईआ। परम पुरख परमात्म धुर दा बेली, जो बेलयां विच मेला लए मिलाईआ। जिस ने गोबिन्द नाल मिल के खेल खेली, ख़ालक ख़लक समझ किसे ना आईआ। उस ने धार रहिण नहीं देणी नवेली, निराकार निहकर्मी हो के आपणी कार कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गोदावरी कहे उठ वेख सुरस्ती, सुतीए तैनूं दयां जणाईआ। मेरे प्रभ नूं वेखीं चढ़दी मस्ती, मुश्किल रहिण कोए ना पाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को हस्ती, हसदयां हसदयां मेला लए मिलाईआ। जिस दयां चरनां हेठां भगतां दी बस्ती वसदी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ओथे कथा जिहवा कोए ना दस्सदी, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। लोड़ रहे ना रसना रस दी, पाणी धार ना कोए वहाईआ। मैनूं कसम ओसे रब्ब दी, जो रबीउल हो के रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। गोदावरी कहे उठ वेख भैण जमना, जामन हो के दयां वखाईआ। जिस दे मिलण दी रखदी रही तमन्ना, आसा आसा नाल वधाईआ। जिस तों बिना बिरथा जन्म नकम्मा, नकम्मीए कम्म किसे ना आईआ। जिस दी याद अन्दर लेखे लगण दमां, साह साह समाईआ । ओह खेल करे अगम्मा, अगम्मड़ा वेस वटाईआ। जेहड़ा हथ्थ ना आया काया माटी साढे तिन्न हथ्थ चम्मां, चम्म दृष्टी गया गंवाईआ। जो नित नवित वेस वटाए वेख के आपणा समां, सम्मत आपणा रिहा लगाईआ। जिस दा खेल सभ तों नवां, नव नौ चार सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। गंगा सुरस्ती जमना तिन्ने पईआं उठ, गोदावरी वल ध्यान लगाईआ। भैणे सानूं लगी भुख, जुग चौकड़ी तृष्ना पूर ना कोए कराईआ। सच प्रेम प्यार दा अमृत दे घुट, तेरे कोल नज़री आईआ। गोदावरी अक्खां मीट के हो गई चुप, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मैनूं ओस तों लैण दयो पुछ, जो पिछला लेखा रिहा मुकाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल दा बणया पुत, गोबिन्द शब्दी रूप वटाईआ । जो सभ दे अन्दर बैठा लुक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जे ओह मेहरवान होया ख़ुश, मैं निउँ के लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। तिन्ने कहिण सानूं लगी प्यास, तृखा ना कोए बुझाईआ। गोदावरी कहे तुसीं मेरा देवो साथ, संदेसा दयां दृढ़ाईआ। मैं ओस नूं दयां आख, जो आख़र सभ दा पिता माईआ । जिस जुझार नूं दिता नहीं ग्लास, तृखा सभ दी रिहा बुझाईआ। ओह चल के औंणा तुहाडे पास, पिछले लेखे दए मुकाईआ। पूरे करे भविख्त वाक्, वाक्या सच दए कराईआ। मैं उडीकां ओह रात, जिस विच रुतड़ी देणी महकाईआ। मेरे नाल मिल के करनी बात, बातन भेव दयां जणाईआ। भगतां नाल जोड़ना साक, साफ़ देणा बणाईआ। सभ दा बण के माई बाप, धुर दी गोद लैणा उठाईआ। जिथ्थे कदे ना लगे प्यास, तृखा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म रिहा समझाईआ। गोदावरी कहे नी सुणो कहाणी अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। करना खेल पुरख समर्थ, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। जिस दे कोल अगम्मी वथ, दो जहानां रिहा वरताईआ। सभ दी झोली पाए हक, हाकम हो के होए सहाईआ। तुसीं खोल्ह के वेख्यो आपणी अक्ख, साख्यात तुहानूं दयां वखाईआ। जिस ने भगतां दा करना पख, गुरमुखां रंग चढ़ाईआ। सृष्टी तों कर के वख, महल अटल देणे बहाईआ। धुर दा ढोला दस्स के सच, इक्को करनी धुर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोदावरी कहे मैनूं ख़ुशी आई इक, इक्क इक्क इक्क दयां दृढ़ाईआ। जिस दी आसां भरी सिक, सिख़र चोटी दए चढ़ाईआ। धुर दा मालक बण के पित, पिता पूत गोद उठाईआ। गुरमुख दुलारे लै के सिख, सख़ीओ मेला सहिज सुभाईआ। साचे प्रेम दी मार के खिच, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। धुर दा विचोला बण के विच, सुरती शब्दी लए मिलाईआ। अगला लेखा देवे लिख, पूर्ब कर्मां डेरा ढाहीआ । चारों कुण्ट पए दिस, गुरमुखां वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। गोदावरी कहे मैं ओस दी रक्खणी उडीक, इक्को ध्यान लगाईआ। जिस दा लेखा मिले ना विच्चों किसे तवारीख, जगत विद्या ना दए गवाहीआ। जिस दी सिधी आत्म नाल प्रीत, परमात्म बेपरवाहीआ। जो बैठा धाम अनडीठ, सचखण्ड दुआरे सोभा पाईआ। जो आदि जुगादि
जगत जगदीस, जगदीसर नाउँ धराईआ। जिस दी कोई ना करे रीस, गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। जिस दा लहिणा देणा लक्ख चुरासी हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। जो मालक शाह सुल्तान अमीर ग़रीब, आजज़ वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दी समझ सके ना कोए तरतीब, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। सो मालक नूर नुराना इक्क अजीब, जलवागर बेपरवाहीआ। जिस दी गोबिन्द नाल बिना कल्मयों होई हदीस, बिना हज़रत करी पढ़ाईआ । इक्को हुक्म दी कर ताकीद, ताकीद नाल समझाईआ। जिस दी लिख ना सके कोए तमहीद, सिफ्तां विच ना कोए वड्याईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो खेल रिहा वखाईआ। भाद्रों कहे मैं होर कुछ ल्या वेख, अक्खीं डिठ्ठा हाल सुणाईआ। जिस दी नज़र ना आए कोई रेख, रूप सके ना कोए जणाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल दस दस्मेश, दहि दिशा वेख वखाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। जिस नूं सीस निवाउदे विष्नूं ब्रह्मा शिव गणपति गणेश, इन्द इन्द्रासण निउँ निउँ लागण पाईआ। जिस दे पिच्छे झूज झूज सारे होए खेत, रणभूमी आपणा आप टिकाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सदे गए थोड़्हा भेत, शब्द इशारे नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। भाद्रों कहे मैं वेख्या हो के ओहले, सच दयां जणाईआ। जो वस्या काया माटी साढे तिन्न हथ्थ चोले, चोली आपणा रंग रंगाईआ। शब्द अगम्मी ढोले बोले, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। सच दुआर इक्को खोल्हे, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे सारे रौले, रौणक इक्को घर दए वखाईआ। भाग लगा के धरनी उपर धौले, धवल दए सुहाईआ। जो आदि जुगादि कदी ना डोले, डोलदयां दए बचाईआ। जो लक्ख चुरासी विच्चों भगत सुहेले वरोले, गुरमुख सज्जण बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। भाद्रों कहे गोदावरी जाणा जाग, जगह बजगह दयां जणाईआ। तेरे होणे वड वड भाग, भागां भरीए दयां समझाईआ। बिना तेल बत्ती तों जगौंणा इक्क चिराग़, चरागाहां विच होए रुशनाईआ। तेरे दुआरे आउणा कन्त सुहाग, बेपरवाह फेरा पाईआ। आपणा गृह रखीं कर के साफ़, सच संदेसा दयां जणाईआ। इक्को अन्दरे अन्दर करीं जाप, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। पिछला वेला रखीं याद, जो गोबिन्द गया जणाईआ। तेरी सुणन आवे फ़रयाद, फ़ैसला अगला पन्ध मुकाईआ। साचा गृह करे आबाद, खेड़ा उजड़ कदे ना जाईआ। तेरे सवाल दा दए जवाब, अहिबाब हो के होए सहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे खेल वखाईआ। गोदावरी कहे भाद्रों मैं सुणया तेरा संदेसा, वज्जी सच वधाईआ। गृह आवे नर नरेशा, बेपरवाह धुर दा माहीआ। मैं ओस दा दर्शन पेखां, जो कर के गया जुदाईआ। अगे
रहे ना मेरा कोई लेखा, भरम भुलेखा दए मिटाईआ। सृष्टी विच्चों मेरा चुके ठेका, तीर्थ तट ना कोए वड्याईआ। मैं जमना सुरस्ती गंगा नाल कर ल्या लेखा, मश्वरा इक्को ल्या पकाईआ। सारीआं रल के ओस प्रभू दी अन्त अख़ीरी लै लओ टेका, जो इक्को मस्तक रिहा लगाईआ। कूड़ा रहे ना कोई भेखा, सभ नूं सच दयो समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। गोदावरी गंगा जमना सुरस्ती इकठीआं हो के पईआं हस्सण, चारे कुण्ट मुख भवाईआ । आपणीआं नेत्र खोल्ह के अक्खण, पलक रहीआं उठाईआ। ओस प्रभू दा राह रहीआं तक्कण, जो इक्को दाता बेपरवाहीआ। विछोड़े अन्दर लगीआं मचण, बिरहों रही सताईआ। उच्ची कूक कूक बोलण लगीआं बचन, सोहँ ढोला सच्चा गाईआ। प्रभ तूं धुर दा साडा सज्जण, विछड़े लए मिलाईआ। जुग चौकड़ी असीं किसे नूं वखाया नहीं पा के कजल, कजलधार ना कोए बंधाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जेहड़े सानूं आ के मातलोक लभ्भण, साडी आसा पूर ना कोए कराईआ। बिन तेरे सच प्रीती अन्दर असीं कदी ना होईआं मग्न, सच्ची प्रीती ना कोए दृढ़ाईआ। सानूं याद आया वीह सौ पंदरां बिक्रमी इक्कीआं सिक्खां नाल त्रवैणी पाया सगण, साडा नाता ल्या जुड़ाईआ । गंगा कहे मैनूं याद रविदासे वाला कंगण, भुल रहे ना राईआ। जमना कहे मेरा लेखा देणा ओस काहन मदन, जो मुकन्द मनोहर नज़री आईआ। ओहो लेखा आईआं मंगण, ख़ाली झोली देणी भराईआ । साडा किसे कम्म ना आया जुग जुग कीता यतन, यथा योग सभ दी सेव कमाईआ। बिना प्रभू तेरे सानूं किसे ना खड़या तेरे वतन, साचे गृह ना कोए टिकाईआ। सचखण्ड दा मिल्या कोई ना पतण, ठेकेदारी कूड़ी दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लहिणा रिहा मुकाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो नढ्ढी बच्ची नन्न्ही, तुहानूं दयां जणाईआ । मेरा नूर अगम्मी चन्नी, निरगुण धार करे रुशनाईआ। गोबिन्द नाल बंधावां तुहाडी कन्नी, पल्ला सके ना कोए छुडाईआ। जगत सृष्टी कर के अन्न्ही, गुरमुख थोड़्हे नाल मिलाईआ। धुर दा मालक बण के धनी, नाम दौलत झोली देवां पाईआ। जिस ने जणी ओसे नूं बणी, वेला वक्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लहिणा वेख वखाईआ । गोदावरी कहे प्रभू केहड़ी कन्नी केहड़ा लड़, पल्लू कवण फड़ाईआ। पुरख अकाल किहा जिस दा ना कोई सीस ना कोई धड़, ना कोई शब्दी रूप लए प्रगटाईआ। ना जन्मे ना जाए मर, मढ़ी गोर ना कदे समाईआ। सो स्वामी हो के लए वर, वारस इक्को आपणे दए बणाईआ। चल के आए दुआरे घर, दुआरा इक्को दयां वखाईआ। रूप वखा के नरायण नर, नर हरि आपणी कार कमाईआ। ना कोई किला कोट गढ़्ह, महल अटल ना कोए वखाईआ। गोदावरी वेख के धार तेरी जल, नीर रुढ़दयां लए बचाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्मढ़ी कार रिहा
कमाईआ। गोदावरी कहे मैं वी तक्कां राह, रैहबर वेखां नूर ख़ुदाईआ। जेहड़ा पब्ब मेरे उत्ते गया टिका, पदमां विच्चों लेखा दए मुकाईआ। जिस नूं रसना जेहवा बत्ती दन्द रब्बी नूर कहे ख़ुदा, जोत जोत रुशनाईआ। सो मालक ख़ालक बण के आए मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जिस दा इक्को धुर दा नाँ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी जिस दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा रिहा वखाईआ। गोदावरी सुण ओह वेला आउँदा जांदा नेड़े, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। आपणे मित्र प्यारे सद्दे जेहड़े जेहड़े, सच सुनेहड़ा रिहा घलाईआ। ओस वेले आवण तेरे वेहड़े, हीरा घाट वज्जे वधाईआ। साथ गुरमुख भगत होवण मेरे, रंग इक्को विच समाईआ। लहिणा देणा सर्ब नबेड़े, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। अगे साधां वाले रहिणे नहीं डेरे, बिना पुरख अकाल इष्ट ना कोए मनाईआ। कलिजुग गुरू वेखे जगत बथेरे, चारे कुण्ट बैठे डेरे लाईआ। जिन्हां नूं शब्दी पाउणे घेरे, घिरना देणी मुकाईआ। लेख लिखणा इक्क नदेड़े, जो गोबिन्द आसा गया जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता आप जणाईआ। गोदावरी कहे मैं देवां सद्दा, निउँ निउँ बेनन्ती दयां जणाईआ। ब्रह्मे तूं वी आउणा भज्जा, विष्नूं तूं वी तकणा मज़ा, नेत्र नैण उठाईआ। शंकर तूं वी विछाउणा मंजा, सिँघासण इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा वक्त दए सुहाईआ । मेरा सद्दा सुणो तेई अवतार, सच सभ नूं दयां जणाईआ। पैगम्बर सुणो मीत मुरार, ईसा मूसा मुहम्मद इक्क दुहाईआ। नानक गोबिन्द वेखणा खेल अपार, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। भगत अठारां आउणा पन्ध विचार, भज्जणा वाहो दाहीआ। मेरे दुआरे आउणा ओह निरँकार जिस नूं नानक धार निरगुण निरगुण कर के गाईआ। तिस दा सोहणा लगणा दरबार, दरगाह साची रूप वटाईआ। जिस दा वखरा होणा विहार, विवहार ना कोए लुकाईआ। पूर्ब लहिणा रिहा विचार, लेखा जन्म चुकाईआ । कर्ज़ा दए उधार, मकरूज़ फेरा पाईआ। सच दस्से प्यार, मुहब्बत विच वड्याईआ। अगम्मी दस्स गुफ़तार, शब्दी करे पढ़ाईआ । इक्कीआं दा वणजार, हट्ट दए खुल्हाईआ। नवां दा शृंगार, सोहणा रूप चढ़ाईआ। अमृत साची धार, झिरना दए झिराईआ । साढे तिन्न हथ्थ दा विचार, रंग सत्त सोभा पाईआ। कंघा सच सीस दस्तार, लेखा दए दृढ़ाईआ। खण्डा वेख टेडी धार, पासा दए उलटाईआ। भुन्ने चणयां दा अहार, प्रेमी भुखयां दए कराईआ। ढाई गज़ दा दुपट्टा फड़ निरँकार, ढईआ पिछला लेखे लाईआ। छन्ना ओस दा पिछला यार, जो सवा सेर नामा ठाकर दुद्ध प्याईआ। लाल रंग सोहणा देवे चाढ़, जो धन्ना ठाकर रिहा मनाईआ। सवा रती केसर गोबिन्द इक्क प्यार, जो पंचां मिले माण वड्याईआ। सवा पाओ तेल दा अधार, गोदावरी गोतम तेरी वंड वंडाईआ। नेत्र रोंदा आवे बाज़, नैणां नीर बरसाईआ। ओस नीले दी
आवे आवाज़, जो शाह सवारा पिठ उठाईआ। ओस दिलबाग़ दा खड़के साज, जो सज्जण हो के रिहा गाईआ। माधो दा धोवे दाग़, बन्दे दी बन्दगी लेखे पाईआ । भागो दा मेट के दाग़, भगतां नाल मिलाईआ। गोदावरी तेरा पूरा कर के वैराग, बिरहों विछोड़ा दए कटाईआ। चरन छुहा के पूरी करे आस, आशा पूर वखाईआ। सिर धर अगम्मी ताज, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। सोहणा बणा के तन लिबास, साचा नूर करे रुशनाईआ। भगतां नूं दे के शाबाश, शबे रोज़ रंग रंगाईआ। रविदास दा लेखे ला के इक्क ग्लास, गली धुर दी लेखे लाईआ। आत्म अन्तर वजा के रबाब, मधुर धुन दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होवे सहाईआ। गोदावरी कहे मैनूं ओस दीआं नित उडीका, जिस दा वेला ना कोए समझाईआ। जिस ने बदल देणीआं सर्ब तवारीखां, रीती इक्को देणी बणाईआ। जिस ने मेटणीआं कूड़ीआं लीकां, लायक गुरमुख देणे वखाईआ। जिस दीआं गुर अवतारां पीर पैगम्बरां करनीआं तस्दीकां, शहादत दए भुगताईआ। जिस दा सभ तों वखरा होणा वसीका, जिस दी लिख्त ना कोए मिटाईआ। जिस दा दो जहान लक्ख चुरासी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां नाल नहीं कोई शरीका, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ । आत्म परमात्म सभ नूं दस्सणी सच प्रीता, प्रीतम इक्को देणा मिलाईआ। गोदावरी कहे असां वी ओस तों सिखणा धुर दा इक्क तरीका, जो त्रीया तरीमत नारी आपणे विच समाईआ। जो लेखा सो ठीका, ठीकर कूड़ा देणा भनाईआ । सभ दी वेखणहारा नीता, इक्को करे खोज खुजाईआ। भेव जाणे जीव जीका, हर घट वस्या डेरा लाईआ। जिस दा रस ना होवे फीका, जाम इक्को दए प्याईआ। जिस दा वेला वक्त अख़ीरी कदे ना बीता, बातन सभ कुछ खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। गोदावरी कहे जिस वेले आवे मेरे कन्ढ्ढा, कन्ढ्ढी वाला फेरी पाईआ। मैनूं देवे ओह अनन्दा, जो पुरी अनन्द विच गया जणाईआ। मैनूं दस्से ओह छन्दा, जो सुत्तया जावे समझाईआ। मेरा तोड़ के जावे जिंदा, ज़िंदगी अन्दरों जावे बदलाईआ। साचे प्रेम दा फेर के रंदा, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। सत्त रंग दा वखा के डण्डा, डण्डावत इक्को दए समझाईआ। जिस दा सवा इंच दा खण्डा, खण्डर करे सर्ब लोकाईआ। भगत सुहेला होण ना देवे कोई रंडा, धुर दा कन्त मेला लए मिलाईआ। मनमुख कूड़ा रहिण ना दए गंदा, सन्त सुहेले लए जगाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म प्रभ पर्दा दए उठाईआ। झगड़ा मुका के ख़ुशी ग़मा, इक्को रंग दए रंगाईआ। गुरमुखां अन्दर माया ममता रहिण ना देवे तमअ, तृष्ना दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती नूर चाढ़ के चन्ना, साचे चन्द करे रुशनाईआ। गोदावरी कहे मैं सोहणी ख़ुशी मनावांगी। तिन्न चार दी रात ढोले गावांगी। वेख के मीत मुरार, सीस निवावांगी । कर के दरस अपार, अपरम्पर विच
समावांगी। दस्स के आपणी पुकार, हाल दृढ़ावांगी । रो के हन्झूआं हार, सोहणा इक्क सुहावांगी । आप आपा दयां वार, वारता पिछली फोल फुलावांगी । मंज़ल रहे ना कोई दुष्वार, दुश्मण दूती प्रभ दी झोली पावांगी। मैनूं जगत ना कर ख़ुआर, आपणी बीती आप समझावांगी। कूड़ी क्रिया जगत विहार, बिन अक्खां अक्ख शरमावांगी। सति रिहा ना कोए प्यार, कलिजुग कूड़ भेत खुल्हावांगी। नंगे नहाउदे पुरख नार, पा वास्ता चरनां सीस टिकावांगी । मेरा लेखा मुका दे विच संसार, तीर्थ तट तेरे चरनां हेठ दबावांगी। बिन तेरे नज़र ना आवे कोई दवार, दरबार इक्को इक्क जणावांगी। जन भगतां करां ख़बरदार, ख़बर आपणी नाल मिलावांगी। रल मिल मिलयो ओस यार, जिस दा यराना जगत बाहर जणावांगी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगावांगी । दर तेरे अलख जगेगी। गोदावरी सरनी लगेगी। खेल वेखे तेरी मज़े दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे मंग मंगेगी। दर तेरा इक्को मंगांगी। प्रभ मूल मूल ना संगांगी। खेल छड के कूड़ी क्रिया जगत अनन्दा दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, दर तेरे इक्को आस रखांगी। गोदावरी आसा लैणी रख, धुर फ़रमान जणाईआ। सभ कुछ पुरख अकाल दे हथ्थ, दूसर चले ना कोए चतुराईआ। हुक्म संदेसा देणा सच, सुनेहड़ा इक्क समझाईआ। जिस वेले भगत सुहेले तेरे कन्ढ्ढे बहण सज, साढे तिन्न हथ्थ उपर डेरा लाईआ। तूं सहिज सुभाओ कोल आवीं भज्ज, पाणी विच्चों सवाणी बण के रूप वटाईआ। इक्क बचन अनोखा तैनूं देवां दस्स, धोखा अगे रहे ना राईआ । पढ़ना पए ना कोई पोथा पति, वरका जगत ना कोए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक्क समझाईआ। गोदावरी कहे मैं आवां केहड़ी थाँ, थनंतर दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा जिथ्थे लिख्या होवे मेरा नाँ, बिन अक्खां तैनूं नज़री आईआ। ओहदे उत्ते रखीं आपणी बांह, सज्जा हथ्थ हथेली उपर टिकाईआ। सहिज नाल तैनूं लवां हिला, अन्तर अन्तर आपणा हुक्म मनाईआ। पाणी दी धार विच्चों लवां प्रगटा, प्रगट हो के आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर रिहा समझाईआ। गोदावरी कहे मेरी बांह बड़ी निक्की, प्रभू कोमल नज़री आईआ । पुरख अकाल किहा ओह वेख गोबिन्द कोल चिठी, जो पिछली रिहा वखाईआ। जिस दे उत्ते लेख लेखणी ओह लिखी, जिस दा लेखा बेपरवाहीआ। सभ तों चंगी दस्सी ओह सिक्खी, दूसर अवर ना कोए चतुराईआ। जिस नूं लभदे मुनी रिखी, कन्ढ्ढे तेरे डेरे लाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब रिहा समझाईआ। गोदावरी कहे की गुरमुख मैथों चंगा, हैरानी मेरे अन्दर आईआ। गोबिन्द किहा ओह वेख उहनां दे चरन झसदी गंगा, सुरस्ती धूढ़ी टिक्का मस्तक
लाईआ। जमना लभदी फिरे अनन्दा, ख़ाली झोली भज्जे वाहो दाहीआ। जिन्हां गुरमुखां नूं इक्को सतिगुर लगे चंगा, सृष्टी सारे गए तजाईआ । उहनां दा मेल नाल सूरा सरबंगा, भय भउ सर्ब मिटाईआ। मंज़ल चढ़ के ओस डण्डा, जिथ्थे डण्डौत दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को पुरख अकाल मिल्या संगा, साथी शहिनशाहीआ। पार किनारा भगत सुहेला साचा लँघा, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोदावरी कहे की सिख विच वड्याई, कुछ मैनूं दे समझाईआ। गोबिन्द किहा ओह झले ना मेरी जुदाई, तूं भज्जे वाहो दाहीआ। गुरसिख आपणा आप रहे मिटाई, माण अभिमान ना कोए दरसाईआ। तूं तीर्थ तटां जगत इश्नान रही कराई, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत दा करता खेल कराईआ। भाद्रों कहे मैं गोदावरी वेखी ख़ुशी, ख़ुशीआं दे गीत अल्हाईआ। आपणे आप नूं कर के सुच्ची, सुच संजम रही बणाईआ। सभ नूं दसदी रुखी रुखी, इशारयां नाल दृढ़ाईआ। भज्जी फिरे अड्डी उच्ची, चार कुण्ट पन्ध मुकाईआ। रमज़ लाउदी जाए गुज्झी, सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। मन मति हँकार छड दयो बुद्धी, विद्या विच ना कोए चतुराईआ। ओस दे नाल सारे ला लओ रुची, जो रुसयां रिहा मनाईआ। जिस दी औध कदे ना मुक्की, जुग चौकड़ी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कांड रिहा मिटाईआ। भाद्रों कहे मैनूं सारे कहिंदे बुरा बुरा एस दा हुसड़, अन्दरे अन्दर अग्ग लगाईआ। मैं जुग जुग भगतां नूं चुकां कुछड़, सोहणी सेव कमाईआ। कुछ लहिणा पिछला लालो दे फुफड़, जो नानक सेव कमाईआ। जिस लेखे लाया ग़रीबां दा टुक्कर, रविदासे दए वड्याईआ। जिस दा सारे करदे शुकर, शुकराने विच लोकाईआ। जिस ने नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विच इक्को गोबिन्द बणाया पुत्तर, आपणी गोद उठाईआ। कीते कौल तों ना गया मुकर, निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं नानक किहा महाबली हो के आवे उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेस अवेसा रूप वटाईआ। भाद्रों कहे मैनूं सारे कहिंदे लग्गे चमासा, चम्म बाहरों दए जलाईआ। मैनूं वेख वेख आवे हासा, लाअनत कूड़यां देवां पाईआ। जिन्हां दे अन्दर प्रभू दा सच भरवासा, उन्हां मेरी धुप लगे ना राईआ। जिन्हां ने प्रेम प्यार दा रस खाधा, ओह तृष्ना गए मिटाईआ। जिन्हां दा गोबिन्द पिता पुरख अकाल दादा, जगत रोग ना कोए सताईआ। जो साची नईआ नौका चढ़ गए ओस जहाज़ा, जिसदा करूह बेपरवाहीआ। जिसदा खेड़ा इक्क अबादा, नगरी इक्क सुहाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी वाजा, अनहद राग सुणाईआ। जिस ने वसाया जन भगतां अन्दर ओह इलाका, जिस नूं अकल समझ सके ना राईआ। जिथ्थे आवे कदे ना फ़ाका, भुक्ख्यां भुख दए मिटाईआ। जिस दा खिच्चे कोए ना ख़ाका, नकशा जगत
ना कोए वड्याईआ। भाद्रों कहे मैं उन्हां दीआं पूरीआं करां आसां, जो आसां वाले चल के आए पाँधी राहीआ। गुरमुखो इस विच फ़र्क रती नहीं मासा, कूड़ी वंड ना कोए वंडाईआ। जोत सरूपी पुरख अबिनाशा, गोबिन्द शब्दी धार चलाईआ। जिस दी गोपी काहन पावे रासा, मधुर धुन सुणाईआ। जिस दा सोहणा अवल्लड़ा सभ तों साका, जगत साखीआं देण गवाहीआ। मालक बण के इक्को आका, आकबत सभ दी वेख वखाईआ। गोदावरी उत्ते वेख्यो अजब तमाशा, सोहणा दए वखाईआ। नाले ख़ुशीआं नाले हासा, हस्ती विच्चों लए बदलाईआ। नाले गोबिन्द दी बृज सुणयो भासा, जिस नूं नंद लाल गया सीस निवाईआ। जिसदा शब्द बवन्जा कवीआं मूल ना वाचा, वाचक होया ना कोए जगत लोकाईआ। उस ने तुहाडे नाल जोड़ना नाता, साक इक्को बेपरवाहीआ। अगे सांझा कर के खाता, कूड़ी क्रिया ख़त्म कराईआ। इक्को दस्स के पूजा पाठा, इक्को मेला लए मिलाईआ। इक्को बण के धुर दा बापा, साची गोद दए टिकाईआ। झगड़ा मुका के पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे कर के वासा, निवास अस्थान इक्को दए वखाईआ। भाद्रों कहे मैनूं सारे कहिंदे भैड़ा, जगत रसना दए दुहाईआ। सच पुछो मैं भगतां दा कदी नहीं छडणा खैहड़ा, गुरमुखां दे नाल मिल के ख़ुशी मनाईआ। हुण वी दस्सण आया नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा मुकया गेड़ा, पाँधी आपणा पन्ध चुकाईआ। वेख्यो मन मनसा नाल करयो ना झेड़ा, झगड़ा दूई ना कोए जणाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वसाउणा पैणा खेड़ा, खिड़की अन्दरों लैणी खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया चुके अन्धेरा, सच जोत होवे रुशनाईआ। आत्म परमात्म ढोला गाउणा तेरा मेरा, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। साचा बण के गुरू चेला, चेला गुरू देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। भाद्रों कहे गुरमुखो बस्त्र पायो चिट्टे, चटक आपणा आप बणाईआ। गोबिन्द दुद्ध कदे ना फिट्टे, अमृत रूप रिहा बदलाईआ। जिस वेले जल आवे तुहाडे गिट्टे, चरन आपणे विच छुपाईआ। तुसीं मन माण गुआ के सारे बणयों निक्के, वड्डा वड ना कोए वड्याईआ। परदयां विच्चों तुहानूं दिसे, सोहणा स्वामी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा कराईआ। गिट्टा कहे जिस वेले पाणी जाए लग, मैं हाल देणा सुणाईआ। गुरमुखो सुगंद खाओ असां नाता तोड़या जग, क्रिया कूड़ तजाईआ । कसम खा के इक्क प्रीती अन्दर गए बझ, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। भैण भाई साक सज्जण सारे दिते छड, हुक्मे अन्दर सीस निवाईआ। परम पुरख दी बण गई यद, यथार्थ इक्को राह तकाईआ। हँस रूप ना बणे कग, विष्टा कूड़ ना कोए फुलाईआ। प्रभ तों होणा नहीं कदे अलग, आत्म परमात्म ल्या जुड़ाईआ। फेर थोड़्हा अगे जाणा वध, वाधा होर कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ।
पाणी कहे जिस वेले लग्गां नाल लत्तां, लाअनत कूड़यां देणी पाईआ। अन्दरों बदल लओ आपणीआं मत्तां, मन वासना देणी कढाईआ। झूठा नाता समझो तत्तां, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश संग ना कोए निभाईआ। आपणीआं अन्दरों खोल्हो अक्खां, दर्शन तक्को चाँईं चाँईंआ। वेला वक्त मिल्या मसां मसां, मसले हल लओ कराईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेख वखाईआ। पाणी कहे मैनूं किसे ने विच्चों कहिणा जल, अन्तर ध्यान लगाईआ। ओस दा पाप जाणा हल, जो तीहवें साल विच कमाईआ। ओस दा कुकर्मां दा कट के फल, प्रभ ने दया देणी कमाईआ। एह खेल नहीं होणा घड़ी कोई पल, फुरने विच दए जणाईआ। ओथे करना नहीं कोई छल, अछल छल ना कार कमाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोदावरी कहे गुरमुखो आपणे चरनां दी लै के आयो धूढ़, वास्ता रही पाईआ। मेरी अर्ज़ मंनिओ ज़रूर, बेनन्ती रही सुणाईआ। तुहाडे कोल हाज़र हज़ूर, हरि जू शहिनशाहीआ। मैं आसां भरी मजबूर, दूर दुराडी राह तकाईआ। तुसीं जलवा तक्को नूर, जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन भगतो धूढ़ी ख़ाक भरनी चुटकी, अंक तीस तीस गणाईआ। मेरी औध जाए मुकदी, तुहाडे अगे वास्ता पाईआ। हुण खेल नहीं रहिणी लुक दी, प्रभ पर्दे रिहा उठाईआ। धार चलणी गोबिन्द सुत दी, जिस दा पुरख अकाल सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोदावरी कहे गुरमुखो धूढ़ दी भरयो चूंढी, मैं गल विच पल्लू पाईआ। जिस वेले साहिब सुल्ताना आपणे हथ्थ विच फड़े खूंडी, उहदे चरनां हेठों लैणी उठाईआ। मैनूं जुग चौकड़ी लभ्भी ना ढूंडी, हथ्थ ना किसे जणाईआ। मैं शर्म दी मारी किसे नाल ना कूंदी, तुहाडे अगे वास्ता पाईआ। तुहाडी शकल ओसे वरगी हूबहू दी, रूह बुत्त आपणा रंग रंगाईआ। जिन्हां दे अन्दरों अवाज आए तूंही तूं दी, दूजा ढोला ना कोए गाईआ । फेर ख़ुशी वेख्यो मेरे लूं लूं दी, तुहानूं साहमणे दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी रंगण दयो रंगाईआ। जन भगतो धूढ़ी ना समझयो ख़ाक, मिट्टी रूप ना कोए वटाईआ। जिस दे नाल तुसां होणा साफ़, बिबेक मैनूं देणा कराईआ। दोहां दा होणा इतफ़ाक, अगे ना होए जुदाईआ। गोबिन्द दा भविख्तां वाला वाक्, पूरा देणा कराईआ। पुरख अकाल बाप, इक्को लैणा मनाईआ। सोहँ ढोला जाप, नानक रिहा समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साथ, वजदी रहे वधाईआ । एथे झुकणे पृथ्मी आकाश, सिर सके ना कोए उठाईआ। गोपीआं पाउणी रास, आपणा नाच वखाईआ। राम ने कटणा बनबास, शहिनशाह दए वड्याईआ। चार कुण्ट बिना भगतां अन्दर जगणा ना कोए चिराग़, ख़ाली दिसे सर्ब लोकाईआ। ओस बाप दी सुणयो आवाज़, जो ईसा मूसा कर के गया पढ़ाईआ। वेख्यो भुल विच
ना होयो गुस्ताख़, ग़ुस्से विच ना कोए लड़ाईआ। जे जन्म ल्या ते दरस किया लै के जायो शाबाश, वेला गया हथ्थ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा हुक्म इक्क वरताईआ। धूढ़ी कहे गुरमुखो मैनूं फड़यो सज्जे चरन दे हेठ अंगूठे, उंगलीआं दी लोड़ रही ना राईआ । तुहाडे ख़ाली भर दयां ठूठे, भुक्ख्यां भुख मिटाईआ। दुआरा धुर दा इक्को सूझे, नाते कूड़े दयां तुड़ाईआ। सो गुरमुख सच्चा बूझे, जिस दा पर्दा दयां उठाईआ। भरम चुका के एका दूजे, दूआ एके विच मिलाईआ। दरस करा के नेत्र तीजे, लोचण सच खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा रिहा समझाईआ। धूढ़ कहे मैं खेल वेखणी धुर दी, धुर मस्तक लेख जणाईआ। धुन सुणाउणी ओसदी सुर दी, जो सुत्यां लए उठाईआ। धार प्रगटाउणी ओस गुर दी, जो गोदी लए टिकाईआ। जिस ने पार कराउणी गोदावरी मुरदी, मुदतां पिच्छो फेरा पाईआ। एह खेल नहीं किसे देवत सुर दी, विष्न ब्रह्मा ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। धूढ़ कहे मैं दस्सां अन्त अख़ीरी, आख़र दयां जणाईआ। प्रभ दे चरनां विच ओह पीरी, जिस नूं पीर पैगम्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। जिस ने शरअ दी कटणी ज़ंजीरी, तामीर आपणी दए बणाईआ। जिस ने लेखे लाउणी शाही हकीरी, हकीर शाह इक्को रंग रंगाईआ । जिस ने भगतां नूं दस्सणी सच फ़कीरी, फ़िकरा ढोला इक्को देणा सुणाईआ। मंज़ल चाढ़ के भगत कबीरी, कर्मां दा लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। भाद्रों कहे जन भगतो मेरी तुहानूं नमस्ते, नमो कहि के दयां जणाईआ। तुहाडे खेड़े रहिण वसदे, वसल इक्को यार ख़ुदाईआ। तुहाडे अन्तर वेखां हसदे, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। पंच विकार वेखां नसदे, भज्जण वाहो दाहीआ। तुहाडे ढोले सुणा जस दे, जो इक्को राग अल्हाईआ। तुहाडे निशाने वेखां प्रेमी अक्ख दे, जो अणयाले तीर चलाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी सारे रहे लभ्भदे, सो तुहाडा हो के मिल्या चाँईं चाँईंआ। ओसे दे दुआरे फबदे, जो फ़ैसले हक सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे पुरख समर्थ दे, समर्थ हो के तुहाडी वस्त तुहाडी झोली पाईआ।