पुस्तकालयभाग १८

४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड सैदपुर ज़िला अमृतसर

पंज तत काया माटी सोहणा नगर, त्रैगुण मेला बेपरवाहीआ। सच वस्त नाम अमोलक मिल्या सगन, सति दुआरे दिता टिकाईआ। निरगुण नूर जोती दीपक जगण, निराकार करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी वाजे वज्जण, अनहद नाद करे शनवाईआ । सच सरोवर करो मजन, अमृत इक्को इक्क दरसाईआ। गुरमुखो मन वासना दयो बदल, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। साहिब सतिगुर तुहाडे खेड़े करे अदल, इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। पंज विकारा शब्द खण्डे नाल करदा कतल, कूड़ी क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। वेखो परतके पिछला वतन, जिस विच्चों होई जुदाईआ। लक्ख चुरासी मानस देही अन्दर तुहानूं आया सद्दण, शब्द सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले पार लँघण, मंज़ल पन्ध मुकाईआ नौ दुआरे फिरना छड्डो जगत प्रभास कूड़े जंगल, कंदर कूड़ी पार लँघाईआ। वासना बन्न्ह लओ मन बन्दर, डोरी तन्द इक्क बंधाईआ। बजर कपाटी तुड़ा लओ जंदर, सतिगुर मिले सहिज सुभाईआ। घर भाग लगा लओ आपणे साढे तिन्न हथ्थ माटी खण्डर, सोभावन्त दए सुहाईआ। इक्क साहिब दे लगो अंगण, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। नाम मजीठी चाढ़ लओ रंगण, तन माटी उतर कदे ना जाईआ। बिना सतिगुर पूरे तों दूजा दर ना जायो मंगण, लक्ख चुरासी फंद ना कोए कटाईआ। आत्म परमात्म ढोला धुर दा छन्दण, साचा गीत इक्क अल्हाईआ। निरगुण निरवैर निराकार डोरी बन्न्हे अगम्मी तन्दन, सूत्रधारी समझ कोए ना पाईआ । मन वासना कूड़े तोड़ दयो बन्धन, बन्दगी इक्को इक्क समझाईआ। मिले मेल सूरे सरबंगण, साहिब स्वामी इक्को इक्क नज़री आईआ। साचे प्रेम दा कर लओ मजन, दन्दासे दी लोड़ रहे ना राईआ। नाम निधाना पा लओ कज्जल, नेत्र नैण दए बदलाईआ । सतिगुर नूं मिल के अन्दर चढ़ के वेखो आपणी मज़ल, मंज़ल हक दए मुकाईआ। जिथ्थे इक्को ढोला इक्को नाम नग़मा इक्को ग़ज़ल, गहर गम्भीर बेनज़ीर रिहा सुणाईआ। सतिगुर कंडे उत्ते आपणा आप चाढ़ के वेखो वज़न, मण सेर तोले माशे रती लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नगरी दए समझाईआ। साची नगरी काया खेड़ा, साढे तिन्न हथ्थ माटी नज़री आईआ। जिस दे अन्दर पुरख अकाल दीन दयाल

निरगुण लाया डेरा, जोत सरूपी बिन रंग रूपी शब्दी डेरा लाईआ। जिस गृह वसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। अन्तर आत्म खोल्हे पर्दा भेव चुकाए तेरा मेरा, हँ ब्रह्म पारब्रह्म इक्को दए जणाईआ। इक्को घर वखाए गुरू गुर चेरा, चेला गुर शब्दी रूप वटाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा आवण जावण कटे गेड़ा, काल महाकाल लेखा रहे ना राईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी खुल्हा करे वेहड़ा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार दरगाह साची इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना साचा नगर इक्क वखाईआ । साचा नगर वेखो काया काअबा, बिन मुर्शद नज़र कोए ना आईआ। मेल मिलाए दो दोआबा, आबेहयात मस्त प्याला सच सुराही विच्चों जाम प्याईआ। दरस वखाए दीन दयाला हरि गोपाला, हक मुकामे नूर इलाही लाशरीक इक्को नज़री आईआ । दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजन दीन दयाला, सर्ब स्वामी पतिपरमेश्वर मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। भेव चुकाए दया कमाए पर्दा लाहे शाह कंगाला, राउ रंक राज राजान हकीर फ़कीर ज़मीर अन्दरों दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नगर इक्क जणाईआ। साचा नगर सारे लओ जाण, आप आपणा वेख वखाईआ। तुसीं पंजां तत्तां वाले नहीं इन्सान, हड्ड मास नाड़ी वेख ना ख़ुशी मनाईआ। निज नेत्र आपणे घर तक्को भगवान, सच स्वामी अन्तरजामी बैठा सोभा पाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान गीता ज्ञान करे ब्यान, खाणी बाणी ढोले गीत राग संगीत सिफ्तां विच सलाहीआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर साध सन्त भगत सुहेले गुरमुख सज्जण सूफ़ी करन ध्यान, इष्ट देव इक्को इक्क मनाईआ। जिस दा अक्खरां तों बाहर निरअक्खर इक्क ज्ञान, बोध अगाध शब्द अनाद सच करे पढ़ाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ सेवा करन ज़िमीं असमान, रवि ससि सूरज चन्द मण्डल मण्डप राह तकाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सारे करदे माण, निउँ निउँ सीस निवाईआ। लक्ख चुरासी सख़ियां दा काहन, घनईआ नईआ सईआ इक्को बेपरवाहीआ। जिस नूं बेअन्त बेअन्त कहि दे के गए फ़रमान, वसणहारा सच मकान, सचखण्ड दुआरे हक मुकामे निरगुण जोत नूरी नूर बैठा आसण लाईआ। जो मालक ख़ालक धुर दा अमाम, जो दसरथ बेटा उपजाए रमईआ राम, बंसरीआं वाले काहन रिहा उपजाईआ। सो साहिब समर्था जिस दी महिमा अकथा, तुहाडे अन्दर वसा, नेत्र खोल्ह के वेखो नूर जलवा इक्क महान, ज़हूर करे रुशनाईआ। एह सोहणा मन्दिर मकान नगर खेड़ा इक्क महान, लभ्भया किसे ना बीआबान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां डूँग्घी कंदरां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। साची नगरी साढे तिन्न हथ्थ, नौ दर बैठी वंड वंडाईआ। जगत वासना विच हथ्थ मूँह नक पैर अक्ख, सरवण रहे ललचाईआ। गुदा लिंग

खेल पख, खेल बेपरवाहीआ। जिस दा रसना जेहवा बत्ती दन्द गाउँदे जस, अक्खरां नाल वड्याईआ। ओह मीत मुरारा हरि निरँकारा एकँकारा इके नगर रिहा वस, घट भीतर सोभा पाईआ । कूड़ कुड़यारी पार कर के वेखो आपणी हद, हदूद साची दए जणाईआ। मन वासना सारी कर दयो रद, अमल इक्को दए दृढ़ाईआ। ओस दे नाल वेखो वस, जो वसल साचा दए कराईआ । उस नूं मिल के हो नहीं जांदी बस, अगे आपणा भेद दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नगरी दए वड्याईआ। साची नगरी काया तत सरीर, प्रकृतीआं नाल जोड़ जुड़ाईआ। जिस दे अन्दर बैठा डाहढा पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी जिस दे ढोले गाईआ। जिसदे कोल नाम खण्डा सच शमशीर, जोधा सूरबीर अख्वाईआ। जिस दा जलवा जोती जोत बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ । जेहड़ा मंज़ल चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर, आख़र आपणा वेख वखाईआ। जे ओस नूं मिल पओ तुहाडा झगड़ा मुक जाए तकदीर, कर्मां दी रेख रहे ना राईआ। गुरसिखो ओह शहिनशाह शाह पातशाह तुसीं ओहदे वज़ीर, बिना दोहां तों हकूमत सच्ची कम्म किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सदा आपणयां भगतां साचे सन्तां दी करदा रहे तारीफ़, ढोले शब्दां विच गाईआ । जे तुसीं आपणी नगरी विच आपणी रखो सच तशरीफ़, तमह कूड़ी दयो गंवाईआ। तुहाडा मालक आपे दस्स दे आपणी प्रीत, पढ़न लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। ओस दा जोग अभ्यास अजीब, बिना नैण मीटयां तों आपणा मेला लए मिलाईआ। क्यों तुहाडी आत्मा दे वसे करीब, नाता धुर दा लए जुड़ाईआ। सच्चे सतिगुर विच एह तौफ़ीक, मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ । गुरमुखो तुहाडी नगरी दा रस्ता बड़ा बारीक, बिन सतिगुर पूरे राहे कोए ना पाईआ। बेशक तुसीं डण्डीआं वेखीआं बहुत वपरीत, पगडण्डीआं उत्ते भज्जे वाहो दाहीआ। जिस वेले साहिब स्वामी तुहानूं आपणे मिलण दी निक्की जेही दस्स देवे तरतीब, तरह तरह नाल समझाईआ। ओह तुहाडा तुसीं ओस दे दोहां दा मेला हो जाए ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। साची नगरी विच गुरमुखो कोई भुगतण नहीं आउणा तरीक, साचा लेखा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नगरी दए वड्याईआ। नगरी कहे मैनूं जे तुसीं समझो सच्ची चार दीवार, फ़सील बणाई बेपरवाहीआ। मैं तुहानूं मिला देवां अन्दरों तुहाडा यार, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जेहड़ा गुफ़त शनीद करे गुफ़तार, रसना जिहवा ढोले गाईआं। सुरत सवाणी करे ख़बरदार, शब्द हाणी दए मिलाईआ। जेहड़ा अमृत जल देवे ठंडा ठार, निझर झिरना दए झिराईआ। जेहड़ा सुखमण टेडी बंक करे पार, ईड़ा पिंगल पन्ध मुकाईआ। जेहड़ा बजर कपाटी खोल्ह किवाड़, सहँस दल दए दृढ़ाईआ। जेहड़ा करे प्रकाश बहत्तर नाड़, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जेहड़ा लै जाए सच दवार, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबाईआ। जेहड़ा सुन्न अगम्म दा डेरा

दए नवार, झेड़ा दहि दिशा दए चुकाईआ। जेहड़ा सच दुआरे मेल करे करतार, धुर धाम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची नगरी सोभा पाईआ। साची नगरी कहे मेरी सोहणी बणत, पुरख अकाल बणाईआ। कोटां विच्चों विरला जाणे सन्त, जिस नूं हरि सच दए समझाईआ। जिस विच इक्को नाम मणीआ मंत, इक्को वजदी रहे वधाईआ। जिसदा नार इक्को कन्त, इक्को सेज रिहा हंढाईआ। इक्को बोध अगाधा पंडत, इक्को करे पढ़ाईआ । इक्को लेख चुकाए स्वर्ग बहिश्त जन्नत, साचा नगर दए सुहाईआ। साचा मेल मिलाए आदि अन्त, अन्तष्करन आपणे रंग समाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा साचा घर, नगरी देवे माण वड्याईआ। नगरी कहे मेरा घर उच्चेरा, उच्चो ऊँच दयां जणाईआ। जिथ्थे स्वामी वसे ला के आपणा डेरा, बिन पावा चूल सच सिँघासण सोभा पाईआ। जिस दे चरनां दी किसे लभ्भे कदे ना धूढ़, धूढ़ी टिक्का हथ्थ किसे ना आईआ। जिस दुआरे लए कोई ना चुंगी ना मसूल, माया मोह ना कोए जणाईआ। जो दर आया ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां करे कबूल, बिना काअब्यों हज़रत धुर दा मेल मिलाईआ। वेख्यो किते आपणी नगरी विच वड़ के ना जायो भूल, भुल्लयां राह सतिगुर पूरे फेर ना कोए वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी पुरख अकाल दा साचा रूल, असलीअत सभ नूं दए दृढ़ाईआ। जिस दा नाम इशारा इक्क माकूल, मुकम्मल दए समझाईआ। जे कोई लहिणा देणा पिछला बाकी नगरी वालयो करयो वसूल, हक सभ दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। नगरी कहे मैनूं कहिंदे बस्ती, तत्तां वाली जगत मिली वड्याईआ। जिस दे अन्दर परम पुरख दी हस्ती, कलिजुग हस्त कीटां विच समाईआ। जिस दी जोत अगम्मी जगदी, जागरत नूर करे रुशनाईआ। ओह वेखे खेल आपणे अगम्मे घर दी, चारों कुण्ट दुहाईआ। जिस नूं गुरमुखां दी आत्म वैरागण हो के लभदी, भज्जे थाउँ थाँईंआ। उहनां दी खेल वखाए पार हद दी, हदूद आपणी दए समझाईआ। जिथ्थे वा तत्ती ना लगदी, कर्म गेड़ रहे ना राईआ। इक्को नाम वधाई वजदी, दूजा गीत ना कोए सुणाईआ। जन भगतो ओह नगरी सोहणी लगदी, जिथ्थे गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। एह कोई कहाणी नहीं अज्ज दी, गुर अवतार पीर पैगम्बर एसे दे ढोले गाईआ। जे मौज वेखणी ते वेख्यो उपर शाहरग दी, जिथ्थे शहिनशाह खेल रिहा कराईआ। नगरी कहे मैं भगतां नाल फुलदी वधदी, वाधा एहनां नाल जणाईआ। मैनूं कसम ओसे रब्ब दी, जिस दुनिया कायनात सृष्टी दित्ती रचाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा रचाईआ। नगरी कहे खेल आपणे विच वसदे वेखां नागर, नागरिक धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां ने पार किनारा करना जगत सागर, डूँग्घे वहण ना कोए वहाईआ। निर्मल कर्म होए उजागर, दुरमति मैल लैणी धुआईआ।

सूरबीर बणन बहादर, सतिगुर साचा जोड़ जुड़ाईआ । मेला हक करीम कादर, कुदरत दा करता वेख वखाईआ। साची नगरी देवे आदर, आदर्श इक्को दए वखाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे बादल, जगत अन्धेरा दए मिटाईआ। गुरमुख रहे कोए ना पाग़ल, सुरती शब्द नाल मिलाईआ । भाग लगाए काया गागर, अमृत जाम दए प्याईआ। जो बण के वणजारे आए सौदागर, तिन्हां नूं एसे नगरी विच्चों सौदा झोली देवे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता रिहा कमाईआ। नगरी कहे मैं देवां होका, धुर फ़रमाना शब्द जणाईआ। ख़बरदार हो जाओ चौदां लोका, चौदां तबक दयां हलाईआ। जिस परम पुरख परमात्म दा गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स दे गए मौका, ओसे दा वेला गया आईआ। गोबिन्द जागया ला के ढौंका, शब्दी हुक्म इक्क सुणाईआ। साची नगरी विच रहिणा नहीं औखा, जे गोबिन्द शब्दी होए सहाईआ। वेख्यो किसे नाल ना करयो धोखा, कूड़ी करनी ना कोए कुड़माईआ। इक्क अकाल दी रक्खो सारे ओटा, जो दयाल हो के दया कमाईआ। जिस दा सच दुआरा धुर दा धाम इक्को कोठा, छपर छन्न ना कोए छुहाईआ । जिस दा नूर अगम्मी सच प्रकाश जोता, आदि निरँजण जोत निरँजण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नगरी भाग लगाईआ। नगरी कहे प्रभू ला दे भाग, इक्क मेरी अरज़ोईआ। जन भगतां दीपक जगे चिराग़, सुरत सवाणी उठा सोईआ। दुरमति मैल धो दाग़, अन्तर आत्म अमृत धार चवाईआ। फड़ के हँस बणा काग, सच दुआरे दे ढोईआ । आत्म उपजा इक्क वैराग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। नगरी कहे प्रभ कर दे उजाला, दीप जोत रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ बणा दे सच्ची धर्मशाला, शिवदुआला मठ एहो नज़री आईआ। जिस गृह मिले परम पुरख अकाला, अकल कलधारी दया कमाईआ। धुर दा मार्ग दस्स सुखाला, सहिज सुभाओ दे वड्याईआ। चव्ही हज़ार स्वासां वाला भरया नहीं जांदा हाला, दसवां हिस्सा दसवंध ना कोए कढाईआ। जिन्हां तूं बण जाएं आप रखावाला, ओन्हां भय दे मुकाईआ। सच प्रीती निभ जाए तेरे नाला, एथे ओथे दो जहान सके ना कोए तुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नगरी दे वसाईआ। साची नगरी सच वसावांगा। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर वस वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ावांगा। अमृत दे के रस रस, धुर दा जाम प्यावांगा। पन्ध मुकावां नठ नठ, ब्रह्मण्ड खण्ड चरनां हेठ दबावांगा । लेखे लावां तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध आपणे विच छुपावांगा। शब्द अगम्मी लावां सट्ट, धुर दा ताल वजावांगा। मन का मणका देवां पलट, तृष्ना दूर करावांगा। साची नगरी खोल्ह के हट्ट, सच वणजारा इक्क सदावांगा। वस्त अमोलक नाम रख, प्रेमी प्यारयां आप वरतावांगा । लक्ख चुरासी विच्चों कर के वख, प्रतख आपणा दरस वखावांगा। सदा निज नेत्र

खुल्ही रहे अक्ख, नेत्र ज्ञान आप दृढ़ावांगा। निरगुण जोत जगा के लट लट, अठ्ठे पहर आप रुशनावांगा । दूई द्वैती मेट के फट, भाण्डा भरम भउ भन्नावांगा। सभ दी जाण के मित गत, गति मित आपणी आप समझावांगा। नाम बीज के धुर दे वत, फल अमृत आप खवावांगा। जेहड़े साची नगरी गए वस, वास्ता ओन्हां इके नाल जुड़ावांगा। प्रेम डोरी नाल बन्न्हां कस, तन्द इक्को इक्क वखावांगा। मेहरवान हो के पुरख समर्थ, शब्द गुर डंक वजावांगा। निराकार हो प्रगट, साकार वंड वंडावांगा । प्रेम प्यारयां रखां पत, पतिपरमेश्वर जोड़ जुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार साचा वर, नगरी तेरी रंग रंगावांगा। नगरी कहे प्रभू मैं कमली कोझी, तत्तां वाली नज़री आईआ। बिन तेरी किरपा आवे कोई ना सोझी, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मैनूं ताअने देंदे लोकी, झगड़यां विच लोकाईआ। मैं सदी चौधवीं कलिजुग अन्त अख़ीर पै गई सोचीं, केहड़ा सतिगुर पार लँघाईआ। बहुते गुरू सुते वेखे विच कोठी, काया साफ़ ना कोए कराईआ। कोई पढ़ पढ़ दस्सण पोथी, शब्द सुनेहड़ा ना कोए समझाईआ। धन्न भाग तूं साची नगरी दा बण जाए खोजी, निरगुण हो के वेख वखाईआ। पुरख अकाल तेरी सिफ्त कर के गए वेदी सोढी, चारे वेद देण गवाहीआ। मैनूं मिल के जगत वासना दा रहे कोए ना रोगी, हंगता नेड़ कोए ना आईआ। तेरे चरनां नाल मिल के बण जाए धुर दा जोगी, जगत जोग देवे तजाईआ। तेरे दुआरे तों नाम पदार्थ लै के साची रोज़ी, जगत तृष्ना भुख दए मिटाईआ । तूं मालक प्रीतम प्यारा महबूब मुहब्बत वाला चोजी, निराली आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नगरी वेख वखाईआ। साची नगरी दा बुढ्ढे कीता वख्यान, रसना नाल जणाईआ। नगरी तों परे नगर इक्क महान, जिस दा नकशा ना कोए वखाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर दसदे गए विच जहान, इशारयां लाल दृढ़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नगरी सदा वसाईआ। साची नगरी आदि जुगादी जगत, हरि करते आप बणाईआ। जिस नगरी विच वसे गुरमुख भगत, सन्त सज्जण डेरा लाईआ। ओस दुआरे धुर दा मालक आवे परत, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। शब्द जैकारा नाअरा दो जहानां बोल निधड़क, सच फ़रमाना दए जणाईआ। सिध्धा मार्ग दस्से अगम्मी सड़क, रैहबर हो के राह वखाईआ। साची नगरी जांदा गुरमुख कोए ना जाए अटक, राह विच ना कोए अटकाईआ । एह मंज़ल दुष्वार ओन्हां वास्ते सख्त, जेहड़े भुले बेपरवाहीआ। गुरमुखां दा सुहावणा सोहणा सदा वक्त, वार थित दए गवाहीआ । जेहड़ी नगरी तक्को उपर फर्श, अर्श एहो रूप बदलाईआ। साचे नाम बिना कोई ना देवे एस दा खर्च, सच्चा आसण ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नगरी दए वधाईआ। साची नगरी कहे मैनूं आई ख़ुशी,

सचखण्ड वज्जी वधाईआ। थिर घर दुआरे लग्गी रुची, रचना धुर दी वेख वखाईआ। गुरमुखां आत्म तक्की सुच्ची, सतिगुर चरन ध्यान लगाईआ। मन वासना गई कुठ्ठी, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। आत्म मनाई पूर्ब जन्म दी रुठ्ठी, रोसा दिता गंवाईआ। झगड़ा मुका के खेल सच त्रिकुटी, कूट आपणी दए वखाईआ। जिथ्थे करनी पए ना कोई बुत्ती, बिना जजमानां तों जजमान नज़री आईआ। ओथे ख़ाहिश रहे ना पुतीं, नार कन्त ना कोए वड्याईआ। इक्को रमज़ लगे गुज्झी, तीर निशाना रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नगरी उठावे सुत्ती, शब्द हलूणा इक्क लगाईआ। नगरी कहे मेरे जो वसदे वसनीक, वड्डे छोटे बुढ्ढे नढ्ढे नज़री आईआ। साहिब सतिगुर ओन्हां दे अन्दर दे इक्क तमीज़, तमन्ना कूड़ी देणी गंवाईआ। तेरे मिलण दी सारे रक्खण उम्मीद, आसां विच राह तकाईआ। दया कर मेहरवान आप अजीब, अजब तरह समझाईआ। तेरे विच एह तौफ़ीक, कूड़ी तोहमत देणी गंवाईआ। तेरे प्रेम प्यार अन्दर बैठे अमीर ग़रीब, ग़ुरबत सभ दी दे मिटाईआ । साचे नाम दी बिन अक्खरां वाली कट दे रसीद, जिस दे अक्खर ना कोए समझाईआ। बिना कल्मयों दे दे ओह हदीस, जिस नूं अलिफ़ ये समझ सके ना राईआ। जो कुछ समझें साडे वास्ते मुफ़ीद, ओह मुफ्त झोली देणा पाईआ। साची नगरी ग़फ्लत विच रहे किसे ना नींद, अन्तर आत्म आलस दे गंवाईआ। साहिब सतिगुर जे तेरा नाम कोई प्रेम विच आण के सकदा नहीं ख़रीद, मेहरवान हो के झोली दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, धुर दी नगरी जोत इकग्री, परम पुरख दी सच समग्री, वस्त अमोलक देदे काया गोलक धुर धामी शब्द अनामी आपे झोली पाईआ। नगरी कहे मैं भिखार, दरवेश रूप वटाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। तूं साहिब स्वामी बख्शणहार, तेरी बख्शिश बेपरवाहीआ। डुब्बदे पाहन देवें तार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साडे गुण अवगुण ना विचार, कलिजुग कूड़ी क्रिया रही सताईआ। असीं पढ़ पढ़ थक्के वेद चार, शास्त्र सिमरत ध्यान लगाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ वेखे संसार, तीर्थ तट गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती फेरा पाईआ। प्रभू कितों ना मिल्या सांझा यार, निज नेत्र किते ना होया दीदार, मन वासना होए ख़ुआर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म धुर दा मेल ना कोए मिलाईआ। साची नगरी तेरा दरबार, जिथ्थे इक्को जोत होवे उज्यार, धुर दा शब्द सच्ची धुन्कार, अमृत बरखे ठंडी ठार, सख़ियां मेला कन्त भतार, गुर चेला इक्क दवार, दूजे करनी ना पए निमस्कार, डण्डावत इक्को नज़री आईआ। धुर दा मन्दिर दे वखाल, जिथ्थे वसे आप अकाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साची नगरी सीस निवाईआ। साची नगरी कहे मैं जावां ओस नूं झुक, जो धुर दा मालक इक्क अख्वाईआ। जिस नूं मिलयां पैंडा जावे मुक, रसत्यां विच ना कोए भवाईआ। आपणी गोदी

लए चुक, फड़ बाहों गले लगाईआ। ओस दुआरे देवे सुट, जिथ्थों बाहर ना कोए कढाईआ। जिस गृह वसे भगत सुहेले गुरमुख साचे सुत, सति सतिवादी होए सहाईआ। ओस नगरी दी मौले अगम्मी रुत, पत्त टहणी आपणा रंग वखाईआ। गुरमुखो जे कोई इच्छया ते होर लओ पुछ, सभ नूं सभ कुछ दयां समझाईआ। अन्तर बाहर दा ओहला नहीं कोई लुक, ब्रह्मण्डां खण्डां विच पर्दा दयां उठाईआ। सतिगुर शब्द आपणे कोल रखे सभ कुछ, अतोट अतुट बेपरवाहीआ। जिस दा भण्डारा आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां कदे ना जावे मुक, अगम्म अथाह बेपरवाह वरताईआ। जिन्ना चिर तुसीं ना होवो ख़ुश, अन्तर आत्म ना वज्जे वधाईआ। ओनां चिर नहीं होणा चुप, भावें अनगिणत सवाल अगे दयो रखाईआ। भगतां दी महिमा गुरसिक्खां दी सिफ्त कदे नहीं जांदी मुक, सन्तां दी सद वड्याईआ। जे इक्क नगरी दे बदले बुढ्ढे ने किहा उठ, ओसे नगरी नूं दिता समझाईआ। जिस नगरी विच सतिगुर जाए तुठ, ओथे तोट रहे ना राईआ। बिना पैसयां धेलयां तों प्रभ दे नाम दी पई लुट, बिना डांगां सोटयां तों लुट के आपणीआं झोलीआं लओ भराईआ। सतिगुर सूरबीर नौजवान शब्दी डण्डे नाल तुहाडे अन्दरों तुहाडा वकार बाहर कढ्ढे कुट, कुटीआ तुहाडी साफ़ दए कराईआ। तुहाडी नगरी दी सदा मौली रहे रुत, साचे नाम दी वजदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची नगरी वजाए नाम नगारा, डंके चोट इक्को इक्क लगाईआ।

५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ केसर सिँघ दे गृह मैशम पुरा ख़ुरद

गुरमुख कुल्ली कहे मेरे जागे भाग, हरि भगत मिले वड्याईआ। घर ठाकर पाया स्वामी कन्त सुहाग, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। दुरमति मैल धो के दाग़, अमृत आत्म जाम प्याईआ। उपजा के जावे इक्क वैराग, गुरचरन प्रीती सच इक्क दृढ़ाईआ। बुझा के जावे कूड़ी तृष्ना आग, माया ममता मोह गंवाईआ। नाम निधान जणा के जाए नाद, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। सोई सुरत उठाए मार आवाज़, कूड़ी क्रिया पर्दा लाहीआ। भेव खोल्ह के दस्से राज़, वरन बरन डेरा ढाहीआ । माणस जन्म रक्खे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सुहञ्जणे दए वड्याईआ । भगत कुल्ली कहे मैं गावां ख़ुशीआं ढोला, प्रभ दा नाम ध्याईआ। गुर शब्दी बणया इक्क विचोला, जो विछड़यां लए मिलाईआ । साचा नाम सुणाए सोहला, गुफ़त शनीद भेव खुल्हाईआ। मन मनुआ ना पावे रौला, चंचल मति दए गंवाईआ। भेव चुका के पर्दा ओहला, साख्यात आपणा दरस दए वखाईआ। उलटा कर के नाभ कँवला, अमृत झिरना दए झिराईआ। मेहरवान

हो के पार कराए बिन अमलां, निहकर्मी हो के कर्मां दा डेरा ढाहीआ। सच दुआरे दस्से मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। साची तरनी दस्से तरना, भवजल पार लँघाईआ। निज नेत्र खोल्ह के हरना फरना, जोती दरस नूर इलाहीआ। साची मंज़ल दस्से चढ़ना, जगत वासना पन्ध मुकाईआ। इक्को नाम दस्से पढ़ना, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वड्याईआ। कुल्ली कहे मैं वेख के होई निहाल, ख़ुशीआं विच समाईआ । जिस नूं कहिंदे दीन दयाल, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमल्यां गले लगाईआ। कुल्ली कक्ख बणा के धुर दी धर्मसाल, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी बैठा सोभा पाईआ। दीनां नाथां पुछणहारा हाल, मेहर नज़र बेनज़ीर इक्क उठाईआ। लेखे लाए जन्म जन्म दी कीती घाल, पूर्ब लहिणा झोली पाईआ। सच प्रीती जोड़े नाल, नालिश कूड़ी दए गंवाईआ । नाता तोड़ के अन्तिम काल, कलमा इक्को दए समझाईआ। नाम भण्डारा दे सच्चा धनमाल, धुर दे धनी दए बणाईआ। गुरमुख कोई कदे ना होवे कंगाल, शाह पातशाह शहिनशाह देवणहार वड्याईआ। कुल्ली कहे मैं पिछला की देवां अहिवाल, नेत्र पेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कुल्ली कहे मेरा जागया कर्म, निहकर्मी दया कमाईआ। मेरा मिटाया भरम, भाण्डा कूड़ तुड़ाईआ। लहिणा चुकाया वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म दे के सरन, सरनगति दित्ती समझाईआ। सन्त सुहेले आया फड़न, लक्ख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ । धुर दी करनी आया करन, करता पुरख वेस वटाईआ। जिस दुआरे छुहाए चरन, चरनोधक अमृत जाम प्याईआ। ओह गुरमुख जीवण तों पहलां मरन, मरन तों बाद जीवन लैण बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, दर घर साचे दए वड्याईआ। कक्खां कुल्ली कहे मेरी निमस्कार, नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। धुर दा मालक परवरदिगार, बेपरवाह तेरी वड्याईआ। आदि जुगादि तूं भगतां दा ख़िदमतगार, गुरमुखां दी सेव कमाईआ। जगत वकारां वस्या बाहर, प्रेम प्यार अन्दर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। गुरमुख कुल्ली कहे मेरा आपा गया झुक, हंगता रहिण कोए ना पाईआ। मेरा पैंडा गया मुक, मंज़ल मिली बेपरवाहीआ। जो भगत उधारे आपणे सुत, सति सतिवादी जोड़ जुड़ाईआ। सो मेरी मौले आण के रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। मैं वेख के होई ख़ुश, ग़मी दित्ती तजाईआ। जो बख्शणहारा सच सुच, सति सतिवाद इक्को रिहा दरसाईआ। मेरे गृह गया पुज, आपणा पन्ध मुकाईआ। निर्मल कर के जाए विच्चों बुद्ध, मनसा मन ममता मोह मिटाईआ। दे के जावे साची सुध, सिध्धा मार्ग इक्क वखाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। गुरमुख कुल्ली कहे मेरा पूरा होया

लेखा, लेखणी लिख ना सके राईआ। अन्दर रिहा ना कोए भुलेखा, भाण्डा भरम भनाईआ। जुग चौकड़ी श्री भगवान भगतां नाल खेले खेडां, सतिजुग त्रेता द्वापर दए गवाहीआ। जेहड़ा किसे हथ्थ ना आवे विच्चों वेदां, मन्दिरां विच मेल ना कोए मिलाईआ। ओह स्वामी अछल अछेदा, घर घर बैठा डेरा लाईआ। कर प्रेम प्यार जिन्हां बख्शे आपणे भेता, अभेव दए खुल्हाईआ। घर जणा के साचा देसा, पर्दा ओहला दए उठाईआ। दयावान हो के गृह मेरा आप पेखा, सच मन्दिर वज्जी वधाईआ। प्रेम प्यार दी देवे भेंटा, भजन बन्दगी नाम निधाना इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा वेला वक्त सुहाईआ । कुल्ली कहे मेरी पूरी होई कामना, तृष्ना रही ना राईआ। धुर दा ठाकर बणया ज़ामना, जमां तों लए छुडाईआ। मेल मिलावे साचे रामना, राम रहीम जोड़ जुड़ाईआ। भाग लगा के साचे खेड़े ग्रामना, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। कूड़ी मेट के तृष्ना तामना, प्रेम प्रीती इक्क जणाईआ। गुरमुखां दी पूरी करे भावना, भाव आपणा लए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुल्ली कक्ख कहे मैं ढोला सच्चा गावणा, जिस गावयां मिले बेपरवाहीआ।