३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ बख्शीश सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर
निरगुण धार पुरख अकाल प्या उठ, जोती जाता नूर इलाहीआ। सचखण्ड दुआरा होया ख़ुश, थिर घर वज्जी इक्क वधाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव गए झुक, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल सीस निवाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर
वेखण धुर दी रुत, बिन लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। भगत सुहेले इक्क दूजे नूं रहे पुछ, सच दुआरे ख़ुशी मनाईआ। सन्त साजण बदल के आपणा रुख़, आत्म परमात्म ध्यान लगाईआ। गुरमुख कर के उजल मुख, निज नैण रहे खुल्हाईआ। गुरसिख साचा ढोला गाउण अगम्मी तुक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी कहिण साडा पैंडा रिहा मुक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जिस ने पंज तत काया माटी वेखणा बुत्त, ततव तत खोज खुजाईआ। जिस दा ओहला भेव रहे ना लुक, पर्दा अवर ना कोए जणाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कर प्रकाश निरगुण जोत, दो जहानां वेख वखाईआ। जिस दा नाम नगारा इक्को वज्जे चोट, दूजा ताल ना कोए वखाईआ। जिस नूं झुकदे चौदां लोक, चौदां तबक पैरां हेठ आपणा आप मिटाईआ । चौदां विद्या समझ ना सके इक्क सलोक, लेखा लिख्त ना कोए वड्याईआ। जिस दा भाणा सके ना कोई रोक, शाह सुल्तानां रिहा मिटाईआ। जिस दी सच दुआरे निरगुण धार अगम्मी मौज, सरगुण नज़र कोए ना आईआ। जो घट घट अन्तर सभ नूं रिहा खोज, हिरदे अन्तर वेख वखाईआ। जो नाम ख़ुमारी देवे करे मदहोश, मधुर धुन इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। पुरख अकाल निरगुण निरवैर, निराकार खेल खिलाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां अन्दर करनहारा सैर, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। जिस नूं गुरू अवतार पीर पैगम्बर कहिंदे गए गम्भीर गहर, बेअन्त बेपरवाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे चरनां कोल वरते कदी ना कहर, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जिस नूं मिलदयां लगे कदी ना देर, अन्तर अन्तर मेला सहिज सुभाईआ। जिस दा नाम निधाना शब्द अगम्मी शेर, भबक दो जहान सुणाईआ। जो ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां उत्ते करे मेहर, निओटयां नयासरयां आपणी गोद उठाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सभ दा लहिणा देणा दए नबेड़, हक हकीकत दए वखाईआ। जो कूड़ी क्रिया जगत वासना मन तन रिहा छेड़, नव नौ चार खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। पुरख अकाल कहे मेरा नूर अगम्मा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेरा नाम निधाना शब्द मात कुक्ख किसे ना जम्मा, पिता पूत ना कोए बणाईआ । मेरा प्यार हथ्थ ना आया किसे माटी चम्मा, तत्तां रंग ना कोए वखाईआ। मेरे दुआरे हरख़ सोग रहे ना ग़मा, चिन्ता रोग ना कोए जणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणी धार विच्चों इक्को भगत सुहेले जम्मां, बण धुर जणेदी माईआ। इक्को राग सुणा के बिना कन्नां, अन्तर आत्म करां पढ़ाईआ। सच ख़ज़ीना दे के धना, धुर दा धन दयां दृढ़ाईआ। नूरी जोत चाढ़ के चन्नां, काया मन्दिर अन्दर करां रुशनाईआ। दूई द्वैती कूड़ी क्रिया माया ममता दीन मज़्हब ज़ात पात मिटा के बन्ना, इक्को आत्म परमात्म दयां समझाईआ। सच संदेसा बण नरेशा नर निरँकार
हो के घल्लां, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ । बेपरवाह खेल अपारा, हरि करता आप कराईआ। वज्जी वधाई सच दुआरा, थिर घर ढोला इक्को गाईआ। सजदा करे गुरू अवतारा, पैगम्बर नाल मिलाईआ। देवत सुर करन निमस्कारा, गण गंधरव रहे जस गाईआ। जुग चौकड़ी भज्जण वारो वारा, रवि ससि आपणा पन्ध मुकाईआ। करे खेल भगत वछल सच्चा गिरधारा, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। जिस दा लेखा आदि अन्त शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान खाणी बाणी ना कोए विचारा, बुद्धी चली ना कोए चतुराईआ। कातब बणया ना कोए लिखारा, हरफ़ हरूफ़ ना कोए दृढ़ाईआ। जिस नूं जलवा नूर मन्नया परवरदिगारा, वाहिद लाशरीक अख्वाईआ। जेहड़ा नाम संदेसा देंदा रिहा वारो वारा, ज़िमीं असमानां दो जहानां कर पढ़ाईआ। जिस दा धुर दरबार ठांडा इक्क दरबारा, दूजा गृह ना कोए वखाईआ। जिस दा इक्को मन्दिर शिवदुआला मस्जिद गुरुदुआरा, मठ वंड ना कोए वंडाईआ। जिस गृह इक्को दीप होए उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिथ्थे इक्को नाम जैकारा, बिन रसना जेहवा ढोला रिहा सुणाईआ। जिथ्थे इक्को हुक्म वरतारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिंदे पुरख अकाल हमारा, हम साजण कर के गया जणाईआ। जिस दा भविख्तां विच विचारा, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। जिस नूं कहिंदे कल कल्की अवतारा, निरगुण निरवैर निराकार भेव खुल्हाईआ। जिसदा अन्त ना पारावारा, बेअन्त कहे लोकाईआ। सो खेल करे अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणी धार चलाईआ । जोती जाता पुरख बिधाता पतिपरमेश्वर हो उज्यारा, नूर नुराना शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना आपणा वेस वटाईआ। जिस ने चार कुण्ट दहि दिशा नव नौ चार करना खेल न्यारा, बोध अगाधा शब्द अनादा ब्रह्म ब्रह्मादा देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। धुर दा हुक्म इक्क वरताउदा ए। पुरख अकाल दया कमाउदा ए। थिर घर दवारयों आपणा सुत उठाउदा ए। शब्दी पुत आप उठाउदा ए। कर खेल अबिनाशी अचुत, चेतन सभ नूं आप कराउदा ए। नव नौ चार पिच्छो सुहावे सुहञ्जणी आपणी रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाउदा ए। चार कुण्ट दहि दिशा सच स्वामी हो के जाए तुठ, भण्डारा नाम अतुट आप वरताउदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरे सोभा पाउदा ए। सच दुआरा कहे मैं तकया इक्क निरँकार, जोती जाता नज़री आईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, चौकड़ी वेस वटाईआ। जिस दा रूप अगम्म अपार, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो गुर अवतारां पीर पैगम्बरां देंदा रिहा अधार, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ । जिस दी गुफ़त शनीद गुफ़तार, धुर दा कलमा करे पढ़ाईआ। जो मालक ख़ालक प्रितपालक वड सिक्दार, शहिनशाह अख्वाईआ। जिस दा
भाणा मेटे कोई ना योद्धा सूरबीर बलकार, बलधारी नज़र कोए ना आईआ। जिस दा राह तकदे गए पैगम्बर गुर अवतार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार आया आपणी वार, वारस हो के वेख वखाईआ। सभ दा लहिणा देणा पूर्ब लेखा जन्म जन्म दा दए उतार, कर्ज़ मकरूज़ ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता देवे मार, जूठा झूठा लेखा दए चुकाईआ । ज़ात पात दीन मज़्हब ऊँच नीच राउ रंक कर ख़ुआर, सच दुआरा इक्को दए दृढ़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ ताकी खोल्ह किवाड़, बजर कपाटी पर्दा दए उठाईआ। त्रैगुण माया मेटे अग्नी हाढ़, अमृत मेघ दए बरसाईआ। सुरती शब्द मिला के धार, धुर दा मेला सहिज सुभाईआ। साचा मन्दिर वखाए जिथ्थे जोत जगे अगम्म अपार, दीआ बाती लोड़ रहे ना राईआ। सृष्ट सबाई दस्से इक्क जैकार, आत्म परमात्म ढोला दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सचखण्ड दुआरा कहे मैं वेख्या करता, कुदरत दा मालक नज़री आईआ। जिस तों आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहान डरदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जो नित नवित आपणा खेल करदा, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। जो नित नवित जुग चौकड़ी कदे ना मरदा, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। सो करे खेल आपणी धार दा, धरनी धरत धवल धौल वेख वखाईआ । लहिणा देणा लेखा पूरा करे गुर अवतार दा, जो भविख्तां विच मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेख्या ओह भगवान, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। जिस दा झुलदा इक्क निशान, निशाना अवर ना कोए बणाईआ। जिस दा इक्को नाम निधान, दूजी सिख्या ना कोई समझाईआ। जिस दा धुर इक्क मुकाम, मुकामे हक डेरा लाईआ। जिस दा खेल दो जहान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। सचखण्ड दुआरा कहे मैं जुग जुग वेखी रीत, अबिनाशी करते दित्ती दृढ़ाईआ। खेल वेखदा रिहा ठीक, ठाकर हो के रिहा समझाईआ। मैं बहि के सदा अतीत, लेखा त्रैगुण वेख्या चाँईं चाँईंआ। लक्ख चुरासी तकदा रिहा नीत, दूर दुराडा खोज खुजाईआ। वेंहदयां वेंहदयां नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए बीत, बण बण पाँधी राहीआ । गुर अवतार पैगम्बर रसना जेहवा बत्ती दन्द गा के गए गीत, धुर संदेशे जगत सुणाईआ। शिवदुआले मठ बणा के मन्दिर मसीत, गुरुदुआर कर कुड़माईआ। आत्म परमात्म साची मिले ना किसे प्रीत, प्रीतम मेल ना कोए मिलाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल झगड़ा चुके ना हस्त कीट, दूई द्वैत ना कोए गंवाईआ। साचा कलमा पढ़े ना कोए हदीस, धुर दा नाम ना कोए जणाईआ। जगत निशाना विच जहानां अक्खरां वाली वेखी वसीअत, वसीका गुर अवतार पैगम्बर नज़री आईआ। बिन सचखण्ड
दुआरे मिले ना कोए असलीअत, असल वसल सांझे यार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा जणाईआ। सचखण्ड कहे मैं दस्सां जग, नव नौ चार पिच्छो दयां वखाईआ। वेखे खेल सूरे सरबग, जो शाह पातशाह रिहा वरताईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया सृष्ट सबाई कीती कग्ग, हँस नज़र कोए ना आईआ। माया ममता हउमे हंगता लगी अग्ग, निझर झिरना अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी दरस करे ना कोई उपर चढ़ शाह रग, साचा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। बिन मक्के काअब्यों पूरा होया किसे ना हज्ज, हज़रत सच महिराबे दरस कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द साढे तिन्न हथ्थ अन्दर किसे ल्या ना लभ्भ, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। धुन आत्मक सुणे कोई ना नद, ढोलक छैणे रहे खड़काईआ। कलिजुग कहे एह खेल पुरख समर्थ, जो धुर दा हुक्म रिहा वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस नूं जोड़दे हथ्थ, चरनां उत्ते ढह के डण्डावत कर के धूढ़ी टिक्का मस्तक रहे लगाईआ। ओह साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना सभ दा देवणहारा हक, हाकम हो के वेख वखाईआ। सदी चौधवीं राह सारे रहे तक, तकवा इक्क रखाईआ। बीस इकीस कहे मेरा वेला गया लँघ, पैंडा ल्या मुकाईआ। श्री भगवान नौजवान साचे तख्त बैठ पलँघ, जिस दी पावा चूल नज़र किसे ना आईआ । सति धर्म दा वजा इक्क मृदंग, कूड़ी क्रिया दे खपाईआ। हुलारा दे दे विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड दे उठाईआ। गुरमुख आत्म रहे कोई ना रंड, भगत सुहेले गुर चेले लए मिलाईआ। बिन रसना जिहवा बत्ती दन्द अन्तर आत्म दे अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जुग जन्म दे विछड़यां शब्दी सुरती डोरी गंढ्ढ, तेरे नालों ना होए जुदाईआ। बूँद स्वांती दे के पा ठंड, अग्नी तत दे बुझाईआ। कोझे कमले ग़रीब निमाणयां ला अंग, जो साहिब आए तेरी सरनाईआ। लेखा मुका दे जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फेर ना कोए फिराईआ। तैनूं मिल के पढ़ना पए कोए ना छन्द, ग्रन्थां वाली ना कोई शनवाईआ। झगड़ा मुका दे ब्रह्म हँ, हँ ब्रह्म पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। कूड़ी दिसे काया माटी तन, पंचम पंचम लेखा दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर मेला लै मिलाईआ। सचखण्ड कहे मैं जुग जुग पैंडा वेख्या मुकदा, सतिजुग त्रेता द्वापर गया फेरा पाईआ। पुरख अकाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जुग जुग भगतां पुछदा, सन्त सुहेले गले लगाईआ। सूफ़ी फ़कीर गोदी चुकदा, अल्फ़ी सोहणा रंग चढ़ाईआ। नाता जोड़ के पिता पुत दा, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जगत विकार ओन्हां दा लुटदा, जिस सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। प्याला दे के अगम्मी घुट दा, अमृत इक्को दए प्याईआ। जिस नाल आवण जावण लक्ख चुरासी छुटदा, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ वखाईआ। सचखण्ड कहे मेरे धुर दे परवरदिगार, लाशरीक तेरी वड्याईआ ।
किरपा कर सांझे यार, साहिब स्वामी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया होवे पार किनार, लोकमात रहिण ना पाईआ। कलिजुग मंज़ल रहे ना कोई दुष्वार, औखी घाटी देणी ढाहीआ। भगत सुहेले सज्जण कर त्यार, गुरमुख मात उठाईआ। अन्दर वड़ के दे दीदार, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। शब्दी नाद सुणा सच्ची धुन्कार, अनरागी राग जणाईआ। जाम प्याला दे अपर अपार, जो तीर्थ तटां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। घर विच घर दीपक दे बाल, बिन तेल बाती जोत होवे रुशनाईआ। इक्को रंग रंगा दे शाह कंगाल, आत्म ब्रह्म भेव खुल्हाईआ। सतिजुग साचे बण दलाल, विचोला हो के मेल मिलाईआ। धुर दा जलवा दस्स जलाल, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। झगड़ा मुक जाए कूड़ तमाम, लेखा रहे राईआ। सभ नूं नज़री आ जा ओह अमाम, जिस नूं मुहम्मद ईसा मूसा गए सीस निवाईआ। प्रगट हो जा धुर दे राम, जिस राम नूं राम दसरथ बेटा मिल के ख़ुशी मनाईआ । खेल करदे धुर दे काहन, जिस काहन नूं बंसरी वाली काहन धुन सुणाईआ। सच संदेसा दे दे इक्को नाम, जिस नाम दी नानक निरगुण सिफ्तां विच करी लिखाईआ। साचा शस्त्र दे दे जिस दे नाल बदल जावे नज़ाम, अन्दरे अन्दर काया गात्रे देणा लटकाईआ। तेरा खेल वेखीए विच जहान, कलिजुग बैठा ढेरीआं ढाहीआ। जगत सदीआं होईआं हैरान, वदी सुदी अक्ख शरमाईआ। साल महीने दिवस घड़ी पल सर्ब कुरलाण, वार थित धीर ना कोए धराईआ। सभ नूं उडीकां लँघदीआं गईआं तारीखां कलिजुग अन्तिम आउणा श्री भगवान, निहकलंक कल कल्की फेरा पाईआ। किसे समझ ना आई साढे तिन्न हथ्थ सम्बल केहड़ा मकान, जिस मन्दिर बहि के हरि मन्दिर दए सुहाईआ। बिना भगतीउँ बिना शक्तीउँ अन्तर आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। साची मंज़ल चढ़ना दस्से आसान, पौड़ी डण्डा हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। घर सुरती गोपी मिल जाए धुर दा काहन, सीता राम बनबास ना कोए भवाईआ। बिना सजदयां कल्मयों दस्से प्रणाम, डण्डावत इक्को इक्क दृढ़ाईआ। साचा मन्दिर दस्स ओह मकाम, जिस मकान विच बहि के मकबरयां दी लोड़ रहे ना राईआ। उधरों बचन सुण के सचखण्ड बोलया बिना ज़बान, भगतो तुहानूं दयां जणाईआ। बिना प्रभू दे चरनां मिले ना कोई आराम, एहो गुर अवतार पीर पैगम्बर गए समझाईआ। जिस नूं मिलणा बड़ा आसान, काया मन्दिर अन्दर मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रहमत आपणी रिहा कमाईआ। सचखण्ड कहे मैं वेख्या लोकमात अनोखा सम्मत, शहिनशाही गया आईआ। जिस दे अगे चार जुग करदे मिन्नत, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अगे रहे ना किसे दी कोई हिम्मत, हौंसले सारे रहे ढाहीआ। जिस दी दरोही फिरी चारे सिमत, समां दए गवाहीआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया रहिण नहीं देणी इल्लत, माया ममता देणी मिटाईआ। गुरमुखां दी ख़ुआरी करे कोई ना ज़िल्लत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच
प्रेम प्यार दा धुर दा दस्से इश्क, जिस नूं हकीकी मजाज़ी दोवें सीस निवाईआ। अन्दरों खोल्ह देवे दृष्ट, पर्दा दए चुकाईआ। इक्को नज़री आए इष्ट, जोती जोत जोत रुशनाईआ। भगतां नाल मिल के आत्म परमात्म साची सेजा माणे इक्को गृहस्त, गहर गम्भीर दया कमाईआ। लेखा चुका दे राम वशिष्ट, गुरू गुर चेला आपणे रंग रंगाईआ। हुक्म सुणा के सारी सृष्ट, कायनात करे पढ़ाईआ। जन भगतो किसे कम्म नहीं आउँदा स्वर्ग बहिश्त, बिन प्रभ चरन शांतक सति ना कोए कराईआ। कोटां विच्चों पारब्रह्म प्रभ कोल थोड़्हयां दी लिस्ट, जो आपणे लेखे जाण मुकाईआ। जिन्हां दी करनी कदे नहीं होणी नष्ट, निहकर्मी देवणहार वड्याईआ। उन्हां गुरमुखां विच्चों गिरधारा सिँघ कलास फ़सट, फ़ैसला धुर दा दिता समझाईआ। जिहनूं जमां ने कदी नहीं करना अरैसट, धर्म राए लेख ना कोए वखाईआ। अगे किसे गुर अवतार पैगम्बर कीता नहीं टैसट, मज़मून धुर दा दिता पढ़ाईआ। सिमत वेखणी नहीं कोई ईसट वैसट, शरकण गरबण ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सचखण्ड कहे मैं वेखां लोकमात, सम्मत पहले ध्यान लगाईआ। भगत वछल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार साचे भगतां देंदा ओह दात, सूफ़ी फ़कीरां रिहा पढ़ाईआ। जिन्हां दी गृह लेखे लाए सुहञ्जणी रात, प्रभात आपणी दए वखाईआ। आत्म परमात्म दस्स के इक्को ज़ात, झगड़ा दूई दए मिटाईआ। भगतां देवणहारा शाबाश, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आस, पूर्ब लेखा रिहा मुकाईआ। अन्दर वड़ सर्ब गुणतास, सति सतिवाद आपणा राह समझाईआ। मैं तेरा तूं मेरा सद वसां तेरे पास, जोती शब्द होवे ना कदे जुदाईआ। तैनूं लभ्भणा पए ना विच्चों किसे आकाश, ज़िमीं असमान ना खोज खुजाईआ । तैनूं करना पए कोई ना पाठ, मंत्रां वाली ना कोए शनवाईआ। नहाउणा पए ना किसे ताट, तीर्थ दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सहिज सभाओ जन भगतां लै जाए आपणे घाट, सतिगुर हो के पैंडा दए मुकाईआ। एथे ओथे दो जहानां देवे नजात, निज नेत्र आपणा दरस दिखाईआ। गुरमुखो तुहाडी सिफ्त दा अक्खर लभ्भणा नहीं विच्चों किसे लुगात, साचा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दुआरे साचे मन्दिर हरिजन दए सुहाईआ। सचखण्ड कहे मैं तक्कां भगत, भगवन मीते नज़री आईआ। जिन्हां नाता छडिआ कूड़ा जगत, जग जीवण दाता इक्को रहे मनाईआ। उन्हां दा मेरे नाल रिहा ना कोई फ़र्क, जोती जोत जोत जोती इक्को नज़री आईआ। जिन्हां ने कूड़ी क्रिया कीती तरक, तुरत आत्म परमात्म मेला गए मिलाईआ। निज नेत्र करन दरस, दोए लोचन बाहर वज्जे वधाईआ। उन्हां दी जन्म जन्म दी मिटी हरस, हवस दित्ती बुझाईआ । माण वड्याई दे के उत्ते फ़रस, फ़ैसला धुरदा दए सुणाईआ । जन भगतो सचखण्ड दुआरे सिध्धे जाणा निधड़क, राह विच सके ना कोए अटकाईआ।
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ढोला गाउणा निधड़क, जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां उत्ते करे आपणा तरस, रहमत कर के रहीम आपणे नाल मिलाईआ।