२ मग्घर शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सो पुरख निरँजण तेरा खेल समर्थ, स्वामी अन्तरजामी तेरी बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर रहे हस, भगत सन्त ख़ुशी मनाईआ। धुर दरबारे बोल इक्क अलख, ढोला सोहला गीत अलाहीआ। निरगुण धार रहे दस्स, जोत शब्द वजे वधाईआ। करे खेल पुरख समर्थ, श्री भगवान हुक्म सुणाईआ । सच दुआरा खोल्ह के हट्ट, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। जुग चौकड़ी पैंडा मुकाया नठ नठ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग आप हंढाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखी सारे जग, जगजीवण दाता खोज खुजाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप लग्गी अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मक्के काअबे करदे हज्ज, हज़रत मेल ना कोए मिलाईआ। मंज़ल मिली ना किसे हक, हकीकत अन्दरों बैठे गंवाईआ। सच प्रेम ना माणया रस, रस्ता भुल्लया सर्ब लोकाईआ। शरअ शरीअत अन्दर गए फस, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म नालों हो के वख, माया ममता पर्दा रही पाईआ। कलिजुग कूड़ी क्रिया खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर पल्लू छुडा गए नठ, सगला संग ना कोए बणाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद मठ, शिवदुआले गुरुदुआर देण दुहाईआ। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र नीर वरोले अक्ख, अठ्ठ सठ्ठ आपणा हाल सुणाईआ। वेख खेल पुरख स्वामी वसणहारे घट घट, गृह भीतर खोज खुजाईआ। साचा मिले ना कोए रस, अमृत जाम मुख ना कोए लगाईआ। मन कामना होए सारे वस, लोभ मोह हँकार हल्काईआ । जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख स्वामी, पतिपरमेश्वर तेरी इक्क सरनाईआ। चार जुग तेरा ढोला गाया शब्दी बाणी, रागां नादां विच शनवाईआ । अमृत रस दस्सया ठंडा पाणी, अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। सुरत मिलावा शब्दी हाणी, गृह मन्दिर वजे वधाईआ। निरगुण
नूर जोत जगे रुहानी, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कोई नज़र ना आए सच निशानी, पर्दा कूड़ ना कोए उठाईआ। कलिजुग साध सन्त शास्त्र सिमरतां वाली पढ़न कहाणी, कहि कहि सृष्ट सुणाईआ। किसे ना मिल्या पद निरबानी, निरबान पद ना कोए समाईआ। अन्त होई सर्ब परेशानी, पश्चाताप विच समाईआ। राज राजान करन बेईमानी, धीरज सति ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण परवरदिगार, परवरिश तेरी नज़री आईआ। दूजा कोए ना मददगार, जो दो जहानां होए सहाईआ। त्रलोकी चुक्के ना कोई भार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कूड़ा नाता वेख संसार, भरमे भुल्ले लोकाईआ। सच मिल्या ना मीत मुरार, सख़ी सज्जण ना कोए हंढाईआ। दुतर उतरया ना कोए पार, दुतीआ भाउ ना कोए गंवाईआ। साचा कलमा करे ना कोए विचार, सच नाम ना कोए समझाईआ। रसना पढ़ पढ़ होए ख़ुआर, ढोले सोहले जगत इलाईआ। अन्तर आत्म मिल्या ना कोए प्यार, प्रीतम प्रेम ना कोए कमाईआ। कलिजुग जीव कुलखणी होई नार, कन्त सुहाग ना कोए हंढाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विभचार, घर घर फिरे वाहो दाहीआ। माया ममता मोह हँकार, गृह गृह करे लड़ाईआ। नाता तुट्टा कन्त भतार, साची सेव ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण सभ नूं होई हैरानी, कलिजुग अन्तिम दए गवाहीआ। साची जोत जगे ना किसे पेशानी, मस्तक रूप ना कोए रुशनाईआ। साध सन्त माया ममता करन बेईमानी, बेवा रूप बैठे बणाईआ। कोई ना समझे तेरी सृष्टी फ़ानी, फ़ैसला हक ना कोए दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी लेखा लिख लिख थक्की कानी, कलम शाही नाल मिलाईआ। भरमे भुल गए जगत विद्या विद्वानी, चौदस चन्द ना कोए चमकाईआ। तेरी मंज़ल दी नज़र ना आवे किसे निशानी, पर्दा अन्दर ना कोए उठाईआ। किरपा कर शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी इक्क सरनाईआ। जिस दी पिच्छे जुग चौकड़ी कर के आए कुरबानी, करबला दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सभ दा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन सजदा, सीस जगदीश झुकाईआ। तेरे दुआरे सभ कुछ डरदा, भय भउ विच समझाईआ। बिना भगत तेरा नाँ कोए ना पढ़दा, पढ़दी वेखी जगत लोकाईआ । साचे मन्दिर कोई ना चढ़दा, सति दुआर ना सोभा पाईआ। धुर दा दरस कोए ना करदा, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। किसे भेव ना पाया आपणे घर दा, घर विच घर ना कोए वड्याईआ। सच प्रीती प्रीतम तेरे नाल कोए ना करदा, मतलब भरी जगत लोकाईआ। किसे लेखा सुलझिआ ना चोटी जड़्ह दा, अद्धविचकार बैठे डेरा लाईआ। तेरा रूप अगम्मी नरायण नर दा, नर हरि तेरी सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर देणा वसाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण
तेरी ओट, ओड़क इक्क जणाईआ । तेरा सच दुआरा ठांढा कोट, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जिथ्थे जगे इक्को जोती जोत, दीवा बत्ती ना कोए रुशनाईआ। जिथ्थे ना कोई समझ ना कोए सोच, इक्को हुक्म शहिनशाहीआ। ना कोए लेखा चौदां लोक, चौदां तबक ना चले कोए चतुराईआ। इक्को नाम सच सलोक, ढोला धुर दा राग अल्हाईआ । साचे भगतां बख्शे मौज, मौजूदा हो के होए सहाईआ। गुरमुखां करनी पवे ना खोज, जंगलां विच ना वक्त गंवाईआ। नित दर्शन देणा रोज़, रोज़ा निमाज़ ना कोए वड्याईआ। डेरा लाउणा कोना गोश, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। आपणे मिलण दी दे के होश, हुशियार हो के हुशियार देणे बणाईआ । लहिणा मुका के लोक परलोक, परम पुरख होणा सहाईआ। जन्म जन्म दा रहिण नहीं देणा रोग, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। आत्म परमात्म करना धुर संजोग, विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। चिन्ता ग़म ना रहे सोग, दु:ख दर्द देणा गंवाईआ। सच प्रेम दा दे के भोग, भस्मड़ आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सच देणी सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू बेपरवाह, तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं जुग चौकड़ी दिन्दे आए सलाह, शास्त्र सिमरत वेद पुराणां नाल समझाईआ। सभ दा दाता ख़ालक प्रितपालक इक्क मलाह, बेड़ा मझधार पार कराईआ। जिस दा सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्को नाँ, नाउँ निरँकारा सर्ब दृढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहान श्री भगवान जन भगतां देवे ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोए जलाईआ । लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढे फड़ के बांह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार चरन सरन सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा सहारा, साहिब तेरी सरनाईआ । कलजग अन्तिम वेख किनारा, नईआ आपणी लैणा चढ़ाईआ। जिथ्थे इक्को नाम इक्को जैकारा, इक्को राग शनवाईआ। इक्को मन्दिर इक्को हरिदुआरा, इक्को गृह वजी वधाईआ। इक्को नूर जोत उज्यारा, इक्को शब्द राग अल्हाईआ। इक्को भगतां दिसे अखाड़ा, दूजा नाच ना कोए नचाईआ। इक्को सोभावन्त सोहे लाड़ा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी पिच्छो तेरा वज्जया इक्क नगारा, नौबत आपणा नाम वजाईआ। सजदा करे गुरू अवतारा, पैगम्बर सीस झुकाईआ। तेरा खेल अगम्म अपारा, अपरम्पर तेरे हथ्थ वड्याईआ। धुर दा साजण मीत मुरारा, मित्र प्यारा सहिज सुखदाईआ। साचा दसा दे ओह दुआरा, जिथ्थे दुआरका वासी बैठे सोभा पाईआ। सच अयुध्या दा मिले ओह सहारा, जिथ्थे युद्ध करन दी लोड़ रहे ना राईआ। राम राम दा मिले प्यारा, राम राम नज़री आईआ। पैगम्बरां दा पैगम्बर मिले सहारा, बेनज़ीर शहिनशाहीआ। गुरुआं दा सतिगुरू मिले रखवाला, रखक थाउँ थाँईंआ। आदि शक्ति दा नूर मिले ज्वाला, जोती जोत डगमगाईआ। साचा मार्ग दे सुखाला, सुख सागर विच समाईआ। पार करदे शाह कंगाला, जो चल आए सरनाईआ। तूं केहड़ा पिछला देणा अहिवाला,
ग्रन्थां वाली पढ़ाईआ। तेरा शब्द इशारा सभ तों निराला, निराकार लैणा प्रगटाईआ। जन भगत बणा के आपणा बाला, बालक आपणी गोद उठाईआ। सच दरसा के इक्को धर्मसाला, धर्म दुआरा देणा सुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर के नमस्कारा, नमो नमो सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, हरिजन हरि हरि हरी बण रखवाला, हर हिरदा वेख वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी आपणी चले अवल्लड़ी चाला, चालाकी नाल बन्दे ख़ाकी लए भुलाईआ।