१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ साधां नाल बचन कपूरथला
साहिब सतिगुर कोल सच तरीका, अन्तर आत्म दए जणाईआ। भेव जाणे जीव जी का, पर्दा ओहला दए उठाईआ। सति सरूप वखाए नीकण नीका, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस प्रभू दी गुरमुख करे उडीका, आत्म परमात्म राह तकाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी बख्शणहारा सच प्रीता, प्रीतम हो के दया कमाईआ। मेहर नज़र नाल बदल देवे नीता, नीतीवान लए बणाईआ। पंज तत काया माटी त्रैगुण अग्नी करे ठांडा सीता, अमृत मेघ बरसाईआ। धाम वखाए इक्क अनडीठा, गृह मन्दिर दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीटा, रूप अनूप दए दरसाईआ। नाम रस चखा के मीठा,
कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। फेर लोड़ रहिण ना देवे शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़न दी गीता, गुप्त आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे जोड़ जुड़ाईआ। आदि जुगादी सच्चा राह, पुरख अकाल आप जणाइंदा। शब्दी शब्द बण मलाह, सन्त सुहेले पार लँघाइंदा। मंज़ल पौड़े दए चढ़ा, अगम्म अथाह आपणी दया कमाइंदा। साचा मन्दिर दए वखा, जगत अन्धेर मुकाइंदा। शब्द अगम्मी नाद अनादी दए वजा, धुन आत्मक राग सुणाइंदा। निरगुण दीआ बाती कमलापाती जोती जोत दए जगा, नूर नुराना डगमगाइंदा। जन्म कर्म दी अवस्था दए बदला, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। बिना पैसयां तों मार्ग सस्ता दए वखा, मेहर नज़र नाल पार कराइंदा। इशारे नाल इशारा दए दृढ़ा, नज़ारे नाल नज़ारा आप समझाइंदा। मुनारे नाल मुनारा करे रुशना, सति सुहञ्जणा सोभा पाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत किनारा कोई ना लावे ढाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाइंदा। सतिगुर शब्द गहर गम्भीर, आदि जुगादि नज़री आइंदा। वेखणहारा खेल पंज तत काया सरीर, तन माटी ख़ाकी खोज खुजाइंदा। जिस दा जलवा बेनज़ीर, जगत नेत्र दरस कोए ना पाइंदा। जिस दी मंज़ल चोटी अख़ीर, आख़र इक्को हुक्म वरताइंदा। जिस नूं मिल के ख़ुश होया कबीर, धुर दा ढोला इक्क दृढ़ाइंदा। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पीरां दा पीर, परवरदिगार जलवा आपणा इक्क वखाइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता शरअ शरीअत कट ज़ंजीर, ज़िबह पंज तत विकार कर वखाइंदा। जिस नूं सारे कहिंदे लातस्वीर, मुसव्वर जगत रूप ना कोए दरसाइंदा। ओह तुहाडा बादशाह तुसीं उहदे वज़ीर, जिस वेले चाहे उस वेले आपणे नाल मिलाइंदा। ओह दरवेशां दा दरवेश हकीरां दा हकीर फ़कीरां दा फ़कीर, फ़िकरा इक्को नाम सुणाइंदा। जिस दे हथ्थ सच आदि जुगादी अगम्मी तदबीर, चौदां विद्या समझ कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा राह इक्को इक्क वखाइंदा। सच्चा राह जिस जन दस्से खोल्ह के राज़, रहमत आप कमाईआ। फेर केहड़ी लोड़ पढ़न दी निमाज़, वुज़ूआं वाला लेखा देवे ढाहीआ। घट स्वामी भीतर प्रगट होवे आप, वड प्रताप आपणा दए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को जाप, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म वसे साथ, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया हउमे हंगता मेट रोग जगत संताप, सति असति पर्दा दए खुल्हाईआ। जन्म जन्म दे कट के पाप, दुरमति मैल देवे धवाईआ। मेहरवान हो के दरस देवे साख्यात, जोती जाता हो के नज़री आईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पतित पुनीत पवित्र कर के पावन दए बणाईआ। जिन्हां नूं प्रभ दे मिलण दी नहीं आई जाच, सतिगुर पूरा अन्दर वड़ के आपे दए समझाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह देवे ताक, बजर कपाटी पर्दा दए उठाईआ। जिधर वेखो उधर
साथ, अन्दर बाहर इक्को रूप समाईआ। जिस नूं झुकदे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल पुरी लोअ आकाश पाताल विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। सो मालक ख़ालक सालस तुहाडे साथ, गोबिन्द गुर इक्को बेपरवाहीआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ रहे वाच, वाचक हो के विद्या नाल पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सहिज सुभाओ गुरमुखां प्यारयां मेला लए मिलाईआ। सतिगुर पूरा जे करे किरपा, किरपन आपणे गले लगाईआ। जन्म जन्म दी रहे ना बिप्पता, लक्ख चुरासी दए कटाईआ। सभ तों उच्चा उत्तम श्रेष्ट नाता गुरसिख दा, लक्ख चुरासी कम्म किसे ना आईआ। बिन सतिगुर पूरे सतिगुरू किसे नूं नहीं दिसदा, जिन्ना चिर निज नेत्र लोचन नैण ना करे रुशनाईआ। जुग चौकड़ी लहिणा देणा जिस जिस दा, लोकमात देवे थाउँ थाँईंआ। नाता जोड़ के पिता पूत पित दा, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा अन्दर कृपाल हो के कर्म कांड दे लेखे दए मुकाईआ। किरपा कहे मैनूं कोई नहीं मंगदा, जगत लालच विच लोकाईआ। काया चोली कोई नहीं रंगदा, नाम मजीठी रंग चढ़ाईआ। सतिगुरू दर दुआरा कोई नहीं लँघदा, जो नवां दवारयां तों अगे नज़री आईआ। जिथ्थे इक्को शब्द अगम्मी वजदा, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। जिथ्थे अमृत झिरना मिले ओस रस दा, जेहड़ा रस गोबिन्द गुरमुखां गया प्याईआ। ओथे प्रकाश नहीं किसे रवि ससि दा, निरगुण जोत डगमगाईआ। ओथे नज़ारा नहीं कोई जगत वाली अक्ख दा, निज नेत्र होए रुशनाईआ। सच पुछो तुहाडा परमात्मा तुहाडे विच वसदा, आत्म सेजा रिहा हंढाईआ। भावें जगत जहान बहुरंगां विच दस्सदा, विद्या वाली करन पढ़ाईआ। पर साख्यात किसे दरस कराया नहीं ओस कमलापति दा, जो पतिपरमेश्वर हो के आपणे गले लगाईआ। एह खेल नहीं किसे दे वस दा, पुरख अकाल दीन दयाल आपणी वस्त आपणे विच छुपाईआ। जिस वेले लहिणा देणा देणा होवे हक दा, हकीकत विच्चों सच दए वखाईआ। एथे विचार नहीं मनमति दा, बुद्धी वाली ना कोए वड्याईआ। जो साहिब सतिगुर दे चरनां उत्ते ढठ्ठदा, ओहो आपणा आप मिल के उस दे विच छुपाईआ । फेर झगड़ा कोई ना रहे चुरासी लक्ख दा, मात गर्भ दस दस मास ना कोए तपाईआ। जिन्हां नूं साहिब सतिगुर सच्चा राह दस्सदा, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। अन्दर पर्दा रहे ना कूड़ कुड़यारी वट्ट दा, भाण्डा भरम देवे भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। किरपा कहे मैं बड़ी कृपाल, सदा गुरमुखां सेव कमाईआ। मेला मिलावां नाल दीन दयाल, जो दयानिध अख्वाईआ। जिस दे दुआरे उत्ते कदी पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। इक्को नज़री आवे बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए बणाईआ। जिस तरह धरती उत्ते नवें जुग दा होण लगा इसतमाल, एसे तरह दुनिया दी सृष्टी दी कायनात
दी अन्दरों रुची दए बदलाईआ। पहलों आवे ज़वाल शाह होण कंगाल, चार कुण्ट दहि दिशा वजे ताल, फेर भगतां लए उठाल, सन्तां दए जलाल, गुरमुखां सुणे हाल, गुरसिक्खां करे प्रितपाल, चाल अवल्लड़ी इक्क चलाईआ। मार्ग दस्से इक्क सुखाल, छुरी करद नाल होणा ना पए हलाल, मेहर नज़र नाल तारी जाए बुढ्ढे बिरध बाल, जोबन आपणे रंग रंगाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वक्त सुहावणा भगतां नाल रखाईआ। जिस वेले मन ख़िआल होवे सन्तुशट, तरुट्टी रहे ना राईआ। जिन्हां दे सतिगुर पूरा हथ्थ धरे उत्ते पुश्त, पनाह चरनां दए वखाईआ । ओन्हां दा लेखा मुक जाए ओह अंगुशत, जो अंगूठे वरगा रहे गाईआ। सतिगुर दाता दान देवणहारा मुफ्त, पैसा धेला कीमत ना कोए रखाईआ। लैण वाला जे हो ना जावे सुसत, सहिजे झोली देवे भराईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी दरुसत, जिस नूं सारे सीस निवाईआ। मेहर कर के छिन विच तुहाडे अन्दरों कूड़ी क्रिया कर लए कुरक, पंजां विकारां बाहर देवे कढाईआ । तुहाडा मन विकारी रहे ना तुरक, तुरत आपणा रंग चढ़ाईआ। शब्द मिलावा कर के सुरत, घर सुहागी कन्त दए मिलाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा विच सभ कुछ झोली पाईआ। रसना कहे मैं ज़रूर किहा धन्न, जेहवा वाली वड्याईआ। बचन सुणे कन्न, सरोते लए जगाईआ। ख़ुशी होई तन, पंजां तत्तां वजी वधाईआ। जिन्ना चिर सतिगुर दे हथ्थ ना फड़ाया मन, शांतक सति ना कोए कराईआ। निरगुण जोत ना चढ़या चन्न, अन्ध अन्धेर ना कोए गंवाईआ । भावें सारे सुणाउदे तुहाडा रूप हँ ब्रह्म, पारब्रह्म विच ना कोए मिलाईआ। क्यों कलिजुग अन्धेरी होई शाम, घनईआ सभ तों बैठा मुख छुपाईआ। उच्ची गाउँदे सारे राम राम, मिल के रमता पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा अन्दर बाहर वेख वखाईआ। किरपा करन वाला सदा दाता, दयावान अखवाइंदा। आदि जुगादी पिता माता, भगत सुहेले गुरमुख गोद उठाइंदा। सच प्रीती जोड़ के नाता, कूड़ी क्रिया जगत मिटाइंदा। साचे नाम दी दस्स के गाथा, अक्खर वक्खर इक्क पढ़ाइंदा। एथे ओथे दो जहान देवे साथा, सगला संग निभाइंदा। जन्म विच देवे भरवासा, जन्म तों बाद सचखण्ड करे निवासा, आत्म परमात्म आपणे विच मिलाइंदा। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी पूरी कर के ख़ाहिशा, स्वास स्वास साह साह आप समाइंदा। सिध्धी सरल समझण वाली समझा के भाषा, भविख्त दा लेखा आपणे साथ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सहाई अनाथ अनाथा, दीन दीनां आपणे रंग रंगाइंदा। जाण दी इज़ाजत तन दी छुट्टी, मन आपणे हथ्थ रखाईआ। जेहड़ी धार प्रेम प्यार अन्दरों फुट्टी, पत टहणी उस दी दए महकाईआ। वस्त प्रेम दी कदी ना जाए लुट्टी, ठग चोर यार ना कोए चुराईआ। सतिगुर वस्त ना कदे निखुट्टी, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ । अन्तर आत्मा ना रहे सुत्ती,
शब्द हलूणे नाल जगाईआ। तुसीं कोई करन नहीं आए बुत्ती, दर्शन दा दीदार दए वखाईआ । तुहाडी ओस नाल जोड़े रुची, जिस नूं गोबिन्द कहि दे सारे रहे गाईआ। तुहाडी बुध बिबेक होवे सुच्ची, दृष्टी उच्ची आप बणाईआ । एह कोई रमज़ नहीं गुज्झी, साहमणे हो के रिहा समझाईआ। जिस नूं समझ ना सके बुद्धी, जगत अकल ना कोए वड्याईआ। इशारा मारे रुखी रुखी, रुख़सत देण तों पहलों रुख़सारां उत्ते नूर दए चढ़ाईआ। जे गुरमुख बणना मुखी, मुफ्त प्रेम झोली लैणा पाईआ। जिस दे नाल एथे ओथे रहो सुखी, जमदूत नेड़ ना आईआ। मुड़ के आउणा पए ना मात कुक्खी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी ना कोए भुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रुखसत दे के ख़ुशी मनाईआ। तुहाडे नेत्र कहिण साडे अन्दर प्यास, प्रेमी प्रीतम दे समझाईआ। जिस दी याद अन्दर चलण स्वास, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। जिस दे नाल मिल के पए रास, गोपी काहन दोवें रूप नज़री आईआ। जिस दी मंज़ल दूर दुराडी वाट, पन्ध अगला दे कटाईआ । अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर नज़री आवे साफ़, सगला साथी सहिज सुखदाईआ। जिस कारन आ गया तेरे पास, भज्जे वाहो दाहीआ । सति सच मिले धरवास, भरवासा इक्को नज़री आईआ । अन्धेरे विच्चों लभ्भे प्रकाश, जोती नूर होवे रुशनाईआ। अक्ख कहे मैं अन्तर दी गाथा ना सकां आख, बोलण वाली जिहवा बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भीतर भीतर खोज खुजाईआ। नेत्र कहिण नैण रूप हो के रहे तक, सिध्धा इक्क ध्यान लगाईआ। क्यों साथों होया वख, विच रैहन्दयां मुख छुपाईआ। साडी झोली पा के हक, ख़ाली दे भराईआ। आपणे कर लै वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। सृष्टी उत्ते लभ लभ गए थक, खोज खोज आपणा आप मिटाईआ। हुण साडी हो गई बस, वास्ता तेरे अगे पाईआ। प्रेमी प्यारा प्रीतम हो के बिन दन्दां पओ हस, हस्ती आपणी दे जणाईआ। तेरे सच प्रेम दा सोहणा वेखां रस, रस्ता आपणा दे खुल्हाईआ। जिस घर सज्जण स्वामी रिहों वस, गृह मन्दिर अन्दर पर्दा दे उठाईआ। मैं तेरे प्रेम प्यार मुहब्बत अन्दर चरनां जावां ढठ, नाता तोड़ के तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, मन मति बुध लेखा दयां चुकाईआ। तीर निराला मार कस, अणयाला आप उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा चंगा नहीं लगदा रहिणा वख वख, इक्को घर बहि के आपणी ख़ुशी दे वखाईआ। अक्ख कहे मेरे अन्दर होर अर्ज़, बेनन्ती दयां सुणाईआ। तूं पूरा कर फरज, मेहरवान हो सहाईआ। मैनूं तेरे मिलण दी ग़रज़, दूजी आस ना कोए रखाईआ। मेरे उत्ते कर तरस, सहायक हो शहिनशाहीआ । मैं तेरा मंगां दरस, दीद इक्को नज़री आईआ । जन्म जन्म दी रही भटक, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। अगे कोई ना पवे अटक, कूड़ी क्रिया बाहर दए कढाईआ। पंजां विकारां दा रहे ना कटक, हंगता ना कोए लड़ाईआ। मिलाप विच रहे ना कोए फ़र्क, फ़ैसला धुर दा
दे सुणाईआ । मैं जगत वासना कीती तरक, विषयाँ विच्चों विशा तेरा रूप ल्या तकाईआ। तूं मालक ख़ालक उत्ते अर्श, फर्श आ के हो सहाईआ। तूं सूरबीर मर्दाना जोधा मर्द, मददगीर इक्को नज़री आईआ। जगत वासना मेट दे गर्द, मन ग़दर अन्दर ना कोए जणाईआ । अक्ख कहे मैनूं तेरे मिलण दी दर्द, दुखी दा विछोड़ा दे कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर अन्तर आसा सहिज पूर कराईआ।
१९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ स्वामी परमानंद काहनपुरी नाल बचन कपूरथला
ना सूर्या हो ना शीशा, प्रतीबिम्ब नज़र कोए ना आईआ। किस बिध नज़र आए ओह जगदीशा, जो मैं रूप मैं रिहा जणाईआ। जिस ने लक्ख चुरासी जीव जंत प्रगट कीता, विष्न ब्रह्मा शिव ल्या उपजाईआ। जिस दा धाम अनडीठा, हक मुकामे सोभा पाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्त करे गीता, ब्रह्म दए वड्याईआ। जो ना मरया ना जीता, जीवण मुक्त ना कोए कराईआ । ना ठंडा ना तत्ता ना सीता, अग्नी अग्ग ना कोए ताईआ। जो ना हस्त ना कीटा, रूप रंग ना कोए वखाईआ। ओस दी किथ्थे लगे प्रीता, प्रीतम हो के मिले चाँईं चाँईंआ। जिस दा मिलण वाला हरफ़ां वाला नहीं वसीका, कलम शाही वंड ना कोए वंडाईआ। जिस दी बुद्धी दस्सण वाली नहीं कोई तरतीबा, विकास सके ना कोए समझाईआ । जिस दा खेल अजब अजीबा, बेअन्त बेअन्त अख्वाईआ । जिस दा ना कोई नाम ना कलमा ना हदीसा, जो हज़रतां करे पढ़ाईआ । जिस दा काल कदे ना बीता, जग समझ किसे ना आईआ। जिस ने आपणा आप ते सभ कुछ कीता, करनी दा करता इक्क हो जाईआ। जो सदा सदा रहे अतीता, त्रैगुण बन्धन ना कोए पाईआ। जो गुप्त ज़ाहर वसे भीतर भीता, समुंद सागर ज़िमीं असमान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खाणी बाणी सर्ब रिहा समाईआ। जो सभ दी परखणहारा नीता, घट घट अन्दर वेख वखाईआ। सो जोत सरूप बिन रंग रूप सच स्वामी सति भूप वसणहारा दिशा कूटा, केहड़ी कुटीआ अन्दर बहि के आसण लाईआ। जिथ्थे सूरज चन्द शीशे दा होवे ना कोई विकास, पासा सके ना कोए बदलाईआ । ना कोई दिवस ते ना कोई रात, घड़ी पल वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोई साधूआं वाली जमात, विज्ञान सके ना कोए दृढ़ाईआ । ना कोई लेखा ना हिसाब, ना किताब कोई पढ़ाईआ। जिथ्थे इक्को इक्क प्रताप, ना कोई रसना ना कोई जाप, ना कोई पुन्न ना कोई पाप, ना कोई पिता ना कोई मात, ना कोई सज्जण ना कोई साक, ना कोई मन्दिर ना कोई ताक, ना कोई
पंज तत माटी पुतला दिसे ख़ाक, ना कोई सवाल ना जवाब, ना कोई मित्र ना अहिबाब, ना कोई तार सतार वजाए रबाब, सच संदेसा नर नरेशा निरवैर हो के निराकार आप सुणाईआ। जिस वेले शीशा चन्द सूरज सूर्या ना उदे होया प्रकाश, गगन मण्डल नज़र कोए ना आईआ। जिस दा ना कोई माई ना कोई बाप, जणेंदी रूप ना कोए वटाईआ। महात्मा जी असीं ओस दी पुछदे बात, जो गल्लां बातां विच्चों बाहर डेरा लाईआ। जिस दा नूर इक्को वाहद, लाशरीक ख़लक ख़ुदाईआ। जिस ने सर्ब आत्मा दा आपणे नाल रख के निवास, आस सभ दी पूर कराईआ। जे तुहाडे अन्दर होया प्रकाश, सहिजे सहिजे सभ नूं देणा समझाईआ । ज़रा ओस शब्द दी दस्सो आवाज़, जो बिना तन्द सतार रिहा हिलाईआ । जो आत्मा परमात्मा रूप कहे मैं हां होवांगा आप, आपणा हुक्म वरताईआ। ओस मैं दे विच्चों मैं बणया साक, सज्जण जगत अख्वाईआ। एह खेल अवल्लड़ा तमाश, थोड़्हा जिहा देणा समझाईआ। ना जल ते ना पाणी हाईट, नाईट दा नहीं कोई इतफ़ाक, सभ दा लेखा होया बेबाक, भेव आपणा देणा खुल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, घट घट अन्दर जोत धर, नर निरँकार निराकार आत्म ब्रह्म करे रुशनाईआ। सूर्या शीशा किस बणाया, ओह व्यक्ति दयो समझाईआ। किस ने तत्तां नाल आधार रखाया, सरगुण रूप बदलाईआ। जिस निरगुण निरँकार अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल खिलाया, मन मति बुध दित्ती वड्याईआ। प्रकृतीआं नाल जोड़ जुड़ाया, माया ममता गंढ्ढ जणाईआ। ओस हैं दा हैं रूप दयो समझाया, जो हँ ब्रह्म तों पारब्रह्म नज़री आईआ । ना कोई एह उंगली वाला छाया, ना कोई तत्तां वाली माया, इक्को इक्क देणा दृढ़ाईआ। एसे कारन तुहानूं एथे सद्द बहाया, जे तुसां आपणा आप आत्मा परमात्मा बिन अक्खां दर्शन पाया, बिन हथ्थां सेव कमाया, बिन रसना जस गाया, उस दा रूप दयो जणाईआ। जिस दे वस सर्ब लोकाया, दो जहान भज्जे वाहो दाहया, सारे जिस नूं बैठे सीस निवाया, घट घट अन्दर जिस ने डेरा लाया, सो पुरख अबिनाशी शाहो शाबाशी दयो समझाईआ। भरम भरांत भुलेखा रहे ना राया, सति सरूप दयो दरसाया, इकांत इक्को नज़री आया, बहुभांती भेव दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपे वेख वखाईआ। सूरज शीशा दोवें मारन धाह, बौहड़ी बौहड़ी कर के रहे सुणाईआ। सानूं पता नहीं ओस परमात्मा दा केहड़ा नाँ, किस थाँ बैठा सोभा पाईआ। हुक्मे अन्दर सारे सेवा रहे कमा, भज्जे वाहो दाहीआ। विछोड़ा जोड़ा ओहो रिहा बणा, मेल मिलावा आपणे हथ्थ रखाईआ। जो सभ दा रैहबर बण के दस्से राह, सबब नाल मेला लए मिला, आत्म परमात्म पर्दा दए उठा, मैं तूं मैं विच्चों लए जगा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सुफ़न अवस्था दए गवा, साफ़ आपणा रंग वखाईआ। जिन्हां भगतां ने मिल के ओस दा ढोला ल्या गा, ओह तुरीआ पद गए समा, बाकी नाता गए तुड़ाईआ। जेहड़ी मंज़ल चढ़
के वेखी उस दा करो ब्यां, जिथ्थे तूं मैं दा नहीं कोई नाँ, हैं हम नज़र कोए ना आईआ। ख़ुशीआं नाल देणा गा, समझ नाल देणा समझा, बुद्धी सर्ब व्यापी नूं लैणा उठा, आत्मा प्रतापी नूं लैणा जगा, जागरत जुगती देणी जणाईआ।
२० भाद्रों शहिनशाही सम्मत १ अवतार सिँघ दे गृह शेख़पुरा ज़िला कपूरथला
सतिगुर शब्द कदे ना देवे सलाह, मालक कुल्ल देवे मिलाईआ। साची मंज़ल दए चढ़ा, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। शब्द अगम्मी नाद धुन आत्मक राग दए सुणा, मन वासना जगत तृष्ना कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। अमृत आत्म प्रेम प्याला रस जाम दए प्या, निझर झिरना इक्क झिराईआ। सोई सुरती दए उठा, सति हलूणा इक्क लगाईआ। जोती नूर कर रुशना, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। आत्म परमात्म गुर चेला दए मिला, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। इक्को मन्दिर इक्को भूमिका साचा थाँ दए वखा, वखरी वंड ना कोए वंडाईआ। बिन अक्खरां वाला दे के नाँ, नाउँ निरँकारा दए समझाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी मेहरवान महबूब मुहब्बत विच दया दए कमा, दीन दयाल दयानिध ठाकर स्वामी अन्तर आत्म परमात्म रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा घट घट, घट भीतर खोज खुजाईआ। शब्द गुरू दा रस्ता एक, एकँकार दिता दृढ़ाईआ। सच प्रीती बख्शे टेक, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। सच सुहञ्जणा वखा के देस, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। जिथ्थे नज़री आए इक्क नरेश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवल्लड़ा वेस, सति सरूपी बेपरवाहीआ। मेहरवान हो के नौ दुआरे तों अगला दस्से भेत, अन्ध अन्धेर दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत उधारी सदा हमेश, नित नवित आपणी कार कमाईआ । सतिगुर शब्द सदा संग, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। जो देवणहारा अगम्म अनन्द, परमानंद विच समाईआ। जोती नूर चाढ़ के चन्द, सीतल धार करे रुशनाईआ। सच दुआरे अन्दर लँघ, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, सच सिँघासण सोभा पाईआ। आपणे प्रेम दा वजाए इक्क मृदंग, मर्द मर्दाना लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सतिगुर शब्द देवणहार दातार, दयावान अख्वाईआ। खेले खेल जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप खिलाईआ। धरनी धरत धवल पावे सार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सन्त सुहेला भगत वछल गिरधार, गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर देवणहार दीदार, सति सरूपी शाहो भूपी जोती जाता पुरख बिधाता मित्र प्यारा वेख वखाईआ। जे कोई अन्तर अन्तर बणे भिखार, वस्त अमोलक देवे अगम्म अपार,
ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। परम पुरख परमात्म प्रेमीआं दा प्यार, प्रीतम हो के आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्को इक्क प्रगटाईआ। साचा राह इक्को रस्ता, रैहबर सारे गए समझाईआ। सतिगुर हुक्में अन्दर गुरमुख जाए हसदा, जगत विकारा अगे ना कोए अटकाईआ। ढोला गावे ओसे दे जस दा, जो सिफ्तां दा मालक सिफ्त सलाहीआ। पर्दा लाह लए अगम्मी अक्ख दा, दोए लोचन नाता लए तुड़ाईआ। सचयां प्रेमीआं प्यारयां सन्तां नूं भगवान आपे फिरे लभदा, जुग जुग लोकमात आपे फेरा पाईआ। एह मेल जगत जहान सभ दा, माणस जन्म वडे वड्याईआ। झगड़ा चुक जाए सृष्टी वाली हद दा, दृष्टी अन्दर दी दए खुल्हाईआ। ओह सन्त सुहेला बिन कदमां अगे वधदा, भज्जे वाहो दाहीआ। प्रीतम नूं प्यारा लगदा, चाँईं चाँईं जिन्हां दा लहिणा उन्हां तों बिना पुछयां झोली पाईआ। आपणे कोल आपे सददा, शब्द सदा इक्क सुणाईआ। सच्चे प्रभू नूं चंगा लगदा, जन भगतां काया आपणे रंग रंगदा, विछड़े रिहा मिलाईआ। मन वासना नाता तोड़ के जग दा, दरस वखावे आपणे सरूप सति सरबग्ग दा, शाहरग उपर डेरा लाईआ। राग सुणावे अगम्मी नाद अनहद दा, बिन ताल तलवाड़यों दए वजाईआ। भावें घर घर जोत निरँजण दीपक जगदा, बिन सतिगुर पूरे नज़र कोए ना आईआ। भावें रोज़ प्याला पीओ मध दा, अमृत जाम मुख ना कोए लगाईआ। सतिगुर दा रस्ता गुरमुखां नाल फबदा, मनमुख बणे पाँधी कोई ना राहीआ। जेहड़ा ओस दा नाम सति सति विच्चों हो के जपदा, लेखा मुके तीन तप दा, लहिणा चुके आपणे अप दा, घर वेखे ओस बप्प दा, जो बाप गोबिन्द पुरख अकाल गया मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रस्ता काया मन्दिर अन्दर दए समझाईआ। रस्ता कहे मैं बड़ा सिध्धा, पुरख अकाल दित्ती वड्याईआ। सतिगुर हथ्थ फड़ा के बिधा, बिध आपणी दित्ती जणाईआ। शब्दी मेल मिला के घर निजा, निज नेत्र करे रुशनाईआ। सतिगुर पूरा गुरसिख उठा, उठा के कहे उठ मिल इदां, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर इक्को नज़री आईआ। सहिज नाल बजर कपाटी दा खोल्ह देवे जिंदा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दए बदलाईआ। क्यों ओह दाता गहर गम्भीर गुणी गहिंदा, काया कंदर विच्चों साचा मकबरा महिराब वाला दए वखाईआ। जिस महल अटल अन्दर रैहन्दा आत्मा दा परमात्मा रूप गोबिन्दा, निरगुण नूर जोती जाता सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रस्ते दा राह राह दा मलाह इक्को इक्क दए समझाईआ। अन्दर ख़ुशी हस्से दन्द, मुस्कराहट बुल्लां उत्ते आईआ। प्रेमीआं दा प्रेम वाला अनन्द, बन्द बन्द वजे वधाईआ। निरगुण नूरी चमक के चन्द, सति सति करे रुशनाईआ। विकारा होवे खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। सुरत सुहागण ना होवे रंड, धुर दा कन्त मेले सच्चा माहीआ। लेखा चुके विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड चरनां हेठ दबाईआ। सन्त सुहेला ओह मंज़ल जाए
लँघ, जिस दा पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। अगे साहिब स्वामी अन्तरजामी मिले बख्शंद, पुरख अकाला दीन दयाला आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे गृह साचे मन्दिर ख़ुशी आपणी दए वखाईआ। दन्द कहिण क्यों सानूं आया हासा, की अन्तर वजी वधाईआ। अन्तर कहे मैं वेख्या ओह तमाशा, जो जगत नेत्र ना कोए दरसाईआ। मैनूं ओह आया भरवासा, जिस ने भरम दा डेरा दिता ढाहीआ। अन्दर खेल पुरख अबिनाशा, निरगुण निराकार सोभा पाईआ। जो सभ दीआं पूरीआं करे आसां, निरासा कोए रहिण ना पाईआ। जो लक्ख चुरासी अन्दर ब्रह्म पारब्रह्म हो प्रकाशा, परकाश्त करे सर्ब लोकाईआ। जिस दा खेल पवण स्वासा, साह साह समाईआ। जिस दा मन्दिर ओसे दी रासा, गोपी काहन सुरती शब्दी नाच नचाईआ । ओह रस्ते चढ़न दी बख्शे ओह दाता, जिस दात नाल दातार सहिजे पर्दा दए उठाईआ। आत्म सेजा सोहे खाटा, सिँघासण इक्को वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर विच घर ख़ुशी दए प्रगटाईआ। ख़ुशी कहे मैं बहुती ख़ुशहाल, मेरी समझ किसे ना आईआ। मेरा मेल ओस नाल दीन दयाल, जो दयानिध सभ दे उत्ते दया कमाईआ। जिस दे दुआरे उत्ते खाए ना किसे कोई काल महाकाल, जूनी जन्म ना कोए भवाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे करन निमस्कार, नमो नमो कहि के सजदयां विच सर गए झुकाईआ । ओस दा हुक्म धुर शब्द नाम सतिगुर इक्क दलाल, वणज वपारा इक्को रिहा जणाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण लक्ख चुरासी विच्चों लए भाल, चार कुण्ट दहि दिशा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण खोज खुजाईआ। सच आत्मा दा दे के अहिवाल, मिसल दस्से बेमिसाल, मसला अगला दए समझाईआ। साची प्रीती दा कर के बिना कागज़ां तों इंतकाल, वारस धुर दे दए बणाईआ। क्यों गुरसिख गुरमुख गुर सतिगुर दे ओह सच्चे लाल, जिन्हां दी हट बाज़ार कीमत कोए ना पाईआ। ओह सचखण्ड दुआरे बहण सच्ची धर्मसाल, जिथ्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी बिन तेल बाती इक्को जोत करे रुशनाईआ।