७ पोह शहिनशाही सम्मत १ चरण सिँघ दे गृह मानावाला
पोह कहे मैं जुग चौकड़ी वेखां चारों दिशा, चार कुण्ट ध्यान लगाइंदा। नित नवित परम पुरख परमात्म भगवन हो के करे भगतां रच्छा, दो जहानां एथे उथ्थे सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नाम वस्त अमोलक काया तन माटी ख़ाकी पाए भिच्छा, वस्त अगम्मी अंदर मन्दिर आप रखाइंदा। सच प्रेम प्यार दा उत्तम सृेष्ट देवे हिस्सा, ख़ाली भण्डारे आप भराइंदा। दीन दुनी जगत जहान कायनात दस्से मिथा, थिर घर साचा इक समझाइंदा। रसना जेहवा बत्ती दन्द कूड़ा रस फिका, अमृत रस अन्तर आत्म आप चखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन आपणा रंग रंगाइंदा। पोह कहे मैं जुग चौकड़ी जगत जीव काया वेखी बदली, तन, माटी फोल फुलाईआ। भरमे भुल्ली सृष्टी वेखी सगली, सगला संग ना कोए बणाईआ। आत्म परमात्म धार दस्से ना कोई अगली, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। सन्यासी वैरागी त्यागी
जटा जूट फिरदे जंगलीं, तन भबूती ख़ाक रमाईआ। सच वस्त नाम अमोलक बिन भगतां किसे ना लभ्भ लई, खोज खोज थक्की सर्ब लोकाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया किसे ना हद्द गई, हाज़र हज़ूर हज़रत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। पोह कहे मैं जुग चौकड़ी करदा रिहा ध्यान, बहुरूपी रूप वटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी, सुणदा रिहा ज्ञान, रसना जेहवा बत्ती दन्द कलमयां वाली पढ़ाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर दे दे गए ब्यान, सिफ्तां विच सोहले ढोले गाईआ। भुक्खे मरदे वेखे महीने विच रमज़ान, रमज़ इशारा ना कोए समझाईआ। नव नौ चार जुग जुगीशर धरदे गए ध्यान, मुनीश्र मोन रूप वटाईआ। सहिज सुभाउ बिन भगतां किसे ना मिल्या आण, भगवन अभेव भेद ना कोए खुल्हाईआ। सच दवारे पावे कोए ना माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुख सहिज वेख वखाईआ। पोह कहे मैं जुग चौकड़ी वेखदा रिहा पदवी, उच्च अथाह अगम्म बेपरवाह नज़र उठाईआ। जगत जहान वेख्या विच मज़्हबी, मज़ा हरि ना कोए चखाईआ। मन वासना हुन्दी रही बेअदबी, अदब अदब हथ्थ ना कोए दृढ़ाईआ। सिर झुकया ना किसे कदमी, कदमबोसी कादर कुदरत ना लाए पाईआ। तशदद् मिटे ना किसे अदमी, मदद मिली ना नूर ख़ुदाईआ। खेल वेखी जगत तमद्दनी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाईआ। पोह कहे मैं वेख्या जुग चौकड़ी परम पुरख परमात्म शब्दी घोड़े ज़ीना पाउँदा रिहा पाखर, डोरी आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम खेल वेखण आया आख़र, अख़ीर आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द सूरा बणया साथन, सगला संग बणाईआ। गुरमुखां आया आखण, उठो नेत्र लोचन लवो खुल्हाईआ। कल वेला आया जागण, जागरत जोत करे रुशनाईआ। एह लहिणा देणा पिछला कोई भागो भागण, भाग सब दी झोली पाईआ। मन आत्म दे वैरागण, वैरी मित्र शत्रु परदा रिहा उठाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द मारे आवाज़न, नाअरा जैकारा इक सुणाईआ। जित्थे ना कोए स्वाल ना जुआबन, जुआब तल्बी ना कोए वखाईआ। जन भगतां पूरी कर के आस मुरादन, मुरदे महबूब आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरनगति इक दृढ़ाईआ। पोह कहे मैं जुग चौकड़ी वेख्या घड़ी पल, पलक पलक नाल बदलाईआ। मैं खेल वेख्या जल थल, महीअल आपणा ध्यान टिकाईआ। पुरख अबिनाशी प्रगट हो के कलयुग कल, कल कल्की फेरा पाईआ। भगतां अंदर गया रल, जग नेत्र वेख ना कोए समझाईआ। सृष्टी दृष्टी कर के अछल छल, विशेष वशिष्टी गुरमुख लए प्रगटाईआ। दर दवारे दे के महल अटल, उच्च प्रबल परम पुरख होया सहाईआ। सब दे जुग चौकड़ी दी मिसल विच्चों मसले कर देवे हल्ल, अगे मिसाल आपणे नाल रलाईआ।
७ पोह शहिनशाही सम्मत १ मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड सारंगड़ा
निरगुण निरवैर जोत पुरख समरथ, पतिपरमेश्वर बेपरवाह अखवाइंदा। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण लख चुरासी जीव जंत साध सन्त चलावे रथ, माया तत खेल खिलाइंदा। गुर अवतार पीर पैगम्बर नाम संदेसा दे के हक, हकीकत साची आप दृढ़ाइंदा। शब्द अगम्मी नाद अनहद वजा नद, सुरती शब्दी राग अल्हाइंदा। जोती जाता जोत कर प्रकाश, अबिनाश आपणा खेल खिलाइंदा। भगत सुहेला इक अकेला साचे सन्तां नज़र आए साख्यात, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाइंदा। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द करे अगम्मी बात, निरअक्खर वक्खर आप पढ़ाइंदा। गुरमुख गुरसिख सति स्वामी वेखे आप, नित नवित वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आपणे विच छुपाइंदा। सो पुरख निरँजण धुर दा स्वामी, अजूनी रहत इक अख्वाईआ। आदि जुगादि अन्तरजामी, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी गाउँदे गए बाणी, ढोला रागां नादां विच सुणाईआ। जिस दी रचना विष्न ब्रह्मा शिव चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वज्जे वधाईआ। जिस दा सर सरोवर निरवैर निर्मल जल पाणी, धार इक्को इक वहाईआ। जिस दा खेल एथे ओथे दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल करे रुशनाईआ। जो आत्म परमात्म देवणहारा पद निरबानी, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। जिस दी खेल जगत महानी, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। विद्या गाए ना कोए ज़बानी, चौदस चौदां दए दुहाईआ। जिन्हां उपर करे आप मेहरबानी, महबूब मुहब्बत अंदर महवख़ाना दए दरसाईआ। जलवा दे के जोत नुरानी, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। सो पुरख साहिब सुल्तानी, शाह पातशाह शहिनशाह परदा दए उठाईआ। जिस दी सिफ्त कायनात विच लिखे ना नाल कलम कानी, काअब्यां विच बैठे सारे देण दुहाईआ। जिस ने पंज तत गुर अवतार पैगम्बर कीते फ़ानी, फ़ैसला आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरवैर निराकार निरँकार वड्डी वड्याईआ। निरगुण जोत पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। जित्थे ना कोई जुआब ना कोए स्वाल, कलमा नाम वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। जित्थे ना कोई शिवदवाला मन्दिर मठ्ठ हाल, तत्व तत वेस ना कोए वटाइंदा। इक्को दाता दीन दयाल, दयानिध स्वामी सोभा पाइंदा। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर चार जुग देंदे गए अहिवाल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी सिफ्त सालाहइंदा। जिस नूं खा ना सके कोई काल, महाकाल नज़र कोए ना आइंदा। जिस दी कोटन कोटि साध सन्त तन ख़ाकी वजूद करदे भाल, सबूत हक ना कोए सुभाइंदा। सो पुरख बिधाता खेल करे आपणा आप, दूजा संग ना कोए रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरवैर निराकार निरगुण आपणी कार कमाइंदा। निरगुण जोत पूरन प्रकाश, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। आदि जुगादि ना होए विनाश, अबिनाशी आपणा खेल कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणा के दासी दास, सेवक सेवा सच समझाईआ। निरगुण सरगुण पंजां तत्तां अंदर पावे रास, गोपी काहन आपणा रूप वटाईआ। खेले खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, आहिस्ता आहिस्ता अंदरों परदा दए उठाईआ। लेखे ला के पवण स्वास, साह साह आपणा नाम जपाईआ। आत्म सेजा सुहा के खाट, सिँघासण इक्को दए वखाईआ। जित्थे ना कोए दिवस ना कोए रात, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। ना कोई दीन मज़्हब ज़ात पात, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रूप ना कोए दरसाईआ। साहिब स्वामी इक्को बैठा कमलापात, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूर नुराना नूर नूर चमकाईआ। निरगुण जोत जो जाए जाण, अन्जाणत रहिण मूल ना पाईआ। सचखण्ड भूमिका सुहाए अस्थान, थिर घर वज्जे नाम वधाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दे ढोले गाण, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी इक भगवान, भगवन मालक इक अख्वाईआ। कर किरपा जिस नूं देवे आपणा प्रीती दान, प्रीतम अंदरों नज़री आईआ। आत्म परमात्म करे परवान, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप दरसाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आण, परदा ओहला दए उठाईआ। नाम निधान सुणा धुनकान, नाद अनादी नाद वजाईआ। सुरती सुरत कर सवाधान, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। जिन्हां नूर निरगुण वेख्या इक मेहरवान, मेहर नज़र विच गए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। निरगुण जोत जो जाए बुज्झ, मन वासना रहिण ना पाईआ। परदा ओहला रहे ना लुक, साख्यात सति सरूपी दरस दिखाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द बोलण दा पैंडा जाए मुक, रमज़ नाल रमज़ लए मिलाईआ। सिध्धा परम पुरख परमात्म कोलों साचा लेखा लए पुछ, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जो कुझ है सो उसे दा बाकी लख चुरासी जीव जंत सृष्टी दिसे तुछ, तुख्म तासीर आपणी सके ना कोए बदलाईआ। जगत जहान नाता जुड़या पिता पुत्त, साक सैण कुटम्ब मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे अंदर परम पुरख दी धार गई उठ, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। बिना नगारयों लग्गी चोट, चोटी चढ़ के दर्शन पावण सच्चे माहीआ। अन्त अख़ीरी इक्को पुरख अकाल दी ओट, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटी कोट, काया गढ़्ह बंक दुआर अंदर भज्जण थाउँ थाँईंआ। बिन हरि किरपा कृपाल उत्ते होए ना कोए मोहत, मुहब्बत सच ना कोए जणाईआ। जित्थे लेखा नहीं कोई चौदां लोक, चौदां तबक चौदां विद्या ना कोए समझाईआ। सो सन्त सुहेला गुरू चेला बिन नेत्र नैण अक्खां दर्शन करे रोज़, रोज़े
बांग दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगतो प्रीतम नाल मिल के वेखो उस दी मौज, मजलस भगतां विच रखाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्स के गए खोज, लेखा लिख के कलम शाहीआ। उह दाता निर्मल जोत, तत्तां वाला रूप ना कोए वखाईआ। उस दा इक्को राग इक्को नाद इक सलोक, सोहले सब नूं रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी इक्को हरि, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण जोत बेशक मानस मनुक्ख, तत्तां अंदर तत नज़री आईआ। जे उस दा रूप हो जावे ना कोई तृष्ना ना कोई भुक्ख, आसा मन ना कोए वधाईआ। ना कोए रोग ना कोए दु:ख, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। ना कोई धी ना कोए पुत्त, ना कोए सहुरयां घर जवाईआ। इक्को उस नूं मिल के अंदरों हो जाए चुप, चुप चुपीतयां घर बैठयां दर्शन पाईआ। फेर किसे नूं की लैणा पुच्छ, जे मिले धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्मल जोत जन भगतां दए दरसाईआ। निर्मल जोत निराकार जन भगत तक्क, तकवा इक्को उत्ते रखाईआ। हकीकत विच्चों मिल गया हक, हकूक पिछला झोली पाईआ। मिलयां पुरख अकाल तों बिना कदे दूर ना होया शक, शिकवे विच फिरे लोकाईआ। मंज़ल मंज़ल पाँधी राही सारे रहे नठ, मंज़ल चढ़ के घर स्वामी दर्शन कोए ना पाईआ। नाता जुड़या तत अठ्ठ, नौ दवारे माया ममता होई हल्काईआ। ईड़ा पिंगला सुखमना सब नूं रहे दस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण दुहाईआ। कोई सहँस दल कँवल रहे फस, कोई इष्ट देव तत्तां वाला वेख ख़ुशी मनाईआ। कोई अमृत रस थोड़ा थोड़ा रहे चख, निझर झिरना बेपरवाहीआ। कोई अंदरों निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, बिना अक्खरां करन पढ़ाईआ। कोई सेज पत्थर विछा के सथ, यारड़ा आपणा ल्या हंडाईआ। जन भगतां जिन्हां चरण मिले पुरख समरथ, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। एह खेल न्यारा सब तों वक्ख, जगत विद्या ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार इक्को इक अख्वाईआ। निरगुण जोत इक पुरख अगम्म, जो अगम्मढ़ी कार कमाइंदा। ना मरे ना पए जम्म, जनणी कुक्ख ना कोए सुहाइंदा। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, रजो तमो सतो वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। ना कोई सोग ना कोई ग़म, दु:ख सुख ना कोए प्रनाइंदा। ना कोई तन माटी ख़ाक चम्म, चम्म दृष्टी ना वेख वखाइंदा। ना कोई नूर नुराना चमके सूरज चन्न, मण्डल मण्डप वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। सो पुरख अकाल दीन दयाल इक्को जिस गुर अवतार पीर पैगम्बर कहिण धन्न धन्न, जिस दी महिमा सिफ्त ना कोए सलाहइंदा।
७ पोह शहिनशाही सम्मत १ अवतार सिँघ, हजारा सिँघ दे गृह पिण्ड कांओके
निरगुण रूप भगत दा भाओ, भाव आपणा दए दृढ़ाईआ। अन्तर आत्म साचा चाउ, चाउ घनेरा इक समझाईआ। साचा मार्ग दस्से राहो, रहबर हो के मेल मिलाईआ। नाम निधान जणा के नाउँ, नर निरँकार दए वखाईआ। भाग सुहञ्जणा करे गांउ, गांव खेड़ा इक्को इक वड्याईआ। जिस नूं गोबिन्द किहा वाहो वाहो, वाह वाह गोबिन्द वेख वखाईआ। शाह पातशाह बण के सच्चा शाहो, शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। बेपरवाह अगम्म अथाहो, अकथ कहाणी रिहा दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म कर व्याहो, व्याह इक्को दए जणाईआ। धुर दा बण के पिता माउँ, सगन साचा रिहा मनाईआ। प्रेम प्यार पकड़े बाहों, धाम सुहञ्जणे रिहा टिकाईआ। अर्श फर्श दा करे न्याउँ, हुक्म अदालत इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सज्जण सुहेला इक अख्वाईआ। निरगुण जोत सूरा सरबंगया, भगत वछल गिरधार। आदि जुगादी साचा संगया, सगला रूप करतार। देवे दान नाम अणमंगया, भिक्खक भिच्छया झोली भरे भण्डार। कूड़ कुड़यारां करे चंगया, बुराईआं कढ्ढे बाहर। प्रेम प्यार दे अनंदया, दुखड़ा जन्म दए निवार। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के गंदया, उज्जल साफ़ करे सिरजणहार। जगत वासना मेटे धंदया, धन्दूकार ना रहे गुबार। बिना बन्दगी बणा के बंदया, बन्धन तोड़े सर्ब संसार। दीन दयाल बण बख्शंदया, बख्शिश करे आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा विचार। निरगुण जोत जगत जहान, चुरासी चरण कँवल सरनाईआ। आत्म परमात्म सर्ब ध्यान, ब्रह्म ज्ञान विदित वड्याईआ। शब्द निधाना नाम निधान, बेपहचान दए समझाईआ। कल्मयों बाहर करे कल्याण, अमलां दए मिटाईआ। फ़ज़ल करे रहमान, अज़ल दा लेख मुकाईआ। गृह मन्दिर जगा के शमांदान, नूर ज़हूर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले रंग चढ़ाईआ। निरगुण जोत जन मेला सगल, सगली चिन्त मिटाईआ। गृह मन्दिर अंदर मंगल, मंगलाचार शनवाईआ। प्रभास लेखा चुका के जंगल, जागरत जोत डगमगाईआ। साची दस्स नमस्ते बन्दन, बन्दगी इक वखाईआ। प्रेम प्रीती दे के परमानंदन, सुखसागर विच समाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्म करे ना कोई उलँघण, उंगलीआं उत्ते सब तों हिसाब गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। निरगुण जोत परम पुरख दी धार, पप्पा पूरन दए वड्याईआ। होड़ा निरगुण सरगुण खेल अपार, हाहा हरि जू रूप वटाईआ। अक्खरां बाहर करे गुफ़तार, शब्दी शब्द सुणाईआ। लहिणा देणा देण आया संसार, देवणहार वड्याईआ। ख़ाली भरी जाए भण्डार, भाण्डा भरम भउ मिटाईआ। भगत सुहेले सज्जण साहिब उठाल, उठ उठ
आपणा रंग रंगाईआ। सच घर गृह मन्दिर स्वामी बणा के सच्चे बाल, बाल उपदेश इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन सज्जण साचे भाल, भली भली तर्हां पार लँघाईआ।
८ पोह शहिनशाही सम्मत १ नरायण सिँघ दे गृह
पिण्ड गुमानपुरा ज़िला अमृतसर
पोह कहे मैं परम पुरख दी तक्की पदवी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दा सजदा सीस जगदीश इक्को अदबी, अल्ला तआला जलवा नूर नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर झुकदे कदमी, चरण कँवल सरनाई सर्ब वखाईआ। लेखा जाणे आदि जुगादि अदमी, अदल अदालत इक्को इक सुहाईआ। जुग चौकड़ी करनहारा बदली, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल हुक्में अंदर फिराईआ। निरगुण सरगुण धार पन्ध मुकावे मंज़लो मज़ली, मंज़ल आपणी चढ़ के ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता सेव कमाईआ। पोह कहे मैं वेख्या कुदरत दा कादर, गहर गम्भीर इक्को नज़री आईआ। योद्धा सूरबीर बहादर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा एथे ओथे इक्को आदल, इन्साफ़ इक्को दए समझाईआ। लहिणा जाणे मकतूल कातिल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। पोह कहे मैं वेख्या खेल अगम्म अथाह, बिन अक्खां नज़री आईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर सिफ्त करके गए सलाह, शास्त्र सिमरत वेद पुराणां अन्तर जस गाईआ। सो करनी दा करता निरगुण जोत करे रुशना, स्वच्छ सरूपी आपणा रूप प्रगटाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बणे मलाह, भगत भगवन्त लए उठाईआ। जिस दा ढोला भविख्तां विच गए गा, रागां नादां ताल वजाईआ। सजदयांविच सीस गए निवा, डण्डावत बन्दना चरण सरनाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता गया आ, आमद आपणी फेरा पाईआ। जिस दे अगे दोए जोड़ मंगदे गए दुआ, दोहरी धार रिहा वखाईआ। मन मति बुध जिस नूं समझ ना सके रा, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जिस नूं लभ्भदे थाउँ थाँ, खोजणहार सर्ब लोकाईआ। सो साहिब समरथ शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह, सच दवारा इक सुहाईआ। जल थल महीअल छड्ड जगत अस्गाह, टिल्ले पर्बत आया तजाईआ। गृह मन्दिर इक वड्या, सम्बल आपणा चरण टिकाईआ। गोबिन्द लहिणा रिहा चुका, लेखा धुर दा आप वरताईआ। भगत सुहेले रिहा उठा, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रिहा हिला, त्रै पंज निंद्रा दए खुल्हाईआ। वेला वक्त रिहा वड्या, वड वड्डा नूर
ख़ुदाईआ। लेखा जाणे दो जहां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी रिहा दृढ़ाईआ। पोह कहे मैं वेख्या दूर दुराडा नेड़े, घर सज्जण नज़री आईआ। जो जुग चौकड़ी भगतां बन्न्हे बेड़े, सन्त सुहेले गोद उठाईआ। झगड़े चुकाए तेरे मेरे, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। इक्को रंग रंगाए गुरू गुर चेरे, चेला गुर इक्को रंग समाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला काया वस्या साढे तिन्न हथ्थ खेड़े, मन्दिर सोहणा इक समझाईआ। मन मति बुध रहिण ना देवे झूठे झेड़े, झगड़ा अवर ना कोए लड़ाईआ। भगतां देवे चाउ घनेरे, आसा मनसा पूर वखाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सज्जण थोड़े्ह बथेरे, जो प्रभ नूं मिल के प्रभ दे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी आपणी रिहा समझाईआ। पोह कहे मैं वेख्या परम पुरख दा रंग, बिन अक्खरां नज़री आईआ। जन भगतां बणया संग, सगला मीत सहिज सुखदाईआ। घर आत्म वजा मृदंग, धुंन अनादी नाद सुणाईआ। सेज सुहावणी कर पलँघ, गृह बैठा डेरा लाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द दे अनन्द, अनन्द आत्म रिहा वखाईआ। बिना सूरज चन्न चाढ़ के चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म नाता गंढ्ढ, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। धुर दा ढोला सुणा के छन्द, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। चारे खाणी चारे बाणी मुका के पन्ध, परा पसन्ती मद्धम बैखरी लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर इक वड्याईआ। पोह कहे मैं वेख्या परम पुरख प्रभ गहर गम्भीर, बेनज़ीर नज़री आइंदा। जिस दा राह तक्कदे गुर अवतार पैगम्बर पीर, सो भगत भगवान खेल खिलाइंदा। जिस दी शरअ समझ ना सके कोए ज़ंजीर, शरीअत वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। जिस दी मुसव्वर खिच ना सके कोए तस्वीर, तसबी माला ना गल लटकाइंदा। जिस नूं लभ्भदे शाह हकीर, पातशाह आपणा वेस वटाइंदा। जिस नूं सजदा करे कबीर, काया काअबा सोभा पाइंदा। जिस दी नाम अगम्मी सब तों वक्खरी तदबीर, तकरीर हको हक सुणाइंदा। जिस दी मंज़ल चोटी इक अख़ीर, सचखण्ड दवारे सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप खिलाइंदा। पोह कहे मैं आपणा दस्सां महीना पोह, परम पुरख दिती वड्याईआ। सम्मत शहिनशाह लग्गी लो, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां नैण नैण अक्ख खुल्हाईआ। परदा लाह के सोहँ सो, सोहणा हुक्म देणा सुणाईआ। हँ ब्रह्म करे ना कोई ध्रोह, ध्रू प्रहलाद देण दुहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जिस ने लैणी खोह, चार कुण्ट कर रुशनाईआ। जन भगतां देवे ढोआ ढो, नाम अमोला झोली पाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना देणा चो, रस इक्को इक वखाईआ। पंज तत कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढणा गरोह, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। आत्म
परमात्म परमात्म आत्म जाणा छोह, मिल मिल आपणा रंग वखाईआ। हरि का खेल ना जाणे को, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार चलदी रहिणी दो, गुर अवतार पैगम्बर ढोला सोहला जगत सुणाईआ। अन्त कन्त भगवन्त श्री भगवान इक्को जोत सरूपी आया हो, होका शब्दी नाम सुणाईआ। सब तों उत्तम सृेष्ट नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दा अन्त अखीरी छब्बी पोह, जिस दी वदी सुदी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। पोह कहे मैं जुग चौकड़ी वेखदा आया सन्त, गुर अवतार पैगम्बर गए मनाईआ। पुरख अकाल अगे सारे करदे गए मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सिध्धी किसे ना कीती हिम्मत, फड़ बाहों साचे धाम दए बहाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात निक्की निक्की वण्डदे गए सिम्मत, समां भाणे विच बिताईआ। प्रभ दी याद विच किसे दी दूर ना होई चिन्नत, चिन्ता विच सारे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पोह कहे मैं वेख्या जुग चौकड़ी चार, चार चार धार खिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्मे सेवादार, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखे पनहार, दर ठांडे सीस झुकाईआ। भिच्छया मंगदे वारो वार, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। डण्डौत बन्दना सयदे अगम्म अपार, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। नाम कलमा रसना जिह्वा बत्ती दन्द उच्चार, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। रागां नादां विच पाया ना किसे शुमार, अन्त कहिण विच अन्त ना कोए जणाईआ। करया खेल आप निरँकार, निरगुण सरगुण हुक्म वरताईआ। शब्द संदेसा दे विच संसार, लोकमात करी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता अगम्म अथाह बेपरवाह शहिनशाह कुदरत दा कादर ख़लक दा ख़ालक धुर दा मालक बेनज़ीर, मुकामे हक नज़री आईआ। पोह कहे मैं वेख्या जन भगतां दा यार, मुबीन इक्को नज़री आइंदा। जिस दे पैगम्बर ख़िदमतगार, सेवा इक्को इक समझाइंदा। जिस दा दर सोहणा दरबार, दरवाज़ा नज़र किसे ना आइंदा। सो दाता दानी खेल करे अगम्म अपार, बेपरवाह अगम्म अथाह आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी नित नवित आए वेस वटा, भेखाधारी आपणा भेख आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाइंदा। छब्बी पोह कहे मैं आउणा लोकमात जगत, जुग जुग जीवण दाता दए वड्याईआ। सन्त सुहेले उठाउणे भगत, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। माण दवा के धुर दी संगत, हरि सतिगुर विच समाईआ। लेखा चुका के लहिणा देणा अन्त, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। सच बणाउणे साचे सन्त, साचा मार्ग इक दृढ़ाईआ। सोई सुरत मिलाउणा कन्त, आत्म परमात्म
जोड़ जुड़ाईआ। गढ़्ह तोड़ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक वखाईआ। गुरमुख बणाउणा बोध अगाधा पंडत, बिन विद्या करे पढ़ाईआ। लेखा चुकाउणा पंज पंकज, परम पुरख बख्शणी इक सरनाईआ। झगड़ा मुकणा बहिश्त जन्नत, स्वर्ग चरणां हेठ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी शब्द अनामी इक्को घर वखाईआ। पोह कहे मैं वेखी परम पुरख दी रीत, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। जो बैठा सदा धाम अनडीठ, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। निरवैर हो रहे अतीत, त्रैगुण विच ना कोए समाईआ। वण्ड करे ना मन्दिर मसीत, शिवदवाला मठ ना कोए बणाईआ। जिसदा हुक्म फ़रमाना शब्द अनादी इक्को गीत, दो जहान करे पढ़ाईआ। सो भगतां तन माटी करे ठांडी सीत, अग्नी तत बुझाईआ। प्रीतम हो के वसे चीत, मन चित वित ठगौरी कोए ना पाईआ। साची भिख्या झोली पावे भीख, नाम निधाना इक दृढ़ाईआ। धुर दा कलमा दस्से हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। जिस ने पिछला समां चुकाया बीस इकीस, पूरब लेखा वेख वखाईआ। सो खेल करे जगदीश, जगत जुग दए वड्याईआ। जिस दे सीस ते सिर तों बिना झुलणा सीस, सीस बिन जगदीश सोभा पाईआ। जिस दी चार जुग करदे रहे तमहीद, सिफ्तां विच सालाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कर के गए उम्मीद, आसा विच ध्यान वधाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल आपणा खेल करे ठीक, ठाकर हो के फेरा पाईआ। जिस दी धार जगत बारीक, समझ सके कोए ना राईआ। चौदां विद्या चौदां लोक चौदां तबक जिस दी करन ताअरीफ़, तरानयां विच राग अल्हाईआ। सो पुरख अकाला जन भगतां कटणहारा तकलीफ़, मुर्शद मुरीदां लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पोह कहे मैं सम्मत शहिनशाही विच आया पहली वार, वारता पिछली दयां जणाईआ। श्री भगवान दा तक्क दरबार, दर दवारे सारे गया भुलाईआ। हकीकत हक वेख्या यार, जो याराना आदि जुगादि जुग चौकड़ी तोड़ निभाईआ। भगतां सन्तां नाल करे सच प्यार, प्रीतम हो के प्रेम वखाईआ। बणत बणा के सर्ब संसार, घर घर बैठा मुख छुपाईआ। कलयुग अन्तिम खेल न्यार, निरगुण निरवैर निराकार रिहा वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ज़िमीं असमान, जिस दी करे ना कोए विचार, बुद्धिवान ना कोए चतुराईआ। सो लहिणा देणा लेखा जाणे सर्ब संसार, वड संसारी बेपरवाहीआ। कल कल्की लै अवतार, जोती जाता हो उज्यार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, सन्त सुहेला सहिज सुखदाईआ। पूरब जन्म लहिणा देणा कर्ज़ा दए उतार, मकरूज़ आपणी सेव कमाईआ। बिन शब्द करे गुफ़तार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। सनमुख हो के दए दीदार, भगत सुहेले मेल मिलाईआ। जिस दा लेखा लिखण पढ़ण तों बाहर, कलम शाही चले ना कोए चतुराईआ। सो साहिब
स्वामी अन्तरजामी भगतां मिल्या आण, आनन फ़ानन आपणा लेखा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी नज़री आईआ। पोह कहे मैं परम पुरख दा इक्को अक्खर पढ़या, पढ़ पढ़ वज्जी वधाईआ। मैं मंज़ल अगम्मी चढ़या, जित्थे दूजा नज़र कोए ना आईआ। दर्शन कर के मेरा मेरे विच्चों ठरया, अग्नी तत रिहा ना राईआ। सच सरनाई सरनी पड़या, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। परम पुरख परमात्म किरपा कर के आप आपणे जिहा करया, एका दूजा भउ चुकाईआ। मैं बिन नईआ नौका झूठा जहान पार करया, दो जहान अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। अगे जा के जन भगतां पल्लू फड़या, गंढ्ढ आपणे नाल पुआईआ। ना जीवत ना कदे मरया, जीवन मरन विच कदे ना आईआ। सचखण्ड दवारा वेख के साचा घरया, गृह मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जित्थे बिना तेल बाती दीपक बलया, जोती जोत करे रुशनाईआ। निहचल धाम दिसे अटलया, अछल अछल्ल ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सरन सरनाईआ। पोह कहे मैं देवां सच संदेसा, सब नूं रिहा सुणाईआ। जिस उपजाए विष्न ब्रह्म महेषा, काया तत दिती वड्याईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दा नर नरेशा, नर निरँकार सोभा पाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी लिखे लेखा, अञ्जील कुरान देण दुहाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर देंदे गए संदेसा, धुर दा राग अल्हाईआ। सो धार के आया अगम्मी वेसा, वेस आपणा रिहा बदलाईआ। जो जुग चौकड़ी रहे हमेशा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जन भगतां खोल्ह के आपणा भेता, भेव आपणा दए दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म बण के नेता, निज घर परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देवे लेखा, रिषीआं मुनीआं . . . . . . . . . . . .। पोह कहे मैं तक्क के नूर नुराना, आपणी ख़ुशी मनाईआ। ढोला गीत गावां इक तराना, तुरीआ दा लेखा दयां मिटाईआ। झुलावां इक निशाना, जो निशानयां ख़ाक मिलाईआ। वेखां इक राजाना, जो राजयां दए सज़ाईआ। वेखां इक भगवाना, जो भगतां रिहा वड्याईआ। वेखां इक मकाना, जिस नूं सचखण्ड कह के सारे रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप जणाईआ। पोह कहे मैं तक्कया उह पारब्रह्म, ब्रह्मवेता नज़री आईआ। जिस दी ना कोए ज़ात पात ना धर्म, वरन बरन ना वण्ड वण्डाईआ। जिस नूं बख्शे सद आपणी सरन, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी सेवा करन, सो स्वामी साहिब सुखदाईआ। सो करनी दा करता आपणी करनी आया करन, कुदरत दा कादर ख़लकत वेखे नूर अलाहीआ। जन भगतां दे के अगम्मी सरन, सरनगति इक्को इक समझाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले आया फड़न, फड़ बाहों बाहर कढाहीआ।
गोबिन्द दा पूरा करे प्रण, परम पुरख प्रभ आपणा संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अंदर आपणी मंज़ल आया चढ़न, मंज़ल पैंडा ना कोए वखाईआ।
९ पोह शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
तुहाडे पोटयां नाल वज्ज के बोली सतार, सति असति दोवें राग अल्हाईआ। उच्ची कूक कहे पुकार, सद होका इक अल्हाईआ। वजावणहारे हो ख़बरदार, बेख़बर ख़बर दयां जणाईआ। रंग वेख उस निरँकार, जो निरगुण निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं मुरीद मुर्शद दोवें करदे निमस्कार, बिन काअब्यों सीस झुकाईआ। बुल्ल्हा अनायत दोवें दर भिखार, ख़ाली झोली रहे भराईआ। जो देवणहार सर्ब संसार, आदि जुगादि होए सहाईआ। उस दी सुणी अगम्मी गुफ़तार, जो बिना तन्द सतार वजाईआ। मिल उस अनोखे यार, जो धोखा अवर ना कोए जणाईआ। जिस दी अलिफ़ ये अक्खर ना पावण सार, वण्डण वण्ड ना कोए वखाईआ। उह दिलबर वेख मीत मुरार, मन वासना दए झुकाईआ। बिना अक्खां तों दए दीदार, अक्खीआं दी लोड़ रहे ना राईआ। घर मन्दिर करे उज्यार, काया माटी सोभा पाईआ। बिन दीवे बाती कर उज्यार, कमलापाती जोत करे रुशनाईआ। साथी बण के धुर दा यार, सच दवारा दए वखाईआ। मुर्शद मिले मुरदयां दए जुआल, मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। तसबी माला पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास तों रखे बाहर, तीर्थ तट इश्नान ना कोए कराईआ। जिधर तक्कां उधर नज़री आए ज़ाहर, ज़हूर नूर आपणा दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सतार रिहा दृढ़ाईआ। सतार कहे मेरी पोटे नाल मिले आवाज, उंगलीआं भज्जण वाहो दाहीआ। वजावण वाले आपणे मुर्शद कोलों सिख उह राग, जिस दा सबक अवर ना कोए पढ़ाईआ। लोड़ रहे ना वुज़ू नमाज़, सजदयां विच ना सीस झुकाईआ। रसना देणी पए ना बांग, कन्नां विच उंगलां ना कोए रखाईआ। कूड़ा करना पए ना स्वांग, भेख धार ना बणखण्ड लभ्भणा पए थाउँ थाँईंआ। साख्यात देवे दरस साख्यात, बिन ईद दीद चन्द करे रुशनाईआ। सतार कहे जिस नूं बुल्ल्हे मन्नया यार, ओसदा खुल्ला सदा दरबार, मुट्ठी ख़ाक वेखे ख़ाकसार, अनायत अनायत करे आप निरँकार, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। सतार कहे मेरा सुणदे सर्ब संदेश, गीत रसना नाल अल्हाईआ। वजावण वाले ज़रा सच्ची मुर्शद नाल करके वेख प्रीत, प्रीतम तेरे अंदरों नज़री आईआ। जिस दी कलमयां तों बाहर हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। सूफ़ीआं दस्से रीत, पैगम्बरां करे शनवाईआ। लेखा चुका के दन्द बतीस, जेहवा ज़बान कलाम ना कोए सखाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सतार ढंडोरा रिहा लगाईआ। सतार कहे मैं उच्ची कूक कूक देवां होका, आप आपणा राग बदलाईआ। मुर्शद लभ्भे ना किसे विच्चों चौदां लोका, चौदां तबक देण दुहाईआ। जिन्हां नूं परवरदिगार सांझा यार परम पुरख परमात्म आत्म मिलण दा आप देवे मौका, मुकम्मल आपणी दया कमाईआ। ओह गुरमुख जगत विकार विच कदे ना खावे धोखा, कूड़ी क्रिया विच कदे ना आईआ। उस नूं धुर दा मालक मुर्शद मिल जाए सौखा, मुरीद आपणे लए बणाईआ। रहिण देवे जन्म करम दा ना कोए रोसा, रुसयां गोद उठाईआ। तन वजूद लेखे ला के जुस्सा, जिस्म ज़मीर दए बदलाईआ। बुल्ल्हे वांग अंदरों मिटा के ग़ुस्सा, गुसल करा के अंदर मुस्लिमानी विच्चों बाहर कढाहीआ। भेव रहे कोए ना दूजा, इक्को एक नज़री आईआ। जिस दा शब्द इशारा गुझा, रमज़ हक हक सुणाईआ। सतार कहे सतार वजाओण वाले उहनां दा पैंडा मुक्का, जिन्हां नूं मुकम्मल मुर्शद मिल्या बेपरवाहीआ। सतार कहे सुत्ता उठ, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जे मुर्शद तेरा तेरे उत्ते जाए तुठ, अणमंगी, दौलत झोली पाईआ। कोई परदा ओहला रहे ना लुक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। अमृत आत्म जाम प्या के घुट, सच ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। मन वासना जगत विकार अंदरों कढ्ढे कुट्ट, हुक्मे करे सफ़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ अंदर सुहाए मौले साची रुत्त, पत्त डाली आप महकाईआ। सहिज सुभाउ बिन हथ्थां बाहां मुर्शद मुरीद लए चुक, गोर कबर विच्चों कढाहीआ। सतार कहे जे मालक हो जाए ख़ुश, फेर तसबी माला दी लोड़ रहे ना राईआ। सतार कहे मैं उंगलां नाल रही वज्ज, वज्हा सब नूं रही बतलाईआ। कदमे मुर्शद मुरीदां हज्ज, मक्का काअबा हज्ज कम्म किसे ना आईआ। जिन्हां दे अंदर आपणे नाम दी सच्ची दिती सद, ढोला तूं ही तूं ही गाईआ। ओह मंज़ल पार कर गए हद, लिखण पढ़न दा लेखा गए मुकाईआ। मुकामे हक दर्शन करन रज्ज, महबूब इक्को नज़री आईआ। सतार कहे बेशक बुल्ल्हे दे सारे गाउँदे छन्द, शहिनशाह मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। सतार कहे मैनूं ख़ुशी होई अज्ज, कहाणी आपणी रही सुणाईआ। मेरी पुकार कहे रग रग, तार तार दए दुहाईआ। किल्ली मरोड़ा देवे नप्प नप्प, पासा रही बदलाईआ। अंदर ख़ाली ख़ुशीआं नाल किहा हस्स, हस्ती आपणी रिहा बदलाईआ। सेवा करदे वेखे दोवें हथ्थ, उपर नीचे भज्जण वाहो दाहीआ। कल्ले नाल रही सज, सज्जण मिल के मिली वड्याईआ। मस्ती वेख ख़ुमारी अक्ख, अक्खीआं गई बदलाईआ। सतार कहे जिंना चिर धुर दा मुर्शद अन्तर आत्म ना करावे आपणा हज्ज, हाजत पूर ना कोए कराईआ। मैं उहनां नूं रही सद्द, सद्दे देवां थाउँ थाँईंआ। जेहड़े बिरहों विछोड़े विच रहे दग़, आप आपणा गए मिटाईआ। लख चुरासी विच्चों उहनां लभ्भ, फड़ रही उठाईआ। उठो वेखो इक्ट्ठे हो के सब, सति इक्को दयां वखाईआ। जित्थे नाम प्याला
मिले धुर दी मद, मैख़ाने वज्जे वधाईआ। भगत सन्त सूफ़ी पीण रज्ज, साकी इक्को रिहा वरताईआ। ब्हुल्ले वरगे चरणी रहे ढठ्ठ, सिर उपर ना कोए उठाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नद, तूं ही तूं ही राग सुणाईआ। निरगुण जोत दीपक रिहा जग, तेल बाती वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बिना चार दीवारी धुर दा हज्ज, महिराब अहिबाब ना कोए वखाईआ। जेहड़े मुर्शद तों होए अलग्ग, तिन्न्हां मिले कोए ना थाँईंआ। जो चरणी गए ढठ्ठ, तिन्न्हां डिगयां गले लगाईआ। सतार कहे मैं हो के बेवस, उच्ची कूक कूक कुरलाईआ। गुरमुखो प्रभू दे प्यार अंदर जाओ फस, फाँसी गल दी लवो कटाईआ। मेरी फेर पूरी होवे आस, आहिस्ता आहिस्ता दयां सुणाईआ। जे वजावण वाले तैनूं जाए कुझ भास, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। फेर मेला हो जाए नाल पुरख अबिनाश, जन्म मरन दी लोड़ रहे ना जाईआ। क्यों तूं मेरा दिता साथ, मैं तेरी दयां गवाहीआ। उहनां तों सिख लै जाच, जो जाचक हो के प्रभ दी सेव कमाईआ। जिन्हां पढ़ी नहीं कोई किताब, कुतबख़ाने ना फोल फुलाईआ। इक्को वेख के हक जनाब, हुक्म विच चलण चाँईं चाँईंआ। मैं ओस दी होवां सदा मुहताज, दर दवारे अलख जगाईआ। जिस गुर अवतार पैगम्बर दिते साज, कलमा नाम करे पढ़ाईआ। उस दा गृह इक आबाद, दुआर साचा नज़री आईआ। जिस दी बुल्ल्हे शाह बिना बुल्लां तों करदा गया याद, अंदरे अंदर आस रखाईआ। सो मुर्शद साख्यात, सखीआं दा काहन सब दा मालक स्वामी खेल खिलाईआ। मेहर नज़र नाल मुहब्बत देवे दात, सोहबत जगत वड्याईआ। मन शिकवे दूर करे भरम भरांत, भय भउ देवे चुकाईआ। सतार कहे उसदे कोलों कुझ लै के जाईए सुगात, जो सुख सागर विच समाईआ। मैनूं सब तों वक्खरी नज़र आई प्रभात, सुबह सवेर वज्जी वधाईआ। मिल स्वामी सज्जण कमलापात, पत्तन वेख पत्रा दिता उलटाईआ। मैं तन्द सतार हो के पंजां तत्तां दे मालक तैनूं रही आख, मुर्शद ख़ालस ख़ालस इक्को नज़री आईआ। सतार कहे जिस वेले उंगली मैनूं लग्गे तुरत, नाता मेरे नाल जुड़ाईआ। मेरी खुल्ही अंदरों सुरत, सुती लई अंगड़ाईआ। नज़र आई अकाल मूर्त, मुर्शद बेपरवाहीआ। जिसदी दस्स ना सके कोए सूरत, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिसदा नाम निधान अगम्मी तूरत, तुरीआ दए दुहाईआ। सो सर्ब कला भरपूरत, शाह पातशाह शहिनशाहे शहिनशाहीआ। ना नेड़े ना दूरत, घर घर डेरा लाईआ। चरण चरणामत देवे सच्ची धूढ़त, धुर टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। चोली रंग चढ़ावे गूढ़्हत, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। लेखे लाए दर आए मूर्ख मूढ़्हत, अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। सतार कहे जिस मुर्शद कोलों पूरी होवे ज़रूरत, उह मुर्शद सच्चा बेपरवाहीआ। आपणे जन्म दी जन्म विच्चों करा लवां महूरत, घड़ी पल वेला वक्त सोहणा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा भगतां नूरत, नूर नुराना
घर गृह करे रुशनाईआ। बेपरवाह शिकवा कढ्ढे शकूक, शक रहिण कोए ना पाईआ। मुरीदां मुर्शद देवे हकूक, वस्त अमोलक आप वरताईआ। ज़रा आशक नाल बण के वेखो माशूक, मुश्कल सारी हल कराईआ। बिना अल्फ़ ये तों पढ़ावे उह हरूफ, जिस दी चौदां विद्या समझ ना कोए समझाईआ। इक प्रेम प्यार मुहब्बत विच करे मसरूफ़, दूजी अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। भाग लगा के काया काअबे कलबूत, परदा ओहला दए उठाईआ। हरि स्वामी मिले महबूब, मुहब्बत आपणी इक जणाईआ। महल अटल दस्स उच्च अर्श अरूज़, सच दवारा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह बेपरवाही विच मिलाईआ। बेपरवाह रहिण ना देवे शक, शकायत नज़र कोए ना आईआ। हकीकत विच्चों देवे हक, हिकमत आपणी नाल आपणा रंग चढ़ाईआ। आपणे मिलण दी खोल्हे उह अक्ख, जलवा नूर करे रुशनाईआ। जिस नाल मुरीद सदा मुर्शद नूं लए तक्क, बाहरों लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। भठयारा बण के झोकणा पए ना भठ्ठ, जंगल जूह ना कोए फिराईआ। लेखा चुका के तत अठ्ठ, नौ दवारे डेरा देवे ढाहीआ। घर सज्जण स्वामी मिल के पए हस्स, हस्ती विच्चों हस्ती दए वखाईआ। जिस दा सुरंगी सितार उंगला मुख ज़बान नाल मिल के गावे जस, मन मति बुध सिफ्त सालाहीआ। उह मुर्शद मुरीदां अंदर सदा रिहा वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। बेपरवाह आपणी बेपरवाही विच्चों लवे लभ्भ, नव सत्त खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जाणे सब के सुहब्ब, हबीब रकीब तबीब ज़जीब अजब अजूब अजै आपणी कार कमाईआ।