पहली मग्घर शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
आ गया प्रभ ग़रीब निवाजा, निरवैर निराकार बेपरवाहीआ। सच दुआर दा खोल्ह दरवाज़ा, दर आपणा इक्क वखाईआ । जिस ने पार करना लूल्हा लंगड़ा अपाहजा, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। जुग जन्म दा धोणा दाग़ा, दुरमति मैल साफ़ कराईआ। शब्द अगम्मी सुणाउणी आवाज़ा, जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सिफ्त सलाही सारे रहे सुणाईआ । मेल मिलाउणा सति पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणा आपणे विच समाईआ। जन भगतां प्रेम करन दी दस्से जाचा, याचक अन्दरों लए हिलाईआ। भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ माटी काचा, कंचन गढ़्ह दए बदलाईआ । जिस दा बणया रहे आदि जुगादि जुग चौकड़ी राखा, सेवक हो के सेव कमाईआ। उन्हां पूर्बले जन्म दीआं पूरीआं करे आसां, आसा आपणे विच छुपाईआ। चरन कँवल उपर धवल दे के इक्क भरवासा, भाण्डा भरम भउ दिता भनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, । आ गया ओह जिस दी आत्म करे उडीका, मन मति बुध समझ ना कोए आईआ। जिस दी सिफ्तां तों बाहर प्रीता, प्रीतम बेपरवाहीआ। भगत उधारना जिस दी रीता, जुग जुग लए मिलाईआ। लेखा मुका के ऊँचां नीचां, राउ रंक डेरा ढाहीआ। पर्दा लाह के आपणा बीचो बीचा, सहिज सुभाओ वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। आ गया अगे दा वाली, लेखे पिछले रिहा चुकाईआ। हथ्थां तों ख़ाली, भगतां
दी प्रेम प्रीती आपणी झोली विच रखाईआ। दो जहान दा वाली, वारस हो के होए सहाईआ। साचे प्यार दी अन्तर दे के लाली, लाल गुरमुख लए प्रगटाईआ। जिन्हां नूं नैणां नाल तक्के आदि शक्ति जोत ज्वाली, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता वेख वखाईआ। आ गया जेहड़ा कटणहार विछोड़ा, विछड़यां लए मिलाईआ। जेहड़ा आत्मा परमात्मा दा सदा इक्ट्ठा रखे जोड़ा, जोड़ी विच्चों ना होए जुदाईआ। जन भगतो जुगां नालों एह समां थोड़्हा, जो थोड़्हे दिनां विच मुकाईआ। जिस ने सस्से उपर लाया होड़ा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। भगत प्रेम और का औरा, भेव अभेदा रिहा छुपाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों बण के चोरा, चोरी चोरी भगत लए जगाईआ। अज्ज वेखण आया ओह अजीत ते ओह जोरा, जोर अन्दरे अन्दर प्रगटाईआ । कल्गी वाले दा ओहो तोड़ा, जो घमसान विच आपणा रंग बदलाईआ। एह खेल अगम्मी जोती शब्दी दोहरा, तत्तां वाली ना कोए कुड़माईआ। सारी सृष्टी नूं दृष्टी अन्त जवाब दे के कोरा, सन्त सुहेले लए मिलाईआ। चार कुण्ट जन भगतां देवे प्रेम दीआं घनघोरां, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख ख़ुशी मनाईआ। तुहाडे नालों प्रभ नूं तुहाडी बहुती लोड़ा, लुड़ींदे साजण लए जगाईआ। जिन्हां अन्तर निरन्तर दे के नाम इक्को फुरना फोरा, फुरने सारे दित्ते मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह हो के बेपरवाही विच समाईआ। आ गया हिरदे दा मालक, मलकीअत भगतां वेख वखाईआ। आ गया दो जहानां दा सालस, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। आ गया जोत सरूप शब्दी धार ख़ालस, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आ गया जिस ने जुग जन्म दी निंद्रा लाही आलस, असल आपणा रूप प्रगटाईआ। आ गया एथे ओथे दो जहानां प्रितपालक, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दे ओहले दए चुकाईआ। आ गया अगम्म अथाह, अलख अगोचर बेनज़ीर नज़री आईआ। जो जुग चौकड़ी सभ नूं लाउदा रिहा दाअ, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। थोड़्हा थोड़्हा झोली पा के सति सतिवादी नाँ, नाउँ निरँकार संदेश दिता सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सीस गए झुका, नमसतयां विच ढोले गए गाईआ। बेअन्त बेअन्त कहि के गए ख़ुदा, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। हक हकीकत गए समझा, भविख्तां विच शनवाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण धार बण मलाह, बेड़ा धुर दा वेख वखाईआ। जन भगतो तुहाथों कदी ना जावे पल्लू छुडा, जन्म जन्म दे टुट्टयां रिहा मिलाईआ । सच दुआर दी नींह आया धरा, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हे बणाणे गवाह, जो कलिजुग अन्तिम शहादत देण भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा चरनां विच लए वसा, वासा आत्म परमात्म नाल रखाईआ।
खब्बा चरन कहे बलिहारी बलिहारी, बलिहार मिली वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मेरी आई वारी, वारता पिछली दयां सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर निमस्कारी, अवतार पैगम्बर गुर सीस निवाईआ। भगत सन्त धूढ़ मंगण छारी, सूफ़ी ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी खेल अपर अपारी, पतिपरमेश्वर आप कराईआ। जिस दा लेखा लिख्या ना किसे लिखारी, कलम शाही अक्खर वंड ना कोए वंडाईआ। तूं मालक ख़ालक आदि जुगादि वड संसारी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो एथे ओथे दो जहानां वड सिक्दारी, भूपत भूप भूप अख्वाईआ। जिस दा रूप अनूप ना पुरख ते ना नारी, जोती जोत डगमगाईआ। जिस दा सच दुआर सचखण्ड मुकामे हक अटल मनारी, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिथ्थे दर दरवेश ना कोए दरबारी, सेवक सेव ना कोए कमाईआ। रवि ससि ना कोए उज्यारी, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ । ओह खेल करे करतार मेहरवान आपणी धारी, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। दाता जोधा सूरबीर वड बलकारी, निराकार भेव चुकाईआ। जिस दा राह तकदे गए गुर अवतार पैगम्बर ज़िंदगी सारी, तत्तां वाला चोला तन हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो खेल रिहा वखाईआ। सज्जा चरन कहे मैनूं कहो शाबाश, मैं आपणा आप ल्या बदलाईआ। काअबे दी पूरी कर के आस, आसा वाले नाल मिलाईआ। जिस दा अगला खेल तमाश, समझ सके ना कोए जीव लोकाईआ। जिस ने लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त अन्दरों वेखणा बदमाश, परदयां विच्चों पर्दे फोल फुलाईआ। सुरती शब्दी गोपी काहन कर कर वेखणी रास, कवण नटुआ मनुआ भेव चुकाईआ। जिस ने रूह बुत्त ख़ाक वेखणा पाकी पाक, पतित पावन पर्दा लाहीआ। जिसने सच स्वामी अन्तरजामी बण के तकणा साक, सज्जण सुहेला कवण अख्वाईआ। सो प्रेम प्रीती अन्दर चढ़ के उपर राक, राकब हो के खोज खुजाईआ। जिस सृष्टी करनी बेताब, हर हिरदा दए हिलाईआ। गोबिन्द दा इक्को भविख्त वाक्, जो माछूवाड़े पुरख अकाल गया जणाईआ। सज्जे चरन दा जगत वाला तोड़ के नात, अन्तर अन्तर आस रखाईआ । खब्बे विच तेरे प्यार दा होवे वास, वास्ता सिध्धा भगतां नाल रखाईआ । शब्दी शब्द करके बचन बलास, बिहबल हो के दिता सुणाईआ। पुरख अकाल मार के थाप, गोबिन्द दिता हिलाईआ। जिस वेले निरगुण धार तेरा धुर दा हो के आवां बाप, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ । नव नौ चार वेख गुस्ताख़, भेव अभेद दयां खुल्हाईआ। आसा कदे ना होवे निरास, प्रभास लेखा दयां चुकाईआ। बिन तेरे मेरे गोबिन्द कोई ना जाणे बात, शब्दी शब्द ना कोए शनवाईआ। एह सभ तों वखरी रात, जो रुत कलिजुग विच सतिजुग दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। खब्बा चरन कहे मेरी बदल गई हस्ती, हस हस रिहा जणाईआ। मेरे
अन्दर प्रगट हो गई ओह मस्ती, जो मस्ताना भगतां रिहा बणाईआ। सच प्रीती मिल गई सस्ती, भजन बन्दगी दी लोड़ रही ना राईआ। घर ठाकर मिल गया प्रीतम अर्शी, जो लेखा दए मुकाईआ। जो भगतां दा सदा ग़रज़ी, ग़रजमंद हो के वेखे थाउँ थाँईंआ। ग़रीब निमाणयां दी सुण बेनन्ती अर्ज़ी, आरज़ू सभ दी खोज खुजाईआ। बेशक बाहरों तत्तां वाली वरदी, अन्दर जलवा नूर ख़ुदाईआ। एह शरीर ख़ानाबावरची, तुहाडा नाम भण्डारा त्यार कर के तुहानूं रिहा वरताईआ। लक्ख चुरासी विच्चों अकवंजा सौ कीता भरती, दूजिआं दा फुलका दिता मुकाईआ। ग्यारां लक्ख दा बणना दर्दी, दुखियां विच्चों दु:ख लए मिटाईआ। बाकी खेल वेखणी जग दी, मन वासना विच फिराईआ। खब्बा चरन कहे मैं हरि संगत वेखणी सजदी, जो सज्जण मिल के ख़ुशी मनाईआ। घड़ी सुहञ्जणी होई अज्ज दी, पहली मग्घर दए गवाहीआ। तुहाडी प्रीती जाए वधदी, अन्दर वड़ ना कोए अटकाईआ। तुहाडी ख़ुशी होवे रग रग दी, राग आपणा गए सुणाईआ । ज़िंदगी लँघ गई पिच्छे विछोड़े वाली हद दी, अगे करे ना कोए जुदाईआ। जिन्हां दी आत्म परमात्म नाल बज्झ गई, ओह नढ्ढे बच्चे बाले इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक्क सरनाईआ। खब्बा चरन कहे मैनूं याद आया ओह वक्त, सुन्नी रैण दए दुहाईआ । जिस वेले गोबिन्द अकेला सुत्ता फ़कत, फ़िकरा इक्को ढोला गाईआ। बेशक तूं वस्या उपर अर्श, मैं फर्श डेरा लाईआ। मैनूं आपणयां बच्यां उत्ते आ गया तरस, जो गुरमुख लए बणाईआ। आपणे तन दे तेरे उत्तों वार दित्ते निधड़क, ख़ुशी ग़मी ना कोए बणाईआ। अगे मार्ग दे दे इक्को सिध्धी सड़क, सांझे यार नूर ख़ुदाईआ। तेरे प्रेम विच ना होवे कोई अटक, अद्धविचकार ना कोए फिराईआ । मेरी तेरे नाल शर्त, सहिजे दयां समझाईआ। जे मुड़ के आवां परत, पतिपरमेश्वर तैनूं नाल मिलाईआ। उन्हां प्रेमीआं प्यारयां दा देणा कर्ज़, जो खण्डे दी धार आया सवाईआ। जोधा सूरबीर मर्दाना मर्द, तुध बिन दूजा अवर ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हस के किहा मेरे कोल जुगां जुगां दी फ़रद, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। जिस वेले सारी सृष्टी होणी नपड़द, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। सति धर्म होणा ग़रक, सति सच ना कोए जणाईआ। माणस रूप होणा खर खरक, कूड़ी क्रिया खेह उडाईआ। ओस वेले प्रेमी प्यारयां देणा दरस, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जन्म जन्म दी मेटणी हरस, हवस देणी बुझाईआ। प्रेमी प्यारयां उत्ते कर के तरस, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कोई देर नहीं लाउणी साल महीने बरख, घड़ी पल ना वंड वंडाईआ। अन्दरे अन्दर निज नेत्र देणा फ़र्क, फुरने नाल जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सरनाईआ। खब्बा चरन कहे मैं अगे गया वध, वाधा भगतां नाल रखाईआ । घर घर बैठयां सुणाउणे ओह सद, जो छन्दां विच्चों सोभा पाईआ। अगले पैंडे दी
मुकणी हद, कर्मां दा कांड चुकाईआ। परमात्मा नालों रहिण नहीं देणे अलग, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। फड़ के हँस बणाउणे कग, जो चल आए सरनाईआ। दरस करौंणा उपर शाहरग, नौ दुआरे डेरा ढाहीआ। नाम सुणाउणा शब्द अनहद, हद कूड़ी बाहर लँघाईआ। अमृत जाम प्याउणा मधु, निझर झिरना रिहा झिराईआ। दीपक जोत जाए जग, घर घर होए रुशनाईआ। दोहां दा ताल इक्को जाए वज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। खब्बा चरन कहे मैं बड़ा सिध्धा, सिध्धे रस्ते दयां पाईआ । किसे कम्म नहीं आउणीआं नौ निधां अठारां सिधां, भगतां चरनां हेठ रखाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी दस्सां बिधा, सोहँ ढोला इक्क पढ़ाईआ। रस देवां घर निजा, अमृत धार वहाईआ। परम पुरख परमात्म मिलावां ओह पिता, जिस नूं पतिपरमेश्वर कहि के सारे रहे गाईआ। जिस गोद उठाउणा वड्डा निक्का, बाल जवानां होए सहाईआ। जिस दा सतिजुग चलणा साचा सिक्का, बाकी सभ दी करे सफ़ाईआ। सभ नूं भुल जाए पिछला पिच्छा, पश्चाताप विच लोकाईआ। जन भगतां प्रभू करे आप रिछा, रच्छक हो के वेखे थाउँ थाँईंआ। जिस खेल खलाई मच्छां कच्छां, जल थल महीअल वस्या बेपरवाहीआ। ओस दीआं भावें जगत वालीआं नहीं अक्खां, लक्ख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा मुकाईआ। खब्बा चरन कहे मेरी वेख्यो चढ़त, चढ़दी कला दयां वखाईआ। लक्ख चुरासी तोड़ के कूड़ कुड़यारे धड़त, धड़े विच्चों धड़ा दयां बणाईआ। पिछली सभ दी पूरी कर के लिख्त पढ़त, अग्गे प्रभ दा हुक्म सुणाईआ। सभ दी बाज़ी अन्तिम होई जो लाई शर्त, शर्तीया पूर कराईआ। बीस इकीसा खेल ना रिहा फ़र्क, जगदीसा वजे वधाईआ। जिस दा हुक्म संदेसा फ़रमान अर्श फर्श, सुनेहड़े सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। खब्बा चरन कहे मेरा वधदा जाए बल, बली बलवान दित्ती वड्याईआ। मैं भगत दुआरे अगे अगे आया चल, भज्जया वाहो दाहीआ। सृष्ट सबाई नाल कर के छल, अछल छल आपणा फेरा पाईआ। प्रेमीआं अन्तर अन्तर रल, मिल के वेखी वजदी सची वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी पैज रिहा रखाईआ। खब्बा चरन कहे मैनूं सारे कहिंदे खब्बा, ख़बर धुर दी दयां सुणाईआ। सृष्ट सबाई घर घर करना रब्ब रब्बा, रब्बी भेव कोए ना पाईआ । शाह सुल्तानां बदल देणी तबअ, तबीअत ठीक ना कोए कराईआ। मैं जगत खेल करन नूं बड़ा कब्बा, नौ खण्ड करां लड़ाईआ । मैं वंड वंडणी नहीं कोई मुसततील मरब्बा, गोल मोल ना कार कमाईआ। मैं दुनिया नूं कटणा विच्चों गभ्भा, दो फाड़ देणा कराईआ। इक्की साल हुक्म अन्दर रिहा बध्धा, पिच्छे पिच्छे चलया थाउँ थाँईंआ। धन्न वड्याई मेरे प्रभ ने मैनूं दिता सद्दा, सदके वारी घोल घुमाईआ। मैं दर्शन पाया ओस शब्दी
शेर बग्गा, जो दस्म दवारी सभ नूं तुणकीआं रिहा लाईआ। ओस तों अगे कोटां विच्चों किसे ना वेख्या मज़ा, मजलस बहि के ख़ुशी ना कोए बणाईआ। जूठयां झूठयां सभ नूं देणी सज़ा, सज्जा चरन पिच्छे ल्या बदलाईआ। किसे नाल करना नहीं कोई दग़ा, फ़रेबीआं वाला फरेब ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। खब्बा चरन कहे मैं हुण नहीं रहिणा पैर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे देणीआं बदलाईआ। जन भगतां दे अन्दर करनी सैर, घर घर विच फेरा पाईआ। साचे प्यार दी दे के लहर, लहिणा देणा वरताईआ। भेव खुल्हा के गम्भीर गहर, गवर देणा समझाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त बोध अगाध कोई गा ना सके शायर, कल्मयां विच ना कोए वड्याईआ। जिस दा सभ तों वखरा निराला इक्को शहर, चार दीवार ना कोए बणाईआ। इक्को ढोला गाए आपणे बहिर, छत्ती राग ना कोए समझाईआ। जिस दा किसे दे नाल नहीं कोई वैर, भाणे विच भाणा दए वखाईआ। जन भगतां नूं पा के आपणी मेहर वाला ख़ैर, ख़ैरखाह आपणे लए बणाईआ। पीण ना देवे कोई प्याला ज़हिर, कूड़ी क्रिया अन्दरों बाहर कढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ। खब्बा चरन कहे मैं चार कुण्ट आउणा घुंम, घुंमण घेरी वेखणी जगत लोकाईआ। माणस मानव मानुक्ख वेखणे गुण, अवगुण लेखा नाल जणाईआ । सभ दी पुकार आउणी सुण, अन्दर अन्दर ध्यान लगाईआ। भगत सुहेले आउणे चुण, जो सिध्धे प्रभ नूं रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। खब्बा चरन कहे जन भगतो याद रहि जाए पहली मग्घर, चार जुग वजे वधाईआ। जिस विच भगतां दी पूरी होवे सध्धर, सद्दे दे के लए उठाईआ। एथे ओथे दो जहानां कर के कदर, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। साचे तख्त बहि के करे अदल, इन्साफ़ इक्को इक्क जणाईआ। बेशक कायनात जाए बदल, सृष्टी दृष्टी दए बदलाईआ। जन भगतां अन्दरों मन वासना कर के कतल, कूड़ी क्रिया बाहर कढाईआ। सच किनारा वखा के इक्क पतण, पतिपरमेश्वर पार लँघाईआ। जिस दे मिलण नूं कोटन जन्म करदे रहे यतन, ओह यथार्थ गया आईआ। तुहानूं आपणे नाल लै जाए ओस वतन, जिथ्थों बेवतन ना कोए कराईआ। जिथ्थे आत्म परमात्म इक्को रूप हो के वसण, दूजा रंग ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। खब्बा चरन कहे मेरी चढ़दी वेखो कला, कल आपणी दयां वरताईआ। सृष्टी नूं सृष्टी दा दे के पिछला फला, पूर्ब लहिणा रिहा मुकाईआ । हुक्मे दा कर के हल्ला, हालत दयां बदलाईआ। किसे दा नाअरा अली अल्ला, अलामत सभ नूं दयां वखाईआ। चार कुण्ट कुण्ट चार चार वरन कर के अछल अछल्ला, वल छल आपणी धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम फड़ा के पल्ला, पलक अन्दर भगतां
दए उठाईआ। खब्बा चरन कहे जन भगतां बदल देणी पलक, पल पल वेख वखाईआ। नाता तोड़ के कूड़ी ख़लक, ख़ालक देणा मिलाईआ। पूर्ब चुका के कर्ज़, लहिणा देणा दवाईआ। अगला खेल असचरज, अचरज लील्हा दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, थोड़्हा लेखा इशारयां नाल समझाईआ । खब्बा चरन कहे मैथों सुण लओ ख़बर, बेख़बरां दयां जणाईआ। शब्दी शेर बण के बब्बर, बबरीआं सारीआं दए भनाईआ। वासा करा के मढ़ी कबर, गोरां दए वड्याईआ। जन भगत बणा के आपणे टब्बर, विछड़े लए मिलाईआ। सच प्रीती दा दे के सबर, प्याला इक्को दए प्याईआ। दरस करा के उपर अम्बर, अमर आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। खब्बा चरन कहे मैं दयां संदेसा, सुत्यां सुत्यां सुत्यां जगत उठाईआ। पतिपरमेश्वर इक्क नरेशा, नर नरायण वजी वधाईआ। जिस दा जोत सरूप शब्दी लेखा, भेखी भेख बणाईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोई केसा, ना कोई मूंड मुंडाईआ। माँ पित ना बेटी बेटा, अंग साक ना कोए दृढ़ाईआ। निरगुण जोत धुर दा नेता, नर निरँकार सच्चा शहिनशाहीआ। जो कलिजुग अन्तिम खेलण आया खेडा, आप आपणी खेल बणाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दर घर घर फोल फुलाईआ। खब्बा चरन कहे मैं भगतां अन्दर जाणा वड़, रातीं सुत्तयां चोरी कमाईआ। ओस मंज़ल जाणा चढ़, जिथ्थे जगत अक्ख ना कोए तकाईआ। सच प्रेम विच जाणा जड़, रूप आपणा लैणा बदलाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के लड़, कन्नी इक्को देणी वखाईआ। बंक सुहा के काया गढ़्ह, साढे तिन्न हथ्थ देणी वड्याईआ। लेखा चुका के चेतन जड़्ह, सूख़म इक्को नज़री आईआ। जिस दा लहिणा ओसे दा वर, घर आपणा दए सुहाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक होए सहाईआ। खब्बा चरन कहे जिन्हां रो रो कीता वरलाप, नेत्र नैणां हन्झू वहाईआ। उहनां दे कोटन कोटि जन्म दे कटे पाप, दुरमति मैल दित्ती धुआईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पाक पवित्त दिते कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, जीवण जुगत दित्ती समझाईआ। पिता पूत दा जोड़ के नात, धुर दा संग बणाईआ। दरस दिखा के साख्यात, सगला लेखा दिता मिटाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा लेखा वाच, वाचक हो के खोज खुजाईआ। जन भगतां दी प्रेम प्यार दी सोहणी चढ़दी वेखी बरात, ख़ुशीआं नाल ताअने तरानयां विच गाईआ। अन्दरों मुहब्बत विच मुशताक, मुश्किल गए भुलाईआ। गोबिन्द नूं चेता आया ओस प्रभास, जिथ्थे आसण सिँघासण सोभा पाईआ। पुरख अकाल दा अकल कला वाला वाक्, वाक्या सच दए जणाईआ। तिन्हां दा मेला होया नाल इतफ़ाक, इतआदिक आपे लए मिलाईआ। जेहड़ा लेखा रहि गया बाकी पहली वसाख, सो पहली मग्घर दिता भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन
साचे लए मिलाईआ। खब्बा चरन कहे मैं हरिजन वेखे मिलदे, मिलणी जगदीश कराईआ। भाओ जाणने डूँग्घे दिल दे, राज़ां विच्चों राज़ प्रगटाईआ। नज़ारे वेखणे ओस पिर दे, जिथ्थे हुन्दी सदा रुशनाईआ। जिथ्थे फुल्ल अगम्मी खिलदे, ग़ुंचा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे जाणे इल इल दे, इलाही आपणा भेव खुल्हाईआ। खब्बा चरन कहे मैं करने सर्ब तलाश, हुक्म धुर दा सेव कमाईआ। भगतां विच्चों थोड़्हे लभणे ख़ास, जो ख़ाहिश अन्दरों रहे वधाईआ। जिन्हां दा प्रभ दी याद विच स्वास, सो साहिब नाल मिलाईआ । नाता तोड़ के मात गर्भ वास, नौ अठारां लेख मुकाईआ। वस्त दे अगम्मी दात, झोली अन्तिम दे भराईआ। भगतां नाल मिला के सच जमात, पट्टी भगवन वाली देणी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवे आप सहाईआ। खब्बा चरन कहे भगतो कोई नहीं करनी सोच, सोचयां हथ्थ किछ ना आईआ। जिस दा दर्शन रहे लोच, सो लोचा पूर कराईआ। तुहानूं मिलदा रहे रोज़, सोवत जागत नज़री आईआ। प्रीतम नाल मिल के माणयो मौज, मजलस आपणी लैणी बणाईआ। तुहानूं जिस ने ल्या खोज, तुहाडी खोज दित्ती गंवाईआ। नेत्र खोल्ह के तक्को नाल होश, हौसला दए वधाईआ। नाम प्रीती अन्दर कर मदहोश, मधुर धुन रिहा सुणाईआ। ख़ुशीआं विच आ के जोश, टप्पे नच्चे कुद्दे वाहो दाहीआ। अगे तुहाडे प्रभू नहीं रहिणा ख़ामोश, खाह मखाह तुहानूं लए जगाईआ। उहनूं आपणे भगतां मिलण दा बड़ा शौक, दो जहानां वेखे थाउँ थाँईंआ। उहनूं आत्म परमात्म नाता बणाउण दा मजा ओह ख़ौंत, जो ख़तरे तों बाहर कढाईआ। जिस दी गुरमुख नारी कदे ना जावे औंत, जुग चौकड़ी निशाना दए खुल्हाईआ। सो पुरख बिधाता निरगुण हो के गया पहुंच, निराकार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद लेखा दए चुकाईआ। खब्बा चरन कहे मैं सभ नूं करां प्यार, प्रेमीआं प्रेम जणाईआ। जिन्हां नूं मिल्या साचा यार, कूड़े यराने गए तुड़ाईआ। इक्को बोल के हक जैकार, हकीकत पर्दा लाहीआ। इक्को वेख के सच दरबार, जगत दुआरे डेरा ढाहीआ। जेहड़े विछोड़े वाले दिन चार, कटे सहिज सुभाईआ। दिल्ली जा के बणाया ओह दरबार, जिस दरबारी ख़ाक देणे रलाईआ। जिस ने छब्बी पोह मारनी ललकार, हुक्मी हुक्म मनाईआ। निरगुण निरवैर आ गया ओह निरँकार, जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर सिफ्तां विच गए सुणाईआ। जे अक्खरां उत्ते आया नहीं एतबार, जोत सरूपी दए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि संगत वेख वखाईआ। खब्बा चरन कहे मैं हरिसंगत वेख्या, इशारा अन्तर आत्म खोज खुजाईआ। सच प्रीती अन्दर रहे गा, ढोला इक्को इक्क सुणाईआ। नीर नैणां रहे वहा, बेहबल रूप वटाईआ। बाहां उपर रहे उठा, विछोड़े विच देण दुहाईआ। पुरख अबिनाशी दया कमा, दयानिध दए वड्याईआ। सच स्वामी गया आ,
आज्ञा विच अगे लए रखाईआ। जिस दी गुर अवतार मंगदे गए दुआ, तोबा तोबा कहि सुणाईआ। जिस नूं कहिंदे रहे सच्चा पातशाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ। खब्बा चरन कहे मैं वेखी संगत उह, जिन्हां दी उसतत गुर अवतार रहे गाईआ। जिन्हां दे अन्दर इक्को दी होई लो, जगत अन्धेरे सर्ब मिटाईआ। जिन्हां दी आत्म परमात्म नाल गई छोह, नाता बिधाता नाल रखाईआ। माया ममता हउमे हंगता गए खोह, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ । उन्हां नाल सतिगुर कदे ना करे धरो, आपणे नालों होए ना कदे जुदाईआ। ओस धागे विच लए परो, जो रविदास चमारे दिता फड़ाईआ। तुहाडे अन्दर वड़ के ज़ामन गया खलो, ख़ालस आपणा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी दया कमाईआ। खब्बा चरन कहे मैं वेखे सतरंग निशाने नौ, नवां रंग रहे वखाईआ। जेहड़ा दिल्ली दुआरे आया भौं, भवजल पावे सर्ब लोकाईआ। जन भगतां लेखा मुका के हंगत हउँ, हँ ब्रह्म दिता समझाईआ। उन्हां दी अन्तर आत्म सेजा जाए सौं, सोहणा संग बणाईआ। गुरमुख अगे कोई रहे ना काउँ, कागां डार ना कोए रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे बण के धुर दा पिता माउँ, बाल अंञाणे गोद उठाईआ। खब्बा चरन कहे मैं झुलदे वेखे निशान, निशाना आपणा रहे वखाईआ। जिन्हां दे अन्दर आया ज्ञान, गुण गहर गम्भीर गाईआ। ढोले गाउँदे विच मैदान, नादत करे शहिनशाहीआ। ओह चतुर सुघड़ स्याण, सन्त सुहेले नज़री आईआ। जिन्हां दा लेखा विच जहान, जहालत दए मिटाईआ। तोड़ के माण अभिमान, सच प्रीती दित्ती समझाईआ। खब्बा चरन कहे जिस दर्शन कीता आण, आनन फ़ानन जरमां दा लेखा दए मिटाईआ। दर आए सारे परवान, परवानयां वांग सड़न दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडे अन्दर जग जाए ओह शमांदान, जिस दी तेल बती ना कोए बदलाईआ । जन भगतो विछड़या नहीं विछड़यां दी करन आया पहचान, मेहरवान हो के आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे आपणे विच टिकाईआ। खब्बा चरन कहे मैं वेखी लँघदी चौकड़, चौकड़ीआं आपणा रूप बदलाईआ। बिना प्रभू तों भगतां दी कटी किसे ना औकड़, ओड़क सारे पल्लू जाण छुड़ाईआ। सो भगत श्री भगवान दुआरे पहुंचण, बिना पहुंच तों भगत ना कोए अख्वाईआ। कलिजुग साध कलिजुग दी बण के सौंकण, अक्खरां दी करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला इक्को नज़री आईआ। खब्बा चरन कहे भगतो मैं चिरां पिच्छो दस्सण आया तदबीर, तरह तरह समझाईआ। सभ तों पहला खब्बे चरन नाल लगया कबीर, काअब्यां गया भुलाईआ। तक के जलवा नूरानी ओह तस्वीर, जिस दी मसव्वर ना कोए खचाईआ। बदल गई ज़मीर, अमीर वज़ीर मिटी छाहीआ। जिधर तकया इक्को इक्क फ़कीर,
फ़िकरा इक्को इक्क सुणाईआ। जिस नाल कदे ना होवे दलगीर, तत्तां विच्चों तत ना करे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पैर पैर विच्चों बदलाईआ। खब्बा चरन कहे फ़रीद ने कीती मुशंदगी, मुश्किल आपणी हल्ल कराईआ । मंगी दात खैर पा दे बन्दगी, बन्दना दे समझाईआ। बख्शिश कर आपणे अनन्द दी, अनन्द अनन्द दे प्रगटाईआ । हरस मिट गई कूड़ी संग दी, पर्दा लै चुकाईआ। तृष्ना मिट गई ममता मम दी, मोह दे गंवाईआ। लोड़ रही ना तन दी, हड्डीआं खल्ल सुकाईआ। प्यास ना रही जल दी, तृखा ना कोए हल्काईआ। वड्याई रही ना बल दी, जोबन ना रंग चढ़ाईआ। ख़बर नहीं है कल दी, तेरा कलमा ना कोए समझाईआ। जे रमज़ मेरी तेरे नाल रलदी, रस्ते लै लगाईआ । मेरी जुआनी जाए ढलदी, बिन तेरे ना कोए हंडाईआ। तेरी खेल अछल अछल्ल दी, वल छल वेख ख़ुशी मनाईआ। मेरी आसा सुनेहड़ा घलदी, घाल थांएँ लै पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दए चुकाईआ। जिस वेले फ़रीद बिरहों विच लग्गा मरन, मर जीवत रूप वटाईआ। पुरख अबिनाशी खब्बा ला के चरन, चरनोदक अन्दरे दिता प्याईआ। खुल्ह गया हरन फरन, नज़रे नूर रुशनाईआ। इक्को ढोला लग्गा पढ़न, तूं ही तूं सलाहीआ। मंज़ल लग्गा चढ़न, डेरे गया ढाहीआ। दुआरे लग्गा खड़्हन, संगत सोभा पाईआ। दर्शन लग्गा करन, कर कर ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ । खब्बा चरन कहे मैं भगतां जोगा, जुग जुग मेल मिलाइंदा। जेहड़े तत्तां वाले बदलदे चोगा, चोला उन्हां खोज खुजाइंदा। मेरा अन्तर आत्म सच्चा होका, हूबहू नाअरा इक्क सुणाइंदा। पर्दा पा के होर लोका, लुक्या भेव आ खुल्हाइंदा। जिन्हां दा जगत जन्म दा वेला आ जाए मौका, मुफ्त उन्हां जोड़ जुड़ाइंदा। प्रभू नूं मिलणा कदे ना सौखा, सुख · विच सुख ना कोए प्रगटाइंदा। कलिजुग अन्त पढ़ना पए कोए ना पोथा, पाणी विच
लाउणा पए ना गोता, तीर्थ तट ना कोए नहाइंदा। छड्डणा पए कोए ना कोठा, जंगलां विच ना कोए भुआइंदा। घर दयां नाल करना पए ना कोए रोसा, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर आपणी नज़र इक्क उठाइंदा। खब्बा चरन कहे मैं सदा हज़ूर, हज़रत दयां मिलाईआ। जन भगतो तुहाडा बण मशकूर, शुकरीआ कहि सुणाईआ। सति सच दा मेला सति दस्तूर, जूठ झूठ ना कोए जुड़ाईआ। तुहाडे अन्दर अगम्मी नूर, जलवा नूर रुशनाईआ। तुहाडे अन्तर अगम्मी तूर, तुरीआ नाद करे रुशनाईआ। तुहाडे अन्तर ओह सरूर, तुहाडे अन्तर भण्डारा सभ भरपूर, प्रभ अबिनाशी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूर्ब लेखा देणा मुकाईआ। खब्बा चरन कहे मैं सभ नूं देवां असीस, आसां भरया ख़ुशी वखाईआ। सच प्रेम दी सच बख्शीश, प्रभ झोली देवे पाईआ। अगे
चलदी रहे रीत, जुग चौकड़ी वजे वधाईआ। सोहँ ढोला गाणा गीत, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। झगड़ा चुक्क जाए मन्दिर मसीत, काया काअबा होए शनवाईआ। पढ़नी पए ना कुरान मजीद, वुजूआं विच ना वक्त गुआईआ। जिस चरन नूं छोह के तरया फ़रीद, ईद दित्ती कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ नूं देवणहार असीस, असल दे असल आपणे नाल मिलाईआ। खब्बा चरन कहे मैं अन्त संदेसा कहिणा, रसना जिहवा बत्ती दन्द सुणाईआ। हरि भगवन्त निज लोचन वेखणा नैणां, नैणां वालयो नैण बदलाईआ। चार वरन अठारां बरन हरिसंगत रूप जानणा भाई भैणा, पिता पुरख अकाल इक्को लैणा मनाईआ। धुर दा शब्द सभ दा साक सज्जण सैणा, कूड़ा नाता गया तुड़ाईआ। हरि सरनाई दरगाह साची साचे धाम सिखणा बहणा, लक्ख चुरासी पल्लू लैणा छुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले सति सति विच मिलाईआ। खब्बा चरन कहे हुक्म सुणो फ़रमान, फ़रमाबरदारी दयां जणाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया सतिगुर चरन करो प्रणाम, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। ग़फ्लत विच ना रिहो नादान, आलस विच ना वक्त गंवाईआ। लक्ख चुरासी विच्चों मानस जन्म महान, प्रभ नूं मिल के आपणा लेखा लैणा मुकाईआ। आत्म परमात्म दा इक्क ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। अमृत आत्म पीण खाण, तृष्ना भुख दए बुझाईआ। सच दुआरे दे बणना सर्ब महिमान, सचखण्ड जाणा चाँईं चाँईंआ। जिथ्थे मिले इक्क भगवान, भगतां दा ख़ैरख़ाईआ। जोती नूर नूर महान, जोती नूर लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा देवे आण, जगत अन्न्हयां नेत्र दए खुल्हाईआ। मग्घर कहे मैं करने मग्न, जन भगत मिले वड्याईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया बुझाउणी अग्न, माया ममता मोह चुकाईआ। साचे नाम दा अन्तर आत्म लाउणा सगन, रस इक्को इक्क वखाईआ। सन्त सुहेले जाणा सद्दण, लक्ख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म रिहा सुणाईआ। मग्घर कहे मैं देवां सच संदेश, पुरख अकाल हुक्म सुणाईआ। शाह पातशाह नर नरेश, नर निरँकार भेव खुल्हाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर करन अदेस, सजदयां विच सीस झुकाईआ। नमो नमो विष्न ब्रह्मा शिव कहे गणेश, करोड़ तेतीसा लागे पाईआ। कलमा पढ़दे मुल्ला शेख़, मुसायक देण दुहाईआ। जन भगत कहिण नेत्र नेत, निज घर बैठा बेपरवाहीआ। सो साहिब स्वामी खेलणहारा खेल, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर आपे भेज, भजन बन्दगी दए दृढ़ाईआ। जोती जलवा नूरी दे के तेज, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। आत्म परमात्म पर्दा लाह सुहाउणी सेज, सच दुआरा दए वसाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता कर के खेल, नाता जगत दए तुड़ाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मग्घर कहे
मैं दस्सां भगतां मीत, मित्र प्यारा इक्क दृढ़ाईआ। जिस ने कलिजुग अन्दर सतिजुग बदलनी रीत, सति सतिवादी दया कमाईआ। लहिणा देणा चुकाउणा हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ । आत्म परमात्म दस्सणी इक्क प्रीत, इष्ट दृष्ट इक्को दए समझाईआ। काया माटी करनी ठांडी सीत, अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दुआरा इक्क वखाईआ। मग्घर कहे मैं दस्सां भेव अवल्ला, ब्रह्मण्डां खण्डां दयां सुणाईआ। जिस नूं कहिंदे नूरी अल्ला, आलमीन नूर ख़ुदाईआ। जिस दा दो जहानां फड़ना पल्ला, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। जिस दा खेल जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत सोभा पाईआ । लक्ख चुरासी अन्दर रला, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज अन्दर डेरा लाईआ। जिस दा दीपक जोत घर घर गृह गृह बला, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी इक्को हल्ला, हलत पलत इक्को दोवें वेख वखाईआ। जिस ने सचखण्ड दुआर तख्त निवासी हो के मल्ला, थिर घर आपणा चरन टिकाईआ। सो वेस अनेका कर के आवे वल छला, अछल छल धारी आपणा फेरा पाईआ। जिस ने जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग नाम संदेसा शब्द घल्ला, कला कल्मयां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। मग्घर कहे मैं सुणावां चौदां लोक, ब्रह्मण्ड खण्ड जणाईआ। जिस दा आदि जुगादि इक्क सलोक, ढोला गावे थाउँ थाँईंआ। जिस दी दो जहान मानण मौज, पुरी लोअ ख़ुशी मनाईआ। जिस दा भाणा सके ना कोए रोक, जुग चौकड़ी रिहा भुआईआ। जो घट घट अन्दर जगावण आया जोत, दीआ बाती कमलापाती इक्क दरसाईआ। जिस दी सोच ना सके कोई सोच, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। जिस नूं भगत सुहेले रहे लोच, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए उठाईआ। मग्घर कहे मैं भेद दस्सां पुरख अबिनाश, अबिनाशी रिहा समझाईआ। जिस ने सन्त सुहेले बणाउणे दास, भगवन हो के भगतां जोड़ जुड़ाईआ। जिस दा लहिणा देणा उपर पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। जिस दी शब्द अगम्मी निरगुण रास, सरगुण गोपी काहन नचाईआ। जिस दा खेल ब्रह्मण्ड खण्ड प्रभास, निवास स्थान इक्क उपजाईआ। सो वेखणहारा खेल तमाश, जोती जाता शहिनशाहीआ । लक्ख चुरासी जानणहारा हालात, आदत सभ दी वेख वखाईआ। पर्दा लाह के लोकमात, कूड़ी क्रिया सफ़ा दए उठाईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ के इक्को नात, निज नेत्र करे रुशनाईआ। पवण स्वासी वेख के सास, स्वासां दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। मग्घर कहे मैं दस्सां भेत अनेक, अनक कल धारी रिहा जणाईआ। जिस दी कलिजुग अन्तिम रखदे गए टेक, टिक्के मस्तक नाल लगाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी
जोती जाता बदल के भेख, शब्दी डंका रिहा वजाईआ। जिस दा रूप रंग ना कोई रेख, निरवैर पुरख सदा अख्वाईआ । सचखण्ड वस्या साचे देस, मुकामे हक रिहा जणाईआ। नाम निधाना दे संदेश, सुनेहड़े घर घर रिहा सुणाईआ। जिस दी सभ ने रखणी टेक, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम होए सहाईआ। मग्घर कहे मैं देवां धुर फ़रमान, परवरदिगार रिहा जणाईआ। चौदां तबक होण हैरान, चौदां विद्या मारे धाईंआ। चौधवीं सदी होवे खेल महान, खालक खलक दए दृढ़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद चरन कँवल करन ध्यान, नमो नमो तेरी सरनाईआ। धुर दा कलमा इक्क ब्यान, बिन अक्खरां रिहा दृढ़ाईआ। अल्फ़ ये ना कोए लुकान, नुकता नज़र ना कोए वखाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक सभ दा इक्क अमाम, अमलां दा आमल बेपरवाहीआ । जिस दे गुर अवतार पैगम्बर बणे रहे ग़ुलाम, बरदे हो के सेव कमाईआ । जिस दा जगत नेत्र मिले ना कोए निशान, मसव्वर तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क जणाईआ। मग्घर कहे मैं संदेसा देवां अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। किरपा करे गुणी गहीर, गहर गवर पर्दा रिहा उठाईआ। जिस दा खेल बेनज़ीर, नज़र सभ दी रिहा बदलाईआ। जिस ने कटणे शरअ ज़ंजीर, दीन मज़्हब दए मिटाईआ। जो आदि जुगादी धुर दा पीर, पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। जिस दा लेखा शाह हकीर, औलाद ना खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक नूर ख़ुदाईआ। धुर दा मालक परवरदिगार, बेऐब दया कमाइंदा। सच दुआरा खोल्ह किवाड़, पर्दा ओहला आप चुकाइंदा। शब्द अगम्मी वजा रबाब, अहिबाब आपणा हुक्म वरताइंदा। जिस दा करे ना कोए असहाब, साहिब सुल्तान खेल वखाइंदा। जो आदि जुगादि इक्क महिराब, महबूब इक्को डेरा लाइंदा। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद मन्नया वाहिद, वाहवा आपणी कार कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, नर हरि आपणी खेल वखाइंदा।
नर हरि खेल करे करतार, कुदरत करता वेख वखाईआ। जिस दा लेखा सभ तों बाहर, गुप्त ज़ाहर ना कोए सहाईआ । शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान करे पुकार, कूक कूक रही सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल करनी दा करता आप दीन दयाल, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जुग चौकड़ी जिस सेवा लाए गुरू अवतार, पैगम्बरां पैग़ाम इक्क जणाईआ । सो कलिजुग अन्तिम वेखे वेखणहार, बेऐब नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी
कार कमाईआ । मग्घर कहे मैं सभ नूं कहिणा सच, संदेसा इक्क जणाईआ। कूड़ी क्रिया देवो छड, माया ममता मोह मिटाईआ । जिस दे नालों होए अड, उस दा पल्लू फड़ो चाँईं चाँईंआ। बिन परमात्मा आत्मा ख़ाली हड्ड, काया माटी कम्म किसे ना आईआ । दर्शन तक्को उपर शाहरग, नौ दुआरे पन्ध मुकाईआ। घर अगम्मी सुणो नद, जो धुन आत्मक राग सुणाईआ। हउमे हंगता भाण्डा जाए भज, भजन बन्दगी इक्को दए दृढ़ाईआ। मन वासना जाए तज, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। बिन मक्के काअब्यों करो हज्ज, घर पैगम्बर बेपरवाहीआ। निज नेत्र दर्शन करो रज्ज, पूजा पाठ रहे ना राईआ। अमृत जाम प्याला पीवो मधु, निजर झिरना दए झिराईआ। आत्म सेजा बहणा सज, जिथ्थे सोया ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मग्घर कहे मैं भगतां दस्सणा इक्क प्यार, प्रेमीआं वाला जणाईआ । गुरमुखो बाहर ना होवो ख़ुआर, घर बैठा सच्चा माहीआ। जे तक्को जलवा ते जलवा नूर उज्यार, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। बजर कपाटी परे हटाए दीवार, दवारका निवासी विच्चों नज़री आईआ । जिस नूं मिलयां रहे ना कोए विचार, विचरन दा लेखा दए मुकाईआ । घर सजण मिले ओह निरँकार, जिस नूं निरगुण कहि के सारे गाईआ। वसल करो अगम्मे यार, घर सुहञ्जणे सेज हंढाईआ। भगत सुहेला मीत मुरार, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दा ओहला दए चुकाईआ। मग्घर कहे घर वेखो स्वामी, घट घट डेरा लाईआ। जो आदि जुगादि अन्तरजामी, अन्तर आत्म वेख वखाईआ । उस दी सुणो अगम्मी बाणी, जो बाण अणयाला रही चलाईआ। अमृत पीओ ठंडा पाणी, सर सरोवर दए नुहाईआ। लेखा चुके चारे खाणी, चारे बाणी दए गवाहीआ। शब्द मिलावा होवे साचा बानी, सुरत सवाणी वजे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए जुड़ाईआ। मग्घर कहे जन भगतो नेत्र खोल्ह लवो अक्ख, अक्खरां वाली छडो पढ़ाईआ । सर्ब स्वामी तक्को प्रतख, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा चार जुग गाउँदे आए जस, शास्त्र सिमरत सिफ्त सलाहीआ। सो तुहाडे अन्दर रिहा वस, वास्ता आत्मा नाल रखाईआ। मंज़ल चढ़ के वेखो घर दा हट्ट, पर्दा लवो उठाईआ। निरगुण जोत जगे लट लट, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। शब्दी सुणो अगम्मी अनहद, अनाहत तान वजाईआ। तुसीं उस पुरख दी यद, जिस दे नालों ना होए जुदाईआ। आत्म परमात्म कदे ना होवे अलग, वखरा रूप ना कोए वटाईआ। तुहाडी झोली पै जाए ओह हक, जिस दी हकीकत दए गवाहीआ। श्री भगवान उत्ते कदे ना करो शक, सहिँसे देणे मुकाईआ। जिन्हां दे हिरदे जाए वस, वास्ता इक्को नाल रखाईआ । कूड़ी क्रिया रैण अन्धेरी मिटे मस, मस्तक जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा दए मुकाईआ। मग्घर कहे मैं तकदा
ओह नज़ारा, जो बेनज़ीर रिहा वखाईआ। जिस दा समझे कोए ना दायरा, दाअवा कर ना कोए दृढ़ाईआ। जिथ्थे रसना जेहवा बत्ती दन्द वाला नहीं कोई नाअरा, कोटन कोटि नाम ना कोए वड्याईआ। जिथ्थे लोचण नैण अक्ख वाला नहीं इशारा, संगीत नाल ना कोए समझाईआ। जिथ्थे अक्खरां वाला नहीं कोए कातब लिखारा, निरअक्खर आपणी दए गवाहीआ। जिथ्थे नहीं कोई गुर अवतारा, पैगम्बर तन ना कोए हंढाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो दर दए समझाईआ। मग्घर कहे जन भगतो वेखो ग़रीब निवाजा, जो ग़रीब निमाणयां जुग जुग दए वड्याईआ। जिस दा सच दुआर दा इक्क दरवाज़ा, दरगाह साची धाम वखाईआ। जिथ्थे ना कोए दीन मज़्हब ना कोए समाजा, शरअ शरीअत वंड ना कोए वंडाईआ। ना कोए पूजा ना कोए पाठा, ना कोए गीत ना कोए गाथा, ना कोए तीर्थ ना कोए ताटा, सर सरोवर ना कोए नहाईआ। ना कोए मंज़ल ना कोए वाटा, ना कोए कथा कहाणी बाता, ना कोए दिवस ना कोए राता, ना कोए पिता ना कोए माता, ना कोए बालक गोद उठाईआ । ना कोए मन्दिर मस्जिद शिवदुआला माठा, ना कोए गोपी काहन पावे रासा, ना कोए सीता राम कटे बनबासा, ना कोए दर दर अलख जगाईआ। ना कोए मक्का काअबा हाजा, ना कोए मेल दो दोआबा, ना कोए पुन्न ना सुआबा, ना कोए सरंगी ना रबाबा, तार सतार ना कोए हलाईआ। ना कोए शाह ना शहाबा, ना कोई रसम ना कोए काजा, ना कोए राग अनहद वाजा, सुरती सुरत ताल ना कोए वजाईआ। इक्को खेल पुरख समराथा, निरगुण नूर जोत प्रकाशा, सच दुआरे करे वासा, भूमिका अवर ना कोए बणाईआ। सो भगतां बण के दाता, देवे नाम सच सुग़ाता, कलिजुग मिटे अन्धेरी राता, सच सुणाए इक्को गाथा, तूं मेरा मैं तेरा दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म खोल्हे खुलासा, निरगुण नूर करे प्रकाशा, सच चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा देवे चुकाईआ। मग्घर कहे जन भगतो तक लवो ओह महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ । जिस दा इक्क अर्श ते उच्च अरूज़, इस्मे आजम नूर ख़ुदाईआ। जिस दी मंज़ल सच मकसूद, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जिस दी सिफ्त करे हज़ारा दरूद, किस्मां नाल गाईआ। जिस दा ना कोए तन ना वजूद, ना कोए तत्तां वाला सबूत, इशारे नाल ना कोए वखाईआ । जो आदि जुगादि आपणी खेल विच मसरूफ़, जिस दा हुक्म नाम करे ना कोए मौकूफ़, हदीस हज़रत ना कोए समझाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो खेल खेले बेपरवाहीआ। मग्घर कहे प्रभ खेलण आया खेल विच ख़लक, दीन दुनी वेख वखाईआ। पर्दा लाह के उपर फ़लक, फ़ैसला हक दए सुणाईआ। लेखा जाणे हकीकी मजाज़ी इश्क, निरगुण सरगुण पर्दा दए उठाईआ। लक्ख चुरासी जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त सूफ़ी सन्त फ़कीर वेखे दृष्ट, दिशा सभ दी वेख वखाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता हुक्म मनाईआ। मग्घर कहे मैं वेख्या इक्क भगवन्त, भगवन हरि रघुराईआ। लक्ख चुरासी दा नज़री आया कन्त, कन्त कन्तूल वड्डी वड्याईआ। जिस दी सिफ्त करदे सन्त, सज्जण ढोले गाईआ। जिस दा नाम अगम्मा इक्क बसन्त, रुत रुतड़ी दए महकाईआ। जिस दा कदे नहीं होया अन्त, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। जो गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जो बोध अगाधा बण के पंडत, नित नवित वेख वखाईआ । जिस ने कलिजुग अन्तिम सतिजुग धार बणाउणी साची संगत, हरिजन साचे लए मिलाईआ। दूजे दर ना होए मंगत, देवणहार आप अख्वाईआ। जन भगतां नाता तोड़ के स्वर्ग बहिश्त जनत, चरन कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरिजन वेख वखाईआ। मग्घर कहे मैं वारी घोली, आपणा आप घोल घुमाईआ। जिस साहिब ने दो जहानां इक्को दस्सी बोली, अणबोलत राग सुणाईआ। सभ दे अन्तर आत्म परमात्म निरगुण जोत जगत वचोली, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां दी दृष्टी अन्दरों खोली, पर्दा दिता अन्दरों उठाईआ। ओह मन वासना कदे नहीं पाउदे रौली, जेहवा नाल ना कूक दुहाईआ। उहनां दी सुरती शब्दी अन्दरे अन्दर मौली, मौला मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। मग्घर कहे जन भगतो जाणा जाग, सम्मत शहिनशाही दए गवाहीआ। पुरख अकाल धोवणहारा दुरमति मैल दाग़, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। नाता तोड़ के जगत समाज, सच्चा मार्ग दए वखाईआ । आत्म परमात्म उपजे इक्क वैराग, दूजी आस रहे ना राईआ। घर विच घर सुणाए आपणी आवाज़, धुर दा ढोला आप अल्हाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ममता मोह दए मिटाईआ। मग्घर कहे जन भगतो मोह ममता देणी मेट, काया माटी साफ़ कराईआ। मन वासना सतिगुर चरनी कर के भेंट, भाण्डा भरम लैणा गंवाईआ। गुर दाता सतिगुर खेवट खेट, जुग जुग बेड़ा रिहा चलाईआ। घर स्वामी तकणा नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाईआ । जिस दा तत्तां वाला नहीं वेस, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जिस नूं लोड़ नहीं सांगोपांग हंढावण शेष, सेजा जगत ना कोए बणाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, हम साजन नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेला मेले सहिज सुभाईआ। मग्घर कहे मेरा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो लेखे लग्गा महीना, पहले परविष्टे मिले वड्याईआ। जन भगतां होवे ठांडा सीना, अग्नी तत बुझाईआ। भाग इक्को जिहा नर मदीना, दूजी वंड ना कोए वंडाईआ। सभ ने प्रभू दे होणा अधीना, जो आदि अन्त होए सहाईआ। पुरख अकाला कोई देवण वाला नहीं कमीना, कमलापाती शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी जन भगतां बणे वसीला, वसल आपणा दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप हो जाईआ। मग्घर
कहे जन भगतो लै लवो लहिणा, वेला वक्त दए गवाहीआ। जिस दा हुक्म इक्को रहिणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सदी चौधवीं भाणा सभ ने सहिणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जगत महल अटल कूड़ कुड़यार बुरज ढहणा, चार कुण्ट होए सफ़ाईआ। दहि दिशा करे नाच लाड़ी मौत डैणा, डौरू डंका आपणा नाल वजाईआ। नाता टुटणा मात पित भाई भैण साक सज्जण सैणा, नार कन्त सेज ना कोए हंढाईआ। जन्म जन्म दा सभ नूं लेखा पैणा देणा, अगे हो ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा रिहा वखाईआ। मग्घर कहे मैनूं नज़री आउँदा इक्क अदल, इन्साफ़ दो जहानां दए कराईआ । जिस कलिजुग कूड़ी क्रिया देणी बदल, साढे तिन्न साल वंड वंडाईआ। जूठ झूठ कर के कतल, मकतूल वेखे थाउँ थाँईंआ। दो जहानां तके पतण, तट खोजे शहिनशाहीआ। कवण गुर अवतार पैगम्बर पत आए रखण, लोकमात होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ावेगा। पुरख अकाल हुक्म सुणावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव उठावेगा। तेई अवतार पकड़ हिलावेगा। ईसा मूसा मुहम्मद अक्ख खुल्हावेगा। नानक गोबिन्द डंक वजावेगा। भगत अठारां पन्ध चुकावेगा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कर के खण्ड खण्ड, खण्डा खड़ग नाम दरसावेगा । लेखा वेख के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज फोल फुलावेगा। दो जहानां मेट के पन्ध, पुरीआँ लोआँ ब्रह्मण्डां खण्डां चरनां हेठ दबावेगा। धुर दा ढोला इक्को छन्द, शहिनशाह हो के आप प्रगटावेगा। ख़ालक मालक प्रितपालक सूरा सरबंग, साहिब सुल्तान हुक्म वरतावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन वासना ला के जंग, जगह जगह हुक्म वरतावेगा। जगह जगह कहे होणा तबदील, तबदीली प्रभ कराईआ। जिस दा खेल आकाश ज़मीन, ज़मीमा दए समझाईआ । जुग चौकड़ी करे तरमीम, सफ़ा दए उलटाईआ। जिस दे गुर अवतार पीर पैगम्बर मस्कीन, अदनी हो के सेव कमाईआ। जिस दा लेखा पुरी लोक तीन, चौदां तबकां दए भुआईआ। जिस दा हुक्म इक्को आलमीन, आलमां इलम ना कोए वड्याईआ । जिस नूं कहिंदे कादर करीम, कुदरत करता शहिनशाहीआ। जिस दा हक मुकामे इक्क अज़ीम, आज़म नूर इलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उस नूं सभ ने कहिणा आफ़रीन, तोबा तोब ढोले गाईआ। मग्घर कहे सारयां करनी तोबा तोबा, तुलबयां विच पढ़ाईआ। साची करे ना कोए सोभा, सोभत छड्डे जगत लुकाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे लग्गा रोगा, हक तदील ना कोए समझाईआ। सभ नूं भुल जाए रखण वाला रोज़ा, वुज़ू निमाज़ ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दी सता दए उलटाईआ। मग्घर कहे मैं करन आया तस्दीक, शहादत दयां भुगताईआ। अगे वक्त थोड़्हा नज़दीक, चाली दिन देण गवाहीआ। जगत वासना होणी फ़रीक, फिरकयां विच वंड वंडाईआ।
जिस दी धार वड्डी बारीक, समझे कोए ना जगत चतुराईआ। करे खेल लाशरीक, शिरक्त विच लोकाईआ। जिस दे हथ्थ वड्ड तौफ़ीक, सो तोअफ़े रिहा पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला खेल दए वखाईआ। मग्घर कहे खेल वेखणा सभ ने अगला, अगों दयां समझाईआ। जगत जहान होणा पग़ला, बौला रूप वटाईआ। नाता परमात्म टुटणा सगला, धुर दा संग ना कोए जणाईआ। शाह सुल्तान फिरना विच जंगलां, सिर ताज ना कोए टिकाईआ। किसे नूं रहिण नूं मिलणा नहीं बंगला, बगलयां वांग कूड़ी क्रिया दए खलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा वरताईआ। मग्घर कहे प्रभ खेल खिलाउणा, खुल्हा दयां समझाईआ। जगत जहान ज़िमीं असमान विचकार रुलाउणा, रुलदयां ना कोए बचाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदुआले मठ ढाउणा, गुरुदुआर ना कोए वड्याईआ । धुर दा हुक्म इक्क वरताउणा, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सदी चौधवीं सुख दी नींद किसे ना सौणा, दरोही मुहम्मद रिहा सुणाईआ। बीस इकीसा गोबिन्द पार कराउणा, नानक वजदी रही वधाईआ। वेद व्यासा लेखा पूर कराउणा, भविख्तां दए समझाईआ। धुर दा मालक इक्को नज़री आउणा, चार कुण्ट होवे रुशनाईआ। अन्तिम सभ ने ढोला धुर दा गाउणा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, धुर दी कार आप भुगताईआ।
मग्घर कहे कोई समझया रूप ना निहकलंक, सम्बल नगर सार किसे ना आईआ। जिथ्थे पुरख अकाल दा वजे डंक, शब्दी चोट रिहा सुणाईआ। हुक्म दे के राउ रंक, दो जहान रिहा उठाईआ । अगे रहवे ना कोए किसे शंक, संसे दए मिटाईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल कल्की वेख वखाईआ। कल कल्की हरि अवतारा, अवतर आपणा भेख वटाईआ। जिस नूं दो जहान करे निमस्कारा, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस झुकाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर दे के गए इशारा, रागां नादां विच शनवाईआ। जिस दा आदि अन्त ना पारावारा, बेअन्त बेपरवाहीआ। जिस दा खेल सर्ब तों न्यारा, निरगुण निरवैर आप भुगताईआ। सो कलिजुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त वेखण आया दो जहान अखाड़ा, ख़ाली आपणा फेरा पाईआ। नाल रला के शब्दी लाड़ा, लक्ख चुरासी लए प्रनाईआ। पावे सार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, समुंद सागर टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। जन भगतां दस्स के इक्क दुआरा, दर दरवाज़ा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सभ दा मालक नज़री आईआ। सभ दा मालक श्री भगवान, भगतां दए वड्याईआ। सन्त सुहेले कर पहिचाण, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। आत्म परमात्म दे ज्ञान, पर्दा दूई दिता उठाईआ। साची सख़ी
नज़री आए धुर दा काहन, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। सीता सुरती कदे ना विछड़े राम, रमईआ सईआ नईआ लए चढ़ाईआ। सच पैगम्बर देवे इक्क पैग़ाम, कलमा कायनात समझाईआ। निरगुण सरगुण भेव अभेदा खोल्ह के अमृत प्याए जाम, रस इक्को इक्क वेख वखाईआ। जिन्हां घर स्वामी मिल्या आण, अन्दरे अन्दर करे रुशनाईआ । लेखा मुक गया जम की कान, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवन्त इक्को रंग वखाईआ। भगत भगवन्त इक्को रंग रंगावांगा। गुरमुख साचे सन्त, धुर दे सज्जण जोड़ जुड़ावांगा। मेला कर के नार कन्त, कन्त कन्तूल इक्क वखावांगा। नाम सुनेहड़ा दे के मंत, मंत्र इक्को इक्क जपावांगा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म विच समावांगा। धुर दा मेला कर के उस संगत, चार वरनां इक्को घर बहावांगा। जिथ्थे दूजे दर होणा पवे ना मंगत, ख़ाली भण्डारे सर्ब भरावांगा। आण जाण लक्ख चुरासी लेखा चुक जाए जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पन्ध मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर घर विच डेरा लावांगा। प्रभ आपणी दया कमाएगा। निरगुण जोती जोत रुशनाएगा। कूड़ी क्रिया खोज खुजाएगा। शब्द चोट इक्क लगाएगा। आलणयों डिग्गे बोट उठाएगा। नाता तोड़ के लाड़ी मौत, आपणी गोद सुहाएगा। मालक बण के धुर दा ख़ौंत, कन्त कन्तूल सेज सुहाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां जोड़ जुड़ावेगा। लगी तोड़ निभावांगा। कर प्रकाश अन्ध घोर, निरगुण नूर नूर रुशनावांगा। नाता तोड़ के पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मेट मिटावांगा। मन मनवा ना पावे शोर, बुध विवेक करावांगा। कूड़ी क्रिया भाण्डा फोड़, शब्दी डंक इक्क सुनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले आपणे घर वसावांगा । भगत सुहेले सोभा पाउणगे। गुर चेले रंग रंगाउणगे। ढोला इक्को इक्क गाउणगे। सचखण्ड दुआरे बहि के ख़ुशी मनाउणगे। जोती जोत विच समाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचा इक्क वसाउणगे। दर घर साचा इक्को वसेगा। भगत भगवन्त मिल के हसेगा। आत्म परमात्म विछोड़े विच कदे ना नसेगा। सचखण्ड दुआरे बहि बहि सजेगा। जोती जोत जोत जगेगा। ना कोए वरन ना कोए गोत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सरूपी आपणी धार विच मघेगा। आपणी धार प्रगटावांगा। जोती जोत रुशनावांगा। शब्दी शब्द भेव खुल्हावांगा। जन भगतां कर के धुर दा अदब, आदाब इक्क समझावांगा। नाता छड दयो नाल जगत, आत्म परमात्म रंग चढ़ावांगा। सच दुआरे आपणा रख लवो कदम, कदम कदम सभ दा पन्ध मेट मिटावांगा। किसे कम्म नहीं आउणा काया माटी तन, तत्तां नाता कूड़ जणावांगा। जन भगतां अन्त समें निरगुण धार हो के आवां सद्दण, संदेसा इक्क सुणावांगा। दरस कर के हो जाओ मग्न, मगरला लेखा
सर्ब मुकावांगा। अगे पूरी कर के मजल, मंज़ल उत्ते पुचावांगा। जिथ्थे कदे ना आवे अजल, जमां तों अन्त छुडावांगा। ओह सन्त भगत सूफ़ी सज्जण, जिन्हां फ़कीरां नूं फिकरां इक्क पढ़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, गृह मन्दिर इक्क सुहावांगा। गृह मन्दिर इक्क सुहावेगा। अन्दरे अन्दर दीप जोत रुशनावेगा। भाग लगा के काया कोट, कूड़ कुटम्ब जोड़ जुड़ावेगा। सच मिलावा कर के उस अगम्मी जोत, जोत जोत विच समावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, जिस नूं समझ ना सके कोई जीव जंत विच मातलोक, लुकवां पर्दा आप उठावांगा।