पुस्तकालयभाग १८

३, ४ अस्सू दी रात साढे बारां वजे शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

गोदावरी कहे तिन्न चार अस्सू दी रात आ गई सच, समुंद सागर धार ख़ुशी मनाईआ। मैं पलट के वेखां आपणी अक्ख, भगत सुहेले प्रतख नज़री आईआ। झोली डाह के मंगां आपणा हक, बेनन्ती सच सुणाईआ। आपणी चरन धूढ़ी मेरे अन्दर दयो रख, जलधारा विच समाईआ। मैं आपणा रूप कर के वख, भज्जां वाहो दाहीआ। दर्शन करां पुरख समर्थ, जिस दा खेल बेपरवाहीआ। जो गोबिन्द गया दस्स, सो वेला गया आईआ। अगे नाता होवे पक, कूड़ कुड़यार ना कोए वखाईआ। चरन दुआरे जावां वस, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। प्रेमीआं नाल मिल के लवां हस, जो सच प्यार अन्दर आपणी हस्ती गए मिटाईआ। साचा माणा अगम्मी रस, जो रस्ता धुर दा दए वखाईआ। वेला फेर नहीं मिलणा वत, वतन आपणा वेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गोदावरी कहे जन भगतो तुहाडी लै के चरन धूढ़, धूढ़ जगत दयां वड्याईआ। दृष्टी सभ दी होवे मूढ़्ह, इष्टी इष्ट दयां दृढ़ाईआ। इक्को मालक दस्स के हाज़र हज़ूर, सुनेहड़े धुर दे दयां सुणाईआ। तुहाडे नाल रहिणा मैनूं सदा मन्ज़ूर, पिछला विछोड़ा दिता मुकाईआ। जगत वासना करना नहीं कोई कसूर, कसम खा के सीस निवाईआ। पुरख अकाल मन्नणा सच दस्तूर, दूसर अवर ना कोए वड्याईआ। जिस दा नाम आपणे हुक्म अन्दर होणा मशहूर, मश्वरा जगत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा रिहा वखाईआ। गोदावरी सच दस्स तेरे सद्दे गए आ, आपणा पन्ध मुकाईआ। उठ सवाणी इशारे नाल वखा, वख वख गणाईआ। जिस विच भुल रहे ना रा, अभुल दए वड्याईआ। गोदावरी बैठी सीस झुका, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। आपणी आरज़ू रही सुणा, ख़ाहिश रही वखाईआ। गोबिन्द मेरे उत्ते तली चरन ओह छुहा, जिस दी शहिनशाह शहादत आप भुगताईआ। एह सभ कुछ दयां सुणा, बिन रसना जिहवा गाईआ। मैनूं ख़ुशी होई वेख के रब्बी नूर ख़ुदा, मैं ख़ादम अज़ीज़ इक्क अख्वाईआ। तेरे शब्द सुनेहड़े जिन्हां दित्ते पहुंचा, सो बैठे डेरे लाईआ। विष्नूं आया लच्छमी नूं उंगली ला, लच्छण आपणे रिहा जणाईआ। ब्रह्मा सुरस्ती दी फड़ के बांह, नैणां नीर वहाईआ । शंकर पार्बती धूढ़ी टिक्के मस्तक रहे लगा, तन भबूत ख़ाक रमाईआ। तेई अवतार तूं ही तूं ही रहे गा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मन्न तेरी रज़ा, दरे दरबार बैठे सीस झुकाईआ। गुर दस तेरा ढोला रहे गा, पुरख अकाल तेरी बेपरवाहीआ। भगत सुहेले मजलस रहे वखा, मौजूदा हो के सोभा पाईआ। मेरी जल धार आपणा रूप बैठी बदला, सुघड़ सवाणी सुचज्जी नज़री आईआ । दर्शन तक्कां आसा भरया चा, निरासा रूप नज़र कोए ना आईआ। दोए जोड़ कर बेनन्ती मंगां इक्क दुआ, दो जहानां वाली तेरे अगे झोली

डाहीआ। पाउण ठंडी आवे हवा, दो दो धार नज़री आईआ। जुग चौकड़ी दे जगत जुगत गवाह, शाह पातशाह तेरी बेपरवाहीआ। मैनूं कुछ गोबिन्द गया समझा, रमज़ अगम्मी इक्क लगा, शब्दी शब्द भेव खुल्हाईआ। साची थित गया दरसा, तिन्न चार अस्सू दी रात लैणा लाह, लाभ इक्को गया समझाईआ। सो वेला वक्त सुहञ्जणा स्वामी गया आ, आबरू मेरी दे बणाईआ। तेरा शहिनशाही सम्मत होया रवां, रवां कर सर्ब लोकाईआ। मैं इक्को वार सभ नूं कहां, कहि के दयां सुणाईआ। बिना पुरख अकाल दूजा लैणा नहीं किसे दमा, बिना दमां तों दामन हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। कूड़ी क्रिया सभ ने तजणी तमअ, तामस देणी मिटाईआ। बिना श्री भगवान दूजा इष्ट मन्नणा हो जाए मन्हा, माणस मनुख दयां समझाईआ । जिस दा प्रकाश कोटन कोटि तनां, घर घर रिहा समाईआ। सो मालक ख़ालक इक्को सभ दा बणा, बन खण्ड होए आप सहाईआ । जिस ने लक्ख चुरासी जीव जंत जणां, आदि जुगादि बणे जणेंदी माईआ। उस रहिण नहीं देणा कोई हमा तुमा, हिस्सयां विच ना कोए वंडाईआ। जिस ने गगन रहाया बिन थम्हां, ज़िमीं असमान होए सहाईआ। सो खेल करन आया नवां, नवां रंग दए वखाईआ। जिस दा वेला वक्त नहीं लंमां, नव नौ चार बैठा पन्ध मुकाईआ। ओह बदलणहारा समां, समझ विच्चों समझ दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर हुक्म संदेसा इक्क सुणाईआ। गोदावरी की तेरे आ गए पिछले साथी, वेख के दे सुणाईआ। गोदावरी कहे तूं प्रभ पुरख अबिनाशी, बेपरवाह आदि जुगादि नज़री आईआ। सारे मन्न के शब्द अगम्मी आखी, आख़र बैठे डेरे लाईआ। सेवक सेवक बणके दासी, सीस जगदीस रहे झुकाईआ। तेरे उत्ते सारे बण विश्वासी, विश्व तेरा रूप वेख वखाईआ। पूर्ब पिछली दस्स साखी, साख्यात दे समझाईआ। तूं गहर गम्भीर दाता देवणहारा दाती, दयावान वड्डी वड्याईआ। तेरा खेल बहु बिध भांती, गोबिन्द तेरा हुक्म रिहा समझाईआ। गौतम बैठा अन्तर अन्तर मारे झाकी, सिर उपर ना सके उठाईआ। माधो बैरागी जो बन्दा ख़ाकी, बन्दगी वाला दिता भुलाईआ। नीला तेरा सुहञ्जणा राकी, राकब हो के फेरा पाईआ। दिलबाग़ लौहण आया आपणी उदासी, चौथा सुम्ब रिहा हिलाईआ। बाज़ मार के आपणी बाज़ी, बाज़ां वाल्या तेरा दर्शन पाईआ। गोदावरी कहे मैं सभ नूं तेरे हुक्म दी भेजी भाजी, धुर संदेसा पिछला दिता सुणाईआ। सारे दुआरे आ गए ख़ुशीआं नाल राज़ी, रज़ा तेरी विच बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा दे मुकाईआ। गोदावरी कहे जन भगत आ गए इक्की, जिन्हां दा लेखा अकल कल नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग दे विछड़े साथी, सहिजे लए मिलाईआ। जिन्हां गोबिन्द दी मन्नी नहीं सी आखी, ओह वी रिहा तराईआ। तिन्न चार अस्सू दी सुहा के राती, रतन अमोलक हीरे गुरमुख रिहा बणाईआ। जुग चौकड़ी मैं तेरे सुनेहड़े सुणदी रही पाती,

गुर अवतार पीर पैगम्बर पत्रका तेरी जगत गए सुणाईआ। प्रभू तेरा दरस सनमुख ना पाया कमलापाती, कँवल नैण वेख ना ख़ुशी मनाईआ। मैं सभ दे साहमणे दस्सां तेरी साखी, जो गोबिन्द तेरे नाल मिल के मैनूं रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोदावरी तेरे नाल पब्ब रिहा छोह, पब्बलक दे जणाईआ। कूड़ा जगत नहीं रहिणा मोह, मुहब्बत इक्को बेपरवाहीआ। पुरख अकाल सभ दे कोलों सभ कुछ लैणा खोह, खोहा खोह होवे लोकाईआ। जगत साधां दा रहिण नहीं देणा गरोह, ग़रक देणे कराईआ। प्रेमीआं नाल करना नहीं धरोह, धुर दे विछड़े लैणे मिलाईआ। मैं सच दस्सां जन भगतो प्रभ दे चरन दुआर मैं आ गई छब्बी पोह, वदी सुदी होर ना कोए रखाईआ। सताई नूं तुहाडे जोगी गई हो, होका दे के रही गाईआ। मैनूं बाहर लभ्भयो ना को, जंगलां बेले इट्टां पत्थरां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। जिस ने दो जहान चरन ठोकर नाल लए जोह, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दे विछोड़े अन्दर ब्रह्मण्ड खण्ड सारे रहे रो, रोंदी वेखो लोकाईआ। जिस ने आपणे बच्चे गुरमुख नहीं सकणे लुको, लुकमा करे ख़ुदाईआ। साचा हुक्म गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव सर्ब सुणो, सुनेहड़े विच जणाईआ। सभ दा मालक आपणयां नैणां नाल इक्क चुणो, जो नैणां तों पिच्छे बैठा डेरा लाईआ। उंगलीआं पोटयां उत्ते आपणे जुग गिणो, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग सभ दे हिसाब दयां वखाईआ। गिणती विच कदे ना भुल्लो, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाईआ । गोदावरी कहे एह आ गया वाला गोदी, गुरुआं दा सतिगुर नज़री आईआ। जिस ने कोई रहिण नहीं देणी सुन्नत बोदी, टिक्के पिछले देणे मिटाईआ। मालक बण के धुर दा चोजी, चोज आपणे दए वखाईआ। जिस दा इक्को ख़ाना ख़ालस मोदी, मुद्दतां तों रिहा चलाईआ। ओस ने सृष्टी दी कीमत नहीं पाउणी इक्क कौडी, ख़ाकी ख़ाक दए मिलाईआ । जिस दे हुक्म नाल मैं ब्रह्मण्डां खण्डां विच पिट देणी डौंडी, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। दिनो दिन सृष्टी वेखणी रोंदी, रुस्सयां ना कोए मनाईआ । गुरमुखां दी आत्म इक्को ढोला गाउँदी, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ध्याईआ। गुरमुख सिँघ पंज नाम दे दे जेहड़े तेरी कलम लिख के ख़ुशी मनाउदी, पंजां दे उत्ते पंजा देवां लाईआ। जन भगतो ख़ुशी वेख्यो मन भाउदी, भवजल विच्चों पार दयां कराईआ। कीमत पै जाए उस थाउँ दी, जिस ते बैठे सोभा पाईआ। वड्याई मिल जाए मेरे नाउँ दी, जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवतार पैगम्बर गए गाईआ। मेहर हो जाए सची छाउँ दी, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। गोदावरी कहे मैं एसे नूं ध्याउदी, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। एसे दे ढोले गाउँदी, गा गा ख़ुशी मनाईआ । जन भगतो वेखो सृष्टी सर्ब सवाउदी, तुहानूं रही उठाईआ। तुहानूं एहदे अमृत धार नाल नुहाउदी,

सति सति वरताईआ। दुनिया कायनात बुद्धी होई काउँ दी, हँस रूप ना कोए वटाईआ। तुहानूं लोड़ रहे ना किसे पिता माउँ दी, पुरख अकाल मिल्या बेपरवाहीआ। एह वी कोई ग़रज़ श्री भगवान नूं आपणे गउँ दी, जो गाउँ गाउँ विच्चों इक्ट्ठे रिहा कराईआ। फेर वी सो करे जो आपणे आप भाउदी, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। एहदी खेल कुदरत वाले न्याउँ दी, न्याँकारी इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क मनाईआ। पंज नाम कहिण साडे उत्ते लग गया पंजा, पंच परवान लए कराईआ। जिस दे हुक्म दा शब्दी धार इक्क डण्डा, डण्डौत सभ नूं दए समझाईआ। गुरमुखो साढे तिन्न हथ्थ उतर आओ थल्ले कन्ढ्ढा, नेत्र नैणां पन्ध मुकाईआ। हुक्म वरतण लगा विच ब्रह्मण्डां, ठोकर नाल सुणाईआ। तुसां अजे तक नहीं वेख्या पुरख अकाल दा दंगा, जो दग़े बाज़ी सभ दी दए खपाईआ। हुक्मे अन्दर रहिण ना देवे कोई गंदा, गंदगी कूड़ी दए मिटाईआ। नेत्र रोण लगी गंगा, सुरस्ती जमना दए दुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सभ दा हाल होणा मंदा, मंद पवे लोकाईआ। ख़ुशीआं विच हसे सत रंग वाला सतरंगा, जिस सति धर्म लैणा बचाईआ। जिस ने जन भगतो तुहाडे जमां नूं देणा डण्डा, भय इक्को वार वखाईआ। एह वी खेल गुरू गोबिन्दा, जो गुणी गहिंदा रिहा जणाईआ। सत्तां रंगां विच्चों जेहड़ा रुमाल सी इक्क छिन्दा, चिट्टी धार सोभा पाईआ। ओह हौली जेही गोबिन्द नूं मिल के कहिंदा, सहिज सहिज सुणाईआ। तूं क्यों नहीं साचे तख्त उत्ते बहिंदा, क्यों खंडयां करें लड़ाईआ । गोबिन्द किहा अजे मैं भाणा ओस दा सहिंदा, जो हुक्म रिहा मनाईआ। जिस वेले पुरख अकाल सच सिँघासण उत्ते ढैहंदा, सति आसण रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। सत्त रंग सोटी मट्टी ना लकड़ी जाणों बेरी, जन भगतो बिरहों चोट लगाईआ। जिस पिच्छे पुरख अकाल ने मारी फेरी, फिरत फिरत लए मिलाईआ। अगे देर लगणी केहड़ी, गेड़ा आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। डण्डा कहे मैं बड़ा चटक, चटूरे सभ दे भन्न वखाईआ । चारों कुण्ट चढ़ाउणा कटक, काया कुटीआ विच्चों सारे लैणे हिलाईआ। दहि दिशा पए भटक, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मैं प्रभ दे कोल बहणा बेखटक, खटके विच लोकाईआ। बिना डण्डे तों हुक्म कदे नहीं हुन्दा सख्त, बहुते भजन बन्दगी दी लोड़ रही ना राईआ। इक्क दा आ गया वक्त, बहुत्यां दी होणी सफ़ाईआ । गोदावरी तेरी गोबिन्द वाली शर्त, नेत्र वेख पूर कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ कुछ रिहा बख्श, रहमत इक्क दरसाईआ।

डण्डा कहे मैनूं गोबिन्द किहा तूं चंगा, सोहणा नज़री आईआ। अगों रो प्या कंघा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरा प्रभू वेख इक्क इक्क दन्दा, जो आपणा आप घसा के तेरे सीस दी करे सफ़ाईआ । मैं तेरे उपर ख़ुशीआं नाल बहिंदा, दिवस रैण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे जणाईआ। गोबिन्द किहा सुण कंघे, तैनूं दयां जणाईआ । मैनूं कई कई दिन रहिणा पैंदा विच जंगे, कमर कसा ना कोए खुल्हाईआ। कंघे किहा सच पुछें प्रभू मैनूं सारे वरतदे बन्दे, कीमत टकयां वाली पाईआ। मैं चाहुन्दा तूं मैनूं ओस थाँ टंगे, जिथ्थे नज़र कोए ना पाईआ। गोबिन्द किहा तैनूं गुरमुखां दा देवां संगे, सगला संग निभाईआ। गोदावरी ने ओसे वेले मंग लई मंगे, आपणी झोली अगे डाहीआ। जिस वेले गोबिन्द मुड़ के मार के आवें पन्धे, आपणा पन्ध मुकाईआ। मैनूं दिसदा तेरे भगत प्रभ नाल मिल के सभ तों दिसणे चंगे, कूड़ा नज़र कोए ना आईआ। मैं चाहुन्दी तेरा एह कंघा उन्हां दे कर्म कांड दे रोग कढ्ढे, तन माटी हड्डां करे सफ़ाईआ । निक्कयां नूं कर दए वडे, वड्डयां दे वड्डे तेरे विच मिलाईआ। कंघा कहे मेरा दर्शन कर के सभ नूं आया करनगे ओह मजे, जो रसां वाली रसना रस ना कोए जणाईआ। जिस वेले तिन्न चार अस्सू दी रात साढे बारां वज्जे, मैं आपणी वजह देणी समझाईआ। गुरमुखो मेरे वरगे बण जाओ बग्गे, बग बप्पड़ा रूप ना कोए वखाईआ। तुसीं ओस दी चरनी लग्गे, जेहड़ा लग्गयां दी तोड़ निभाईआ । समझ जाओ वेला अज्जे, अज्ज दी रात फेर कदे ना आईआ। जो आया सो कर के गया दगे, दौलतां विच गया फसाईआ। तुसां अगे मेरे हथ्थ बद्धे, बिना हथ्थां तों सीस निवाईआ। तुहानूं मिलणा ओह पदे, जो पतिपरमेश्वर आपणे चरनां विच रखाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सभ दा लहिणा देणा देवे हके, हकु धुर दा दए जणाईआ। कंघा कहे गोबिन्द दा ओह अगम्मी खण्डा, जो खण्ड खण्ड करे लोकाईआ। जिस दे उत्ते ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान” लिख्या छन्दा, मशंदगी सभ दी दए गंवाईआ। लेखा मुका के उत्भुज सेत्ज जेरज अंडा, अंग आपणे लए लगाईआ। जिस गोदावरी नूं गोदावरी विच्चों मारया डण्डा, टेडी मुखी तिक्खी दित्ती छुहाईआ। ओह वेखण आया खेल बहुरंगा, वेस अवेसा रूप वटाईआ। जन भगतां लेखे ला के नाड़ी चमां, दम दमां होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। खण्डा कहे मेरा वेख्यो खड़का, खड़गां दयां हिलाईआ। जिउँ जिउँ हुन्दा जाणा तड़का, तड़ तड़ करे लोकाईआ। जन भगतो तुहानूं कोई ना रहे धड़का, सतिगुर शब्द होए सहाईआ। ओह मालक तुहाडे घर दा, गृह गृह वेख वखाईआ। ओह रूप अवतार नर दा, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे खण्डे कोलों दो जहान डरदा, भय विच लोकाईआ। मैं ओस दुआरे दा बरदा, सवा इंच आपणा रूप वटाईआ । गोबिन्द मैनूं साल पिच्छो इक्क दिन सी

बाहर कढदा, फेर लैंदा बन्द कराईआ। अन्त गोदावरी दे विच रखदा, अमानत दित्ती टिकाईआ। जेहड़ा लभयां किसे नहीं लभ्भ दा, शब्दी रूप समाईआ। ओह खेल कर अलख दा, प्रतख होया सहाईआ। खण्डा कहे मैं वेख सृष्टी नूं हसदा, हस्तीआं रिहा मिटाईआ। ज़रा मज़ा तक्को गोबिन्द दे भठ दा, जो भठियाला बण के चने रिहा भुंनाईआ। ढाई गज़ दुपट्टे विच रखदा, ढईआ आपणा आप वखाईआ। जगत रूप धर के इक्क जट्ट दा, जटा जूट सारे दए खपाईआ। भण्डारा खोल्ह के आपणे हट्ट दा, हक सभ दी झोली पाईआ। जन भगतो जेहड़ा तुहाडे अन्दर वसदा, ओह मेरे उत्ते आपणा नाम रिहा लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खण्डा कहे मैं ओसे कंघे दे नाल फबदा, जिस नाल मिल के वजे वधाईआ। चणा कहे आपणे जन्म दिन उत्ते सदा सी सवा सेर वंडदा, साढे बारां वजे रात आपणे प्रेमीआं दी झोली पाईआ। बिना सत्तरां तों दूजे हथ्थ नहीं सी कदे रखदा, पंजां मिल के खेल खिलाईआ। अगला हुक्म पुरख समर्थ दा, सभ नूं गया दृढ़ाईआ। ओन्हां विच्चों इक्क चणा जो बाकी सी बचदा, ओह आपणयां दन्दां हेठ दबाईआ । जिस वेले किनारा आया गोदावरी तट दा, वक्त वेला दए वड्याईआ । ओस वेले गोदावरी दी गोद विच इक्क चणा सटदा, सुट के ख़ुशी मनाईआ। गोदावरी किहा एह खेल दस्स सच दा, तेरे चरनां सीस झुकाईआ। गोबिन्द किहा जेहड़ा भगतां कोलों सी बचदा, ओह मैं खा के शुकर मनाईआ। अगे वास्ते तेरे विच ढकदा, पर्दा दिता पाईआ। जिस वेले मेल होवे मेरा ते मेरे पुरख समर्थ दा, गुरमुखां भुखयां नूं इक्को वार दयां रजाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिना भगतां किसे कोलों ना रजदा, शांतक सति ना कोए वखाईआ। जिस दा खेल बाहर हद दा, हदूद सारी रिहा गंवाईआ। जिस दा प्रेम अगम्मी रस मध दा, अमृत इक्क जणाईआ। जो नामे दे दुआरे ठाकर फबदा, पाहन पाथर ख़ुशी मनाईआ। जिस दे सिदक भरोसे उत्ते ढठदा, बैठा सीस निवाईआ। ओह धर के रूप समर्थ दा, सनमुख सोहणा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह कहे नामे खेल तोरी, तुरंत दयां जणाईआ। भर दुध कटोरी, कुटलता दित्ती मिटाईआ। तेरे बाप तों दी मैं चोरी, प्रीती तेरे नाल निभाईआ। बन्न्ही अगम्म दी ओह डोरी, जो सके ना कोए तुड़ाईआ। अन्त बहत्तरां दी बणनी जोड़ी, सत दो वजणी वधाईआ। भगत दुआर दा इक्को डण्डा ते इक्को पौड़ी, इक्को मन्दिर देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क वखाईआ। नामे किहा मेरा छन्ना सवा सेर, बेसिदकयां सिदक दवाईआ। गोबिन्द किहा एह वी मेरी मेहर, बीठलो हो के होवां सहाईआ। छन्ने किहा क्यों मैनूं इक्क वार दिता लबेड़, दूजी वार रसन ना कोए लगाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले कलिजुग अन्त होया अन्धेर, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। मैं निरगुण हो के

आउणा फेर, फेरा आपणा लैणा पाईआ। तेरा लहिणा देणा नबेड़, लेखा मूल चुकाईआ। सृष्टी दा वज़न कर के सारा सवा सेर, लहू मिझ पी के आप आपणे विच ख़ुशी मनाईआ। मेरा नाउँ शब्दी होणा शेर, सिँघ भबक इक्क दृढ़ाईआ। बलधारी बणना केहर, दो जहान वेख वखाईआ। सृष्टी दी दृष्टी छेड़ के छेड़, इष्टी देणे भुलाईआ। तेरा लहिणा अन्तिम गोबिन्द नाल नदेड़, गोदावरी विच्चों सवा सेर जल बाहर कढाईआ। विच रख के आपणी शमशेर, खण्डा देवे भवाईआ। जिस ने सारे करने ज़ेर, सिर सके ना कोए उठाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सभ दा लेखा दए नबेड़, लहिणा रहिण कोए ना पाईआ।

छन्ना कहे मैं वेख्या रंग लाल, जो नामे ठाकर दिता चढ़ाईआ। संधूर नालों वध कमाल, सोभा रिहा पाईआ। उस कीता इक्क सवाल, बेनन्ती दित्ती जणाईआ। प्रभू तेरी की पहिचाण, पर्दा दे उठाईआ। अबिनाशी करते किहा कलिजुग अन्तिम होवां मेहरवान, रूप अनूपा रूप वटाईआ। शब्द सरूपी देवां इक्क ज्ञान, जन भगतां करां पढ़ाईआ। लाल रंग बणे निधान, सिर सके ना कोए उठाईआ। निरगुण रूप हो के श्री भगवान, भागां वाले गुरमुख लवां बणाईआ। तेरा बणा के इक्क निशान, निशाना तैनूं दयां वखाईआ। सभ तों उपर तैनूं दे के माण, ममता दयां चुकाईआ। सच जाण बिना रंगां तों आदि जुगादि श्री भगवान, जोती जाता वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

लाल रंग कहे राज नरैण ओस वेले सी इक्क ब्राह्मण दा पुत, नौ साल अवस्था नज़री आईआ। इक्क दिन हो के उस ख़ुश, ठाकर लाल रंग चिट्टा बणाईआ। अगों बोलया मूल ना बुत्त, पत्थर रंग ना कोए लगाईआ। बाल अवस्था होया चुप, अन्दरे अन्दर खोज खुजाईआ। सच प्रेम दी सुखणा लई सुख, नीती लई बदलाईआ। जे तूं स्वामी अबिनाशी अचुत, क्यों बैठा मुख भवाईआ। हुक्म होया जिस वेले आपणी धारों आवां उठ, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। गोबिन्द मेला साचे सुत, सुत दुलारे मिल के ख़ुशी मनाईआ। ओस वेले लवां पुच्छ, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ। प्रेम प्यार लाल रंग दी मौले रुत, कूड़े रंग दी लोड़ रहे ना राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां नूं आपणी गोदी ल्या चुक, ओह चार कुण्टां ख़ुशीआं रहे मनाईआ।

केसर कहे मैं सवा रती, टिक्का भगतां देणा लगाईआ। जिन्हां दा मालक इक्को दस्सणा कमलापती, पतिपरमेश्वर हरि गुसाँईंआ। जिन्हां दे अन्दर प्रेम प्यार दी रख देणी ओह रती, जिस तों रतन अमोलक आपणा आप बैठे छुपाईआ। जेहड़ी

रीत गोबिन्द शब्दी धार नहीं दस्सी, हिस्सयां विच वंड ना कोए वंडाईआ। ओह भगतां नूं वखाउणी उन्हां दी अक्खीं, जो अक्खां वालयां आपणी गोद बहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति वस्त गुरमुखां अन्दरों लभ्भी, डब्बी आपणी बन्द कराईआ।

गौतम कहे गोदावरी दा किनारा, मैनूं नज़री आईआ। गोदावरी कहे तेरा उधारा, मैं बैठी राह तकाईआ। गौतम कहे मेरा तेल बत्ती दा उज्यारा, सवा पाओ सवा साल झट लँघाईआ। गोदावरी कहे हुण छड एह विवहारा, विवहार तैनूं दयां दृढ़ाईआ। जे इक्क वार परम पुरख नूं कर लएं निमस्कारा, दीवे बत्ती दी लोड़ रही ना राईआ। जिस दा रातीं तकया नज़ारा, नज़र दित्ती बदलाईआ। ओह आया विच संसारा, वड संसारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। सवा पाओ कहे मैं की की करना तेल, किरती नज़र कोए ना आईआ। जन भगत सुहेले प्रभ ने आपणे नाल लए मेल, डूँग्घी कंदर ना कोए भवाईआ। मैं अन्त अख़ीरी आ के हो गया फ़ेल, मेरी चली ना कोए चतुराईआ। निशाने चढ़या ना किसे गुलेल, तीर कमान ना कोए खिचाईआ। पुरख अकाला मिल्या जन भगतां आप नवेल, निराकार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सहिजे लेखा दिता मुकाईआ । तेल कहे गुरमुखो कोई लोड़ तेल ना बत्ती, दीवा जग ना कोए जगाईआ। जिन्हां मिल गया कमलापती, पत्त डाल्ही रिहा महकाईआ। सनमुख दरस करो अखीं, नेत्र लोचन ख़ुशी मनाईआ । सिक्खी धार बणो सची, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। नाम निधाना मिल्या ओह रती, जिस दी रतन समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा मुकाईआ। गोदावरी कहे गोबिन्दे प्रणाम, परम पुरख सरनाईआ। मेरे सहिसे मुके तमाम, रोगां दिता चुकाईआ। किरपा कर श्री भगवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। वस्त अमोलक दे के दान, सन्त सुहेले रिहा तराईआ । सृष्टी होई हैरान, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। कुण्ट दिशा दिसे वैरान, पत्त डाल्ही ना कोए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोदावरी कहे मेरा दया सिँघ नाल विहार, पिछला लहिणा नज़री आईआ। जिस नाल गोबिन्द कीता प्यार, प्रेमी मैनूं गया वखाईआ। उसदा नाता टुटणा सी विच्चों संसार, सम्मत पहला दए गवाहीआ। मैं रो के कीती पुकार, प्रभ साचे दिता सुणाईआ। मैनूं ओस दा मुख वखाल, जो मुखीआं विच्चों नज़री आईआ। उस दा लेखा दे टाल, तूं दाता दानी नज़री आईआ। पुरख अबिनाशी हो कृपाल, मेहरवान दया कमाईआ। बस्त्र विछाउणा लए विछाल, धुर दा हुक्म इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोदावरी, गुरमुख मेरा

धुर दा पुत, आदि जुगादि दयां वड्याईआ। जिस दे पिच्छे आह साढे तिन्न हथ्थ दा झोली पावां बुत्त, पिछला लेखा झोली पाईआ। अगे हो के ख़ुश, गुरमुख ल्या बचाईआ। जिन्ना चिर चाहां गोदी रखां चुक, छेती तत ना कोए तजाईआ। बिन मेरी किरपा पैंडा किसे ना जाए मुक, गुरमुखां सच दयां सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे मैंथों रहे पुछ, राए धर्म चित्रगुप्त बैठे सीस निवाईआ। अगे रहां सदा तुहाडे उत्ते ख़ुश, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। गोदावरी नाल मेट के तुहाडा दु:ख, दुखियां दा दर्द वंडाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों थोड़्हे प्रेमी मुखीए मुठ, जो पंजां उंगलां विच दबाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुहाए आपणी रुत, रुख़ वेखे जगत लोकाईआ।

गोदावरी कहे नी मैं तजया नीर, वहणां विच्चों पल्लू ल्या छुडाईआ। मैं वेख्या ओह पीर, जो पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। जिस दी असल सच तस्वीर, नूर नूर रुशनाईआ। शरअ दे कट के ज़ंजीर, शरीअत रिहा बदलाईआ। लेखा चुका के अमीर ग़रीब, अमरापद रिहा बहाईआ। लहिणा वेख के शाह हकीर, धुर दा हुक्म दए दृढ़ाईआ। खेल कर के बेनज़ीर, नज़र दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अन्दर हुक्म चलाईआ। गोदावरी तेरे सद्दे आए जो एथे, पिछला पन्ध मुकाईआ। ओह सारे लगे लेखे, लक्खी शाह दए बणाईआ। इक्क बचन रखीं चेते, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। दीनां मज़्हबां दे चुकणे ठेके, झगड़ा मिटे लोकाईआ। हौली हौली राए धर्म दी चाढ़ देणे भेंटे, बचया रहिण कोए ना पाईआ । थोड़े्ह पाउणे आपणे पेटे, चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता इक्क अख्वाईआ । गोदावरी इक्क चढ़न लगा तुफ़ान, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। शब्द डण्डा होण लगा प्रधान, प्रधानगी इक्क वखाईआ। कंघा वेखण लग्गा घमसान, घुंमण घेर इक्क लगाईआ। खण्डा मनाउण लग्गा इक्क आण, आनण फानण दी सफ़ा दए उठाईआ । ढाई गज़ दुपट्टा करन लगा हैरान, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। चणा भुज्जा कहे किसे नूं हथ्थ नहीं आउणा मेरा निशान, भुक्खी मरे लोकाईआ । छन्ना कहे किसे प्रेम नाल जल नहीं करौंणा पान, तृष्ना सच ना कोए मिटाईआ। लाल रंग कहे साचा रंग वेखणा नहीं विच जहान, कूड़ी क्रिया कूड़ लोकाईआ। केसर कहे मैं सवा रती भगतां होया परवान, परम पुरख दित्ती वड्याईआ। सवा पाओ कहे मैं बलया नहीं विच किसे शमादान, गुरमुखां गृह गृह जोत होवे रुशनाईआ। गोदावरी कहे धन्न वड्याई तेरी श्री भगवान, जो सभ दी आसा पूर कराईआ। मैं वेखणा तेरा इक्को मैदान, जिस विच मददगीर दूजा नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट जीव जंत कुरलाण, कोटन करबले देण दुहाईआ। रेड़का चुके ज़िमीं असमान, सुलेमान

पैगम्बर सीस निवाईआ। हिरदा हिले हर इक्क अफ़ग़ान, मसाण भूमी ख़ुशी मनाईआ। गोदावरी कहे भगतां नूं मिले ओह दान, जिस नूं गोबिन्द करे परवान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरनी आपणी इक्क रखाईआ।

लाल रंग कहे मेरा गुरमुख वाला प्यार, पटने धार विच्चों नज़री आईआ। जिस वेले सृष्टी होवे दो चार, समझां समझ दए भुलाईआ। फेर खेल करे करतार, करता पुरख सच्चा शहिनशाहीआ। पटने शहर जा के विच बाज़ार, बाज़ी आपणी दए उलटाईआ। पिछला लहिणा करावे याद, याद अगली दए समझाईआ। उजड़या खेड़ा करे आबाद, गुलशन साचा इक्क महकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगला आपणे हथ्थ रखे राज़, पर्दे धुर दे विच टिकाईआ।

पीला रंग कहे मैं सवा गज़, ग़ज़नी विच्चों आईआ। मुग़लां नूं दस्सया हज, हाजत दित्ती समझाईआ। नौ नौ दा ला के पज, रोकड़ दित्ती वखाईआ। गिरी खोपरे हो के बन्द, अमृत जल छुपाईआ। मार के आउणा आपणा पन्ध, पाँधी हो के आपणा फेरा पाईआ। ज़रूर मिले साहिब बख्शंद, जो सभ दा साहिब गुसाँईंआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नवां चाढ़न वाला चन्द, बिना चन्द करे रुशनाईआ।

गोदावरी कहे मैं भगतो तुहाडे आ गई विच, विचे विच ख़ुशी मनाईआ। नौ आपणे कन्न लओ खिच, दोवें हथ्थ उपर रखाईआ। वेला वक्त लओ नजिठ, सोहणा रिहा समझाईआ। हुक्म नाल अगे देण नहीं देणी पिठ, पिच्छा सके ना कोए भुआईआ। तुहाडे पिच्छे हरिसंगत लैणी खिच, चरनां विच टिकाईआ। तुसीं सारे अन्दरों हो जाओ इक, दूजा रूप ना कोए वखाईआ । बिना वासना जाओ टिक, टिक टिकी इक्को इक्क लगाईआ। किसे पूजणा नहीं पत्थर इट्ट, बुत्तां सीस ना कोए झुकाईआ। इक्क इक्क बूँद अमृत पाओ छिट्ट, नौवें नौ नौ वार चरनां उत्ते सुटाईआ। गोदावरी पिछली कढ के वखाए आपणी चिट, गोबिन्द लेखा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा रिहा चुकाईआ। नौ नौ वार गंगा जल देणा पा, गोदावरी ख़ुशी मनाईआ। गोदावरी कहे सारी संगत लै तरा, तारनहार होए सहाईआ। इक्को इक्क लओ ध्या, ध्यान आपणे विच समाईआ। जन्म दा रोग लओ मिटा, चिन्ता चिखा दए जलाईआ। मानस जन्म लेखे लओ लगा, लग्न इक्को इक्क वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लओ मना, मनसा दूजी बाहर कढाईआ ।

नौ नौ वार पाउणा जल, गोदावरी वेख ख़ुशी मनाईआ। तुहानूं घड़ी ना विछड़े पल, कदे ना होवे जुदाईआ। नौआं पिच्छे संगत हरि दुआरा लए मल, सचखण्ड साचे वजे वधाईआ। इक्क दूजे अन्दर जाओ रल, दूई द्वैती लेखा ढाहीआ। गुरमुखां पिच्छे गुरमुख फल, एह प्रभ दी बेपरवाहीआ। तिन्न चार अस्सू दी रात कहे साचा लै लओ फल, अमृत रस रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा जाणे थाउँ थाँईंआ। जल कहे मैं गोदावरी धार, अन्दरे अन्दर ख़ुशी मनाईआ। गुरमुखां दा प्रेम प्यार, भगवन भगतां नाल जुड़ाईआ। नेत्र अक्खां दा दीदार, लोचन वेख वजे वधाईआ। संगतां दा विहार, कूड़ी जनता दा शृंगार, हँकार सृष्टी दए खपाईआ। भगतां कर एतबार, खिच्च ल्याए दवार, गोबिन्द दा अधार, कर्ज़ा मूल झोली पाईआ। अगे ना होए विगाड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान नज़री आईआ। पाणी कहे मैं ठंडा ठार, ठंडयां दयां कराईआ। जन भगतो प्रभ दे चरन सच्चा गुरूदवार, गृह मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। इक्को जोत नूर चमत्कार, जिस नूं सके ना कोए बुझाईआ । इक्को शब्द धुन्कार, जिस दी वंड ना कोए वंडाईआ। इक्को खेल करे करतार, कुदरत कादर फेरा पाईआ। नव नौ दा विवहार, नौ दर लेखा देवे ढाहीआ। जिन्हां भगतां दा आपणी गिणती विच कर ल्या शमार, शुबा उन्हां दा दिता चुकाईआ। जिस लेखे नूं लिख सकदा नहीं कोई अख़बार, अक्खरां विच ना कोए सलाहीआ। उस दा होणा इक्क विहार, विवहार बेपरवाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बण रखवाल, पक्ख पाल नज़री आईआ।

मुख नकाब सारे कर लओ पर्दा, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। अन्दर वेखो मालक आपणे घर दा, जो घर घर डेरा लाईआ। जो आदि जुगादी खेल करदा, नित नवित वेख वखाईआ। जो शब्द अगम्मी उच्चरदा, नादी धुन जणाईआ। जो कर के कौल कदी नहीं मुक्करदा, वेखे थाउँ थाँईंआ। नाता जोड़ के पिता पुत्तर दा, गुरमुख सहिज लए मिलाईआ। जो निरगुण धारों निरवैर हो के उतरदा, निहकलंक वेस वटाईआ। हुण वेला ओस दे शुकर दा, बाकी संसे दयो गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग इक्क रखाईआ। मुख नकाब कहे मैं जलवा वेखां नूरी, हरि नुराना नज़री आईआ। जो भगतां कटे मज़बूरी, मुश्किल हल्ल वखाईआ। चरन कँवल दए हज़ूरी, हाज़र हो के लए समझाईआ। जन भगतो टिक्के मस्तक लायो धूढ़ी, धुर दी मिले माण वड्याईआ। कूड़ी क्रिया ना रहे मग़रूरी, हँकार देणा मिटाईआ। तुहाडे अन्तर नाम ओह कसतूरी, जिस दी सुगंधी अन्तर नज़र किसे ना आईआ। पुरख अकाल सर्ब कला भरपूरी, ख़ाली भाण्डे

दए भराईआ। सच दवारयों लै के जायो मज़दूरी, जो जुग जुग सेव कमाईआ। तुहाडा लहिणा देणा ज़रूरी, ज़रूरत पिछली वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निधान दया कमाईआ। नकाब कहे मैं कूड़ी क्रिया कोलों कीता पर्दा, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ । जगत जहान अग्नी सड़दा, माया ममता रही तपाईआ। धन्न वड्याई जो ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान”” ढोला पढ़दा, धुर दा नाम ध्याईआ। कलिजुग अन्त अखीरी भाणा जरदा, नाता कूड़ा जगत तुड़ाईआ। उस दा साफ़ करना हिरदा, हरि हिरदे देणा वसाईआ। भेव खुल्हा के निरवैर निर दा, निरँकार देणा मिलाईआ। जेहड़ा गोदावरी वेला तकया चिर दा, चिरी विछुन्ने जोड़ जुड़ाईआ। जिस कारन गोबिन्द शब्दी धार रिहा फिरदा, दर दर घर घर वेख वखाईआ। ओह लहिणा देणा जन भगतो अज्ज निबड़दा, लेखा लेखे विच्चों झोली पाईआ। कलिजुग काज दिनों दिन वेख्यो विगड़दा, साचा राह ना कोए समझाईआ। जन भगतां रस मिलणा अन्तर निजर दा, अमृत झिरना दए झिराईआ। गोबिन्द नाल मिल्या कोई ना विछड़दा, विछड़यां रिहा मिलाईआ। भरम लाह दयो अगले फ़िकर दा, फ़िकरा इक्को दिता सुणाईआ। ढोला सिख लओ इक्को प्रभू दे जिकर दा, जिस ने कोटां ज़करीए दिते चुराईआ। सन्त सुहेला विरला नितरदा, आप आपणा कर रुशनाईआ। मजा लै लओ प्रेमी प्यारे मित्र दा, जो मिथ्या दस्से लोकाईआ। गृह वेख लओ चोटी मुनारे सिखर दा, दरगाह साची दए वखाईआ। झगड़ा मुक जाए जगत वाले इश्क दा, महीअल दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा दए खुल्हाईआ। नकाब कहे वेख्यो इक्को नुकता, जेर जवर दी लोड़ रहे ना राईआ। जिथ्थे अगला पिछला पैंडा मुकदा, मुकम्मल मिले वड्याईआ। श्री भगवान भगतां पुछदा, फड़ बाहों गले लगाईआ । जिस दा पल्लू कदे ना छुटदा, छुट्टे सर्ब लोकाईआ। रंग माणों ओस दी रुत दा, जो रुतड़ी रिहा महकाईआ। वेला वेखो ओस दे पुत दा, जो गोबिन्द शब्दी खेल खिलाईआ। जेहड़ा आपणे मार्ग उत्तों कदी नहीं घुसदा, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ । हुण पर्दा ओहला ना रिहा लुक दा, सनमुख हो के रिहा समझाईआ। जे कोई गिला होवे किसे दु:ख दा, ओह वी देणा समझाईआ । पुरख अबिनाशी शेर अगम्मी हो के बुकदा, नाम भबक इक्क सुणाईआ। सारे मतलब समझ लओ इक्क तुक दा, भाण्डे भरम दए भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेशे नाल समझाईआ। नकाब कहे हुण धूढ़ी वेखी लगदी, चुटकी चटक नाल लगाईआ। एह रीती वखरी जग दी, जग जीवण दाते दित्ती समझाईआ । घड़ी सुलखणी होई अज्ज दी, भगतां मिली वड्याईआ। गोदावरी ख़ुशीआं विच भजदी, गोबिन्द गोबिन्द रही सुणाईआ। नेत्र लोचन नैण दर्शन कर कर रजदी, रज़ा विच ख़ुशी मनाईआ। भगत सुहेले रही लभदी, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। तिन्न

चार अस्सू दी रात उन्हां विच बैठी फबदी, जिन्हां आपणा फ़ैसला ल्या मुकाईआ। मंज़ल लँघ गई आपणी हद दी, घर साचे सोभा पाईआ। ख़ुशी नाल नचदी, टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। सभ नूं फिरे दसदी, सुनेहड़े हक सुणाईआ। मैं भगत दुआरे वसदी, भगतां नाल वड्याईआ। सृष्टी वेखणी चार कुण्ट मचदी, मचला हो के मचल देवे लोकाईआ। एह खेल पुरख समर्थ दी, समझ किसे ना आयां। दर आयां गुर अवतारां पैगम्बरां विष्न ब्रह्मा शिव भगतां दसदी, दहि दिशा सुणाईआ। अगली खेल किसे नहीं वस दी, बिस्त्रे सभ दे गोल कराईआ। कथा रहिणी नहीं किसे भट दी, रसना सिफ्त ना कोए वड्याईआ। धाड़ पैणी अगम्मी जट्ट दी, जो जगत दए हिलाईआ। जिस दी अड़चन सदा इक्क वट्ट दी, वट विच्चों दए कढाईआ। जिस दी थापी सदा सज्जे हथ्थ पट दी, पट्टी सभ नूं दए पढ़ाईआ। जो सुणया सो गोदावरी कहे मैं दसदी, हस हस रही जणाईआ। जे ख़ुमारी वेखो इक्क अक्ख दी, प्रतख नज़री आईआ। गुरमुख प्रेमिका मूल कदे ना बचदी, प्रीती साची सच लगाईआ। ओथे मन दी आसा मूल ना नचदी, जिथ्थे भरवासा दिता बणाईआ। आत्म परमात्म प्यार अन्दर फसदी, दासी हो के सेव कमाईआ। जन भगतो हुण खेल थोड़्हे जिहे हठ दी, हेठले उतले दोवें दए मिटाईआ। गोदावरी कहे एह खेल किसे कारन इक्ट्ठ दी, इक्टठयां दए जणाईआ। जेहड़ी जगत दुआर किसे कोलों नहीं सी ढठ्ठदी, सहिजे दए उखड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान खेल वेखो पुरख समर्थ दी, जो समां दए बदलाईआ।