४ अस्सू शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
गोदावरी कहे मैनूं गोबिन्द दा मिल्या गुदाम, हीरा घाट हीरे रिहा वखाईआ। जिस दा ख़ज़ीना जगत रिहा गुमनाम, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। ओसदा वेखके अगम्म निशान, निशाने सारे गए भुलाईआ। दो जहानां तक निज़ाम, नाम निधाना रिहा समझाईआ। जिस दा नूर रबी अमाम, कामल मुर्शद बेपरवाहीआ। जिस नूं मिलणा नहीं आसान, जुग चौकड़ी देण गवाहीआ। जिस दा गोबिन्द देवे पैग़ाम, पैगम्बरां रिहा सुणाईआ। जिस दा खेल वेख तमाम, तमअ दित्ती मिटाईआ। जिस नाउँ सुण के ““महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान””, सोहँ रूप समाईआ। जन भगतां वेख दीवान, दीवानख़ाने मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ । गोदावरी कहे मैं वेख्या ओह हीरा, जिस दे हिरदे हरि समाईआ। तकया ओह नीरा, जो अमृत रूप वटाईआ। जाणया ओह पीरा, जो पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। लेख तकया ओह तहरीरा, जो गोबिन्द गया लिखाईआ। बुज्झया ओह कसीरा, जो ब्राह्मण मूल मुकाईआ। कोल वस्या वेख्या कबीरा, जो
कलमा ढोला इक्क सुणाईआ। श्री भगवान दा सच वतीरा, बिन वितकरयों रिहा जणाईआ। जेहड़ा हथ्थ ना आया फ़कीरा, फ़िकरा रिहा पढ़ाईआ। मैं हैरान होई प्रभ दे हथ्थ वड्डीआं तदबीरा, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। जिस दी शरअ पा के ज़ंजीरा, अन्तिम आपे रिहा कटाईआ। बेधड़क हो के गहर गम्भीरा, गवर हो के डेरा लाईआ। भरम भुलेखा पाए तत सरीरा, अन्दर बैठा निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्में अन्दर ख़ुशी मनाईआ । गोदावरी कहे मैं वेख्या ओह घाट, जिथ्थे घाटा रहे ना राईआ। मैं तकया ओह साथ, जो सगला संग निभाईआ। मिल्या ओह रघुनाथ, जो रघुबंस दए वड्याईआ। सुणया ओह जाप, जो आत्म परमात्म मेला रिहा मिलाईआ। वेख्या ओह पाक, जो पतित पापी दए तराईआ। मिल्या नाल इतफ़ाक, सहिजे जोड़ जुड़ाईआ। गोबिन्द वाला वाक, भविख्त लेखे लाईआ। भगतां दा बण के बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। सभ दा लहिणा देणा पूर्ब कर बेबाक, बाकी आपणी झोली पाईआ। दूजा ना दए निजात, निज मन्दिर दए वखाईआ। गोदावरी कहे मेरी भगतां ताईं शाबाश, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। अगे वसां तुहाडे पास, चरनां सेव कमाईआ। तुहाडी परवान मैनूं राख, धूढ़ी आपणे विच समाईआ। सृष्ट सबाई दा वेखो फ़साद, फस्या ना कोए छुडाईआ। कलिजुग कूड़ कुड़यार बणे जलाद, खण्डा खड़ग हथ्थ चमकाईआ। सजदा रहे ना कोए अदाब, नमस्ते सीस ना कोए झुकाईआ। दुनी दा दीन होणा बरबाद, बाज़ी सभ दी दए उलटाईआ। भगतां दा गुलशन महके बाग़, बग़ीचा धुर दा दए लगाईआ। जुग चौकड़ी अगे देवे ना कोए जवाब, गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। बिन गुरमुखां होया ना किसे मिलाप, विछड़ी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म वरताईआ। गोदावरी कहे हीरा घाट लग्गा सोहणा, सच मिली वड्याईआ। जिथ्थे गुरमुख इक्को होणा, होणी मौत देवे ना कोए सज़ाईआ। जन्म मरन विच पए ना रोणा, रोंदयां नीर ना कोए वहाईआ। कोटन कोटि नाम ना पए गाउणा, नाम जैकारा इक्को इक्क सुणाईआ। आपणा आप ना पए भुलाणा, अभुल देवे सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ । गोदावरी कहे मैं रात मूल ना सुत्ती, ग़फ्लत विच निंद्रा ना कोए रखाईआ। मैं वेखदी रही ओह रुती, रुतड़ी आपणी बहार रही बदलाईआ। मैं भगतां दे दर दर घर घर कटदी रही बुत्ती, भज्जी वाहो दाहीआ। सृष्टी वेखी सुत्ती, सुत्तयां ना कोए उठाईआ। मेरी रमज़ इशारे वाली मूल ना रुकी, रुक्के घर घर दिते पुचाईआ। पंचम पंच पंच प्रमुखी, परपंच दिता गंवाईआ। जिस प्रेम दी मैं सदीआं तों भुक्खी, सो आपणी तृष्ना लई बुझाईआ। मैं कंधां कोठे मंज़ल चढ़दी रही उच्ची, बिन पौड़ी डण्डे हथ्थ लगाईआ। आपणे निशानउँ मूल ना उॅकी, जो तीर अणयाला गोबिन्द दिता फड़ाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोदावरी कहे मैं गृह गृह पाया फेरा, भन्नी वाहो दाहीआ। साचा तक के इक्क सवेरा, सुबह दित्ती सुहाईआ। सुहञ्जणा जाण के अमृत वेला, अमृत जाम मुख लगाईआ। जन भगतो कोई ना समझयो मैं अकेला, इक्क इक्क दे नाल एकँकार वस्या थाउँ थाँईंआ। इस नूं कदी ना समझयो वेहला, दिवस रैण साची सेव कमाईआ। चलदयां फिरदयां करे मेला, सोवत जागत रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समर्थ पुरख बेपरवाहीआ। गोदावरी कहे मेरा नाता तुट्टा नालों गंदगी, कलिजुग इच्छया दित्ती तजाईआ। इक्को करनी प्रभ साचे दी बन्दगी, जो बन्धन दए तुड़ाईआ। जिस नूं मिलयां दूसर रहे ना कोए मशंदगी, मुश्किल नज़र कोए ना आईआ। जिस ने लेखे लाउणी हरिसंगत तेरी ज़िंदगी, ज़िंदा आपणे विच कराईआ। अगली खेल नहीं कोई हिन्द दी, हिन्दसे सभ दे दए बदलाईआ। एह खेल शब्दी बिन्द दी, जो बिन्दी टिप्पी दए उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता हुक्म मनाईआ। गोदावरी कहे मैं दस्सां अन्त अख़ीरी, सर्ब दयां समझाईआ। जिस दे कोल मीरी पीरी, शाह हकीरी वेख वखाईआ। ओह रहिण ना देवे कोई दिलगीरी, उदासी कूड़ी दए मिटाईआ। बेशक अगे गली आउण वाली भीड़ी, मार्ग औखा नज़री आईआ। फेर वी भगतो तुहाडी बणी रहिणी पीड़ी, पिर तुहाडे हथ्थ रखाईआ। हुण कोई बणना नहीं रूप कीड़ी, शेरां दा शेर नज़री आईआ। थोड़्ही जही दन्दां हेठ जीभ दब के वट्ट लओ दबीड़ी, दर्द सभ दए गंवाईआ। ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान””, नालों चंगी नहीं फ़कीरी, इके फ़िकरे अन्दर फ़िकर सारे दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोदावरी कहे मिल गया ओह गोबिन्द, मुहारां उत्तों नज़री आईआ। जिस मेटी मेरी चिन्द, चिन्ता दित्ती गंवाईआ। मैं हाज़र कीती आपणी ज़िंद, ज़िंदगी जीवण एसे दी झोली पाईआ। इस दे चरनां तों चंगा नहीं कोई वसण वाला पिण्ड, शहर गराँ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला होए सहाईआ। गोदावरी कहे मेरा प्रेम वाला संदेसा, गुरमुखो दयां जणाईआ। प्रभ दा प्रेम मंगो हमेशा, हम साजण लओ बणाईआ। भगत उधारन जिस दा पेशा, पेशतर आपे रिहा जणाईआ। निरगुण सरगुण धार नरेशा, नर नरायण शहिनशाहीआ। उस दे कोल सभ दा लेखा, पर्दा सके कोए ना पाईआ। अन्तर कढणा भरम भुलेखा, सच मन्नणा इक्को माहीआ । जिस दा गोबिन्द शब्दी धार बेटा, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। सो साहिब करन आया हेता, प्रेम प्रीती विच समाईआ। गोदावरी कहे जे तुहानूं पिछला नहीं चेता, चितावनी दे के सभ नूं रिहा हिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एका, रूप अनूपा वेस वटाईआ।
१५ अस्सू शहिनशाही सम्मत १ सिँघासण उपर दिल्ली
गुर अवतार पैगम्बर करन अरदास, सचखण्ड दुआरे सीस निवाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अबिनाश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वेख आपणा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक फोल फुलाईआ। गुण निधान सच वस्त ना किसे पास, लक्ख चुरासी जीव जंत सृष्ट दृष्ट हल्काईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता दीन दुनी कीती उदास, शांतक सति ना कोए वरताईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव सत दिसे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा वेख्या दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊँच नीच भेव कोए ना आईआ। पारब्रह्म तेरी कोई ना गावे साची गाथ, रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोले गीत सुणाईआ। आत्म परमात्म दिसे ना किसे साथ, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। साची मंज़ल पौड़ी चढ़े कोए ना घाट, घर विच घर ख़ुशी ना कोए मनाईआ। बिन गोपी काहन सच दुआरे वेखे कोई ना रास, बंसरी नाम ना कोए सुणाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक नाम भण्डारा मिले ना दात, ख़ाली दुआरे रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा अगम्मा राज़, राज़क रहीम नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई दृष्टी अन्दर ना होए कोई विस्माद, बिस्मिल रूप ना कोए वटाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया होए खराब, हक जनाब दरस कोए ना आईआ। साचा सजदा करे ना कोए अदाब, नमस्ते नमो सीस ना कोए झुकाईआ । शब्द अगम्म धुन सुणे ना कोए आवाज़, अनादी नाद ना कोए जणाईआ। मिले मेल ना सति सतिवादी एका वाहिद, दूई द्वैती डेरा कोए ना ढाहीआ। साचा हुक्म नाम करे कोई ना आइद, कोटन कोटि सिफ्ती ढोले रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सच दुआरे रहे झुक, कर बेनन्ती हक सुणाईआ । पुरख अबिनाशी घट घट वासी निरवैर निराकार निरँकार उठ, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया पई लुट, सच वस्त ना कोए जणाईआ। कलिजुग जीवां भाग गए निखुट, पर्दा ओहला भेद ना कोए उठाईआ। उजल दिसे किसे ना मुख, दुरमति मैल भरी लोकाईआ। सफल होए ना कोई कुक्ख, भगत जणेंदी नज़र ना आए माईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चेतन हो के खोज खुजाईआ। सदी सदीवी वेख आपणी रुत, नव नौ चार गए विहाईआ। सज्जण सुहेले आ के पुछ, मुरीद मुर्शद लै उठाईआ। पर्दा ओहला रहे ना लुक, लुकमा वेख जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रहे दस्स, सचखण्ड दुआरे सीस निवाईआ। अबिनाशी करते साडे कुछ ना रिहा वस, वास्ता पा के देण दुहाईआ । तेरे हुक्मे अन्दर लोकमात आए नस्स, सतिजुग त्रेता द्वापर
कलिजुग जगत हंढाईआ । तेरा नाम संदेसा खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान विच आए दस्स, अक्खरां वाली कर पढ़ाईआ । बोध अगाध शब्द अनाद तेरा खेल पुरख समर्थ, महिमा अकथ अकथ दृढ़ाईआ। दो जहान नौजवान मर्द मर्दान तेरा डंका रिहा वज्ज, राउ रंक राज राजान जुग जुग गए सुणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल काती खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण ठाकर स्वामी, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी अन्तरजामी, लक्ख चुरासी घट भीतर वेख वखाईआ। कलिजुग जीव कोए ना जाणे गुण निधानी, तीर अगम्मी अणयाला निराला ना कोए लगाईआ। भरमे भुले चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज साचा मेल ना कोए मिलाईआ। अमृत रस मिले ना किसे ठंडा पाणी, निजर धार निज घर ना कोए चुआईआ। सुरती शब्दी मिले ना सच्चा हाणी, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ । जम दी चुके ना किसे दी काणी, आवण जावण गेड़ ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण प्रभ वेख अन्त अख़ीर, सदी चौधवी दए दुहाईआ। साचा नज़र ना आए कोई पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दए दुहाईआ। तेरा खेल जाणे ना कोए बेनज़ीर, नज़र सके ना कोए बदलाईआ। चार वरन चार कुण्ट चार दिशा मन ममता लगी भीड़, मार्ग सच ना कोए प्रगटाईआ। हउमे हंगता दिसे पीड़, कूड़ा दर्द ना कोए गंवाईआ । हुक्मे अन्दर शब्दी धारा घत वहीर, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। भरमे भुल्ले सन्त फ़कीर, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। दो जहानां देवे तेरे हथ्थ तदबीर, चौदां तबक दे समझाईआ। चौदां लोक कट ज़जीर, शरअ शरीअत दे बदलाईआ । लेखा जाण अमीर वज़ीर, हकीर फकीर खोज खुजाईआ। सभ दी अन्दरों बदल दे ज़मीर, ज़ामन हो के हो सहाईआ। तेरे हुक्मे अन्दर झगड़ा इक्क कश्मीर, कृष्न काहन गया लिखाईआ। राम लिख के चिट्टे उत्ते काली लकीर, लाहनत सभ नूं गया पाईआ। मुहम्मद वेख तेरी तस्वीर, तोबा तोबा कर सुणाईआ। तूं वाहिद लाशरीक, तौफ़ीक तेरा नूर ख़ुदाईआ । गोबिन्द बण सच अज़ीज़, निउँ निउँ सीस गया झुकाईआ। बिना पुरख अकाल साची देवे ना कोए तमीज़, तमअ विच सर्ब लोकाईआ। झगड़ा प्या हुक्मे हरि जगदीश, जगदीशर आपे हो सहाईआ । नव नौ चार रिहा पीस, सीस सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घट घट अन्दर वेख नीत, नीतीवान नीती दे बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी अन्त अरज़ोई, आरज़ू बेनन्ती सच सुणाईआ। तुझ बिन दूजा दिसे अवर ना कोई, काअबे रो रो देण दुहाईआ। बिना पुरख अकाल मिले ना ढोई, ढोले सारे रहे सुणाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी करनी करते पुरख होई, कुदरत दे कादर तेरी इक्क सरनाईआ। सृष्टी दृष्टी बिन तेरी किरपा मोई, मूर्ख
मुग्ध अंञाण दिसे लोकाईआ। सोई सुरत ना उठावे कोई, कलिजुग काग रिहा कुरलाईआ। पैगम्बर कहिण तेरे नाम दरोही, यामबीन इक्को सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दे समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरे दर दुआर सजदा, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। तूं आदि जुगादी दो जहानां हुक्में अन्दर खेल करदा, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा भुआईआ। निरगुण सरगुण निरवैर निराकार हो के रूप धरदा, पंज तत ख़ुशी मनाईआ। शब्द अगम्मी नाम निधान ढोला पढ़दा, निरअक्खर बिन अक्खरां दए समझाईआ। घट घट अन्दर जोत सरूपी हो के वड़दा, वाहवा आपणी खेल खिलाईआ। ना जींदा ना कदे मरदा, जोती जोत डगमगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सदा सदा सद मेरी सेवा करदा, निउँ निउँ लागे पाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक सचखण्ड दरगाह साची ओस अगम्मी घर दा, जिथ्थे दीवा बाती कमलापाती नज़र कोए ना आईआ। जिस दुआरे मंज़ल पौड़ी कोई ना चढ़दा, बेमुकाम तेरा मुकाम ना कोए समझाईआ। तूं शाह सुल्तान नौजवान आदि जुगादी इक्क अमाम, आमल इक्को नज़री आईआ । कलिजुग खेल वेख पतिपरमेश्वर आप तमाम, तमअ विच सर्ब लोकाईआ। दर दर घर घर होया हैरान, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ । साचा इष्ट ना किसे मिल्या राम, सुरती सीता ना कोए प्रनाईआ। मन वासना सारे होए ग़ुलाम, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ । नौ खण्ड पृथ्मी बदल दे आप नज़ाम, नौबत धुर दा नाम वजाईआ। साचा कलमा इक्को दस्स कलाम, नाम नग़मा दे जणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जोड़ के हथ्थ, दर ठांडे सीस निवाईआ । तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी एकँकार इक्क समर्थ, परवरदिगार तेरी ओट रखाईआ। नित नवित वेखणहारा हकीकत हक, दो जहानां खोज खुजाईआ। मेहरवान हो के मुहब्बत विच बदल दे अक्ख, निज नेत्र नूर कर रुशनाईआ। कलिजुग कूड़ी काया दे पलट, काग हँस रूप बदलाईआ। सच दुआरा धर्म खोल्हदे हट्ट, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग दे रंगाईआ । आत्म परमात्म पारब्रह्म दे के ब्रह्म मत, विद्या धुर दी दे समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अन्दर गावे जस, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। तेरे विछोड़े अन्दर सारे सत्थर लैण घत, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआरा इक्क वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर ख़ुशीआं नाल रहे बोल, जैकारा इक्को नाम लगाईआ। परवरदिगार सांझे यार पुरख अबिनाशी नाम कंडे साचे तोल, सृष्ट सबाई आपणे हथ्थ रखाईआ। दे वड्याई जीव जंत सन्त सुहेले उपर धौल, धरनी धवल धरत आपणा हुक्म वरताईआ। हर घट अन्तर आत्म परमात्म हो के मौल, मौला इक्को दे समझाईआ। जुग चौकड़ी पूर्ब पूरा कर दे कौल, इकरार आपणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणा
दे मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरी इक्को ओट, दूजी आस नज़र कोए ना आईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया सृष्टी विच्चों कढ दे खोट, कर्म कांड दे मुकाईआ। सच दुआरे निर्मल कर प्रकाश अगम्मी जोत, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। साचे प्रेम दी बख्श दे मोख, मुफ्त आपणा नाम वरताईआ। गुप्त ज़ाहर खोल्ह दे लोचन लोच, नैण तीजा दे समझाईआ। मन वासना रहे कोई ना सोच, बुद्धी बिबेक दे कराईआ। अन्तर अन्तर बदल दे कोटी कोट, कोटन कोटि आपणे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण परम पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी वड वड्याईआ। तूं आदि जुगादी ठाकर स्वामी दीन दयाल, दयानिध तेरी बेपरवाहीआ। सच दुआरे बण हलकारे आए मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच तेरे अगे सीस निवाईआ। धुर दा दे इक्क फ़रमान, फ़रमाबरदार हो के सेव कमाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया मिटे निशान, निशाना इक्को दे झुलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कर प्रकाश अगम्मी भान, नूर नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत मेहर नज़र उठाईआ। श्री भगवान कहे सुणो गुर अवतार पीर पैगम्बर, निरगुण निरगुण दयां जणाईआ। मेरे सम्मत दा पहला सुअम्बर, सोभा कारन दिता रचाईआ। जगत सृष्टी वेख अडम्बर, अडरा खेल दिता प्रगटाईआ। सर्ब कला हो परतंभर, भरपूर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सहिजे सहिजे रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर साचा वेखो निरगुण निरवैर दा नकशा, धुरदरगाही दए जणाईआ। किसे नूं कोई रहे ना ख़दशा, ख़ालक ख़लक वेखे शहिनशाहीआ। मेरे हुक्म दा शब्द अगम्मी इक्को हादसा, हैसीअत सभ दी दए मिटाईआ। सति सरूप आत्म परमात्म दसणा ख़ालसा, ज़ात पात दीन मज़्हब अगे वंड ना कोए वंडाईआ। माया ममता मोह हँकार विकार रहे ना लालसा, नज़म नज़ाम देणा बदलाईआ। सर्ब स्वामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कूड़ी निंद्रा लाह के आलसा, ख़बरदार करे लोकाईआ। सच दुआरे सभ दा बणना सालसा, साहिब स्वामी हो के वेख वखाईआ। जो बिन कलम शाही लिखणहार इबारता, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ । जिस दे कोल चले ना कोए सफ़ारशा, हुक्मे अन्दर हुक्म रिहा मनाईआ। झगड़ा मुक जाए कलिजुग कूड़ी गार दा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ । गुर अवतारो पीर पैगम्बरो वक्त सोहे तुहाडे अगम्मी यार दा, जिस यारड़े दा सथर गए हंढाईआ। जन भगतां वेला वक्त चुक्के ख़ुआर दा, खाह मखाह ना कोए लड़ाईआ। जुग चौकड़ी जो विगड़े काज संवारदा, सो साहिब सतिगुर होए सहाईआ। लहिणा मुक जाए कलिजुग कूड़ हँकार दा, जूठ झूठ करे सफ़ाईआ। सतिजुग आपणा आप संवारदा, निरगुण धार लए अंगड़ाईआ। किस वेले हुक्म मिले सचे निरँकार दा, धुर संदेसा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर
अवतार पीर पैगम्बर सुणो अगम्मी लाल, शब्दी धार जणाईआ। जिस दा खेल हुक्मे अन्दर काल महाकाल, कलिजुग वेखणहार लोकाईआ। जो सभ दे मन्नणहार सवाल, हक अदालत इक्क लगाईआ। सभ दी लेखे लावे पूर्ब कीती घाल, घालणा सभ दी खोज खुजाईआ। नव नौ चार करे बहाल, बेहतर आपणा हुक्म मनाईआ। ज़माना वेखो हुक्में अन्दर हाल, माज़ी दा लेखा दए चुकाईआ। जलवा नूर तक्को जमाल, ज़ामन हो के लए छुडाईआ। परम पुरख दा खेल कमाल, कामल हो के दए जणाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण भविख्तां विच दिन्दे रहे अहिवाल, सो अव्वल अल्हा प्रगटे नूर ख़ुदाईआ। जिस दा लेखा बेमिसाल, मिसल सके ना कोए बणाईआ। सो साची सच कर के भाल, भगत सुहेले लए उठाईआ। शब्दी शब्द बण दलाल, वणज वपार इक्क कराईआ। प्रभ नूं मिलणा दस्से राह सुखाल, मार्ग इक्को इक्क दृढ़ाईआ। हउमे हंगता रहे ना कोई दीवार, भाण्डा भरम दए भनाईआ। नज़री आए सभ दा सांझा यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे हथ्थ सच तौफ़ीक, तोहमत कूड़ी दयां मिटाईआ। जगत रहिण देवां ना कोए फ़रीक, फ़िरकयां करां सफ़ाईआ । साचे सज्जण बणा रफ़ीक, रहमत आपणी हक कमाईआ। वरन बरन दस्स तबीद, तमअ कूड़ी दयां चुकाईआ। धुर दे नाम दी सिफ्त तमहीद, सच दयां समझाईआ। प्रभ मिलण दी दयां उम्मीद, अन्तर करां रुशनाईआ। भगत सुहेले बणा अज़ीज़, आवण जावण दयां कटाईआ। जन्म मरन दा रहे ना कोई मरीज़, मजलस साची दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर , साहिब स्वामी हो सहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सच स्वामी वाहवा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ । तूं आदि जुगादी शहिनशाह, सचखण्ड निवासी नज़री आईआ। जुग चौकड़ी हुक्म रिहा वरता, गुर अवतार पैगम्बर हुक्मे विच फिराईआ। जुग चौकड़ी रिहा हंढा, नव नौ चार खोज खुजाईआ। कलिजुग अन्तिम गया आ, आपणा पन्ध गया मुकाईआ। चार कुण्ट अन्धेरा गया छा, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। जीव जंत मारन धा, नेत्र रोवे सर्ब लोकाईआ। अन्त होवे ना कोए सहा, बदी तों बाहर ना कोए कढाईआ । गुर अवतार पैगम्बर पल्लू गए छुडा, हुक्म मिल्या बेपरवाहीआ। बिन तेरी किरपा मदद अवर ना कोए ख़ुदा, ख़ुदी सके ना कोए मिटाईआ। सभ दी बेनन्ती इक्क दुआ, दोए जोड़ सीस निवाईआ। तेरे भाणे अन्दर रहि के मन्नीए तेरी रज़ा, राज़क रहीम तेरी सरनाईआ । कलिजुग कूड़ी क्रिया मेट वबा, सच शाह दे वखाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को रंग दे रंगा, आत्म परमात्म सभ नूं दे समझाईआ। पंज तत ख़ाकी बदन सरीर सारे रहे हंढा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ जुड़ाईआ। तेरा नूर जोती जोत सर्ब रुशना, आदि निरँजण डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दे खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे
मेरा भेख अवल्लड़ा, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। दो जहानां वेखां इक्क अवल्लड़ा, सचखण्ड दुआरे बहि के ख़ुशी मनाईआ। नित नवित जन भगत फड़ा के शब्दी पलड़ा, डोरी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। जगत जहान कलिजुग अन्तिम मन वासना होया झगड़ा, झलक मिले ना नूर ख़ुदाईआ। माया ममता वासना अन्दर रलड़ा, रमिआ राम ना कोए जणाईआ। दीपक जोत सच प्रकाश किसे ना बलड़ा, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा निधान वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरा हुक्म फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ । तूं एथे ओथे दो जहानां मेहरवान, मिहबान बीदो तेरी इक्क सरनाईआ। तूं नित नवित धुर दा राम, रमईआ हो के रिहा समाईआ । तूं सच स्वामी दृष्टी सृष्टी वाला काहन, घनईआ हो के खोज खुजाईआ। तूं नूरी जलवा इक्क अमाम, परवरदिगार बेपरवाहीआ । तूं नानक निरगुण सरगुण खेल महान, गोबिन्द गोद रिहा उठाईआ। तेरा लेखा समझ सके ना कोई जीव विच जहान, चौदां विद्या समझ कोए ना आईआ। असीं सारे होए हैरान, हैरानी सभ दे अन्दर आईआ। सृष्ट सबाई हुन्दी दिसे वैरान, वैरानी घर घर रूप प्रगटाईआ। जिस समें दा संदेश दे के आए जहान, सो श्री भगवान वेला गया आईआ। तेरे हथ्थ ब्रह्मण्डां खण्डां दी कमान, हुक्में अन्दर गुर अवतार पैगम्बर पीर विष्न ब्रह्मा शिव रवि ससि पृथ्मी आकाश मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड भज्जण थाउँ थाँईंआ। तेरे दर तों कोई ना जाए निरास, तूं सभ दी पूरी करें आस, कलिजुग अन्तिम खेल वेख जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच भरवास, समुंद सागर टिल्ले पर्बत पहाड़ चोटी खोज खुजाईआ। जगत जीव वेख बदमाश, बदी सभ दी दे गंवाईआ। सभ कुछ तेरे पास, प्रेम प्यार मुहब्बत महबूब हो के दे वरताईआ। कुछ लहिणा देणा वेद व्यास, ब्यास कन्ढ्ढे बहि के गया जणाईआ। जिस दी विद्या विच किसे ना आई कयास, कसम दी किस्मत दित्ती बदलाईआ। सृष्टी दा तेरे उत्तों चुकया गया विश्वास, विषयाँ विच डुब्बी गई सर्ब लोकाईआ। एह वी तेरा खेल ख़ास, जिस दी ख़सूसीअत ख़ुश हो के ना कोए जणाईआ। धन्न भाग जो साडे जुगां दे पूरन होण लगे ख़वाब, जो भविख्तां विच भाख्या गए दृढ़ाईआ । असीं वेखणे ख़ाकी शाह अन्धे नवाब, सीस रहिणा नहीं किसे ताज, तख्त निवासी तख्त देणे उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां दस्से इक्क आदाब, इबादत सभ दी दए बदलाईआ।
१६ अस्सू शहिनशाही सम्मत १ अवतार सिँघ नाल निरँकारी कालोनी दिल्ली
भेव चुक जाए हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा रूप अनूप दए दरसाईआ। झगड़ा मुक जाए हड्ड मास नाड़ी चम्म, दूई द्वैत
रहिण कोए ना पाईआ। लेखा मुक जाए हरख़ सोग चिन्ता ग़म, ख़ुशी इक्को दए प्रगटाईआ। ओह सति संगत सचे सतिगुर दा आदि जुगादि दा कम्म, करनी दा करता आप कराईआ। माया ममता मोह हँकार विकार मेट देवे पंज तत तन, हउमे हंगता रहिण ना पाईआ। जिस सतिसंग नूं सुण के फेर मात गर्भ ना पवे जम्म, चुरासी डेरा देवे ढाहीआ। सतिसंग सुणो सदा अतीत, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। झगड़ा मुक जाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। चार वरनां अठारां बरनां क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश दस्से इक्को रीत, दूई द्वैत ना कोए प्रगटाईआ। अन्तर आत्म साहिब सतिगुर कर के ठांडी सीत, अग्नी तत दए बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला दस्स के साचा गीत, गहर गम्भीर पर्दा दए उठाईआ। घर सज्जण ठाकर मिले मीत, साहिब स्वामी नज़री आईआ। साचे सतिसंग दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी रीत, मनमुख गुरमुख दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा सतिसंग दए समझाईआ। साचा सतिसंग वखाए अन्तर तन, निज नेत्र अक्ख करे रुशनाईआ। भाण्डा फोड़ के कूड़ भरम, दो जहान अन्तर आत्म दए समझाईआ। घर विच घर वखाए आपणा वतन, गृह मन्दिर ख़ुशी जणाईआ। गुरमुख लाल हीरा अमोलक बणे रतन, जो सतिसंग सुण के सतिगुर साचे सीस झुकाईआ। सच दुआरा घाट मिले ओह पतण, जिस दा खेवट खेटा सच मलाह इक्को नज़री आईआ। चिन्ता सोग़ रहे ना हरखन, ग़मी ग़म दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सतिसंग गुरमुखां नाल रखाईआ। सतिसंग सर्ब दा मिलाप, एकता इक्को दए जणाईआ। पुरख अकाल वाहिगुरू ख़ुदा गाॅड अल्ला इक्को जणावे धुर दा बाप, पिता पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ के साक, सगला संग दए बणाईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह के ताक, पर्दा ओहला दए उठाईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, इक्को ब्रह्म दए प्रगटाईआ। मनुआ मन ना रहे गुस्ताख़, झगड़ा कूड़ा दए गंवाईआ । सतिसंग अन्दर सतिगुर नज़र आवे साख्यात, सनमुख बैठा सोभा पाईआ। जिस दी शब्द अगम्मी आवाज़, बिन रसना जिहवा दए समझाईआ। झगड़ा चुक जाए रोज़ा निमाज़, मन्दिर मस्जिद शिवदुआला मठ सतिगुर चरन दुआरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सतिसंग सदा आपणा रंग वखाईआ। सतिसंग सर्ब दा सुख, सुख आत्म दए जणाईआ। जगत तृष्ना मेटे भुख, माया ममता मोह गंवाईआ। दरस वखावे जो सतिगुर बैठा लुक, पर्दा ओहला दए मिटाईआ। प्रेम प्यार अन्दर गुरसिख गुर गुर इक्क दूजे नूं जावण झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। गुरसंगत सतिसंगत अन्दर आवण जावण दा पैंडा जाए मुक, मुफ्त सतिगुर दया कमाईआ। जे कोई अगला मार्ग लए पुछ, ओह वी सहिजे दए दृढ़ाईआ । नाम निधान सुणा के इक्को तुक, तुख्म तासीर दए बदलाईआ। आपणी गोदी लए चुक, फड़ बांहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी जोत धर, सतिसंग सद देवे माण वड्याईआ। सतिसंग सर्ब तों चंगा, गुर अवतार पीर पैगम्बर गए जणाईआ। गुरमुखां दे चरनां हेठां वैंहदी गंगा, जमना सुरस्ती गोदावरी लागे पाईंआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म प्रेम नाम धुन सच्चा मृदंगा, दिवस रैण वजे वधाईआ। ओन्हां दा मालक ख़ालक प्रितपालक सूरा सरबंगा, शाह पातशाह शहिनशाह सतिगुर इक्को नज़री आईआ। जिस दा नाम अगम्मी खण्डा, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। जिस दी इक्को मंज़ल इक्को पौड़ा इक्को डण्डा, सचखण्ड दुआरा सहिजे दए जणाईआ। सतिसंग बन्दगी विच्चों बन्दना समझा के बणावे बन्दा, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। गुरमुखां विच मिल के मनमुख मूल रहे ना अन्धा, सतिगुर नेत्र ज्ञान दए दरसाईआ। घर विच घर जोत प्रकाश होवे ओह चन्दा, जिस नूं सूरज चन्द दोवें सीस झुकाईआ। साचे प्रेम दा मिले ओह अनन्दा, अनन्द इक्को इक्क एकँकार निरँकार विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिसंग सभ दा रूप एका दए बणाईआ । सतिसंग कहे मैनूं गुरमुख विरला करदा, प्रेम प्रीती नाल निभाईआ। जो बरदा बणे सतिगुर घर दा, गुर शब्द करे कमाईआ। ओह निर्भय हो कदे ना डरदा, भउ सर्ब जाए तजाईआ। मेला होवे ओस निरँकार हरि दा, जो हर हिरदे रिहा समाईआ। जो सच दुआरे अन्दर वड़दा, मुकामे हक बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। जो सतिसंग अन्दर साहिब सतिगुर दा शब्द ढोला पढ़दा, सो पारब्रह्म सहिजे आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा सतिसंग गुरमुखां नाल मिलाईआ। सतिसंग कहे मैं मिलावां सतिगुर, जो सभ दा मालक नज़री आईआ। जिस दा आदि जुगादि लेखा लहिणा देणा होवे धुर, धुर मस्तक खोज खुजाईआ। जो जुग जन्म दे विछड़यां लए जोड़, फड़ बांहों गोद बिठाईआ। जो सच प्रीती लग्गी निभावे तोड़, अन्तिम आपे होए सहाईआ। करे प्रकाश अन्ध घोर, सति जोत करे रुशनाईआ। झगड़ा मुका के पंज चोर, पर्दा ओहला दए उठाईआ । आपणे नाल सदा संग निरँकार निरवैर लए तोर, तुरत आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सचे सतिगुर दा सदा मंत्र फुरना फोर, रमज़ इक्को इक्क वखाईआ । लेखा मुक जाए मोर तोर, महिमा आपणी दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा सतिसंग सति पुरुषां नाल समझाईआ। सतिसंग कहे मैं सदा सतिवाद, सति सच दयां दृढ़ाईआ। मेरा खेल आदि जुगादि, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। मेरा रूप ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड करां रुशनाईआ। मैं सुणावां हुक्म संदेसा धुर दा नाद, गुर सतिगुर करे शनवाईआ। पर्दा ओहला खोल्हां राज़, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। जिन्हां गुरमुखां सतिसंग सारयां मिल के कीता एक साथ, इक्को सतिगुर दयां वखाईआ। जो पावे सार अनाथां नाथ, दीनां दया कमाईआ। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर आपणी सुणावे शब्द अगम्मी बात, बातन ज़ाहर दए वड्याईआ। इक्को पट्टी इक्को पढ़ावे जमात, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ।
वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक इक्को पौड़ी इक्को मंज़ल चढ़ाए घाट, घाटे सभ दे पूर कराईआ। सतिसंग कहे सभ दा मालक इक्को पुरख समराथ, जो समर्थ स्वामी सभ दा मालक नज़री आईआ। सतिसंग कहे मैं गुरमुखां सदा मीत, मित्रां दा मित्र नज़री आईआ। मैं झगड़ा मुकावां ऊँच नीच, इक्को रूप दयां समझाईआ। इक्को कलमां इक्को नाम दस्सां हदीस, इक्को हज़रत दयां वखाईआ। इक्को ढोला समझावां गीत, गहर गम्भीर पर्दा दयां उठाईआ। गुरमुख नाल गुरमुख मिलण दी दस्सां तमीज़, तमअ तृष्ना दूर कराईआ। प्रेम प्यार अन्दर करावां इक्क दूजे दे अजीज, मुहब्बत विच मुहब्बत नाता दयां जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सतिसंग गुरमुखां नाल रचाईआ। सतिसंग कहे मैनूं करदे सदा गुरमुख, जो सतिगुर अन्दरे अन्दर रहे ध्याईआ। जिन्हां जन्म कर्म दा रहिणा नहीं कोई दु:ख, दीन दुनी दोवें लेखे पाईआ। ओन्हां दे अन्तर आत्म इक्क प्रेम प्यार दा सुख, शांतक सति नज़री आईआ। दिवस रैण मौली रहे रुत्त, पत्त टहणी ख़ुशी मनाईआ। सतिसंग कहे मैं सभ दे उत्ते ख़ुश, जो ख़ुशीआं नाल आपणा सतिगुर रहे ध्याईआ।
१७ अस्सू शहिनशाही सम्मत १ बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ
पुरख अकाल कहे मेरा शब्दी रूप शेर बब्बर, महिमा मेरे विच समाईआ। जिस दे अन्दर जुग चौकड़ी दा भरपूर प्याला सबर, बेसबरी करे लोकाईआ। जो आदि जुगादि गुर अवतार भगत बणाए टब्बर, घराना इक्को इक्क समझाईआ। लक्ख चरासी जीव जंत वेखे मन वासना कबर, कबरस्तान ख़लक ख़ुदाईआ। सो नूर ज़हूर कर के उपर अम्बर, अव्वल आपणी खेल खिलाईआ । दो जहानां नाम धुन शब्द सुणा के मधुर, नाद अनादी राग अल्हाईआ। दृष्टी इष्टी कर के पध्धर, साफ़ सुथरा आपणा हुक्म समझाईआ। आपणे नाम दा आप करावे कदर, कुदरत दा करता नज़री आईआ। हुक्मे अन्दर खेल करा के ग़दर, गदागर शाह सुल्तान दए बणाईआ। साचे तख्त तख्त निवासी बहि के करे अदल, अदालत धुर दी इक्क लगाईआ। जीवण जुगती जगत जहान देवे बदल, धूआँधार वेखे सर्ब ख़ुदाईआ। जुग चौकड़ी लँघदयां लँघदयां नेड़े आ गई मज़ल, मंज़ल हक दए वखाईआ। जीव जहान सीस ते कूके अज़ल, अज़ीज़ गुरमुख थोड़्हे लए बणाईआ। लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड कर के वज़न, तराज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। लहिणा देणा जाणे ख़ाकी बदन, तन माटी वेख वखाईआ। रूप अनूप धर के खेल करे मनोहर मदन, मदद आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। सन्त सुहेले सच दुआरे आवे सद्दण, सदा इक्को नाम जणाईआ। भाग लगा के काया माटी हड्डन, रती रत रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया अन्दरों आए वढ्ढण, पतित पुनीत दए बणाईआ।
मन विकारीआं आया छड्डण, नाता धुर दा लए तुड़ाईआ। हुक्म दे के उपर गगन, गुर अवतार पैगम्बर रिहा जणाईआ। आपणी सृष्टी नूं लग्गदी वेखो अग्न, अगले पिछले सारे जोड़ जुड़ाईआ। कलिजुग काया लगा बदलण, सति सतिवादी भेख वटाईआ। पुरख अबिनाशी होवण लगा मरदन, मर्द मर्दाना वेख वखाईआ। नेत्र रोण लगा गोवर्धन, छहबर धार नैणां नीर वहाईआ। नमस्कार करन लगा अर्जन, कृष्न कान्हा संग वखाईआ। पुरख अकाल सभ दी पुठ्ठी करन लगा नरदन, नदी नाले रहे कुरलाईआ । खेल होणा इक्क असचरजन, अचरज आपणा रंग प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं जुगां पिच्छो उठदी, नाता पुरख अकाल जुड़ाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हयां उत्ते तुठदी, लक्ख चुरासी वेख वखाईआ। मैनूं कोटां विच्चों लोड़ इक्को मुट्ठ दी, जो निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा आप आपणे विच समाईआ । मैनूं ख़ाहिश ओस अगम्मी रुत दी, जो रुतड़ी प्रभू आप महकाईआ। मैनूं तलाश ओस अगम्मी पुत दी, जो श्री भगवान शब्दी सुत ल्या उठाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग रही पुछदी, गुर अवतारां पैगम्बरां नाल सलाह पकाईआ। मैं शास्त्र सिमरत वेद पुराणां नाल रही रुसदी, आप आपणा मुख बदलाईआ। मैनूं प्यास लगी रही अमृत जाम घुट दी, अठसठ तीर्थ ना कोए मिटाईआ। मैं खेल वेखदी कूड़ी क्रिया जगत लुट दी, लोटे मस्जिदां वाले खोज खुजाईआ। मैं साधां सन्तां दे चरन रही घुट्टदी, जंगल बेले भज्जी वाहो दाहीआ। जिधर वेखां मैनूं खेल नज़री आई फुट दी, धुर दा जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सृष्टी खाहिश रही लुट दी, लुटणा घर घर सोभा पाईआ। मेरी रोंदयां रोंदयां मंज़ल अन्तिम मुक्कदी, वक्त सुहेला गया आईआ। मैं उन्हां दे मूँह विच थुक्कदी, जेहड़े प्रभ नूं गए भुलाईआ। मैं समझ समझावां इक्क तुक दी, जो तुख्म तासीर दए बदलाईआ। मैं उन्हां नूं गोदी चुकदी, जो भगत भगवान ढोला गाईआ। मेरी प्रेम धार कदे ना सुक्कदी, वहण सागर समुंद रहे शरमाईआ। मैं मंज़ल चोटी वेखी उच्च दी, ऊँचो ऊँच नज़री आईआ। मैं कथा कहाणी सुणी सच सुच दी, सच साजण लए तराईआ। मैं हुण किसे कोलों नहीं पुछदी, इक्को पुरख अकाल मनाईआ। लोड़ रही ना दाढ़ी मुछ दी, निरगुण नूर नज़री आईआ। शकल रही ना चूंडी गुत्त दी, मेंढी सीस ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा दित्ती पूर कराईआ। आसा कहे मैं आसावंद, असल इक्को राह तकाईआ। धन्न भाग जे मिल्या ओह खावंद, जो ख़ालस रंग चढ़ाईआ। हुक्मे अन्दर होवां पाबन्द, नाते कूड़े सर्ब तुड़ाईआ। सच प्रेम दा माणा ओह अनन्द, जो अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। नूरी जोत दा वेखां चन्द, दीपक अवर ना कोए टिम टिमाईआ। इक्को ढोला गावां छन्द, संसयां वाली मुकी पढ़ाईआ। सच दुआर जावां लँघ, जिथ्थे बैठा शहिनशाहीआ। सति सरूपी सेज पलँघ,
पावा चूल ना कोए वखाईआ। सदा सदा सदा वसणहारा संग, संगी इक्को इक्क बणाईआ। आसा कहे मेरी आसा होई ना भंग, भगवन आपणी दया कमाईआ । सुणया नाम शब्द मृदंग, मृदंगा इक्को रिहा जणाईआ। मेरे फरकण लगे अंग, अंगी अंग लए अंगड़ाईआ। शब्द उठण लगा तरंग, तुरीआ निउँ निउँ लागे पाईआ। साहिब मिल्या इक्क बख्शंद, बख्शणहार सच गुसाँईंआ। जिस नूं गाउणा पए ना नाल बत्ती दन्द, अन्दरे अन्दर रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी तृष्ना रिहा बुझाईआ । तृष्ना कहे मैं रही पुछ, आपणा आप मिटाईआ। मैनूं सभ कुझ गया सुझ, सोझी दित्ती बेपरवाहीआ। मैं सच प्रीती अन्दर गया रुझ, दिवस रैण होई शनवाईआ। मेरा आपणा आप रिहा ना कुझ, कोझी कमली ढोले बिन ढोलक रही सुणाईआ। जिस ने रमज़ इशारा कीता गुझ, आलस निंद्रा दित्ती उठाईआ। मेरा रिहा कोए ना दु:ख, रोग सोग ना कोए सताईआ। उपज्या इक्क सुख, सुख सागर रूप वटाईआ। मेरा आपणा आप होया चुप, ख़ामोशी बैठी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुहाई मौली रुत, रतन अमोलक गुरमुख रिहा वखाईआ । रुत कहे मैं वेखणा ओह रतन, जिस दी रती रत नज़र ना आईआ। जिस ने परत के जाणा आपणे वतन, घर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। घर साचे घाट बहणा पतण, घर वजदी रहे वधाईआ। पूजा पाठ दा करना पए ना कोई यतन,यथार्थ इक्को इक्क वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता कीमत देवे पाईआ। कीमत कहे मैं जुग जुग वेख थक्की, माया ममता विच लोकाईआ । मेरा हक ना चुकाया किसे हकी, हकीकत सच ना खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मेरे नाल रखदे रहे पत्ती, हिसेदारी जगत बणाईआ। मैं प्रभ दा खेल वेख वेख जुग चौकड़ी हसी, हस्तीआं वाले दित्ते खपाईआ। मैं जगत माया प्रेम नाल बद्धे रस्सी, रस्ते सभ दे रही भुलाईआ। मैं इशारे करदी रही विच्चों वक्खी, वखरा आपणा हुक्म मनाईआ। मैं काहन नालों विछोड़ के सख़ी, बिन्दराबन दित्ती रुलाईआ। मैं गुर अवतारां पैगम्बरां पढ़ा के पट्टी, पटने वाला दिता लड़ाईआ। मैं सभ दी अन्तर आत्म तीर निशाने नाल फटी, फट्टड़ धायल कीती लोकाईआ। मैं मन वासना खोल्ह के हट्टी, हटवाणे राजे राणे दिते मिटाईआ। मैं सभ दे कोलों भराउणी चट्टी, चेतन सुरती ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्को मत्ती, जो मति मतांतर सारे जाण तजाईआ। मति कहे मैं जुग चौकड़ी करदी आई तलाश, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी वेंहदी आई धरवास, विद्या नाल कर पढ़ाईआ। सुनेहड़े नाल बुझाउदी आई आस, आसा ख़ाहिश नाल रलाईआ। किसे नूं समझ ना दित्ती आपणा आप, अकल नाल दित्ती चतुराईआ। अन्त वेख अन्धेरी रात, कलिजुग मेरी वजी वधाईआ। नाता तोड़ के पिता पुत बाप, कूड़ी क्रिया दित्ती वखाईआ। गुरू चेला अन्दरों रहिण ना दिता
साफ़, कूड़ी क्रिया विच फसाईआ । आत्म परमात्म सति ना जपया किसे जाप, रसना जेहवा जगत हल्काईआ। सभ दे अन्दर वड़ के दिता आख, आख़र हुक्म सुणाईआ। जगत विद्या वाले कर गुस्ताख़, मार्ग ओझड़ दिते पाईआ। एह वी खेल पुरख अबिनाश, जो मालक हो के रिहा कराईआ। जन भगतां कर के आपणा वास, दाम्तान आपणी रिहा सुणाईआ। जन्म जन्म कर के रास, कर्म कर्म रिहा मिटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरी कर के आस, आसा असल आपणे विच समाईआ।