पुस्तकालयभाग १९

पहली पोह शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

पहली पोह कहे खेल होणा पिता पुत्त दा, पुरख अकाल गोबिन्द शब्द डंक वजाईआ। खेल वेखणा अबिनाशी अचुत दा, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। परदा ओहला चुक्कणा लुक दा, नकाब नज़र कोए ना आईआ। शब्द अगम्मी वेखणा उठदा, जिस दा पिता ना कोई माईआ। निरगुण धार वेखणा बुक्कदा, रसना जिह्वा ना कोई हिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया

पैंडा वेख्या मुकदा, अगे अवर ना कोए वधाईआ। कूड़ी क्रिया वेखणा कुटदा, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। माया ममता वेखणा लुट्ट दा, चारों कुण्ट फेरा पाईआ। भगतां भगवान वेखणा पुछदा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। कोई भेव ना जाणे उसदा, उसतत गुर अवतार पैगम्बर गए सुणाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा माया ममता दु:ख दा, दर्दीआं होए सहाईआ। जिस दा निशाना अणयाला तीर कदे ना उकदा, उत्तम सृेष्ट आपणा बाण वखाईआ। झगड़ा मुकावे हउमे भुक्ख दा, नाम भण्डार इक वरताईआ। भाग वेखे धरनी दी कुक्ख दा, हरि करता शहिनशाहीआ। सन्त सुहेले गोदी चुकदा, फड़ बाहों गले लगाईआ। जिस दा लहिणा ना कदे नखुट्टदा, वेखणहार धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। पहली पोह कहे मैं वेख्या हकीकत हज्ज, हज़रतां दयां सुणाईआ। जुग चौकड़ी पैंडा मुक्कया भज्ज भज्ज, पाँधी नज़र कोए ना आईआ। साचे तख्त तख्त निवासी बैठा सज, सज्जण दाता धुर दरगाहीआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी किसे ना लभ्भी हद्द, पार किनारा ना कोए दृढ़ाईआ। जिस नूं रागां नादां अंदर सीस झुका के रहे सद्द, सद्दे ढोले नाम सुणाईआ। जिस दे चरणां उत्ते सरगुण निरगुण धार रहे ढठ्ठ, नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जिस दा सचखण्ड दवारा धुर दा हट्ट, चौदां तबक ना कोए वड्याईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल करे खेल इक समरथ, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भगत सुहेले वेखणे सच, सच सति नाल जुड़ाईआ। आत्म अन्तर जाणा रच, रुची अंदरों देणी बदलाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, काया कंचन गढ़्ह देणा सुहाईआ। धुर दा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मिल के पए हस्स, हस्ती वजूद ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। पहली पोह कहे मैं वेखणा अन्त अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। धुर दरगाही तक्कणा इक पीर, पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। जिस दा नूर नुराना बेनज़ीर, जगत नेत्र ना कोए रुशनाईआ। खिच्ची जाए ना कोए तस्वीर, मुसव्वर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस दा गृह मन्दिर गहर गम्भीर, बेअन्त बेपरवाहीआ। जिस नूं समझे ना कोए ज़मीर, बुद्धी शब्द ना कोए सुणाईआ। जिस नूं सजदा करदा गया कबीर, तन माटी ख़ाक मिलाईआ। सो कर के अगम्मी तदबीर, तबअ सब दी रिहा बदलाईआ। तोड़नहारा शरअ ज़ंजीर, शरीअत इक्को रिहा दरसाईआ। झगड़ा चुक्के शाह हकीर, ऊँच नीच बख्शणहार सरनाईआ। लेखा जाणे सूफ़ी जगत फ़कीर, फ़िकरा कलमा इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा उठाईआ। पहली पोह कहे मैं तक्कणा आलमीन, बिस्मिल आपणी खेल कराइंदा। जिस दा मुहम्मद गोबिन्द नालों बहुता कीता यकीन, यक्के बाद दीगरे धार चलाइंदा। जिस दी

समझे ना कोए तरमीम, वण्डण वण्ड ना कोए वखाइंदा। जिस दा मार्ग दो जहान महीन, जग नेत्र नज़र ना आइंदा। जिस दी सब तों वखरी तालीम, अलिफ़ ये ना कोए वखाइंदा। जिस दे गुर अवतार पैगम्बर मस्कीन, हुक्मे अंदर हुक्म फिराइंदा। शब्दी करनहार तलकीन, तुलबा तालब आप पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाइंदा। पहली पोह कहे मैं बोलणा ललकार, धुर दा जैकारा इक सुणाईआ। कल कल्की निरगुण धर आया अवतार, अवतरी बेपरवाहीआ। जो लख चुरासी वेखे जगत शिकार, शिकारी हो के फेरा पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर शब्दी लए उठाल, हुक्मे हुक्म मनाईआ। उठो वेखो पूरब हाल, चारे जुग देण गवाहीआ। चार वरन होवण बेहाल, अठारां बरन ना कोए वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, अञ्जील कुरान रही कुरलाईआ। हकीकत समझे ना कोए हक हलाल, हालत बदली अन्त लोकाईआ। अगे दिसे ना कोए दलाल, पल्लू सारे गए छुडाईआ। जलवा तक्कया ना नूर जलाल, नूरो नूर ना कोए रुशनाईआ। पल्लू सक्या ना कोए संभाल, कन्नी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा इक वरताईआ। पहली पोह कहे मैं वेखणा अंदर वड़, लख चुरासी खोज खुजाईआ। बिन पौड़ी डण्डे जाणा चढ़, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। सच दवारे वेखणा खड़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। जीव जंत साध सन्त कवण करनी रिहा कर, वेखणा थाउँ थाँईंआ। कवण जीवत रिहा मर, मन वासना रिहा मिटाईआ। कवण निरअक्खर रिहा पढ़, जिस नूं लिखे कोए ना कलम शाहीआ। कवण सरन सरनाई रिहा पड़, जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर गए ध्याईआ। कवण खुल्हाउणा साचा दर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जित्थे रवि ससि कोई प्रकाश रिहा ना कर, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निरगुण निरवैर आया चल, निहचल आपणा धाम सुहाईआ। जिस दा समझ सके ना कोई बल, वल छल धारी आपणी खेल वखाईआ। जिस दा कोटन कोटि युग बीतयां इक ना होवे पल, कोटन कोटि ब्रह्मा दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पहली पोह कहे मैं देणा होका, हुक्म इक सुणाईआ। ख़बर सुणोणी चौदां लोका, लुकमा होणा जगत लोकाईआ। कोटां विच्चों पुरख अकाल दा बचणा इक्को पोता, जो गोबिन्द सुत गया बणाईआ। जो आयू उतर विच छोटा, दसवां साल हरि संगत उत्ते नज़री आईआ। जिन्हां विच रहिणा कोई ना खोटा, खोटयां खरे लैणा बणाईआ। कोई पढ़ावण वाला देणा नहीं तोता, तूं मैं लहिणा देणा मुकाईआ। मेहर नज़र नाल काया माटी अंदर फेर के पोचा, दुरमति मैल देणी धवाईआ। अग्गे पिच्छे दी रहिण नहीं देणी सोचा, लख चुरासी लेखा देणा मुकाईआ। गुरमुख लेखा देवे ना कोए निर्दोषा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। पहली पोह कहे मैं वेख्या लेखा लिखदा, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। नाता जोड़ के गोबिन्द गुरसिख दा, साख्यात होया सहाईआ। बिन भगतां किसे ना दिसदा, भरमे विच लोकाईआ। लहिणा देवे जिस जिस दा, जिस्म ज़मीर दोवें आपणे लेखे लाईआ। एह मौका नहीं किसे मुन रिख दा, मुकम्मल आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा चुकणा करवट वाली पिठ्ठ दा, सनमुख हो के सोभा पाईआ। पैंडा रिहा ना सवा गिठ्ठ दा, अंदर दी रसाई दी लोड़ इक्को वार पूरी दए कराईआ। जन भगतां कारज आप नजिठदा, निज नेत्र दरस वखाईआ। जिस दा हुक्म सदा जित्त दा, हार विच वेखे सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, (पतित) पुनीत रिहा बणाईआ। पोह कहे मैं तक्कया परवरदिगार, जलवा नूर नूर ख़ुदाईआ। जो आदि जुगादी सांझा यार, याराना इक्को इक दरसाईआ। जिस दा मुकामे हक हकीकत दा दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। ओस दे उत्ते मैनूं इक एतबार, बाकी लारे ला के गए जणाईआ। जिस दे दवारे दर दरवेश मंगदे गए भिखार, अवतार पैगम्बर गुर झोलीआं डाहीआ। सो कुदरत दा कादर होया ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। मुरीदां मुर्शद देवे दीदार, दीद ईद चन्द चमकाईआ। काया काअबा दए वखाल, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी देण अहिवाल, हालांकि ओहो गया आईआ। जिस दे अगे ना जवाब ते ना स्वाल, फ़िकरा सके ना कोए बदलाईआ। जिस दी घालणा गए घाल, घायल कर के फरज़ंद गए कटाईआ। जलवा देवण आया इक जमाल, ज़ामन हो के फेरा पाईआ। जन भगतां अंदर लुके रहिण ना देवे अरमान, आराम नाल सब कुछ दए वखाईआ। सब दी लेखे ला के सेवा निशकाम, जो कर कर ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख तेरा प्रेम कदे ना जाए हराम, कूड़ी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। भावें लख चुरासी सृष्टी डुब्बे तमाम, भगत सुहेले सचखण्ड दवारे दयां टिकाईआ। एह कोई गल्लां बातां वाली नहीं ज़बान, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। भगत भगवान दा इक ईमान, अमलां तों बाहर दयां समझाईआ। तुहाडयां चरणां हेठ दबा के ज़िमीं असमान, महिमान आपणे लवां बणाईआ। जिस नूं सारे मन्नदे श्री भगवान, ओह नूर तुहाडा नूर करां रुशनाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक हो के दो जहानां पकड़ी आप कमान, हुक्म धुर दा इक समझाईआ। फ़ुरनयां विच दे के फ़रमान, फरमाबरदार लवां उठाईआ। नित नवित वेखां मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जुग जन्म दे प्रभ दे कोल तुहाडे ब्यान, परदयां विच्चों पड़दे दए खुल्हाईआ। सच बाग़ीची दा मालक बाग़बान, बाग़ी करे सर्ब लोकाईआ। चार कुण्ट वेखे इक तुफ़ान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पहली पोह कहे पैं वेख्या नूरी इस्म, आज़म आहला नज़री आईआ। तन वजूद

वेख्या जिस्म, अन्तर अन्तर फेरा पाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी समझ सक्या ना कोए किस्म, किस्मत सब दी रिहा बदलाईआ। जिस दा नाम नगारा इक्को विसल, विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। जिस नूं बिना अक्खां तों भगत सुहेले सारे दिसण, लख चुरासी परदा रिहा उठाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो ओस पुरख अकाल दा लाउणा मिशन, मिशनरीआं सारीआं देणीआं तुड़ाईआ। जिस दे कोलों सब ने आउणा सिक्खण, दो जहानां करे अगम्म पढ़ाईआ। जिस दे कोलों सब ने आउणा लिखण, प्रेम हरूफ़ दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पहली पोह कहे मैं बणना वड्डा निक्का, सर्ब दयां जणाईआ। मैं वेखणा पुरख अकाल धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा शब्दी गोबिन्द नाल हिता, प्रेम इक्को इक रखाईआ। जिस दा एथे ओथे दो जहान चले सिक्का, दूजा होर ना कोए वखाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी श्री भगवन्त धुर दा कन्त सच दवारे डिठ्ठा, अनडिठ बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। पहली पोह कहे मैं वेखणी ओस दी पलक, जो पल पल खेल खिलाईआ। जिस ने धार बदलनी ख़लक, ख़ालस गुरमुख दए वखाईआ। कूड़ी क्रिया लाहुणी अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह फेरा पाईआ। जिस ने खेल करना विच बलख, पूरब लेखा पूर कराईआ। कर प्रकाश उपर फ़लक, नूर ज़हूर दए दृढ़ाईआ। जोती धार चमका के चमक, चमत्कार आपणा दए वखाईआ। जन भगतां होण ना देवे हराम नमक, निमख निमख होए सहाईआ। साचे प्रेम दी बख्श के हिम्मत, हौसले अगले दए बदलाईआ। सम्बल नगरी साची सिम्मत, चार कुण्ट दहि दिशा विच्चों वक्खरी आप उपाईआ। जित्थे बिना पुरख अकाल दे करनी पए अवर ना मिनत, विचोला लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। चित्रगुप्त राए धर्म वेले अन्त करन कोए ना इल्लत, लख चुरासी दए ना कोए सज़ाईआ। मात गर्भ फेर ना होवे ज़िल्लत, नौ अठारां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साचे शब्द दी दे के खिल्लत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। प्रेम प्यार दा ला के तिलक, तिलकणबाज़ी, तों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पहली पोह कहे मैं वेख्या शब्दी शेर, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जिस ने दो जहानां करना ज़ेर, सिर सके ना कोए उठाईआ। कूड़ी क्रिया मेटणा अन्धेर, सति सच करे रुशनाईआ। कलयुग अन्त चुकाउणा गेड़, गेड़ा गेड़े विच भवाईआ। लख करोड़ी छेड़नी छेड़, मन ममता विच फसाईआ। शब्द अगम्मी मारनी चपेड़, मूर्ख मुग्ध देणे दुरकाईआ। शाह सुल्तानां करना ढेर, ख़ाकी ख़ाक ख़ाक उडाईआ। जग दा मार्ग लाउणा फेर, फिर फिर वेखे सर्ब लोकाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हयां उत्ते कर के मेहर, आपणी गोद लैणा टिकाईआ। जिन्हां दी सेवा करन नूं तड़प रिहा कुमेर,

नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। गोबिन्द खण्डा फड़ हथ्थ शमशेर, चारों कुण्ट होए सहाईआ। जन भगतां मार्ग लग्गणा पहली वेर, वेरवा अवर रहे ना राईआ। पिछली करनी आपे देणी उधेड़, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। अगला लेखा हक नबेड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत करे कुड़माईआ। पहली पोह कहे मैं वेखणा उह समां, जिस नूं सारे गए वड्याईआ। जिस विच कोई समझ ना सके हरख़ सोग़ ग़मां, चिन्ता नचिन्ता ना कोए जणाईआ। कूड़ी क्रिया वेखणी तमअ, लालच लालस खोज खुजाईआ। दीन मज़्हब वेखणा बन्नां, ज़ात पात वण्ड वण्डाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखणा बिन छप्पर छन्नां, सति दवारे सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार वेखणा अन्न्हां, सिर पापां गंढ्ढ उठाईआ। किसे नूं याद नहीं रहिणा चौदां सौ तीस अंक दा पंना, पनघट उत्ते सोभा कोए ना पाईआ। जेहड़ा गोबिन्द इक्को ला के गया विच कन्ना, कायम करे ख़लक ख़ुदाईआ। ओस दा साल होणा रवां, अरमान सब दे वेख वखाईआ। चार कुण्ट नज़र ना आउणी कोई शमां, दीवे गुल ख़लक ख़ुदाईआ। नेत्र वेखणी रोंदी माई हव्वा, बावा आदम दए दुहाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हो के जम्हां, प्रभू अगे सीस झुकाईआ। पहली पोह कहे मैं की वारता कहवां, कहिण दी लोड़ रही ना राईआ। मैं भज्जे आउँदे वेखां जुगां चौहां, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। सब दे अगे मैं इक्को ढोला गवां, संदेसा सच सुणाईआ। आओ प्रभ दा मार्ग वेखो नवां, नव नौ चार रिहा समझाईआ। जिस दे दवारे सोभनीक हो के बहवां, सनमुख दर्शन पाईआ। मैं इक्को दी चरणी ढह्वां, जित्थे ढोलक छैणे दी लोड़ रहे ना राईआ। ओसे दी सेजे सवां, जित्थे सुत्यां ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। पहली पोह कहे मैं सुणाउण आया अगम्मी बात, बातन दयां जणाईआ। जन भगतो अगला बदलण वाला तमाश, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। खेलणहारा खेल हो के आप पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। जेहड़ा मेला मिलदा रिहा नाल इतफ़ाक, उस दा लेखा दए समझाईआ। छब्बी पोह तों गोबिन्द पिछला लेखा होणा बेबाक, लारयां वाला नाअरा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म दए सुणाईआ। पहली पोह कहे मैं होया हैराना, हरि जू अंदरे अंदर सुणाईआ। मैं दो जहानां बदल देणा ज़माना, ज़ामनी आपणी विच रखाईआ। शब्दी गोबिन्द हथ्थ देणी कमाना, चिल्ला तीर इक वखाईआ। पहला हुक्म सुणा उपर असमानां, इस्म इक्को देणा वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बरां परदा खुल्हा के दो जहानां, दोहरा रूप लैणा प्रगटाईआ। सब ने मन्नणा इक्को भाणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल जाणी जाणा, लख चुरासी वेख वखाईआ। इक्को इक होणा बलवाना, बलधारी रूप वखाईआ। जिस दे कोल अगम्मी इक पैमाना, दो जहानां नाप

बणाईआ। जन भगतां अंदर रहिण ना देणा कोई बेगाना, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गल्लां वाला बणन नहीं देणा कोई अफ़साना, शब्दी हुक्म इक वरताईआ। प्रेमी प्यार अंदर करना दीवाना, नाम ख़ुमारी इक वरताईआ। दरस वखा के रूप नाना, निरगुण निरवैर जोत करे रुशनाईआ। माया ममता मोह तोड़ अभिमाना, साची सिख्या दए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा इक तराना, तुरीआ पद तों बाहर कढाहीआ। जिस दे नाल होवे कल्याणा, कलमा इक्को देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। पहली पोह कहे मैं सुण लई ओह गूंज, जो गुझी रमज़ रही लगाईआ। गुरमुख आत्म कुरलावे कोई ना कूंज, दूर दुराडा नज़र कोए ना आईआ। प्रेम प्यार दी प्रभ ने बख्शणी आत्म स्वांती बूँद, तृष्ना तृखा देणी बुझाईआ। निज कँवल करना मूंध, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मंज़ल रहे ना कोई डूँग्घ, साचे पौड़े देणा चढ़ाईआ। ग़फ्लत विच ना आवे ऊँघ, गुरमुख सवाधान कराईआ। जिधर वेखण ओधर मौजूद, मुफ्त आपे होए सहाईआ। भाग लगा के तत वजूद, वजह अगली दए समझाईआ। आओ वेखो तक्को जलवागर ओह महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा नाम कदे ना होवे नेस्तोनाबूद, आदि जुगादि वज्जे वधाईआ। सच दुआर दी दस्स के सच हदूद, कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देणी माण वड्याईआ। पहली पोह कहे मैं दस्सां अगम्मी कहाणी, कहावत जगत ना कोए बणाईआ। जन भगतो तुहाडा लेखा पद निरबाणी, निरबाण पद मिले वड्याईआ। तुहाडी नव जोबन दी जवानी, चार कुण्ट वेख वखाईआ। तुहाडे प्रेम दी सच तुग्यानी, चारों कुण्ट लहर लहराईआ। तुहाडा अंदर नूर रूहानी, रहमत विच समाईआ। तुहाडी आत्मा रहिण नहीं देणी बेगानी, परमात्मा आपणे नाल जुड़ाईआ। दाता बण के आया दानी, गहर गम्भीर फेरा पाईआ। जन भगतो छब्बी पोह इक इक्क फुल्ल लै के आउणा निशानी, नशा धुर दा दयां चढ़ाईआ। तुहाडे अंदर प्रगटावे उह बाणी, जो बाण निराला दए चलाईआ। अमृत रस दे के ठंडा पाणी, अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। नाता छुट्ट जाए दुनिया फ़ानी, फ़ैसला आपणे नाल कराईआ। अगे मार्ग मिले आसानी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। झगड़ा मुक जाए अदालत दीवानी, हुक्म इक्को वार सुणाईआ। तुसां पिच्छे गोबिन्द नाल दिती कुरबानी, अगे जमां तों ल्या बचाईआ। झगड़ा मुकाया चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज ना कोए फिराईआ। साचे घर दी बणा के सच्ची राणी, दरगाह साची देणा बिठाईआ। जित्थे खेल नहीं जिस्मानी, बुत्तख़ाने वज्जे ना कोए वधाईआ। शान रहिण नहीं देणी पंजां तत्तां वाले प्राणी, वेदां पुराणां तों लैणा छुडाईआ। चढ़न ओस बबानी, जिस दा रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद

देवे माण वड्याईआ। पहली पोह कहे तुसां फूल ना समझणा फुल्ल, गुल गुलाब ना कोए सुणाईआ। जन भगतो तुहाडा पैणा मुल्ल, मलकीअत पिछली गई विहाईआ। भगत भगवान दी बणनी कुल, कुल मालक खेल खिलाईआ। वेख्यो जगत वासना विच ना जायो डुल, अनडोलत लए बचाईआ। झूठे प्यार विच ना जायो भुल्ल, प्रेमी प्रीतम दए समझाईआ। माया विच ना जायो रुल, रुलदयां गले लगाईआ। तुहानूं सच दवारे आउण दी खुल्ह, अगे सके ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। फुल्ल कहे मैनूं कोई ना जाणयो गंदा, मैं आपणी गुलशन दयां जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द कोल गया सी बैरागी बन्दा, चरण गोदावरी कन्ढ्ढे टिकाईआ। उस दे हथ्थ विच सी सत्त रंग दा डण्डा, जो नज़र किसे ना आईआ। हौली हौली हथ्थां नाल पाए वण्डा, हिस्सा सके ना कोए समझाईआ। इशारा कर के उपर सूरज चन्दा, दोहां दिता हिलाईआ। चौदां तबक कर के नंगा, परदा दिता उठाईआ। म्यानों खिच्च के आपणा खण्डा, सहिज नाल चमकाईआ। पुरख अकाल नूं कह के चंगा, सीस दिता निवाईआ। दो हथ्थां दा वजा के मृदंगा, दो जहान ल्या उठाईआ। सीस चों कढ्ढ के आपणा कंघा, चरणां उत्ते ल्या छुहाईआ। आप खलो के इक टंगा, नेत्र नैण बन्द कराईआ। पुरख अकाल मैं कोई पहनीआं नहीं वंगां, वंगार के रिहा सुणाईआ। मैनूं लख चुरासी नबेड़न दा ढंगा, तेरी बेपरवाहीआ। दीन दयाल हस्स के किहा तू मालक पुरी अनन्दा, अनन्द तेरे विच भराईआ। तेरे कोल देवां ओह फंदा, जिसनूं वेखे ना कोए लोकाईआ। गोबिन्द तक्क के चार कुण्ट ब्रह्मण्डां, पुरख अकाल आपणे विच्चों नज़री पाईआ। हस्स के किहा तेरी मेरी पै गई गंढ्ढा, अगे होए ना कदे जुदाईआ। श्री भगवान किहा तूं गोबिन्द मेरा रूप ठंडा, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। तेरा गुलशन वेखणा महकंदा, जिस दे अंदर सुगंधी तेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो लहिणा रिहा चुकाईआ। फूल कहे मैनूं गोबिन्द हथ्थ तोड़या, तुट्टया नालों डाल। मैं हुक्म मूल ना मोड़या, पुरख अकाल दा वेख के सच्चा लाल। मैं इक्को लै के साह हटकोरया, कीता इक स्वाल। जे तेरे विच कोई जोरया, मैनूं वखा दे दीन दयाल। जे तैथों वखरा कोई होर आ, फेर मैनूं ना रखीं संभाल। जे कोई तूं ठग्ग चोर यार आ, क्यों मैनूं दिता ज्वाल। गोबिन्द किहा मैनूं तेरी लोड़ आ, एह हुक्म मेरे भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेलया खेल इक महान। फुल्ल किहा क्यों तोड़या नालों डण्डी, मेरा नाता दिता तुड़ाईआ। तूं आयों गोदावरी कन्ढ्ढी, गोदी वाले फेरा पाईआ। मैं हो गया तेरे विच बन्द ख़ानेबन्दी, मैनूं बन्दगी देणी दृढ़ाईआ। दरवेश हो के मंग मंगी, निउँ निउँ लागां पाईआ। गोबिन्द किहा मैं पुरख अकाल दा इक भुजंगी, निरगुण सरगुण वेस वखाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म आपणे विच छुपाईआ। फुल्ल किहा सुण मेरे गोबिन्द, बन्दना दयां जणाईआ। तूं मालक बणया हिन्द, हिन्दवायण तेरी शरनाईआ। मैं झुकदा वेख्या सुरप्त इन्द, करोड़ तेतीसा लागे पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण बख्शिंद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैनूं आपणी बणा लै ओह बिन्द, जित्थे जन्म मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। एथे ओथे होवे ना चिन्द, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। गोबिन्द किहा जिस वेले मेरा सम्बल नगर बणया पिण्ड, पत्थर इट्ट गारा ना कोए लगाईआ। कोई खेल न जाणे सागर सिन्ध, गहर गम्भीर नज़र किसे ना आईआ। मैं उपजणा नहीं किसे लिंग, बूँद रक्त ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा मेला लए मिलाईआ। गोबिन्द आख दृढ़ाउँदा ए। शब्दी हुक्म सुणाउँदा ए। वाक् भविख्त अलाउँदा ए। बिन कलम शाही लेख बणाउँदा ए। मैं वसणा ओस देश, जित्थे दर्शन कोई ना पाउँदा ए। मैं रहिणा सदा हमेश, जन्म मरन दा गेड़ कटाउँदा ए। तेरा (बणा) नाल आपणे लेख, आपणा लेखा तेरे नाल बनाउँदा ए। भाग लगा के माझे देस, देस दसन्तर आप सुहाउँदा ए। निरगुण धार बदल के भेख, जोती ज़ाता जोड़ जुड़ाउँदा ए। चरण लगा के ब्रह्मा विष्न महेष, ब्रह्म आपणा हुक्म दसौंदा ए। तेरा लेखा फेर लवांगा वेख, वखरी वण्ड ना कोए वण्डाउँदा ए। सम्मत शहिनशाही विच होवे पेश, तेरी पेशी इक इक्क बणाउँदा ए। हुण मैनूं सारे कैहिंदे गुर दस दस्मेश, दहि दिशा तुरंग दुड़ाउँदा ए। वस्त्र कपड़े वेखदे खेस, खण्डा तन नाल लटकाउँदा ए। मैनूं थोड़्हे मन्नदे नरेश, बहुत्यां समझ कोए ना पाउँदा ए। मैं पंज तत छड्ड के जाणा ओह प्रभू दे देश, जित्थे दिशा वण्ड ना कोए वखाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला आप चुकाउँदा ए। गोबिन्द कहे सुण फुल्ल प्यारे मित्र, सज्जणा दयां जणाईआ। हुण बाज़ां कोलों तुड़ावां तित्तर, भरमां विच भुल्ले लोकाईआ। हुण गुजरी दी गोदों आया निक्कल, सुलखणी कुक्ख बणाईआ। फेर निरगुण धार हो के आउणा नित्तर, ना कोई पिता ना कोई माईआ। इक्को गुरमुखां दा होणा फ़िकर, ना कोई खंडयां वाली लड़ाईआ। हिरदयां अंदर वड़ के करना ज़िकर, अक्खरां वाली ना कोई पढ़ाईआ। गुरमुखां दा चरण दवारे चित्र के चित्तर, चलित्तर आपणा देणा समझाईआ। सच प्रेम दा करके इश्क, हकीकी मिजाजी दोवें देणे खपाईआ। हुण लारे ला के जाणा ख़िसक, भज्जणा वाहो दाहीआ। फेर पुरख अकाल दा नाल लै के आउणा इष्ट, अंदर वड़ के सोभा पाईआ। मेहर नज़र नाल सब दी खोल्हणी दृष्ट, जोग अभ्यास तप ना कोई समझाईआ। भगतां दी सेजा उत्ते मैं भोगणा गृहस्त, दूजा संग ना कोई रखाईआ। मेरा लहिणा देणा ना कोई टांक ना कोई जिसत, ना कोई जिस्म विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा

मेला मेल मिलाईआ। फुल्ल कहे तूं गहर गम्भीर, सोहणा बांका नज़री आइंदा। तेरा तत्तां वाला सरीर, सनमुख मेरे सोभा पाइंदा। तेरी किस ने करी तामीर, मैनूं अंदरों ना कोए समझाइंदा। तेरी सोहणी खड़ग शमशीर, चमक दमक रूप बदलाइंदा। तूं वक्खरा पीरां दा पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी वण्ड ना कोई वखाइंदा। तेरा लेखा अमीर ग़रीब, राउ रंक ना कोए जणाइंदा। मैं हैरान तेरा खेल अजीब, निराला वेख ख़ुशी मनाइंदा। तेरी सब तों वक्खरी तरतीब, ढंग अनोखा इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा तेरे विच रखाइंदा। गोबिन्द कहे फुल्ल तैनूं समझाउँदा हां। फड़ के आपणे चरणां नाल छुहाउँदा हां। चरण छुहा के हथ्थ उपर टिकाउँदा हां। हथ्थ उपर टिका के, छाती नाल लगाउँदा हां। छाती नाल लगा के, एदूं उपर कमलापाती नाल मिलाउँदा हां। तेरा खेल दिवस राती, रुत आपणी नाल सुहाउँदा हां। जे तोड़या तैनूं नालों डाल पाती, पतण आपणा इक दरसौंदा हां। तैनूं प्रेमीआं प्यारयां दा बणाउणा साथी, गुरमुखां दी झोली पाउँदा हां। जिंनां चिर पुरख अकाल ना आवे मैं तेरी करां राखी, सत्त ज़िमी असमान चरणां हेठ दबाउँदा हां। तेरी ओहनां नाल चलणी साखी, जिन्हां नूं साख्यात नज़री आउँदा हां। लहिणा देणा चुकावां बाकी, हिसाब आपणे विच छुपाउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक दृढ़ाउँदा हां। फुल्ल कहे मेरे गोबिन्द सज्जण, सच दे जणाईआ। किस बिध आवें परदा कज्जण, गुरमुखां होएं सहाईआ। लख चुरासी विच्चों आएं लभ्भण, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। किस दवारे आवें सद्दण, कवण घर लएं बुलाईआ। कवण देवें सच अनन्दन, अनन्दपुर वासी दे समझाईआ। किस बिध तोड़ें जगत क्रिया बन्धन, बन्दगी इक्को दएं समझाईआ। गोबिन्द अग्गों लग्गा हस्सण, ताली हथ्थां नाल वजाईआ। फुल्ला, जे तूं मेरे प्रेम दा रस लग्गा चक्खण, तैनूं स्वाद दयां समझाईआ। मैं गुरमुख आपणे लख चुरासी विच्चों विरोलणे मक्खण, मुफ्त आपणी सेव कमाईआ। मैं फिरदा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण, भज्जां थाउँ थाँईंआ। अन्त विछोड़ा आवां कटण, नाल लै के बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां गोदी आवां चुक्कण, फड़ बाहों गले लगाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां आवां पुच्छण, काया मन्दिर अंदरों लवां उठाईआ। ठग्गां चोरां यारां कोलों आवां नस्सण, कोल रह के दरस ना कोए दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा दोहां दा दए दृढ़ाईआ। फुल्ल कहे मैनूं कैहिंदे फुल्ल गुलाब, पंखड़ी पंखड़ी रही कुरलाईआ। गोबिन्द किहा उठ वेख आपणा बाप, तैनूं दयां मिलाईआ। जिस दे दर ते इक्को जाप, तू मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। फुल्ल तूं नहीं समझदा केहड़ा तेरा साक, कवण सज्जण सैण गुसाईआं। जिस वेले कँवल दा खुल्ल्हया सी ताक, ब्रह्मा नैण उठाईआ। ओस वेले ओहदे अंदर आशा गई सी भाख,

प्रभ धार दिती प्रगटाईआ। जे प्रभ मेरे अंदर आपणे प्रेम दी उपजा देवें शाख़, जिस विच तेरा प्रेम सदा महकाईआ। गोबिन्द किहा उस आशा दा रूप फुल्ल गुलाब, तेरा गग्गा गोबिन्द गोबिन्द गाईआ। तैनूं वखावां इक महल ते इक महिराब, इक्को महबूब सोभा पाईआ। इक्को सजदा इक अदाब, इक्को बन्दना रिहा कराईआ। इक्को शाह इक नवाब, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। जिस ने भगतां नाल तैनूं देणा ख़ताब, मुख़ातब कर के दोहां नूं दए मिलाईआ। बन्दे कारन तेरा होया मिलाप, पिछला लेखा रिहा चुकाईआ। अगे दस्स भविख्त वाक्, सम्मत शहिनशाही दिता समझाईआ। तेरा भगतां नाल साथ, वज्जे जगत वधाईआ। छब्बी पोह सोहणी आउणी प्रभात, प्रभ देणी माण वड्याईआ। नवें जुग दी तेरे उत्ते चरण रख के दस्सणी नवीं अरदास, नवां मार्ग देणा दृढ़ाईआ। नाले अंदरों लाह के शब्दी डण्डे नाल गिलाफ़, पड़दे देणे चुकाईआ। पापां नूं कर मुआफ़, बच्चे लैणे तराईआ। चुरासी विच्चों कढ्ढ के साफ़, सुथरे आपणे घर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। फुल्ल कहे मेरी इक मंग अपार, गोबिन्द दयां जणाईआ। जिस वेले मेरा तेरा होवे विहार, मैनूं पहलों देणा समझाईआ। मैं आउणा केहड़े दवार, कवण सेज सुहाईआ। कवण होवे मेरा ख़रीददार, कीमत कवण मुल्ल पवाईआ। कवण करे मेरे तेरे उत्ते एतबार, कवण यकीन यकीन विच बदलाईआ। उस वेले सारयां भगतां नूं करीं ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पहुंचाईआ। किसे दे कोल मेरा रह ना जाए उधार, लेखा सब दी झोली पाईआ। जे कोई तेरा गुरसिख तैथों होण लग्गे फ़रार, शब्द डण्डे नाल परताईआ। तेरा गुरमुख कदे ना होवे ग़द्दार, गदागर हो के घर घर मंगण कदे ना जाईआ। जे मंगे ते तेरा दीदार, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। फुल्ल कहे मैं कहिणा वंगार, कूक कूक सुणाईआ। जे लभ्भणा ते लभ्भो पुरख अकाल, अकलां दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुखो तुसीं ना पुरख ते ना नार, स्त्री पुरुष ना कोए वड्याईआ। अंदर तक्को तुहाडा प्रीतम तुहाडा यार, याराना इक्को दए वखाईआ। रस्ते जांदयां करे प्यार, भुक्खे मरदयां लए उठाल, जल डुब्बयां करे भाल, कंगालां विच बण कंगाल, कोझयां कमलयां गले लगाईआ। फुल्ल कहे ओ गुरमुखो मैनूं रखिउ संभाल, सम्भल के सम्बल नगरी ल्याउणा चाँईं चाँईंआ। अगे फेर सुणो अहिवाल, की खेल नाल सिँघ पाल, क्यों पूरन सिँघ बणया दलाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। गोबिन्द कहे सुण फुल्ल सुगंधी, सुख दाता दए वड्याईआ। गुरमुखां नाल मिला के तेरी तोड़ देवां पाबन्दी, हुक्म आपणा इक जणाईआ। सन्त सुहेले बणा के संगी, हरि संगत दयां वखाईआ। जिन्हां दी कंड कदे नहीं होणी नंगी, श्री भगवान दए वड्याईआ। मेरे नाम शब्द दी वेखणी इक्को चण्डी, जो चण्डे सर्ब लोकाईआ। रहिण देणा नहीं कोई पाखण्डी,

कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पार कराईआ। फुल्ल कहे की फेर फुल्ले फुलवाड़ी, फल अगला दए लगाईआ। गोबिन्द कहे जिस दा बूटा लगाया सतारां हाढ़ी, उह हाढ़ा कढ्ढ के तेरा संग निभाईआ। तेरी रहिण नहीं देणी कंडयां वाली वाड़ी, ख़ार रूप ना कोए बणाईआ। मैं जिधर जावां जावां तारी, तारनहार मेरा संग निभाईआ। जन भगतां दी कटां ख़ुआरी, ख़ालस आपणे घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी तोड़ निभावे यारी, यार यारां विच रखाईआ। फुल्ल कहे मैं नहीं समझया यार, याराना सक्या ना कोए जणाईआ। मैनूं सारे खारीआं विच रहे उठाल, होके दे के गली गली सुणाईआ। राजयां दे बण के हार, राणीआं दी मैंढी दिती बदलाईआ। गोबिन्द मेरा सच्चा नहीं जाणयां किसे प्यार, प्रेमीआं वाला प्रेम ना कोए वखाईआ। दूजे दिन तन दे नालों उतार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चारे दिशा दिता सुटाईआ। गोबिन्द किहा अगे होण ना देवां ख़ुआर, तेरी सुगंधी गुरमुखां अंदर देवां टकाईआ। कल कल्की लए अवतार, कला सब दी देवां भवाईआ। दुखियां दा बण के दिलदार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सम्मत शहिनशाही इक विच साचा खोल्ह के दस्सां अहिवाल, अवल तेरा खेल प्रगटाईआ। जन भगतां नूं दयां सखाल, जन भगतो फुल्ल गुलाब लै के आउणा चाँईं चाँईंआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दीन दयाल, दयानिध सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

७ पोह शहिनशाही सम्मत १ सुरिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड भुलर ज़िला अमृतसर

पोह कहे मैं भगतां वेखी सुरती, सुरत शब्द होई कुड़माईआ। मेहर होई पूरे सतिगुर दी, जो गोर मढ़ी विच्चों बाहर कढाहीआ। धार मेली इक धुर दी, जोती जोत विच समाईआ। मनसा पूरी होई लोड़ दी, लोआं पुरीआं पैंडा दिता मुकाईआ। धाड़ रही ना किसे चोर दी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। रैण रही ना अन्धेर घोर दी, निर्मल नूर चन्द करे रुशनाईआ। खेल रही ना आवण जावण दौड़ दी, लख चुरासी पैंडा दिता मुकाईआ। वेल रही ना कूड़ी क्रिया कूड़ दी, अमृत रस दिता भराईआ। अगे लोड़ रही ना होर दी, पुरख अकाल दिती सरनाईआ। शब्द धार बख्श घनघोर दी, अनहद नादी नाद सुणाईआ। याद आई गढ़्ही चमकौर दी, गुरमुख हीरे लए चमकाईआ। जित्थे बुद्धी नहीं किसे दी बौहड़ दी, उथ्थे सन्त सुहेले लए उठाईआ। रुत्त ख़िज़ां गई औड़ दी, बसन्त रूप आप बदलाईआ। पदवी दे के आपणे कौर दी, कमलापति होए सहाईआ। छत्र छाया दे के अगम्मी चौर दी, चवर आपणा नाम झुलाईआ। खेल वखा के गवर गौर दी, गहर गम्भीर

परदा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। पोह कहे मैं भगतां वेखी उसतत, श्री भगवान ढोला गाईआ। जिन्हां नूं इक्को मिल गया मुर्शद, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। पढ़नी पई कोए ना पुस्तक, सुरती शब्द वज्जे वधाईआ। कूड़ी क्रिया नालों दे के फ़ुरसत, फ़ुरना आपणा इक जणाईआ। माया ममता मैल धो के दुरमति, पतित पुनीत रिहा बणाईआ। साची दस्स दे इक्को गुरमति, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। श्री भगवान दी साची उलफत, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाईआ। पोह कहे मैं भगतां वेख्या अनन्द, घर घर बैठे ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म चढ़या चन्द, जलवा जोत नूर रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म बणया संग, धुर दा संग इक बणाईआ। शब्दी नाद वजाए मृदंग, गीत गोबिन्द इक सुणाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंध, परदा ओहला दिता उठाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, नाता कूड़ा दिता चुकाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्ध, इक्को नूर करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया बेड़ा बन्न्ह, बन्दगी इक्को रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवणहार सहाईआ। पोह कहे मैं भगतां वेख्या गीत, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द गाईआ। आत्म परमात्म जोड़ प्रीत, प्रीतम आपणा रहे मनाईआ। काया करके ठंडी सीत, अग्नी तत गए बुझाईआ। झगड़ा चुका के हस्त कीट, चार वरन अठारां बरन डेरा ढाहीआ। लेखा मुका के ऊँच नीच, राउ रंक ना कोए वखाईआ। पन्ध मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबा ख़ुशी मनाईआ। त्रैगुण माया नालों हो अतीत, त्रैभवन मंगण सरनाईआ। आप आपणा जगत तों जीत, जगजीवन दाता मिल के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सदा वड्याईआ। पोह कहे मैं जन भगतां वेख्या सोहणा मन्दिर, काया माटी सोभा पाईआ। जित्थे रिहा कोए ना जंदर, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। मन वासना भवे ना बन्दर, तृष्ना तामस ना करे कोए वड्याईआ। सच प्रेम दा मिले अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जम की फाँसी रही ना बन्धन, बन्दगी डण्डावत इक्को दिती समझाईआ। साचा रूप बणा के चन्दन, निमवास दिती कढाहीआ। धुर दा मालक बण के संगण, सगला साथ रिहा निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। पोह कहे मैं भगतां रखी तांघ, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। कवण वेला प्रभ धारे स्वांग, भेखी आपणा वेस वटाईआ। सच प्रेम दी चाढ़े कांग, कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। सोई सुरती जाए जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हँस बुद्धी रहे ना काग, कागों हँस बणाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पवित पुनीत दए वखाईआ। जगत विवहार बदल समाज, समग्री इक्को दए समझाईआ। धुरदरगाही बख्श के राज, रईयत आपणी दए वखाईआ। जित्थे अपच्छरां दा नज़र

ना आवे कोए नाच, नौ अठारां वज्जे ना कोए वधाईआ। तन माटी दिसे ना काच, पंज तत ना कोए वखाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना करे कोए बात, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। सूरज चन्द मण्डल मण्डप ना कोए दिवस रात, घड़ी पल वण्ड ना कोए वखाईआ। ना कोए भोर ना प्रभात, संधया रंग ना कोए रंगाईआ। ना कोई दीन ना कोए ज़ात, मज़्हब रूप ना कोए समझाईआ। इक इकल्ला बैठा आप इकांत, एकँकारा सोभा पाईआ। जिस दी भगतां नाल जमात, ज़ामन हो के वेख वखाईआ। जित्थे कढ्ढणा पवे ना कोए हिसाब, कलमां वाली ना कोए लिखाईआ। पढ़नी पए ना कोए किताब, कुतबख़ाने कीमत कोए ना पाईआ। इक्को सजदा दस्सया अदाब, सिर कलम ना कोए कराईआ। सच महिराबे बैठ आप, महबूब इक्को सोभा पाईआ। त्रैगुण कूड़ी क्रिया तोड़ के ताप, अग्नी तत दए बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को दस्स के जाप, जमां तों लए छुडाईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पुनीत आपणे पत्तण लए टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो भविख्तां विच गए भाख, भाव सब दा खोज खुजाईआ। खेल करे हो के साख्यात, सच स्वामी आपणी दया कमाईआ। जिस दा निरअक्खर लभ्भे किसे ना विच्चों लुगात, लग मातर ना कोए दृढ़ाईआ। सो भगत सुहेला बण के बाप, सन्त सज्जण गोद उठाईआ। पोह कहे जिधर वेखां उधर साथ, भगतन मीता भगतां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवन, तन माटी बुत्त ना ख़ाक, जोती शब्द धार मिल्या नाल इतफ़ाक, निफ़ाक भगतां दए मिटाईआ।