५ कत्तक शहिनशाही सम्मत १ धीरपुर दिल्ली दरबार दी नींह रखण समें
पंज कत्तक कहे मेरा मालक निरँकार, दो जहानां मलकीअत आपणे हथ्थ रखाईआ। आदि जुगादि सची सरकार, धुर दी धार हुक्म प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी विच संसार, नित नवित वेख वखाईआ । नव नौ चार कर के पार, परम पुरख प्रभ आपणी दया कमाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख अखाड़, दहि दिशा खोज खुजाईआ। पैगम्बर गुरू वेख अवतार, भगत सुहेले भेव चुकाईआ। इष्ट दृष्ट वेख विवहार, बहुभांती वंड वंडाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील
कुरान, पर्दे रिहा उठाईआ। हर घट अन्दर वेखे मार ध्यान, बिन अक्खां वेख वखाईआ। सम्मत शहिनशाही कर प्रधान, लोकमात दित्ती वड्याईआ। हुक्म धुर दा इक्क फ़रमान, फ़रमाबरदार दिता समझाईआ। नौ सत होए हैरान, हैरानी घर घर नज़री आईआ। सच्चयां भगतां बख्श इक्क ज्ञान, अज्ञानी करे हल्काईआ। धर्म दुआरे दे के माण, ममता दित्ती मिटाईआ। सति सच वखा निशान, निशाना इक्को दिता जणाईआ। ढोला दस्स के ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान”” भाग सभ दा दिता बदलाईआ। खेले खेल नौजवान, नौबत आपणा नाम वजाईआ। सच दुआरा कर परवान, परम पुरख होए सहाईआ । दिल्ली दरबार खोल्हया आण, आनण फानण वेखे सर्ब लोकाईआ। शब्दी जोधा हो बलवान, बलधारी वेख वखाईआ। नाम खण्डा खिच्च अगम्म कमान, चिला तीर अणयाला आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखे इक्क मैदान, मददगीर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। कत्तक कहे मैं होया ख़ुशहाल, पंच परविष्टे मिली वड्याईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल, दया दित्ती कमाईआ। भगत सुहेले गुरमुख सोहणे लाल, लाल रिहा वड्याईआ । सच दुआरा वखा के धर्मसाल, भगत भगवान होए सहाईआ। पूर्बला पूर्ब वेख मैदान, धरती धरत रिहा वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज कत्तक कहे मैनूं याद आउँदा चेता, चेतावनी नाल जणाईआ। इथे इक्की दिन कृष्न सौंदा रिहा उपर रेता, दूजा संग ना कोए वखाईआ। दूजा तकदा रिहा पुरख अकाल दा शब्दी बेटा, जो हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जिस दा कोए ना जाणे लेखा, काग़ज़ कलम ना लिखे शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज कत्तक कहे मैनूं याद आई ओह धार, जो धरनी दए गवाहीआ । तिन्न दिन कृष्न सुत्ता सी मूँह दे भार, दक्खण दिशा कोना वंड वंडाईआ। मस्तक रगड़ करे निमस्कार, सीस गर्दन उत्ते टिकाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, त्रिलोकी नाथ दए गवाहीआ । अगम्मी दिसदा चमत्कार, जलवा शहिनशाहीआ। निरगुण रूप तेरा निरँकार, मालक इक्क अख्वाईआ । साचा बख्श ओह प्यार, जिस नूं वेखे ना कोए लोकाईआ। तेतीवें साल दा एह विहार, उमर अवस्था आयू अंकड़यां विच वंड वंडाईआ। पुरख अकाल हो दयाल, बाहों पकड़ गले लगाईआ। ओह वेख खेल कमाल, कमलापति दए जणाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दयावान होए सहाईआ। कलिजुग अन्तिम सति सच बणावां उच्च दवार, जिथ्थे दवारका वासी सीस झुकाईआ। जमना तट सुण पुकार, देवे माण वड्याईआ। धुर दे सजन मीत मुरार, विछड़े गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी खोल्ह किवाड़, जगत किवाड़ बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। पंज कत्तक कहे कृष्न कहाए त्रिलोकी नाथ, लोक तिन्न वड्याईआ। बरदा
तेरा चाक, सेवक सेव कमाईआ। गोपीआं वाली रास, सखीआं नाल वड्याईआ। गुवालयां रखां पास, भज्जां वाहो दाहीआ। तेरी इक्को याद, अन्तर अन्तर समाईआ। धूढ़ी टिक्का ख़ाक, मस्तक सोभा पाईआ। जोड़ के दोवें हाथ, सीस दिता झुकाईआ। तूं मेरा रघुनाथ, रैहबर बेपरवाहीआ। धुर दा देणा साथ, आदि जुगादी संग निभाईआ। कलिजुग होवे अन्धेरी रात, कुण्ट चार अन्धेरा छाईआ। साची दिसे ना कोई प्रभात, नूरो नूर ना कोए रुशनाईआ। पुरख अकाल किहा मैं प्रगट होवां साख्यात, जोती जोत डगमगाईआ। जिन्हां जुग चौकड़ी रिहा आख, भगतां दयां वड्याईआ। मानस जन्म विच देवां शाबास, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मेरा तत्तां वाला नहीं होणां लबास, नूरो नूर जलवा बेपरवाहीआ। गोबिन्द होणा घाट, पतण इक्को दयां समझाईआ । नव नौ चार दी मेटां वाट, वाटां दूर कराईआ। धर्म दुआरा खोल्ह के हाट, जगत हटवाणे दयां खपाईआ। कृष्न तेरी ज़रूर पूरी करां बात, बेवतनां दा वतन दयां वसाईआ। सच दुआरा कर के आबाद, आबादी सृष्टी दी देवां घटाईआ। मेरे कोल सभ तों वखरी अनोखी जाच, जाचक आपणे लवां तराईआ। लग्गण ना देवां कोए आंच, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ । उस वेले सम्मत शहिनशाही कत्तक महीना उपर दिवस होवे पांच, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। जिस दुआरयों सारी सृष्टी बणनी इक्क निक्की जेही बरांच, हुक्मनामे चारों कुण्ट सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पंज कत्तक कहे कृष्न गद गद, गद्दी आपणी दित्ती तजाईआ। मैंनूं भुल गई यादां वाली ओह यद, यदप तेरा खेल वेख वखाईआ। ओस वेले गुर अवतारां पीर पैगम्बरां असां सभ कुछ देणा छड, छडणी जगत लोकाईआ। इक्को लँघ के पार हद, दुआरे धुर दे सोभा पाईआ । कोटन कोटि वार तत सरीर गए लद, चोली जगत मात हंडाईआ। तेरा खेल पुरख समर्थ, बेअन्त बेपरवाहीआ। निरगुण धार वखाउणा ओस अगम्मी अक्ख, जिस दा रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता वेख · सहिजे दिता जणाईआ। जुग चौकड़ी सभ कुझ मेरे वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ।
सभ दा लहिणा देणा कर के बस, बस्ते बिस्तरयां विच बंधाईआ। हरिभगत गुरमुख सुहेले कर इक्ट्ठ, इक्टठयां दयां वड्याईआ । सच दरबार दी नींह रख, प्यार दी जड़्ह दयां प्रगटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेरा भगतां वाला पक्ख, भुल्लयां देवां सज़ाईआ। गुरमुखां दी सेवा दा एह पिछला रस, रस्ता सृष्टी दए वखाईआ। जिस दे निशाने उत्ते सदी पिच्छो खर्च होणा सवा लक्ख, निशाना धर्म इक्क झुलाईआ। किसे दा रहिण नहीं देणा कोई वस, वसीकार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पूर्ब लहिणा वेख वखाईआ । पंज कत्तक कहे मेरा करो कदर, कुदरत दा कादर रिहा मिलाईआ । जो पूरी सभ दी करे सधर, सदमा रिहा चुकाईआ। जिस ने सभ दा लेखा देणा बदल, बदली करे लोकाईआ।
ओस दा धाम अवल्लड़ा इन्साफ़ वाला अदल, अदालत इक्क लगाईआ। कूड़ी क्रिया कर के कतल, मकतूल कलिजुग लए बणाईआ। गुरमुख हीरे बणा के रतन, लक्ख चुरासी विच्चों बाहर कढाईआ। किसे दा कोई चलण नहीं देणा यतन, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ । तिन्न साल सुख नाल किसे नूं देणा नहीं वसण, वसीअ कर के हुक्म मनाईआ। जन भगतां भगवान दुआरे नींह आया रक्खण, जगत वाली ना कोए वड्याईआ। मानस जन्म दा अख़ीरी वखा के पतण, पत्रयां विच्चों बाहर कढाईआ। अन्तिम लै के जाए ओस वतन, जिस दे विच्चों होई जुदाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दी भगती वाली आया नींह रखण, जिस दी जड़्ह ना कोए उखड़ाईआ।
पंज कत्तक कहे मैनूं सोहणा लगे विहार, ख़ुशीआं वाली घड़ी सुहाईआ। दिशा दक्खण शुरु होवे उसार, इट्ट बाहरली सीस झुकाईआ। नौ इंच दा जिस प्यार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अन्दर लहिणा वारो वार, मिले माण वड्याईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रखे नाल प्यार, प्यार दे बन्धन पंजां लेखां विच बन्द कराईआ।
पंज शब्द लिखणे नाल प्यार, प्यार धुर दा दए बणाईआ। जिन्हां उत्ते होवे ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान”” जैकार, जै जैकार सुणाईआ। सत सत दी साची कार, करनी दा करता आप कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म दुआरे दी नींह दा इक्क शृंगार, वगार दूजे दी दए मिटाईआ।
इट्ट कहे मेरी निमस्कार, पंज कत्तक मिली वड्याईआ। आई चल सचे दवार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सम्मत शहिनशाही अपर अपार, हुक्म रिहा जणाईआ। तूं लगणा भगतां दे ओस दरबार, जिन्हां दा दुआरा बन्द ना कोए कराईआ। जुग चौकड़ी वसदा रहिणा घर बार, घराना इक्को देणा वखाईआ। जिन्हां दा याराना नाल निरँकार, कूड़े नाते गए तुड़ाईआ । ओन्हां दा प्यार प्रेम मुनारा देणा उसार, जो असल विच्चों असल दए समझाईआ। जिस दा सदी पिच्छो सधरां वाला होणा विहार, सद सद सद कर्म सद चारों कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी सेवा लेखे लाईआ।
इट्ट कहे मेरी इक्क बेनन्ती, बिनो कर सुणाईआ। जन भगतां दी सोहे पंगती, संगत बेपरवाहीआ । मैं दर ते आई मंगती, भिखारन वेस वटाईआ। मैनूं लोड़ नहीं किसे अन्न दी, तृखा ना कोए तरसाईआ। मैनूं आसा इक्को चन्न दी, जो आदि जुगादि करे रुशनाईआ। मैं ओसे दा हुक्म मन्नदी, मिन्नता कर कर सेव कमाईआ। जन भगतां दा बेड़ा बन्न्हदी, बन्न्ह के बन्ने देवां लगाईआ। मैनूं लोड़ नहीं छप्पर छन्न दी, शहिनशाह अगे सीस झुकाईआ। मैनूं खिच इक्को गल्ल दी, गल पल्लू पा के दयां दृढ़ाईआ। जन भगतो धन्न ओह आत्म जो परमात्म दा दर मलदी, मालक इक्को रही मनाईआ। अगे ताकत रही नहीं किसे दे बल दी, वलीए छलीए देणे मिटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगे मैं वास्ता पाउदी कद दी, रैण सबाई सीस झुकाईआ। प्रभू तैनूं लोड़ केहड़ी किसे दल दी, शब्दी हुक्म नाल सभ दी जड़्ह दे उखड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी खेल अगम्मी पल दी, पलक अन्दर ख़लक दे बदलाईआ।
इट्ट कहे मैं आई वैरागण, बिरहों अन्दर नीर वहाईआ। होई वड वडभागण, मिल्या बेपरवाहीआ। भगतां आई आखण, सुत्तयां रही जगाईआ। जन भगतो मैं तुहाडी सेवा करन वाली ओह साथण, धुर दा संग बणाईआ। तुहाडे अन्दर जलवा नूरी वेख के बातन, मेरे बाहर वजी वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरे जन भगतां बख्शे सच निवासण, नमस्ते कहि के इक्को मंग मंगाईआ।
इट्ट कहे गुरमुखो मेरे उत्ते सारे लाओ पंजा, पंज आब दी बदली दित्ती कराईआ। नाले लेखा मुके धार बवन्जा, बावन दए गवाहीआ। सीस झुक जाए नाल अकवंजा, इकावन धूढ़ी ख़ाक रमाईआ । सच प्रेम दा अन्तर आत्म पए ओह सुपंजा, जिस नूं सके ना कोए तुड़ाईआ। गुरमुख धार रहे ना कोए दोरंगा, इक्को रंग दए रंगाईआ। मिले मेल सूरा सरबंगा, सूरबीर जोड़ जुड़ाईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरा लेखा दए चुकाईआ।
इट्ट कहे गुरमुखो पंजे वाले मैनूं लाइउ पंजे पोटे, ख़ुशीआं नाल छुहाईआ। मैं इक्को रंग वेखां वड्डे छोटे, नौजवानां विच वजे वधाईआ । अन्तर मन रहे मूल ना खोटे, सति सच मिले वड्याईआ। कूड़ी क्रिया दे होणे टोटे, टुकड़यां विच वंड वंडाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बणा के आपणे पोते, गोबिन्द पुत्तर दी गोद बहाईआ।
१० कत्तक शहिनशाही सम्मत १ धीर पुर दिल्ली
भगत दीवाली दीपक बिलोए, बाल बाल रुशनाईआ। सच समग्री इक्को होए, सति सति इक्को वड्याईआ। सच प्रकाश सदा त्रैलोए, लोक अलोक सहाईआ। प्रेम प्रीती अन्तर मोहे, मुहब्बत बेपरवाहीआ। दोए एक रूप तन अन्तर होए, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत दीवाली जाणे कोए, जुग चौकड़ी सार कोए ना आईआ। राम राम नूं देवे ढोए, प्रणाम विच सीस निवाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दीवाली इक्क वखाईआ। भगत दीवाली कहे मेरा जगदा दीप, दीपक करे रुशनाईआ। मेरी ओस दे नाल प्रीत, जो प्रीतम पतिपरमेश्वर रिहा वखाईआ। मैं वेख्या लँघ के सच दहलीज, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी रखी रीझ, बिन नेत्र नैण अक्ख उठाईआ। सो मिल्या साहिब हबीब, तबीब नूर ख़ुदाईआ। जलवा तक्क अजीब, हैरानी विच तकाईआ। जिस दा लेखा शाह ग़रीब, ग़ैरां करे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दीवाली इक्क वखाईआ। दीवाली कहे मैं भगतां जोगी, जुग जुग राह तकाईआ। जिन्हां नूं साहिब सचे दी आ गई सोझी, गृह मन्दिर होई रुशनाईआ। उन्हां दी पूजा करन लोकी, परलोक वजी वधाईआ। खेल वेख के ठाकर मौजी, मजलस इक्को घर सुहाईआ। जिस दीवाली नूं वेख के गए वेदी सोढी, नानक गोबिन्द अक्ख खुल्हाईआ। सो दीपक लो प्रकाश देवे ओहदी, जिस दी जोत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दीवाली दए दृढ़ाईआ। भगत दीवाली कहे मैं सदा रहां दिन रात, दिवसां वाली ना वंड वंडाईआ। अठ्ठे पहर रखां प्रकाश, प्रेम नूर रुशनाईआ। दीपक विच्चों दीपक दी देवां लाट, ललाट करां रुशनाईआ । जन भगतां दी मेटां वाट, अधवाटा पन्ध मुकाईआ। मंज़ल वखा के घाट, घाटे पूर कराईआ। आत्म दी दस्स के ज़ात, परमात्म दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। दीवाली कहे मैं आई विच संसार, दीवे बत्ती सभ दे गुल कराईआ। मेरे शहिनशाह दा शहिनशाही विवहार, साची शमअ ना कोए जगाईआ। खेड़े उजड़े विच संसार, बेड़े कूड़े दयां डुबाईआ। भगतां करां प्यार, प्रेमीआं लयां उठाईआ। जिन्हां ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान” बोलया जैकार, उन्हां देवां माण वड्याईआ। दीआ बाती कमलापाती बाल के अगम्म अपार, तेल बत्ती बिना दिता टिकाईआ। सो जगदा रहे सद भगतां वाली प्रभात, नूर इक्को इक्क रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सच करे रुशनाईआ। भगत दीवाली कहे मैनूं लोड़ नहीं दीआ बत्ती, तेल वाली ना आस रखाईआ। मैं भगतां नूं मिलाउणा धुर दा कमलापती, जिस नूं मिलयां जोत ना कोए बुझाईआ। एहो खेल लगे हच्छी, अच्छी तरह दृढ़ाईआ। जन भगतां करां
पक्की, हुक्म दस्सां बेपरवाहीआ। जन भगतो सच दीवाली वेखो आपणी उस अक्खीं, जो अक्खीआं दे पिच्छे अक्खी दित्ती लगाईआ। जिथ्थे अन्धेर रहे ना रती, दिवस रैण होए रुशनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दे के इक्क मती, मतलब गुरमुखां हल कराईआ।
दीवाली जगत कहे मैं चुक्क के वेख्या पर्दा, नैण अक्ख नाल बदलाईआ। लेखा जाणयां घर घर दा, वेखी सर्ब लोकाईआ । दीपक तेल बाती नाल तकया बलदा, थोड़्हे समें लई रुशनाईआ। जगत जहान दीपक जलदा, रैण सबाई तक्की हाल दुहाईआ । जिन्हां उत्ते भाणा वरतना कलिजुग कल दा, कालख टिक्के ना कोए मिटाईआ। लेखा मिलणा कूड़े फल दा, कर्मां दी होए सज़ाईआ । शेर बुकणा दो जहान वड्डी झल्ल दा, झलक आपणी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दीवाली दए बुझाईआ। जगत दीवाली कहे बहुते दीवे होए गुल, रोशन ना कोए कराईआ। माटी दा प्या ना कोए मुल्ल, कीमत ना कोए चुकाईआ। सच ना तुल्या तुल, लहिणा हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। मन वासना गए भुल, भरम भरी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दीवाली घर घर दए दुहाईआ। जगत दीवाली कहे साचा वेखो जगदा इक्को दीआ, जो दीवानख़ान्यां करे रुशनाईआ। उस दे वेखण दा कर लओ हीआ, हिम्मत नाल आपणा आप उठाईआ। साची दीपक जगाउण वाली बण जाओ त्रिया, त्रीमत आपणा रूप बदलाईआ। मिल के प्रेमी सच्चे प्रीआ, दीपक जोत करे रुशनाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों अन्तिम हीआ, हरि जू हरि हरि दए समझाईआ। अगे भोगणा सभ ने आपणा किया, कीमत सके ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत दीवाली रिहा समझाईआ। जगत दीवाली कहे मैनूं आउँदा रिहा डर, डर डर रिहा सुणाईआ। ख़ुशी होई नहीं घर घर, थोड़्हयां विच्चों बहुते रहे पछताईआ। मंज़ल वेख्या ना किसे चढ़, सति दीपक ना कोए चमकाईआ। ख़ाली वेख के किले गढ़्ह, मैं अन्दरों करां दुहाईआ। इउँ भासदा जिवें सभ दी उखड़न वाली जड़्ह, सिर सके ना कोए उठाईआ। दीआ दीपक रिहा कोई ना बल, बलदी अग्ग ना कोए बुझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन भगतां साचा दिता किसे ना फल, कूड़ कुड़यारां दीवे गुल रिहा कराईआ।
११ कत्तक शहिनशाही सम्मत १ सप्त रिषी आश्रम, हरिदुआर यू० पी०
विष्नूं किरपा करी आपार, अपरम्पर धार चलाईआ। गंगा गंगोतरी गंगवरती दे आधार, दृष्ट दया कमाईआ। हुक्म
अगम्म अथाह संदेसा सच विवहार, शब्द अनादी नाद वजाईआ। आसा तृष्ना मनशा वेख संसार, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। ब्रह्मा ब्रह्म ततव तत जगत पसार, सृष्टी रंग रंगाईआ। राज जोग जगत भगत भोग वेख सिक्दार, भेव अभेदा अछल अछेदा बोध अगाध दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, विष्न विश्व विशेष आपणा हुक्म वरताईआ। विष्नूं गंगा दए ज्ञान, अगला मार्ग दृढ़ाईआ। जिस दा अक्खरां तों बाहर वख्यान, निरअक्खर दए गवाहीआ । सति सरूप खेल विष्नूं भगवान, मेहरवान दया कमाईआ। जटा जूट महां बलवान, शंकर शाह सरनाईआ। धुर फ़रमाना हुक्म धुर नौजवान, नाम डंका इक्क वजाईआ। जिस दा शास्त्र साख्यात ओह करन ब्यान, विद्या बल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गंगा गहर गम्भीर बेनज़ीर लातस्वीर आपणी धार उपजाईआ। विष्नूं धार गंगा जल, पाणी अमृत रूप प्रगटाईआ। जिसदी सार कोई ना पावे जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ला पर्बत थल, समुंद सागर पर्दा ना कोए उठाईआ। कलमे अन्दर हुक्मी रही चल, चिलंत चलत परचलत रंग रंगाईआ। जिस दा हुक्म ओसे दा मेल, भाव भेद भेव आपणे विच छुपाईआ। खेल अन्दर घल, भागीरथ नाल कुड़माईआ। सप्त रिख अन्तर आत्म परमात्म धार रल, बेमिसाल मिसल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सच दित्ती सरनाईआ। विष्नूं धार विश्व कल्याण, जल धारा अमृत रूप प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी खेल महान, महाबली सरनाईआ। भूमिका सच अस्थान, चरन कँवल सरनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण ब्यान, सिफ्तां नाल सलाहीआ। वाक् भविख्त बिना लिख्त विच सृष्ट अनदृष्ट आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार इक्क दृढ़ाईआ। गंगा कहे मैं सची धार ओह गंग, जिस नूं गहर गम्भीर दए वड्याईआ। जिस दा रूप ना कोई रेख रंग, रंग रंगीला सभ नूं वेख वखाईआ। जिस दवारयों लई मंग, मांगत होए झोली डाहीआ। मेरे अन्तर अन्तर भर के प्रेम अनन्द, अनन्द आपणा दिता जणाईआ। मैं ढोला गा के छन्द, तूं मेरा मैं तेरा इक्क आवाज़ अनादी नाद अल्हाईआ। सच प्रकाश चाढ़ के चन्द, नूरी जोत जलवा कर रुशनाईआ। चली ओस दे संग, जो सगला सुबंस बंस तराईआ। सति दुआरे आई ओह कंध, जेहड़ी भारद्वाज आपणे अन्दर लई टिकाईआ। विश्वामित्र लई मन्न, मनसा विच समझाईआ। सप्त सुणन बिना कन्न, अगम्मी होई शनवाईआ। सारे कहिण धन्न धन्न, शंकर वड वड्याईआ। विष्नूं आया सन्ह, सनमुख सोभा पाईआ । निहकर्मी जणाए ओह कर्म, कांडां विच्चों बाहर कढाईआ। जिस दे वहण विच नहीं कोई भरम, भाओ भेव इक्को नज़री आईआ। जिसदा ज़ात पात गोत नहीं कोई वरन, बरन ना वंड वंडाईआ। सची सति सच इक्को सरन, मार्ग इक्क वखाईआ। साची धरनी उत्ते धरन वाला धर्म, दयावान बेपरवाहीआ। परम पुरख दा लेखा किसे लिख्त विच आवे ना पढ़न,
विद्या विच ना कोए समझाईआ । जो रिखी रिषी बिन रिशव तों सच दुआरे मंज़ल चढ़न, निज नेत्र ज्ञान लोचन दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची वड्याईआ। गंगा कहे मेरा माण नाल भागीरथ, भगतां दयां वड्याईआ। कलिजुग अन्त तक रहिणा मेरा तीर्थ, तटां विच सोभा पाईआ। पवित्र पुनीत होणा नीरत, निर्मल निराधार रूप प्रगटाईआ। सति धर्म भरना बीर रस, रसना अन्दरे अन्दर दयां जणाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया करनी वस, दुरमति मैल अन्दरों बाहर कढाईआ। जिन्हां सप्त सरिंग दर्शन पाया बिना अक्ख, आख़र मंज़ल वेख वखाईआ। उहनां दी आदि जुगादी इक्को पक्ख, सगला संग बणाईआ । जो कुछ महात्मा दिता दस्स, ब्यान ग्रन्थां वाला सुणाईआ। इस तों अगे बहुता होर गंगा दा हिस, हसीअत विष्नूं नाल रखाईआ । शंकर संग ना होवे बस्स, बहिस मुबहिस ना कोए वड्याईआ। जिस तट उत्ते विष्नूं भगवान आप होवे प्रगट, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सप्त रिषीआं देवे ओह अगम्मी मति, मन मति बुध तों बाहर बोध अगाध जणाईआ। धुर दा खेल जगत तमाश, तमअ दए रुढ़ाईआ। सच दुआर सच प्रकाश हरी हरि आप, प्रताप आपणे नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदी गाथ अन्त साथ वेखे बेपरवाहीआ। सच भूमिका सच अस्थान, धरनी धरत धवल ख़ुशी मनाईआ । जिस गृह वसे श्री भगवान, काया मन्दिर अन्दर डेरा लाईआ। सति धर्म झुलाए निशान, दो जहान दए वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल मन्नण आन, विष्न ब्रह्मा शिव ढोले गीत अल्हाईआ। नाम धन सति दान जिथ्थे मिले माण, अभिमाण रहे ना राईआ। जिथ्थे आत्मा दा मालक परमात्मा मिले साचा काहन, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। ओथे क्यों ना मिले सुख आराम, शांती आपणा वातावरन लए बदलाईआ। इक्को धुर संदेसा सच देवे पैग़ाम, हुक्म हक सुणाईआ। भूमिका कहे मैं तकया ओह राम, जो राम राम विच समाईआ। जिस दा मुहब्बत वाला जाम, अमृत रस चखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा एथे ओथे निगहबान, हर घट अन्तर लक्ख चुरासी जीव जंत अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धरती सदा ओह करे परवान, जिथ्थे रिषी महारिषी मुनी मुनीश्र बैठे आसण लाईआ। धरती कहे मैं सोहणी धरत, भागां वाली आपणा भाग रही वंडाईआ। जिस दुआरे दवारका वासी आया परत, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दया कमाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी मेटी हरस, हिरस दित्ती मिटाईआ। सच प्रेम प्यार अन्दर कीता तरस, रहमत सच कमाईआ। एथे खेल होणा बाद इक्क बरख़, वार थित एहो मिले वड्याईआ। सचे साधूआं होणी परख, विष्नूं भगवान आपणा रूप लए बदलाईआ। गंगा ने बोल के किहा निधड़क, शब्द अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन आत्म परमात्म प्रभ मिलण दी सिध्धी सड़क, मार्ग इक्को
नज़री आईआ। सृष्टी दा वेखणा कटक, प्रेमीआं दा प्रगट होणा इष्ट, दृष्ट सभ दी सोभा पाईआ। लहिणा चुकणा राम वशिष्ट, वासना सुगंधी राम नाम आपणी महक लए महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धरनी आदि जुगादी वेख वखाईआ। धरनी कहे मेरे उपर धर्म दवार, सुहावना सुहञ्जणा नज़री आईआ। जिथ्थे मेल करे करतार, कुदरत दा कादर वेख वखाईआ। प्रेमीआं दा प्यार, प्यारयां दा उधार, सतीआं दा सतिकार, यतीआं दा जैकार, शंकर त्रिसूल दा वणजार, विष्नूं विश्व दा अधार, गंगा अमृत रस धार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वेखे खेल बेपरवाहीआ। टिल्ले पर्बत नेत्र नैण रहे उठाल, जंगल जूह बेले करन ख़िआल, साची भूमिका बणे साची धर्मसाल, धर्म दुआरा सतिजुग साचा आपणा रूप वटाईआ। जिथ्थे पोह ना सके काल, दीनां बंधप दीना नाथा होए दयाल, चित्रगुप्त लेख सके ना कोई वखाईआ। राए धर्म कोलों करे बहाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धरनी सोहणी वेख वखाईआ। धरनी कहे मैनूं कोई ना जाणयो मिट्टी ख़ाक, गंगा धार दयां वड्याईआ। जन भगतो खोल्ह के वेखो आपणा ताक, बजर कपाटी पर्दा उठाईआ। निरगुण नूर सच तक्को प्रकाश, जोती जोत जोत रुशनाईआ। अमृत आत्म वेखो आबे हयात, जो हयाती दए बदलाईआ। सच्चा मेल जाणो ओह साथ, जो सगला संग निभाईआ। जिस नूं नमस्ते करके मन्नदे रहे रघुपत रघुनाथ, रघुनाथ रग रग विच समाईआ। ओस दे नूर दा होणा प्रकाश, आपणयां भगतां दी वेखणी इक्क जमात, द्वैत दूई वंड ना कोए वंडाईआ। साची धरनी होए रयाइत, विष्नूं भगवान करे अनायत, प्रेमी प्यारयां दी वेखे रिहाइश, बिना पैमानिउँ करे पैमाइश, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। ख़ुशी होवे नहायत, कूड़ी क्रिया दी होवे कफायत, समायत आपणा हुक्म इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी धरती धर्म अस्थान दए वड्याईआ। धरनी कहे मेरा वड्डा भाग, श्री भगवान दिता बणाईआ । जिस दा बुझणा नहीं कदे चराग़, प्रेम दा दीपक करे रुशनाईआ। दुरमति दा लगणा नहीं कोई दाग़, भरमां वाला भरम ना कोए वखाईआ। कुछ लेखा भसुंड काग, सतिजुग त्रेता द्वापर दए गवाहीआ। जिथ्थे गंगा दी रचना रची आदि, अन्त आपे वेख वखाईआ। जिस दा खेल विच ब्रह्माद, ब्रह्मा सपुत्रां दए वड्याईआ। चारे आपणे विच कर विस्माद, सति सतिवाद विच लगाईआ। ओसे दी पिछली दाद, वस्त अमोलक दए वखाईआ। जेहड़ी कलिजुग कूड़ी क्रिया कारन गई गवाच, परदयां विच्चों बाहर दए कढाईआ। मन वासना दी मेट के आंच, अग्नी तत दए बुझाईआ। काया माटी वेख के कांच, साढे तिन्न हथ्थ फोल फुलाईआ। कुछ लहिणा देणा एहनां ·षीआं नाल अज्ज दी रात, राती रुतड़ी रंग रुतड़ी दए गवाहीआ। सारी रैण रहे प्रभात, आप आपणा रूप बदलाईआ। जिस दा लेखा विच नहीं किसे किताब, कुतबख़ान्यां विच्चों
हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जिस परम पुरख दी बिना अक्खरां वाली लुगात, आदि जुगादि आपणे विच छुपाईआ। सो वेखणहारा सोहणा समाज, समझ विच्चों समझ दए बदलाईआ । धरनी कहे मैं मंगां मंगदी रही जुग चौकड़ी आदि, अदनी हो के सीस निवाईआ। जन भगतां मिले सच्चा साथ, संगी साचे वेख वखाईआ। ओस दी पूरी होणी आस, आहिस्ता आहिस्ता मिले माण वड्याईआ। बतरा एह वी कोई कारन ख़ास, रूप लाल लाल रूप दा रंग दिता चढ़ाईआ। इक्क नाल इक्क मेल के आपणा आप, आपे विच्चों आपा लैणा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी धरती सोहणी धवल सच फुलवाड़ी जावे मवल, कँवल गुरमुख लए उपजाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या तकया नाल अक्ख, बिन नैणां नैण खुल्हाईआ। प्रभू किसे तों नहीं वख, घट घट बैठा सोभा पाईआ। गंगा सभ नूं रही दस्स, हउकयां नाल जणाईआ। भगतां दा कदी नहीं रिहा हक, श्री भगवान सभ दे लहिणे दए मुकाईआ। जिथ्थे सपतस रिखी बैठे रहे हस, हस्ती हस्ती विच मिलाईआ। सो हुण ओह धाम जाणा दस्स, सोहणा आपणा रूप बदलाईआ। जिस वेले सर्ब महात्मा सन्तां संगीआं दा होया इक्ट्ठ, अगला लेखा होर दयां दृढ़ाईआ। भाग वेखी अठ सठ, वैराग सभ दा खोज खुजाईआ। सुहावणा इक्क तट, किनारा विष्नूं नज़री आईआ। शंकर खोल्ह के आपणी जट, जटा जूट लैणे उठाईआ । सभ दी इक्को होणी मत, मति मतंतर दए गवाहीआ। धरनी कहे एथे मिलदा ओह भगत, जो आत्म परमात्म नज़री आईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची भूमका आपणे रंग रंगाईआ।