५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ भगवान सिँघ दे गृह सैद पुर
जगत जिज्ञासूआं वास्ते अक्खरां वाली चिठ्ठी, काग़ज़ कलम शाही नाल वड्याईआ। पुरख अगम्म आपणी धार हरफ़ां विच कदी ना लिखी, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। जिस दे हुक्म अन्दर दो जहानां विच बदलण वाली मिती, निरगुण सरगुण दोवें रूप जणाईआ। जिस दे हुक्मे अन्दर सम्मत सम्मती लँघदे गए बीस इक्की, सरगुण निरगुण भेव कोए ना पाईआ। जिस दी धार निरगुण निरवैर निराकार निक्की, जगत नेत्र नूर नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं समझ सके ना कोई मुनी रिखी, मन मति बुध भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वरताईआ। जगत जिज्ञासू चिठ्ठी वेखे अक्खर, अक्खां नाल वड्याईआ। पुरख अकाल आपणी धार रक्खे निरअक्खर, बेपरवाह आपणे विच समाईआ। जिस ने हुक्मे अन्दर दो जहानां करना पध्धर, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर इक्को हुक्म सुणाईआ। जिस ने मन वासना कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता मेटणा ग़दर, त्रैगुण रहिण ना देवे कोए लड़ाईआ । साचे तख्त बैठ के आत्म परमात्म करना अदल, इन्साफ़ इक्को इक्क जणाईआ। चार वरनां अठारां बरनां धुर दी दस्सणी साची मज़ल, मंज़ल पिछला पन्ध मुकाईआ। कूड़ी क्रिया कर के कतल, सच सुच देणा समझाईआ। भगत सुहेले खड़ने आपणे वतन, बेवतनां पार लँघाईआ। सच किनारा वसणा पतण, बेड़े इक्क चढ़ाईआ। ओह धुर दी चिठ्ठी जगत विद्या वालयां आई
दस्सण, नाम सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। किसे लाउण नहीं देणा अज्जन पज्जन, भाण्डे भरम दए भनाईआ। पुरख अकाला सभ दा इक्को धुर दा सज्जण, कूड़े नाते दए तुड़ाईआ। अठसठ नालों गुर सरनाई साचा मजन, दूजा तट ना कोए मनाईआ। जगत विकारा मेटे अग्न, अमृत मेघ बरसाईआ। जिथ्थे नाद अगम्मी वज्जण, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। जिथ्थे जगत दुआर रहे कोई ना हद्दण, दस्म दवारी अध विच बैठी सोभा पाईआ। जिस घर गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे कम्बण, सिर सके ना कोए उठाईआ । जिथ्थे पंज तत काया चोले वाले गुरू कदे ना जम्मण, शब्दी जोत वज्जे वधाईआ। जिथ्थे दृष्टी सृष्टी इष्टी रहे कोई ना बन्धन, रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोला कोए ना गाईआ। करे खेल सूरा सरबंगण, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। चिठ्ठी दा समझ सके ना कोई सिरलेख, समुंद सागर नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जगत लोचण कोई ना सके वेख, एह हुक्मे दिता दृढ़ाईआ। जे प्रभ नाल मिल के हो जाए अभेद, फेर पढ़न लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। बिना अक्खरां तों समझ लए ओस दी रेख, जिस दी रेख रंग रूप ना कोए दृढ़ाईआ। जिस दा आदि जुगादी इक्को अंक एक, एकँकारा बेपरवाहीआ। सभ नूं ओस दी रखणी पए टेक, सुनेहड़े घर घर रिहा पुचाईआ। झूठा रहिण नहीं देणा भेख, कूड़ी क्रिया देणी मिटाईआ। जिन्हां वखाउणा आपणा देस, साचे घर लैणा बहाईआ । ओथे इक्को नाम विशेष, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सदा रहे हमेश, तख्त निवासी साचे तख्त सोभा पाईआ। एह चिठ्ठी नहीं भुलयां भटकयां नूं देवण आया संदेश, सोई सुरती रिहा उठाईआ। जिन्हां ने अजे तक नौ दुआरे पार नहीं कीता गेट, गैटआउट करके सभ नूं बाहर दए कढाईआ। अगे हुण नहीं करना किसे दा वेट, धुर दा हुक्म आप समझाईआ । जो शहिनशाही सम्मत विच हो गए लेट, लैटर उन्हां नूं रिहा पुचाईआ। एथे कोई नाम भगती वाला लग्गा नहीं रेट, फट्टे दवारयां उत्ते ना कोए लटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। चिठ्ठी कहे सुणो हुक्म अगम्म, सभ नूं दयां जणाईआ। आपणा आपणा बिस्त्रा लओ बन्न्ह, डंका वज्जे बेपरवाहीआ। इक्को खेल होणा श्री भगवन, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां दे सरोते सुणदे नहीं सरवण, बुद्धी विचार ना कोए वखाईआ। उन्हां नूं देणा ज़रूर डंन, मन हंगता देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। चिठ्ठी कहे मेरा वखरा सभ तों मज़मून, मजमूहा रिहा समझाईआ। पुरख अकाल दा चलणा इक्क कानून, बेकाइदगी सारी दए मिटाईआ। ओसे दे बरदे हो जाओ ममनून, जो माया ममता मोह विच्चों बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना रिहा समझाईआ। चिठ्ठी कहे मेरा समझ
ना सक्या कोई नुकता, ज़ेर ज़बर नज़र किसे ना आईआ। मैं राह तकदी रही नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग मुदता, दो जहानां ध्यान लगाईआ। कवण वेला होवे कलिजुग पैंडा जाए मुक्कदा, लेखा लेखे दए लगाईआ। मैं मंगां इक्को नाम सोहला ढोला पुरख अकाल दी अगम्मी तुक दा, जो तुख्म तासीरां दए बदलाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदयां विच झुकदा, निउँ निउँ लागे पाईआ। जिस दा तीर निशाना कदे ना उकदा, दो जहानां डेरे देवे ढाहीआ। ओह काग़ज़ां वालयां अक्खरां कदे ना पुछदा, जो सिफ्त दी करन पढ़ाईआ। ओह खेल जाणे लक्ख चुरासी रूह बुत्त दा, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। ओह अमृत मेघ बरसे आपणे घुट दा, छहबर इक्क जणाईआ। जे किते मेल हुन्दा तुहाडा वांग भगत पुत दा, भगवन थोड़्हे अक्खरां विच्चों इक्को अक्खर जांदा समझाईआ। एहो खेल सच ते सुच दा, साहमणे हो के पर्दा गया पाईआ। हुण अगे लेखा रहिण नहीं देणा लुक दा, नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप साधां सन्तां सारयां शब्द इशारे नाल देणा हिलाईआ। कोई ओहला रहिण नहीं देणा गुझ दा, फड़ के मंज़ल वेखणी थाउँ थाँईंआ। जे कोई बणे मालक ओस रुत दा, जो रुतड़ी सभ दी रिहा महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी धुर दी खेल वखाईआ। चिठ्ठीआं कहिण असीं आईआं दो, दोवें हुक्म सुणाईआ। गुरमुखां नूं मिल गई ओस दी सो, जो हँ ब्रह्म रिहा समाईआ। प्रभ तों विछड़े रहे रो, राती सुत्यां मारन धाईंआ। जिन्हां दी आत्मा नाल परमात्म गया छोह, ओह शहिनशाह नाल मिल के आपणा रंग बदलाईआ। उन्हां नूं बिना अक्खां तों अन्दर आ गई लो, सतिगुर दा शब्द पढ़न चाँईं चाँईंआ। वेखो तुहाडे नाल कोई करना नहीं जे धरो, पहलों वखा के फेर कर देणी सफ़ाईआ। भावें तुसीं कोटन कोटि वेंहदे साधां दे गरोह, जो आया बण के मालक छब्बी पोह, ओह सभ दी अन्तर आत्मा खोज खुजाईआ । शब्द इशारे नाल नाम जैकारे नाल सभ नूं सुणावे सच्ची सो, लुक्या कोए रहिण ना पाईआ। हुण कोई वड़या रहिण नहीं देणा खुड्डां विच वांग गोह, पिच्छो फड़ के बाहर देण कढाईआ। जिन्हां नूं मिल गया परम पुरख परमात्म उह, ओह क्यों बैठण मुख लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा सुखन रिहा सुणाईआ। चिठ्ठीआं कहिण असीं आईआं इक्ट्ठीआं, धुर दे मालक दिता पुचाईआ। असीं वेखणीआं ओह सख़ियां, जो हरि कन्त रहीआं हंढाईआ। असीं वेखणीआं ओह मच्छिआं, जो बिना जल आपणा आप मिटाईआ। असीं वेखणीआं ओह सस्सीआं, जो थलां देण दुहाईआ। असीं वेखणीआं ओह जो दीनां मज़्हबां विच फसीआं, मन दी करन लड़ाईआ। जो फिरदे कलिजुग हट्टीआं, साचा नाम झोली कोए ना पाईआ। जिन्हां ने अक्खीआं उत्ते बद्धीआं माया दीआं पट्टीआं, हाज़र हज़ूरा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां मणके मणके वालीआं मालां रटीआं, रट्टा अन्दरों ना कोए मुकाईआ। असीं वेखणीआं ओह जेहड़ीआं
सतिगुर शब्द नाल गईआं फट्टीआं, घाउ डूँग्घे रिहा लगाईआ। असीं वेखणीआं ओह जो फिरन बाज़ीगर वांग नटीआं, घर घर नाच नचाईआ। असीं वेखणीआं ओह जो कन्त सुहाग प्रीतम नाल वसीआं, आत्म परमात्म सेजा रहीआं हंढाईआ। असीं वेखणीआं ओह जो सतिगुर नूं वेख के पिच्छा दे के नस्सीआं, शब्द गुरू सार कोए ना आईआ। असीं वेखणीआं ओह जो साढे तिन्न हथ्थ काया अन्दर वसीआं, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। असीं वेखणीआं ओह जेहड़ीआं ऊड़े ऐड़े वालीआं पढ़दीआं पट्टीआं, अलिफ़ ये कलमां नाल बणाईआ। असीं वेखणीआं ओह जेहड़ीआं ओस दे प्रेम विच रतीआं, रती रत रहिण ना पाईआ। असीं वेखणीआं ओह मोमबत्तीआं, जेहड़ीआं जोत निरँजण नाल करन रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा प्रगटाईआ। चिठ्ठीआं कहिण सानूं कौण पढ़दा, किस नूं दईए समझाईआ। जो साहिब सतिगुर दे चरन दुआरे दी मंज़ल चढ़दा, उन्हां नूं अक्खर अक्खर नज़री आईआ। जो मालक दा होया बरदा, बन्दीख़ाने गया तुड़ाईआ। उन्हां दा आपे साफ़ सुथरा हो जाए वरका, जल पाणी अक्खर ना कोए मिटाईआ। एहो तुहाडे विच अजे फरका, जो फ़ैसले वाला फ़ैसला हक रिहा सुणाईआ। जे साहिब सतिगुर दा सच दुआरे निरगुण नूर विच कीता हुन्दा दरसा, अक्खर भुल कदे ना जाईआ। एह अजे बिना मेहर तों भाणा वरता, जो आप रिहा जणाईआ। इस तों अगला बहुता पर्दा, बिना भगतां ना किसे खुल्हाईआ। जो मंज़ल अगम्मी चढ़दा, आवण जावण पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची चिठ्ठी आप पुचाईआ। चिठ्ठी कहे किसे नहीं वेख्या चिठ्ठी रसैण, जो जगत मेज़ उत्ते गया टिकाईआ। एह रसना सदा सभ नूं आई कहिण, कहि कहि रही जणाईआ। जे तुहाडा खुल्ल्हया हुन्दा निज नेत्र तीजा नैण, फिर आपे हो जांदी पढ़ाईआ। सतिगुर शब्दी निरगुण सरगुण धार हुण साधां दा आया टैसट लैण, ईसट वैसट सारे खोज खुजाईआ। जो चंगे हो के बैसट तगमा लैण, तिन्हां नूं देवे माण वड्याईआ। नहीं ते करके अरैसट वहा देवे अगले वहण, जिथ्थे राए धर्म दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द विच शब्दी हुक्म वरताईआ। चिठ्ठीआं कहिण साडा लिखण वाला निराला, निराकार बेपरवाहीआ। जिस दा मज़मून बेमिसाला, मिसाल विच ना कोए समझाईआ। जिस दा पढ़ना नहीं सुखाला, जगत नेत्र देण दुहाईआ। जेहड़ा हथ्थ ना आए लभयां भाला, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जेहड़ा मंज़ल चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर साढे तिन्न हथ्थ सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआरे डेरा लाईआ। जो लहिणा देणा देवणहार शाह कंगाला, शाह पातशाह इक्क अख्वाईआ। आपणे अन्दरों पर्दा चुक लओ रुमाला, जो रोम रोम अन्दर डंका रिहा लगाईआ। फेर अक्खर नज़र ना आवे कोई काला, चिट्टी धार दए प्रगटाईआ। जिस विच पहला जुवाब ते दूजा सुवाला, सुवाल जवाब आपणा दए समझाईआ। कलिजुग
जगत अन्धेर दिसे तरकाला, अन्ध अन्धेरा चारों कुण्ट छाईआ। जिस ने सुत्तयां आप उठाला, हुलारा दिता लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चिठ्ठी उत्ते एस कर के कीते नहीं दसखत, अगम्मी हरूफ़ ना कोए जणाईआ। अछल छल कर के कमलापति, पतिपरमेश्वर खेल कराईआ । किसे ना समझावे बिना धुर दे भगत, निरअक्खर ना करे पढ़ाईआ। जिस दा खेल नहीं होणा बस, बस्ते सभ दे रिहा बंधाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल लक्ख चुरासी अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर रिहा नस्स, आउँदा जांदा नज़र किसे ना आईआ। तुसां जगत काग़ज़ां वाले बस्ते मारे कच्छ, कलिजुग कूड़े कोठे अन्दर गए आईआ। ओह दोवें चिठ्ठीआं तुहाडे हथ्थां विच्चों गईआं बच, बिना गुरमुखां उन्हां नूं आपणी छाती ना कोए लगाईआ। एहो खेल ओस रब्ब सच, जो सच कर के रिहा वखाईआ । लाउण नहीं देणा कोई मन मति बुध वाला अज्ज पज्ज, पंजां वाली करनी ना कोए लड़ाईआ। जेहड़े गुरमुख सतिगुरू दे चरनां विच बैठे सज, उन्हां नूं साजण हो के नज़री आईआ। धुर दा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोई कर ना सके रद, रदेअमल विच वेखे सर्ब लोकाईआ। बिना सतिगुर किरपा सके ना कोई समझ, भेव अभेद ना कोए दृढ़ाईआ। स्याणयां नूं इशारे वाली रमज़, नुकता इक्को दए जणाईआ। धुर दा मालक ख़ालक प्रितपालक परवरदिगार सांझा यार एकँकार इक्क इकल्ला बण के लक्ख चुरासी ख़सम, ख़ालस आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंज तत काया माटी खेल नहीं वजूद जिस्म, महबूब मेहरवान नूर नुराना नूर ख़ुदाईआ।
५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ डेर्ही वाला तारा सिँघ दे नवित ज़िला अमृतसर
(धर्मसाला विच सन्त लक्षमण सिँघ अन्दरों बाहर नहीं निकलया)
गुरमुख किहा मेरे चिन्ता मन, संसा रोग ना कोए मिटाईआ। पंच विकारा लगी अग्ग तन, दिवस रैण रही जलाईआ । कूड़ी क्रिया ख़ाहिश वासना कोई ना सके बन्न्ह, शब्दी डोरी तन्द ना कोए बंधाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुण सुण थक्के कन्न, आत्म परमात्म पर्दा कोए ना लाहीआ । साचा नूरी जोत चढ़या मूल ना चन्न, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। करां बेनन्ती दोए जोड़ बन्न्ह, बन्दगी वास्ता डण्डौत इक्को इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेद दए खुल्हाईआ। मन मनुआ दहि दिशा रिहा भज, अठ्ठे पहर आपणा पन्ध मुकाईआ। कूड़ी वासना अन्दर रिहा रच, रचना वेखे चाँईं चाँईंआ। जिन्ना चिर सतिगुर शब्द ना मिले सच्च, डोरी प्रेम ना कोए बंधाईआ। ओनां चिर भाग लगणा नहीं काया
माटी कच, घर साचे ना वज्जे वधाईआ । मेहरवान हो के सतिगुर अन्दरों खोल्ह देवे अक्ख, पर्दा देवे लाहीआ। फेर मन वासना आपे हो जाए सथर नहीं सट, सिर अवर ना कोए उठाईआ। दयावान दया करे पुरख समर्थ, साहिब सुल्तान आपणे हथ्थ रक्खे वड्याईआ। जांदयां जांदयां तुहाडा मन तुहाडे कर जाए वस, वास्ता तुहाडे नाल रखाईआ। करे नबेड़ा हकीकत हक, फ़ैसला इक्को इक्क समझाईआ। घर स्वामी मिले ठाकर हस हस, हस्ती विच्चों हस्ती दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन मनुआ वेख वखाईआ। मन मनुआ जाए झुक, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिस वेले साहिब सतिगुर दी पढ़ लए बिन रसना जेहवा अन्दर तुक, तुख्म तासीर दए बदलाईआ। जगत ख़ाहिशां दा पैंडा जाए मुक, नौ दुआरे डेरा देवे ढाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर सोहणा मिले सुख, सुख सागर दए जणाईआ। लेखे लगे माणस जन्म मनुख, मन दी ममता दए मिटाईआ। जन्म जन्म दा गेड़ा मिटे दु:ख, लक्ख चुरासी गेड़ा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। मन कहे मेरा नहीं कोई माण ताण, मैं भगतां दयां जणाईआ। जिन्हां नूं सतिगुर आप लए पहचान, पहचान आपणी दए समझाईआ। अन्दर दे के सच फ़रमान, सच संदेसा इक्क अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे विच जहान, जहालत द्वैती वाली दए गंवाईआ। मन कहे मैं सदा शैतान, इन्सानां बणावां हैवान, खुडयां दे अन्दर देवां पाईआ। जिन्हां दे घर गुरमुख होण महिमान, जिन्हां दे अन्दर जोती जलवा नूर महान, शब्द नाद वज्जे धुनकान, ढोला धुर दा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन चंचल दए बणाईआ। मन चंचल कहे मैं बड़ा ठग, कलिजुग सन्तां रिहा ठगाईआ। अन्दर ला के पंज तत काया अग्ग, काया कुली दित्ती जलाईआ। इट्टां पत्थरां अन्दर वड़्हया भज्ज, आपणा मुख छुपाईआ। जिन्हां दे शब्द अगम्मी नाद रिहा वज, ओह गुरमुखां नूं मिलण चाँईं चाँईंआ। हरि संगत मिलयां बिना मक्के काअब्यों हो जाए हज्ज, हज़रत साख्यात दरस देवे दिखाईआ। गुरमुखा तेरे अन्दरों मन दी ममता दए कढ, शब्द खण्डा इक्को वार फिराईआ। राती सुत्तयां दिने जागदयां दर्शन देवे रज रज, रजो तमो सतो लेखा दए चुकाईआ। कोई संसारीआं वाला लाउणा नहीं अज्ज पज्ज, भण्डारीआं वाला भण्डार देणा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्रीती अन्तिम मेल मिलाईआ। मन कहे मेरी कवण जाणे मनसा, माया ममता मोह विच लोकाईआ। मैं काग बणावां हँसा, वेखां थाउँ थाँईंआ। जिस ने भरम विच पाई जंता, बिना मंज़ल तों करे पढ़ाईआ। जिस दे अन्दर हउमे हंगता, कूड़े अन्दर बैठा मुख छुपाईआ। जे सतिगुरू दे नाम दी कोल हुन्दी सन्नदा, साहमणे हो के दिन्दा वखाईआ। एह खेल घर घर मन दा, करे जगत लड़ाईआ। गुरसिख तूं रूप ओस परमात्मा दे अगम्मी चन्द दा, जिस दा चांदना नौ खण्ड पृथ्मी
करे रुशनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सतिगुर पूरा आदि जुगादि गुरमुखां प्रेमी प्यारयां अन्दर हो के बेड़ा बन्न्हदा, मन विकारी हँकारी डंनदा, अन्तर आत्म परमात्म दए वखाईआ।
५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ डेर्ही वाला बोहड़ दे थल्ले ज़िला अमृतसर
एह जगह कहे मैनूं दरख़त ना समझयो बोहड़, बौहड़ी बौहड़ी बौहड़ी कर के दयां जणाईआ। गुरमुखो आपणी आत्मा ओस परमात्मा नाल लओ जोड़, जो गुरू गोबिन्द दा बणया पिता माईआ। फिर तुहानूं किसे गुरू दी रहिणी नहीं लोड़, पिण्डां नगराँ विच भज्जणा पए ना वाहो दाहीआ। तुहाडा अमृत रस मिठ्ठा हो जावे रीठा रहे ना कौड़, कूड़ी क्रिया बाहर दित्ती कढाईआ । घर आपणे तक के वेखो ग़ौर, गहर गम्भीर बैठा डेरा लाईआ। गुरमुखां नूं मिल के सभ दा मानस जन्म जावे सौर, नानक गोबिन्द सभ नूं कर के गए पढ़ाईआ। जे कोई भुल के आ जावे ठग चोर, उस नूं फड़ के गले लओ लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए जणाईआ। जगह कहे मेरे थल्ले बोहड़ दी जड़्ह, डूँग्घी नज़री आईआ। गुरसिखो मानस देही आपणे गगन वेखो चढ़, जिथ्थे मंज़ल बेपरवाहीआ। जिस घर सतिगुर पूरा जांदयां बाहों लए फड़, ना कि जिंदरे मार के अन्दर मुख छुपाईआ। सतिगुर शब्द सभ दे उत्ते सदा किरपा रिहा कर, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच वंड ना कोए वंडाईआ। ओह सभ दा मालक ते सभ दे वस्या घर, घट ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां ने नानक सतिगुर दी विद्या लई पढ़, ओह सज्जणां नूं सज्जण मिलण चाँईं चाँईंआ। मुख छपाउण नालों चंगा जाणा मर, बिन प्यार मुहब्बत मानस जन्म कम्म किसे ना आईआ । रो के पुकारे धौल धरनी धर, धवल दए दुहाईआ। धन्न भाग जे गुरमुख सच्चे मेरे उत्ते रहे खड़्ह, बहि बहि के आसण लाईआ। एह वी पिछला त्रेते जुग दा वर, सीता राम दे के गए गवाहीआ । जिथ्थे कदी वासना आई सी दूखन ते खर, आप आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। बोहड़ कहे मेरा आया बुढापा, ओह बुढ्ढयो नढ्ढयो बच्चयो सभ नूं दयां जणाईआ। पुरख अकाल सभ दा मापा, इक्को इक्क अख्वाईआ । जो रूह बुत्त दोवें करे पाका, अन्दर बाहर करे सफ़ाईआ। जो अन्दर वड़ के खोल्हे ताका, बजर कपाटी कुण्डा दए खुल्हाईआ। प्रेमीआं दा प्रेमीआं नाल बणावे साथा, एहो गोबिन्द अमृत जाम प्या के गया समझाईआ । किसे कम्म ना आवे रगड़या माथा, जिन्ना चिर मस्तक विच ख़ुशी नूर नज़र ना आईआ। मानस जन्म एहो घाटा, जो गुरमुखां कोलों गुरसिख बैठे मुख भवाईआ। इस तों बाद सभ नूं पैणी चुरासी दी वाटा, बिन गोबिन्द पार ना कोए लँघाईआ। एह
कोई चक्कीआं खरासां ते पीसण वाला नहीं आटा, पुड़ नाल पुड़ दिते रगड़ाईआ। एह परम पुरख दा परम तमाशा, बिन पूरे सन्तां समझ कोए ना पाईआ। गुरमुखो तुहाडे प्रेम दा सानूं बड़ा भरवासा, जिन्हां राह विच्चों रोक के एथे बहाईआ। मैं सभ नूं दस्सां इक्क अकाल दे नाल जोड़ दयो नाता, नाते दूजे दी लोड़ रही ना राईआ। फिर तुहाडे अन्दर कदी वी पंज चोर ना मारन डाका, मन मति बुध करे ना कोए लड़ाईआ। लेखे लग जाए तन माटी ख़ाका, ख़ालस ख़ालसा सोई नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म रिहा सुणाईआ। बोहड़ कहे मैनूं जाणे कोई बड़ईआ, मेरी समझ किसे ना आईआ। मेरा मालक ओह जो सभ दी तारे नईआ, नौका नाम उत्ते चढ़ाईआ। भगतां दा प्रेमी बण के पकड़े बहीआ, क्यों गोबिन्द आपणे संग रखाईआ। जिस नूं सीने रिहा लगा, गोबिन्द जेहड़ा डिगयां ढठिआं गले लगाईआ। जिस दा प्यार सच सच्चा, पुखता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। एह जगह कहे मैनूं मिट्टी ना समझयो धूढ़, घास फूस वाली नज़री आईआ। गुरमुखो अकठ्ठे हो के गाओ प्रभ दे गीत तुसीं चतर सुघड़ सुचज्जे मूढ़्ह, इक्को रूप नज़री आईआ। जूठा झूठा नाता छड दयो कूड़, इतमीनान नाल प्रेमी मिल के प्रेम सतिगुर लओ बणाईआ। एह धुर दा हुक्म सतिगुर शब्द दा दस्तूर, दस्त बदस्त सभ नूं लए उठाईआ। धन्न भाग तुहाडी वड्याई असीं सारे मशकूर, शुक्रिए विच ख़ुशी रहे मनाईआ। हुण अगे जाणा इस वास्ते मजबूर, छुट्टी देणी चाँईं चाँईंआ। धन्न भाग जे आयां कोलों हो गया होवे कसूर, ओह वी अगे झोली डाहीआ। क्यों मैं तुहाडा सारयां दा मज़दूर, अन्दरों बाहरों तुहाडे अन्दर मालक हज़ूर, एसे कर के वजदी रहे वधाईआ। तुहाडी याद रहे ज़रूर, दरख़त बोहड़ दए गवाहीआ। तुहाडे अन्दर प्रभ दा नज़री आउँदा रहे नूर, शब्दी वजदी रहे वधाईआ। तुसीं सारे वड्डयां गुणां दे भरपूर, जिन्हां दे अन्दर गुरू गोबिन्द साची वस्त आपणा नाम दिता टिकाईआ। तिन्न सौ सठ्ठ साल पिच्छो एह थाँ ज़रूर होवे मशहूर, निशाना सत्त रंग नज़री आईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सभ नूं करना पए कबूल, कामल मुर्शद दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। बोहड़ कहे मेरा पुकारे टाहण डाल्ही पत्त, शाख़ा देण दुहाईआ। गुरसिखो इक्को मिलयो कमलापति, जो पतिपरमेश्वर हर घट बैठा डेरा लाईआ। ओसे दे चरनां जाओ ढठ, जो धुर दा मालक नज़री आईआ। बोहड़ कहे जिहनूं ख़ुशी होई वेख के गुरमुखां दा इक्ट्ठ, जो इक्ट्ठे हो के इक्को रंग समाईआ। जे सच पुछो ते बाहरों तत्तां वाला जट्ट, अन्दर प्रभ ने नाम भण्डारा धुर दा हट्ट दिता खुल्हाईआ। भावें तुहानूं एथे बैठयां नूं लगदा होवे वट्ट, भाद्रों दा हुसड़ रिहा सताईआ। फिर वी सारयां ने इक्को जिहा लाह जाणा खट, जिन्हां दा खटका रहे ना राईआ। अन्दरों
दूई द्वैती दी कढ्ढ दयो वट, भाण्डा भरम देणा भनाईआ । तुहाडे अन्दर जोत जगे लट लट, इक्को नूर होवे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी ला के सट्ट, सोई सुरती रिहा उठाईआ। प्रेम प्यार अन्दर मिल के इक्क दूजे नाल बोलो सच, कूड़ी क्रिया देणी तजाईआ । बोहड़ कहे हुण सारयां दी आशा अन्दरों कहे हुण कर जा बस, वेला सोहणा दिता सुहाईआ। मैनूं वी एहो आस, तुसीं मेरे नाल मिल के मेरा साथ देणा बणाईआ। नाले पाणी दा प्या के ठंडा ग्लास, बूँद स्वांती दित्ती वरताईआ। एसे कर के बोहड़ कहे सारयां नूं इक्को जही शाबाश, मिट्टी कहे मैं उड उड लागां पाईआ। अगे हुण आउण वाली रात, वेला वक्त दए गवाहीआ। साचे प्रेम दी सारे लै के जायो सौग़ात, आंढीआं गवाढीआं देणी वरताईआ। वेख्यो भुल के गुरमुख नाल गुरसिखो होयो ना कदे नाराज़, नाराज़यां दा गोबिन्द साथ ना कदे निभाईआ। जेहड़ा खेल होया आज, एहनूं समझे ना कोई समाज, धुर दा खेल बेपरवाहीआ । बन्द कुण्डे कीत्यां कदी बन्द नहीं हुन्दा जवाब, जवाब तल्बी सभ तों लए कराईआ। एह सिफ्तां वाला नहीं खवाब, धुर संदेसा धुर दा रिहा जणाईआ। जिस सुरंगी दी तार वजदी नहीं मिल के नाल रबाब, किल्ली अन्दरों दए भुवाईआ। एह कोई पढ़न वाली नहीं किताब, धुर दा फ़रमाना गुरमुखां प्रेम वधाईआ। सारे मिल के बण जाओ अहिबाब, महबूब मुहब्बत विच्चों नज़री आईआ। एह थाँ सुहञ्जणा होया बोहड़ बणया पाक, क्यों गुरमुख बैठे डेरा लाईआ। सच पुछो गोबिन्द चार वरनां बणा के गया इक्को साक, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वंड ना कोए वंडाईआ। सारे मिल के कर लओ इतफ़ाक, आयां महिमानां नाल दग़ा ना कोए कमाईआ। किसे कम्म नहीं आउणी एह खटीआ खाट, आसण सिँघासण ना मिले कोई वड्याईआ। सभ तों उत्तम श्रेष्ट प्रेमीआं नाल मिल के करनी बात, जो बातन ज़ाहर भेव खुल्हाईआ। सभ दी पंजां तत्तां वाली होणी अन्त वफ़ात, तन माटी देणी तजाईआ। बोहड़ कहे मेरे थल्लउँ सारे इक्ट्ठे रहिण दी सिख के जायो जाच, इक्क दूजे दी सेव कमाईआ। तुहाडे प्रेम प्यार दा सुखन सुण के वाक्, जो सरी सो तुहाडी सेवा दित्ती कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा मालक इक्को नज़री आईआ।
१७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
पंज तत काया माटी कहे मेरे निरँकार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादी निरगुण सरगुण तेरी धार, शब्द अनादी रूप वटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दे आधार, त्रैगुण माया पंज तत करी कुड़माईआ। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल अपार, हड्ड मास नाड़ी बूँद रक्त मन मति बुध मेला दिता मिलाईआ। जन्म कर्म अन्तर आत्म परमात्म खेल न्यार,
निरगुण निराकार आपणी कार कमाईआ। धरत धवल आकाश प्रकाश पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड वरभण्ड कर त्यार, त्रैगुण अतीते ठांडे सीते आपणी रचन दित्ती रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अथाह बेपरवाह अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। पंज तत काया माटी ख़ाक रचना रच, लक्ख चुरासी जीव जंत दित्ती वड्याईआ। आत्म परमात्म आपणा नूर दे सच, सति जोत करी रुशनाईआ। अंग लिंग नक्क मूँह नेत्र नैण अक्ख हथ्थ, समर्थ पग जोड़ दिता जुड़ाईआ । तेरा खेल महान अकथ, सिफ्तां विच ना कोए समझाईआ। काया गढ़्ह अन्दर आप वस, बंक दुआरा दिता सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। तन वजूद पंज तत कर त्यार, लोकमात ल्या प्रगटाईआ। मेहरवान किरपा धार, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। अन्तर जोत उज्यार, बाहर बस्त्र शृंगार, आपणा भेद दिता खुल्हाईआ। सुहञ्जणी नीती नाल कर त्यार, तन बस्त्र दिता पहनाईआ। जिस दा इक्क इक्क तत करे पुकार, बन्द बन्द तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। इक्को ताणा उपजे सूत्र वज़नां विच भार, इक्को तार तार नाल जुड़ाईआ। इक्को कारीगर करे त्यार, तरह तरह नाल बणाईआ। तन्द कहे जिस वेले मेरा रूप होवे त्यार, सोहणा रंग रंगाईआ। मैं आवां विच संसार, आपणा वेस वटाईआ। जगत चले वपार, वणज करे लोकाईआ। बुद्धी दा विसथार, मन चंचलताईआ। ठग चोर यार साध सन्त गुरू अवतार पैगम्बर मेरे ख़रीदार, ख़रीदण चाँईं चाँईंआ। कोई मैनूं पहन के प्रभू तेरे चरनां दा करे प्यार, अठ्ठे पहर अन्तर आत्म लिव लाईआ। कोई मैनूं ओड़ के ठग्गां चोरां दी करे कार, विकारां अन्दर आपणा आप गंवाईआ। मैं सृष्टी दा वेख के हाल, बेनन्ती करां अगे दयाल, जो अकाल मालक सभ दा नज़री आईआ। जुग चौकड़ी बीते नव नौ चार, मेरी किसे ना पाई सार, दर्दां नाल ना सुणी पुकार, दुखियां दु:ख ना कोए गंवाईआ। मैं रो रो गया हार, साची चरन धूढ़ी ना मिली छार, ख़ुशी वाली ना खिड़ी गुलज़ार, पत टहणी ना कोई महकाईआ। नानक निरगुण सरगुण जनेऊ पाउण लगे अर्ज़ कीती अगे दातार, तन्द तन्द दी पावें सार, तेरा खेल अगम्म अपार, आदि अन्त तेरी वड्याईआ। गुरमुखां दा आधार, भगतां दा शृंगार, सूफ़ीआं दा प्यार, सन्तां दा सतिकार, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। धुरदरगाही आई आवाज़, शब्दी धार खोल्हया राज़, एह खेल जगत तमाश, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जिस वेले कलिजुग होई अन्धेरी रात, साची दिसे ना कोई प्रभात, आत्म सेजा सोए ना कोई खाट, अन्तर आत्म पर्दा ना कोई उठाईआ। ओस वेले देवां साथ, होवां सहाई अनाथां अनाथ, दीनन आपणे गले लगाईआ। दुरमति मैल देवां काट, जन्म जन्म दी मेटां वाट, घाट इक्को दयां वखाईआ। तन्द तन्द दी जणावां बात, जो आपणी रसना जिहवा रहे आख, साख्यात हो के दया कमाईआ। एहनां दी पूरी करां आस, कूड़ विछोड़ा करां नास, साची धार इक्क समझाईआ।
भगतां नाल बणावां साथ, इके दुआर करावां दास, प्रेमीआं दे लगण हाथ, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा वेख वखाईआ। तन्द कहे मैनूं कोई ना समझयो निक्का जिहा धागा, प्रेम सभ नूं दयां जणाईआ। माया नाल लग के माया दा मूल त्यागा, माया विच मिल के आपणी कीती सफ़ाईआ । मेरे अन्दर वज्जया प्रेम दा इक्क वाजा, धुन अगम्मी दित्ती सुणाईआ। तूं उन्हां दी रखीं लाजा, जो बस्त्र बणा के आपणे तन छुहाईआ। तेरा मालक ख़ालक प्रितपालक सालस पुरख अबिनाशा, श्री भगवान आदि पुरख बख्शणहार सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दे दृढ़ाईआ। धागा कहे मेरा बणना सोहणा पर्दा, कपड़ कहे लोकाईआ । मैं वी ओसे दर दा बरदा, जिस लक्ख चुरासी दित्ती उपजाईआ। मेरा बीज ओसे घर दा, जिस दा घराना शहिनशाहीआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव सेवा करदा, गुर अवतार पैगम्बर लागण पाईआ। मैं ओसे दा हुक्म मन्नदा, जुग जुग सेव कमाईआ। अज्ज सुभाग दिहाढ़ा धन्न धन्न दा, सिर झुका के तन्द रिहा जणाईआ। मैं लेखा चुकावां उन्हां दे माटी तन दा, जो बस्त्र मेरा तन सुहाईआ। किसे कारन एह खेल बणया श्री भगवन दा, भाग भरयां मिले वड्याईआ। एह कोई रोज़गार नहीं बणाया पीण खाण दा, भगतां दित्ती वड्याईआ। अमरीक सिँघ दा लेखा ओस जजमान दा, जिस गृह तों कच्चा तन्द मंग मंगाईआ। पूर्ब लहिणे निहकर्मी हो के कर्मां आप पहचानदा, अभुल भुल रहे ना राईआ। तन्द कहे मैं भुक्खा ओस दान दा, जो मेरा पर्दा लए बणाईआ। तन्द कहे मैं प्यासा ओस निशान दा, जो निशानां सच दए झुलाईआ। एह खेल उन्हां नूं पार लँघाण दा, जेहड़े दर आ दर्शन पाईआ। एह लेखा नहीं गल्लां वाली मीजान दा, हिसाब मीटर ना कोए जणाईआ । एह लहिणा इन्सान भगवान दा, विद्वान समझ कोई ना पाईआ। पहला हिस्सा रंगणा ओस सत रंग निशान दा, जो सृष्टी उत्ते ग़रीबां नूं गले लगाईआ। फिर खेल वरते भगतां तन पहनाण दा, धारा इक्क समझाईआ । इक्को लेखा बिरध बाल नौजवान दा, ऊँच नीच राउ रंक धुर दा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे दो जहान दा, दूजा समझ कोए ना पाईआ।
१८ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ वेदांत समेलन कपूरथला
वेदांत समेलन कहे कपूरथले वालयो हो जाणा वांग कपूर, काया कुप्पी आपणी साफ़ कराईआ। जिस आत्म परमात्म नूं मन्नदे इक्क नूर, ओह इक्को नूर नज़री आईआ। हर घट अन्दर आदि जुगादि जुग चौकड़ी लक्ख चुरासी विच भरपूर,
अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी डेरा लाईआ। अन्तर बाहर भीतर सदा हाज़र हज़ूर, बाहर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म ब्रह्म इक्को इक्क दरसाईआ। कपूरथले वालयो आपणा आप लैणा खोज, काया माटी फोल फुलाईआ। तुहाडे अन्तर सति आत्मा दी निर्मल जोत, जो सति सच करे रुशनाईआ। जिस दी ना कोई वरन ना कोई गोत, दीन मज़्हब वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी बुद्धी सोच ना सके सोच, मन वासना भरम ना कोए भुलाईआ। अन्तर अन्तर आपणी ठिकाणे कर लओ होश, हवास लओ समझाईआ। जेहड़ी तुहाडे अन्दर रहि के बैठी रहे ख़ामोश, सनमुख हो के सच संदेश दए सुणाईआ । जिस दे अन्दर लोक परलोक, दो जहानां ओसे दा रूप नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नूर आत्म ब्रह्म दए दरसाईआ। कपूरथले वालयो वेला वक्त लैणा संभाल, कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट दए दुहाईआ। तुहाडे अन्तर ब्रह्म ज्ञान दा भण्डार बेमिसाल, अतोट अतुट रिहा छुपाईआ। बेसमझी कर के रिहो ना कोए कंगाल, आपणा पर्दा ओहला लैणा उठाईआ। आपणे आप नूं सति सच कर के ब्रह्म तत कर के लैणा मान, जिस दा एथे ओथे आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को नूर इक्को ज़हूर इक्को करे रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दी सिफ्त गाए विच संसार, ओह आत्म परमात्म साख्यात आपणा नूर रिहा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्म पर्दा पर्दे अन्दर दए चुकाईआ । कपूरथले वालयो जाणा जाग, सन्त महात्मा रहे जणाईआ। जिस दा तुसीं करन आए त्याग, त्यागी हो के दयो जणाईआ। तुहाडे अन्दरों अजे बुझिआ नहीं चिराग़, जो बिन तेल बाती रिहा डगमगाईआ। तुसीं ओस दा आग़ाज़, जो सदा देवे साथ, दूजा रंग ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गृह मन्दिर काया अन्दर शाह पातशाह दया कमाईआ।