७ मग्घर शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर धीर पुर दिल्ली-९
मग्घर कहे प्रभ दा वेखदा रिहा अदल, सचखण्ड निवासी जुग जुग हुक्म वरताईआ। नित नवित खेल करदा रिहा बदल, बदला चुकावे थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पैगम्बर कट के गए मंज़ल, मंज़ल चढ़ के पन्ध मुकाईआ। भगत भगवान इक दूजे दी करदे वेखे कदर, कादर कुदरत रंग वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो कोटां विच्चों थोड़यां दी पूरी होई सधर, सदमे विच सर्ब लोकाईआ। मन विकारा पंच परपंच प्या ग़दर, सांतक सति ना कोए वरताईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कोई ना लग्गा परमेश्वर मगर, दृष्ट इष्ट इक ना कोए मनाईआ। कूड़ कुड़यारा जाम प्याला पी के बेसबर, सति सन्तोख ना कोए रखाईआ। लख चुरासी वेखी मढ़ी गोर कबर, काअब्यां विच दुहाईआ। दो जहान मेहर करे ना कोए नज़र, नज़रीआ सके ना कोए बदलाईआ। सम्मत शहिनशाही बदल के मेरी आई फज़ल, फाज़ल आपणा भेव चुकाईआ। जिस ने ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल शब्दी कंडे कीता वज़न, वज्हा सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वरताईआ। मग्घर कहे मैं सचखण्ड दवारे हो के मौजूद, खेल तक्कया बेपरवाहीआ। जिस दी मंज़ल इक मकसूद, महबूब बेपरवाहीआ। चौदां लोक चौदां तबक समझ ना सके हदूद, हक हकीकत ना कोए दृढ़ाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां रखे महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अर्श कुर्श तों उपर जिस दा अरूज, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। जिस दा ना कोई तत ना कलबूत, कलमा कलमयां वाली ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई तहिरीर ना लिख्त हरूफ़, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नित नवित जन भगतां अन्तर आत्म परमात्म हो मसरूफ़, मुसलसल आपणी कार कमाईआ। जिस दा हुक्म फ़रमान संदेश करे ना कोए मौकूफ़, फ़िकरयां विच ना कोए उडाईआ। मग्घर कहे ओस ने सृष्टी दी दृष्टी कीती बेवकूफ़, बेवा रूप दिसे लोकाईआ। जिसदा गुर अवतार
पैगम्बर शब्दी धार देण सबूत, वाक् भविख्तां विच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। मग्घर कहे मैं वेख्या लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म गावे ना कोई सलोक, अक्खरां वाली सिफ्ती जगत पढ़ाईआ। निर्मल निरवैर नूर तक्के ना कोई जोत, सच सच ना कोए समाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया कढ्ढे कोई ना खोट, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान कर कर थक्के पढ़ाईआ। हरि का भाणा सके ना कोई रोक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जुग चौकड़ी नाम संदेशे दे के गए कोटन कोटि, कोटी कोट ढोले गाईआ। कोई मिटा ना सक्या हरख़ सोग, चिन्ता ग़म ना कोए चुकाईआ। सति धर्म दा मिल्या ना किसे जोग, जुगीशर जुगत ना कोए धराईआ। हउमे हंगता माया ममता ना मिटया रोग, मन का मणका ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक वखाईआ। मग्घर कहे मैं वेख्या आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल, निरगुण सरगुण रंग वखाईआ। बिन भगतां साचा होया किसे ना मेल, मिलणी जगदीश ना कोए कराईआ। बिन तेल बाती सति प्रकाश ना होया रंग नवेल, गृह मन्दिर अंदर ना कोए रुशनाईआ। इक्को रंग ना वेख्या गुरू चेल, चेला गुर रंग ना कोए वटाईआ। अन्त अख़ीरी सृष्टी होई फ़ेल, मज़मून हक ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आपणे हथ्थ वखाईआ। मग्घर कहे मैं वेख्या लेखा जगत जहां, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दे के गए बिआं, ब्याना आपणा नाम धराईआ। धुर दा ढोला रागां नादां विच गए सुणा, अनबोलत अक्खरां विच वड्याईआ। शब्द इशारयां विच कर के गए हां, हउमे ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा चुकाईआ। मग्घर कहे मैं वेंहदा रिहा परदयां अंदर लुक, नित नित आपणा वेस वटाईआ। साल बसाले पैंडे गए मुक, जुग चौकड़ी गई विहाईआ। सतिजुग सति सतिवादी प्या उठ, सच दवारे लई अंगड़ाईआ। पुरख अकाल धुर दा मालक गया तुठ, मेहर नज़र इक उठाईआ। हुक्म संदेसा दे के सच सुच, सति दिता दृढ़ाईआ। जा के वेख भगत सुहेले अगम्मी सुत, जिन्हां दा पुरख अकाल इक्को पिता इक्को माईआ। बाहरों पंजां तत्तां वाले ख़ाकी बुत्त, अंदर वस्या बेपरवाहीआ। जगत विवहार वल्लों कोल नहीं कुछ, भगत भण्डार वलों भण्डारा बेपरवाहीआ। गोबिन्द कोलों जा के पुछ, जो संदेसा सच जणाईआ। जेहड़े ओस तों गए घुस, चार जुग ना कोए मिलाईआ। जिस दा भाणा कदे ना सके रुक, दो जहान ना कोए मिटाईआ। ओस दी सब तों वखरी निराली शब्द अगम्मी तुक, जो तुख्म ताअसीर दए बदलाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां देवे ओट, ओड़क आपणे नाल मिलाईआ। जिस दा नूर नुराना अगम्मी जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ।
जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई कर ना सक्या सोच, अनुभव भेव ना कोए खुलाईआ। उस दी भगतां अंदर मौज, मौजूदा हो के मजलस रिहा वखाईआ। जो मालक हो के करे धुर संजोग, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। लेखा मुका के चौदां लोक, चरण कँवल दए सरनाईआ। मग्घर कहे मैनूं तक्क के आ गई होश, आपणा आप ल्या बदलाईआ। जो नव नौ चार बैठा रिहा ख़ामोश, अक्खरां वाली ना करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताईआ। मग्घर कहे मैं तक्कया निर्मल धार, निरवैर निराकार निरँकार नज़री आईआ। जिस दा सब तों वखरा विहार, विवहारी नूर ख़ुदाईआ। जिस ने सूलीआं उत्ते दिते चाढ़, सूफ़ीआं सुरत भुलाईआ। सो भगतां दए दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द करे गुफ़तार, निरअक्खर नाल समझाईआ। मंज़ल चढ़ के सच मीनार, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। जिस दा काग़ज़ कलम शाही पाए ना पारावार, अन्त अन्त ना कोए जणाईआ। सो प्रीतम जन भगतां वसे ठांडे दरबार, दर दवारा इक सुहाईआ। घर ताकी खोल्ह किवाड़, परदा दए चुकाईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेले आण, आप आपणे रंग रंगाईआ। माया ममता मोह मिटा निशान, शरअ दे बन्धन दए कटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दे के इक्को सच ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। साचे मन्दिर मिला के श्री भगवान, भगवन आपणा नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दाता दया कमाईआ। मग्घर कहे मैं आ गया जग, जग जीवन दाते दिती वड्याईआ। मक्के काअबे वेखे हज्ज, धुर दा हज़रत ना कोए मनाईआ। फिर फिर वेखे तीर्थ तट, अठ्ठ सठ्ठ रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवण मन्दिर मठ्ठ, गुरुदुआर देण दुहाईआ। मिले मेल ना पुरख समरथ, सच नूर ना कोए रुशनाईआ। निज नेत्र खोल्हे कोए ना अक्ख, परदा दूई ना कोए चुकाईआ। अनहद नाद ना वज्जे सट्ट, तूं ही तूं ही ना राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा दिता उठाईआ। मग्घर कहे मेरा लथ्था परदा, निरगुण हो के दयां जणाईआ। प्रभू ने खेल वखाया घर घर दा, लख चुरासी अंदर फराईआ। बिन भगतां साची मंज़ल वेख्या कोए ना चढ़दा, नरउ दरस कोए ना पाईआ। साध सन्त वेख्या सड़दा, त्रैगुण अग्नी रही तपाईआ। बिन गुरमुखां भाणा कोए ना जरदा, ज़रा ज़रा भेंट ना कोए कराईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी खेल आपणा वक्खरा करदा, कदर भगतां रिहा पाईआ। चारों कुण्ट फिरे लभ्भदा, निरगुण वेखे थाउँ थाँईंआ। मैं नज़ारा वेख्या झब दा, पहली मग्घर रिहा दृढ़ाईआ। भगत भगवान इक्को सेजा साची सजदा, जित्थे सयदे दी लोड़ रहे ना राईआ। जगत नेत्रां लभ्भयां किसे ना लभ्भदा, खोजां विच सर्ब लोकाईआ। जो सति दवारे अन्तर बह के फबदा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। उसदा खेल अगम्मी नूरी
पुरख समरथ दा, समरथया आपणे हथ्थ रखाईआ। जो जुग जुग लेखा जाणे जगत रथ दा, रथवाही हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सरनाईआ। मग्घर कहे मैं वेख्या हज़ूर, हाजर हो के ध्यान लगाईआ। जो जन भगतां दा बण मज़दूर, दिवस रैण सेव कमाईआ। प्रेम प्रीती अंदर हो मजबूर, मजबूरी भगतां रिहा कटाईआ। जुग जन्म दे बख्श के आप कसूर, कसर आपणी झोली पाईआ। माया ममता तोड़ के गढ़्ह ग़रूर, ग़ुरबत रिहा मिटाईआ। आपणे प्रेम दा दे के नूर, सच नूर रिहा चमकाईआ। जुग चौकड़ी दा बदल के आप दस्तूर, दस्त बदस्त रिहा मिलाईआ। जगत कामना मेट के वांग काफ़ूर, कुफल दा लेखा दिता मुकाईआ। नाम ख़ुमारी दे सरूर, रस इक्को इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मग्घर कहे मैं वेख्या मीता, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जो भगतां अंदर खेल करे अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जिस दी सिफ्त करे अठारां ध्याए गीता, शब्द शब्दां नाल सालाहीआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर मन्नण नीकन नीका, निरवैर नज़र ना आईआ। सो भगत उधारन दा जग नवां बदल तरीका, तर्हां तर्हां रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता कार कमाईआ। मग्घर कहे मैं होया हैरान, हैरानी मेरे अंदर आईआ। किस बिध होया प्रभू मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। भगत सुहेले मेले आण, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। बिन पढ़यां दे के ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दिता मिटाईआ। लख चुरासी विच्चों कर पहचान, बहुत्यां विच्चों थोड़े आपणी गोद उठाईआ। इक्को दे के सच निशान, निशाने कूड़े दिते भुलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां नूं करना पए परवान, परवाना अवर ना कोए वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो जन भगतां दा बणया आप महिमान, भगत दवारे फेरा पाईआ। गुरमुखां दी आत्म सेजा करे आराम, दूजे सुख दी लोड़ रहे ना राईआ। प्रीती अंदर बण बण ग़ुलाम, सेवक हो के सेव कमाईआ। भगतां दा आपणी झोली पाया एहसान, असल आपणा रंग वखाईआ। बिन पूजा पाठ तों कर कल्याण, कलमयां तों बाहर दिता कढाहीआ। योद्धे सूर बणा बलवान, कलयुग कूड़ा चरणां हेठ दिता दबाईआ। लख चुरासी चुका के काण, आवण जावण पैंडा दिता मुकाईआ। सच दवारे मेले आण, दर दरबारा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। मग्घर कहे मैं बोलणा सच जैकारा, सच दयां जणाईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी देंदा आया लारा, इशारयां नाल इशारे आया समझाईआ। जिस दा लेखा अगम्म अपारा, अलख अगोचर ना कोए समझाईआ। जिस दा भाणा मन्न गुरू अवतारा, पैगम्बर गए सीस झुकाईआ। सो करन आया विहारा विवहारी वेस वटाईआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग
ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगत सुहाए इक दवारा, मन्दिर इक्को इक वखाईआ। जित्थे दिवस रैण दीआ दीपक इक्को उज्यारा, तेल बाती ना कोए वखाईआ। नाद शब्द धुन सच्ची धुन्कारा, अनुरागी राग अल्हाईआ। जिस दा खेल सब तों वक्खरा न्यारा, नर निरँकारा हो के आप कराईआ। सो सुहावणहारा जमन किनारा, जामन हो के वेख वखाईआ। दवारका निवासी तेरा उधारा, दोहरी वार दिती वड्याईआ। साचयां भगतां दे सहारा, गुर अवतारां रिहा जणाईआ। जिन्हां दा लेखा इक तों दो दो तों चारा, चौकड़ दए गवाहीआ। जिन्हां ने सीस चुकणा इट्टां गारा, गहर गम्भीर विच समाईआ। अगले जन्म दा लेखा रिहा ना कोए संसारा, संसारीआं विच्चों बाहर कढाहीआ। हरि संगत तेरा रूप अपारा, अपरम्पर वेख वखाईआ। निक्के वड्डे दा इक्को जिहा विहारा, विवहारी आपणी कार कमाईआ। गुरमुखो तुहाडी सेवा लख करोड़ी ना गिणती विच हज़ारां, कीमतां वाला कीमत सके ना कोए जणाईआ। जित्थे झुकणा जगत सरकारा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी सब नूं दए वखाईआ। मग्घर कहे मैं दोए जोड़ करां नमस्ते, निमस्कार डण्डावत विच बदलाईआ। जन भगतो तुसीं सेवा कीती हस्सदे हस्सदे, हस्ती आपणी लई बदलाईआ। तुहाडे घराणे रहिणे वसदे, अन्तिम उजड़े सर्ब लोकाईआ। शाह सुल्तान वेखणे नस्सदे, राजे राणे पिठ्ठ भवाईआ। इशारयां नाल इक दूजे नूं सारे दस्सदे, उंगलां उपर उठाईआ। बिना श्री भगवान कोए ना बचदे, बच्चयां वाले सर्ब कुरलाईआ। एह खेल उस अगम्मी इशारे अक्ख दे, जिस दी पलक ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति देवणहार वड्याईआ। मग्घर कहे मैनूं आई हासी, हस्स हस्स दयां सुणाईआ। जन भगतो तुहाडी कटी गई जम फाँसी, जमां दा भय ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण नूर मिल्या इक्को साथी, धुर दा संगी नज़री आईआ। लहिणा रिहा कोई ना बाकी, जो ख़ुशीआं नाल सेव कमाईआ। जिस दवारे उत्ते आ के कोट तरने पापी, उस दी नींह भगतां कोलों रखाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करके आसी, तृष्ना दिती बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतो तुहाडी सेवा दिवस रात, रैण दए गवाहीआ। चौवी घंटे कर इतफ़ाक, ढोला इक्को रहे सुणाईआ। सठ्ठ घड़ीआं बोल के वाक्, वाक्य आपणा रिहा दृढ़ाईआ। अठ्ठ पहर हो के दास, नेत्र नैण निवाईआ। अक्ख खोल्ह पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल रहे सुणाईआ। वाहवा तेरी प्रीती पुरख अबिनाश, बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ। जेहड़े उठ वेले प्रभात, तेरी सेवा सच कमाईआ। पता नहीं किथों सिक्खी इन्हां ने जाच, कवण गया दृढ़ाईआ। अंदरों बाहरों हो गया पाक, पुनीत हो के ख़ुशी वरताईआ। प्रेम प्यार दा वज्जदा रहे रबाब,
तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। कबीर फ़रीद करदे रहे हिसाब, बत्ती दिन बत्ती दन्दां वाला लेखा नाल जणाईआ। अन्त ओह वी दे के जुआब, सत्त मग्घर रहे जणाईआ। पता नहीं प्रभू तूं किवें इन्हां दे अंदर वसिउँ आप, जो आपा गए मिटाईआ। साचे प्रेम प्यार दा कर इतफ़ाक,वड्डे छोटे बाले नढ्ढे मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दिती वड्याईआ। श्री भगवान कहे सुण मग्घर बाले नढ्ढे, तैनूं दयां जणाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छो मैं आपणी जोती धारों कढ्ढे, मैं आपणे तत्तां नाल करी कुड़माईआ। जिन्हां नाल सच दवारे मिल के करां लड्डे, लाड उन्हां रिहा लडाईआ। जिन्हां दे अंदर धर्म निशाने गड्डे, सच सच दिता समझाईआ। जगत तृष्ना बुझा के अग्गे, आज्ञा आपणी विच रखाईआ। प्रेम प्रीती विच दे के मजे, कूड़ा मज़ा दिता मिटाईआ। उह नेत्र दर्शन कर कर रज्जे, अंदर भुक्ख रही ना राईआ। आपे फिरन भज्जे, अंदर बाहर वाहो दाहीआ। जिन्हां दे प्रीतम (ने) उन्हां नाल नहीं करने दग़े, कूड़ा याराना ना कोए रखाईआ। एथे ओथे आपणी गोदी चुक्के, चुक्क चुक्क ख़ुशी मनाईआ। सच दवारे जा के रखे, जित्थे वेखणवाला माई बाप भाई भैण नज़र कोए ना आईआ। सच प्रीती अंदर नस्से, शब्दी राग सुणाईआ। चरण कँवल कर के इक्ट्ठे, इक्को ढोला दए सुणाईआ। जन भगतो तुसीं आए मेरे प्रेम दे वट्टे, बदला लैणा चुकाईआ। भावें तुहाडे बाहरों चीथड़ फटे, अगे फट्टयां दा खैहड़ा दिता छुडाईआ। जे धन्ने नूं मिल्या विच्चों वट्टे, पत्थरां सोभा पाईआ। तुहानूं प्राप्त उस विच्चों मिट्टी घट्टे, जिस दा घाटा आपणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। मग्घर कहे सुणो सुनेहड़ा गुरमुख सज्जण, सच दयां सुणाईआ। हरि भगवान तुहानूं आया लभ्भण, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां आया सद्दण, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। सच दवारे आया रखण, जित्थे रक्ख्या करे चाँईं चाँईंआ। तुहाडे अंदर वड़ के आया वसण, वास्ता अन्तर अन्तर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खेल समझाईआ। मग्घर कहे एह खेल अनोखा, आकलां बेअकल कराईआ। सिध्धा सृष्टी नाल धोखा, गुरमुखां मिले वड्याईआ। जेहड़ा सच दवारे पहुंचा, पंजां तों लए बचाईआ। अन्तिम लैणा पए ना हउका, जमां तों ल्या छुडाईआ। सच प्रेम दी ला के चोटा, चोटी ते लए चढ़ाईआ। दर दवारे रहिण ना देवे कोई खोटा, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार शरन शरनाईआ। मग्घर कहे मैं शरन वेखे लगदे, जो लग मातर गए भुलाईआ। सच दवारे वेखे वधदे, भज्जण चाँईं चाँईंआ। नाते तोड़ के कूड़े जग दे, जग जीवन दाता वेख ख़ुशी मनाईआ। निज नेत्र दर्शन कर कर रज्जदे, रजो तमो सतो दा लेखा गए मुकाईआ। भांबड़ बुज्झ गए कूड़ी अग्ग दे, माया ममता
दिती जलाईआ। जो भगत सच दवारे वसदे, वसल इक्को यार शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। मग्घर कहे मैं दस्सां अख़ीर, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। जिसदी नज़र ना आए कोई तस्वीर, नूरो नूर करे रुशनाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी बेनज़ीर, नज़र अंदरों दए बदलाईआ। तुहाडा लहिणा देणा वेख कबीर, जुलाहा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करमां दा लेखा रिहा चुकाईआ। कबीर कहे मैं भुल्ल गया करदा गिणती, अंक अंक बदलाईआ। मैं खेल वेखी सारे दिन दी, भगत दवारे बह के अक्ख खुल्हाईआ। सच प्यारी संगत प्रेम प्यार वेखी मिणदी, नाम पैमाने हथ्थ उठाईआ। मैं सिफ्त दस्सां किस किस दी, किस्मत सारे गए बदलाईआ। स्त्री पुरख इक्को रूप दिसदी, अंदरों अक्ख ना कोए भुआईआ। मैं सिफ्त करां जिस दी, उह मैनूं अग्गों सुणाईआ। सानूं लोड़ नहीं वड्याई वाली हिरस दी, हरस हवस गए मिटाईआ। सानूं लोड़ ओसे दे द्रष्य दी, जिस दृष्टी दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कबीर कहे मैनूं भुल्ल गया तणना बुणना, पहली कहाणी दयां बदलाईआ। मैं चाहुन्दा इक्को ढोला सुणना, जो गुरमुख कहे गाईआ। जित्थे फेर किसे नहीं बोलणा, सोहँ रूप समाईआ। उस दा तोल किसे की तोलणा, जो आपणा आप गए मिटाईआ। उथ्थे घोल किसे घुलणा, जो घोली घोल घुमा के आपणा आप भेंटा गए कराईआ। उथ्थे दवारा किसे की खोल्हणा, जित्थे धुर दरबारी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार ख़ुशी मनाईआ। कबीर कहे मेरा बदल गया शरीर, नाता तन नज़र ना आईआ। मैं चढ़ के चोटी अख़ीर, भगतां वेख वखाईआ। मैनूं नज़री आई इक तस्वीर, जिस नूं तसव्वर ना कोए कराईआ। उथ्थे मैं कोए ना तक्कया ग़रीब अमीर, गुरमुख इक्को रंग सोभा पाईआ। ना कोई तक्की दौलत धन जगीर, जागरत जोत जोत रुशनाईआ। ना कोई गुर अवतार तक्कया पैगम्बर पीर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को करवट आपणी रिहा बदलाईआ। कबीर कहे मैं वेख्या बदलदा करवट, करामात ना कोए जणाईआ। जिस दे पिच्छे सृष्टी रही भरमत, भरमां विच लोकाईआ। उह कूड़ कुड़यारी जगत जहान वखा के अज़मत, आज़म रिहा हिलाईआ। जन भगतां दी बदल के अंदरों किस्मत, ज़िसम ज़मीर दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे नाल रखाईआ। मग्घर कहे मैं वेख दुआर दिल्ली, दिलां नूं खोज खुजाईआ। अर्श कुर्श दी जड़्ह हिल्ली, हलूणा दिता लगाईआ। मेरी ख़ुशी विच आण के हासी निकली खिल्ली, वेखी खली ख़लक ख़ुदाईआ। सारे दरबार विच तक्क इक सौ ग्यारां इट्ट लग्गी पिल्ली, इक इक्क दी
गिणती सच दिती जणाईआ। सब दी कमर कमरकसयां वाली होणी ढिल्ली, कमान अफ़सरां देणी सुटाईआ। बिलयां दे मगर मौत वैरागण लाउणी बिल्ली, लहिंदी दिशा ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे नाम दी ला के सिली, सिलसिला अगला दए बदलाईआ।
१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर धीरपुर दिल्ली-९
पंदरां मग्घर कहे मेरी नमस्ते पुरख अबिनाश, श्री भगवान तेरी शरनाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा वसें भगतां पास, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जुग जन्म विछड़यां पूरी करें आस, नित नवित वेखें थाउँ थाँईंआ। निरगुण निरवैर हो के देवें साथ, धुर दा संग बणाईआ। प्रेमीआं प्यारयां देवे शाबास, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां कारज करें ख़ास, ख़ालस आपणा रंग वखाईआ। मानस जन्म कर के रास, लख चुरासी फंद कटाईआ। चरण दवारे दे निवास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। पंदरां मग्घर कहे वाह मेरे भगवन्त, तेरी बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म साचे कन्त, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। मेल मिला के भगत सुहेले धुर दे सन्त, सच सति आपणा आप दृढ़ाईआ। नाम निधाना दे के मंत, सच मंत्र नाम दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेट गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नाता तोड़ बहिश्त जंनत, सचखण्ड दवारा बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक सुहाईआ। पंदरां मग्घर कहे मैं होया ख़ुशहाल, गीत अगम्मी ढोला गाईआ। खेल वेख्या दीन दयाल, श्री भगवान रिहा दृढ़ाईआ। हस्सदे वेखे (दो जहान), ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लो ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सच तराना इक्को गाण, तूं ही तूं ही इक्को राग अल्हाईआ। भविख्तां वाला वेखणा ब्यान, बिना काग़ज़ किताब फोल फुलाईआ। संदेसा सुण अगम्मी फ़रमान, निउँ निउँ अक्ख उठाईआ। वक्त सुहञ्जणा होया विच जहान, सोहणी वज्जी वधाईआ। भगत भगवान मेला मिल्या आण, अंदर बाहर ख़ुशी मनाईआ। भगत सुहेला रिहा ना कोए निधान, निज नेत्र करे रुशनाईआ। साचे नाम दा दे के ज्ञान, राम इक्को दिता वखाईआ। धुर दा मालक दस्स के काहन, बंसरी इक्को धुन सुणाईआ। पैगम्बरां वाला दे पैग़ाम, बिन अक्खरां करी पढ़ाईआ। सच दवारा वखा के धाम, धर्म दुआर वज्जी वधाईआ। मस्त ख़ुमारी प्या के जाम, ज़ामन हो के होया सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पंदरां मग्घर कहे मैं देवां सच फ़रमान, फ़ुरने विच्चों फ़ुरना इक जणाईआ।
जन भगतां सेवा सच महान, महिमा कथ कथ दृढ़ाईआ। प्रेम प्यार दा सच्चा ध्यान, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। ढोला गा के विष्नूं भगवान, सोहँ सो विच समाईआ। जगत कूड़ा छड्ड आराम, आत्म सुख वज्जे वधाईआ। मन वासना ना होए ग़ुलाम, जगत ज़ंजीर ना कोए बंधाईआ। जलवा तक्क के इक अमाम, नूर ज़हूर इक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। पंदरां मग्घर कहे मैं वेखे भगत सुहेले मीत मुरार, सज्जण धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां दा सब तों वक्खरा विवहार, विवहारी हो के सेव कमाईआ। खेल तक्क इक तों दो दो तों चार, चार कुण्ट गए भुलाईआ। दर्शन कर के दीद दीदार, दर्द आपणा गए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा चुकाईआ। पंदरां मग्घर कहे मैं वेखी अजब कहाणी, लेखा लिख्त ना कोए समझाईआ। जन भगतां अंदर सुणी अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर लगाईआ। प्रेम प्यार दा चुक्क के पाणी, भज्जण वाहो दाहीआ। अचरज खेल वेख गुर अवतार पैगम्बर होए हैरानी, हैरत सब दे अंदर आईआ। नव जोबन नव जुग नव रंग दी वेख जुआनी, जोबनमत्ते ख़ुशी मनाईआ। अंदर तक के नूर नुरानी लहर रुहानी, ज़िमीं असमान सीस झुकाईआ। नज़ारा तक्क के पद निरबानी, झगड़ा छड्ड के चारे बाणी, चारे खाणी डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग वखाईआ। पंदरां मग्घर कहे मैं वेख के भगत दवार, दवारका वासी दयां वधाईआ। उठ वेख कृष्न मुरार, मुरारी मोहर रिहा लगाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी कार, करनी करता इक अख्वाईआ। निरगुण सरगुण खेल अपार, अपरम्पर वेस वटाईआ। सन्त सुहेले लए उबार, नित नवित जोड़ जुड़ाईआ। अंदर बाहर पावे सार, गुप्त ज़ाहर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। पंदरां मग्घर कहे मेरा अन्त अख़ीरी शब्दी बोल, संदेसा दयां जणाईआ। जन भगतो प्रभू वसे सदा तुहाडे कोल, परमात्म आत्म अन्तिम मिल के ख़ुशी मनाईआ। जगत वड्याई उपर धौल, सचखण्ड दवारे साचा रंग वखाईआ। पूरब जन्म दा पूरा कर के कौल, करमां दा लहिणा दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पंदरां मग्घर कहे मैं कहां सच अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। प्रभू दे हथ्थ भगतां दी तकदीर, जदों चाहे देवे बदलाईआ। अंदर रख आपणी तस्वीर, तसबीआं मणकयां तों दए छुडाईआ। सच दवारा वखा के इक अमृत जाम प्याए सीर, सुरत शब्द जोड़ जुड़ाईआ। जिस गृह वसे भगत कबीर, काअबा ओदूं अगला दए वखाईआ। जित्थे खेल बेनज़ीर, नज़र निशान ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को दए वड्याईआ। पंदरां मग्घर कहे जगत भगत सज्जण साची कार, पारब्रह्म आप कमाईआ।
सच करे सति आप करे सति सतिवाद विवहार, वेला वक्त दए गवाहीआ। लेखा जाण दिल्ली दरबार, दुआर भगतां इक सुहाईआ। सेवकां सेवा वेख अपार, आप आपणा रंग चढ़ाईआ। मंज़ल रहिण ना देवे कोए दुष्वार, मार्ग इक्को दए वखाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन दस्से सच प्यार, ज़ात पात दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग भगतां भगत दवारे विच रखाईआ।
२१ मग्घर शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
मग्घर कहे मैं धार वेखी धुर दी, सचखण्ड दुआर वज्जी वधाईआ। ओथे लोड़ नहीं ताल सुर दी, तम्बूर तार सतार ना कोए खिचाईआ। ओथे खेल नहीं अवतार गुर दी, पैगम्बर रूप ना कोए वखाईआ। निरगुण निरवैर निराकार धार इक्को उतरदी, शब्दी शब्द खेल खिलाईआ। प्रीती प्रीतम नाल जुड़दी, दूजा संग ना कोए वखाईआ। ओथे लोड़ नहीं कोई शुकर दी, शाह पातशाह इक्को शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी पता नहीं किस तर्हां गुज़रदी, कोटन कोटि काल विहाईआ। एथे ओथे खेल नहीं किसे उजर दी, इक्को हुक्म बेपरवाहीआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द कोई कथा नहीं उच्चरदी, ढोला नाद गीत संगीत ना कोई समझाईआ। वेखी खेल कादर कुदर दी, जो कुदरत रिहा बणाईआ। कोई रमज़ नहीं ओहले पड़दे वाली लुकण दी, इक्को जोत नूर करे रुशनाईआ। कोई धार नहीं लंमी चौड़ी मुक्कण दी, मुकम्मल आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। मग्घर कहे मैं वेख्या हज़रत हज़ूर, हाजर इक्को नज़री आईआ। जलवा तक्कया जोती नूर, नूर नूर नूर रुशनाईआ। सर्ब कला भरपूर, भरतम्बर बेपरवाहीआ। ओथे ना बरदा ग़ुलाम कोई मज़दूर, सेवक रूप रंग ना कोई वटाईआ। ना कोई सच झूठ कुसूर, रूप रेख ना कोए बदलाईआ। ना कोई सूली चढ़दा दिसे मनसूर, फाँसी यसू ना कोई लटकाईआ। ना कोई नानक गोबिन्द हुन्दा दिसे मजबूर, ना कोई मुहम्मद चौदां तबक वड्याईआ। ना कोई चोटी दिसे कोहतूर, मूसा मूँह दे भार ना कोई सुटाईआ। इक इकल्ला वेख्या जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा मशहूर, मुश्कल सब दी हल कराईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सर्ब कला भरपूर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जो जुग चौकड़ी निरगुण निरवैर निराकार खेल करे ज़रूर, सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाहीआ। मग्घर कहे मैं वेख्या
सूरा सरबंगा, सर्ब दवारे सोभा पाईआ। जित्थे ना कोई तीर्थ तट, किनार गंगा, सरोवर सर ना कोई वखाईआ। राग नाद ना कोई ढोल मृदंगा, पूजा पाठ ना कोई समझाईआ। रवि ससि ना सूरया चन्दा, मण्डल मण्डप ना कोए प्रगटाईआ। प्रेम प्यार रस ना कोई अनन्दा, अनरस आपणा रूप वटाईआ। मीत मुरार सज्जण ना कोई संगा, सगला जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। पंज तत ख़ाकी तन ना कोई बन्दा, बन्दगी वाली ना कोए पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोई पंडा, अकलां वाली ना कोई लड़ाईआ। ढोल ताल ना कोई मृदंगा, सुरती सुरत ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे इक्को नज़री आईआ। मग्घर कहे मैं तक्कया हक निज़ाम, जो नौबत नाम वजाईआ। भगत उधारन जिस दा काम, जगत कामनी दए दुरकाईआ। कूड़ी क्रिया दिसे अन्धेरी शाम, शमां आपणी करे रुशनाईआ। धुर संदेसा देवे सच पैग़ाम, पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। जिस नूं एथे ओथे दो जहान (गाण), इस्म आजम नूर ख़ुदाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक नौजवान, नूर नुराना नज़री आईआ। जिस दी करे ना कोई पहचान, रूप रंग रेख ना कोए दृढ़ाईआ। सो भगतां दा भगवान हो के मेहरवान, वेस अवल्लड़ा इक इकल्ला रूप वटाईआ। सन्त सुहेले वेखे आण, गुर चेले देवे माण, गुरमुख कर परवान, गुरसिख वेखे आण, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सारे झुकदे वेखे ब्रह्मा शिव विष्न ढोला तूंही तूंही गाण, गहर गम्भीर बेनज़ीर दे रुशनाईआ। ओह नाउँ रख के महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म मीता बणया आण, आन आपणी विच रखाईआ। मग्घर कहे मगरले कर परवान, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। जिस दा सब तों वखरा शब्दी इक दीवान, दीवानखानयां करे सफ़ाईआ। धर रूप जगत भेख इन्सान, ज़िमीं असमान खोज खुजाईआ। रहमत विच रहमान, मुहब्बत विच महबूब अर्श अरूज सोभा पाईआ। जन भगतां देवण आया दान, दाता दानी धुर दा काहन, माया ममता हंगता तोड़ अभिमान, कमान आपणी विच रखाईआ।