पुस्तकालयभाग १९

११ पोह शहिनशाही सम्मत १ देवा सिँघ दे गृह मनवाल कैंप

नेत्र नीर बिरहों वैराग, बिरहा ख़ुशी मनाईआ। सोई आत्म गई जाग, जुग दी मिली वड्याईआ। सुलखणी होई वडभाग, भाग हिस्सा रही वण्डाईआ। प्रभ मालक मिल्या आदि, मेहरवान दया कमाईआ। जो बेड़े चाढ़े जहाज़, पतण इक लगाईआ। जित्थे भगतां भगवन मिलण दा रिवाज, दूजा राह ना कोए तकाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन साध, सन्त देण दुहाईआ। सो पूरे करे काज, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। बिरहों कहे मेरा पूरा होए वैराग, प्रभ लोचण दर्शन पाईआ। लेखे लग्गे नैणां वाला नीर आब, आबरू दए बणाईआ। जिस जगह दा कदी आया नहीं सी ख्वाब, ओस दर मिली सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। अथरू नीर कहे मैं वगया रूप पाणी, पवण पाउण दए गवाहीआ। लभ्भ लभ्भ थक्का धुर दा हाणी, जुग जुग सेव कमाईआ। सिफ्तां विच सुणदा रिहा उस दी बाणी, गुर अवतार पैगम्बर गए समझाईआ। सनमुख मिल्या मेहरवान हो के इक्को हाणी, हान लाभ ना कोए तकाईआ। लेखा छड्ड के चारे खाणी, भगत सुहेले रिहा उठाईआ। देवणहारा पद निरबाणी, घर साचा इक सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दी मुश्कल करे आसानी, आसा गुरमुखां पूर वखाईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत १ फुमण सिँघ दे गृह मनवाल कैंप

जन भगत कदे ना मन्नण तंगी, तंगी तंगदस्त रूप ना कोए वखाईआ। इक्को प्रेम प्रीती नाम भण्डारा रहे मंगी, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल मिले धुर दा संगी, सतिगुर सच्चा शहिनशाहीआ। काया माटी चोली जाए रंगी, रंग धुर दा इक रंगाईआ। जगत जहान पिठ ना होवे नंगी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जम की फाँसी रहे ना फंदी, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। निज नेत्र अक्ख रहे ना अन्धी, लोइन सच करे रुशनाईआ। माया ममता रहे ना कोए पाबन्दी, कूड़ी क्रिया दए गवाईआ। सच दवारे आवे लँघी, गृह मन्दिर फेरा पाईआ। अनहद शब्द अनाद वजाए मृदंगी, धुर दा ढोला इक्को गाईआ। हक मुहब्बत देवे चंगी, बुरयाईआं चंग्यारीआं विच छुपाईआ। आपणी खेल दस्से बहुरंगी, जिस विच्चों साख्यात नज़री आईआ। मार्ग औझड़ रहे ना डण्डी, धुर दा रस्ता दए वखाईआ। परमानंद दे के अनन्दी, अनन्द आत्मा विच्चों प्रगटाईआ। सुरती होण ना देवे रंडी, शब्द हाणी जोड़ जुड़ाईआ। माया ममता मोह मेट घमंडी, सति सच दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला हो के होए सहाईआ। जन भगत कोए ना जाणे दु:ख, दुखी रूप ना कोए बणाईआ। प्रभ प्रीती जाण के सुख, चरण कँवल मिले सरनाईआ। साची सोभावन्त होए रुत, श्री भगवान दया कमाईआ। उज्जल करे मुख, दुरमति मैल धवाईआ। सच भाग कदे ना जाए निखुट्ट, निहकरमण करमण दए बणाईआ। समरथ पुरख दे के ओट, ओड़क आपे होए सहाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। परदा लाह के लोक परलोक, सनमुख हो के नज़री आईआ। जित्थे कोई ना सके पहुंच, भगत सुहेले दए टिकाईआ। अगला खेल जम्बु तों बाद करौच, पुष्कर अपणा राह तकाईआ। जिस दी सोच ना सके कोई सोच, बुद्धिवान बुध ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित आपणी खेल वखाईआ। जन भगत कदे ना मारे हाह, ठंडा सास ना कोए रखाईआ। इक्को नेत्र लए उठा, अक्ख प्रतख मिले गुसांईआ। भाणा मन्ने चले रजा, गुर अवतार पैगम्बर गए समझाईआ। ग़मी ख़ुशी भुगते ना कोए सज़ा, इक्को रंग वखाईआ। साचा मेला होवे सहिज सुभा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणा खेल वखाईआ। जन भगत कदे ना भरन हौका, दुखी रूप ना कोए बणाईआ। इक सहारा लै के सच्चे नाउँ का, नौका चढ़न चाँईं चाँईंआ। जित्थे लेखा नहीं तूं हउँ का, इक्को प्रभू मिले सरनाईआ। लेखा मुके कूड़ी क्रिया काउँ का, हँस माणक मोती चोग चुगाईआ। खेल वेखे सच न्याउँ का, सच अदालत बेपरवाहीआ। भाण्डा भज्जे भरम भउ का, भय विच ना कोए दरसाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि वेख वखाईआ। जन भगत कदे ना डरदा, चिन्ता रोग ना कोए जणाईआ। मंज़ल साचे पौड़े चढ़दा, अन्तर अन्तर पन्ध मुकाईआ। सच दवारे जा के खड़दा, जित्थे वसे हरि रघुराईआ। इक्को सोहँ ढोला पढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा दूजी वण्ड ना कोए वखाईआ। दर्शन कर नरायण नर दा, नर हरि इक्को इक मनाईआ। प्रेम प्रीती अंदर भाणा जरदा, दु:ख सुख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन परदा दए उठाईआ। जन भगत कदे ना होवे डरपोक, लोक लज्जया ना कोए रखाईआ। पन्ध मुका के चौदां लोक, पुरख अकाल इक ध्याईआ। साहिब स्वामी रख के ओट, आसरा इक वखाईआ। धुर दा ढोला पढ़े सलोक, सच्चा राग अल्हाईआ। ठांडे दर माण मौज, मजलस भगतां नाल बणाईआ। प्रभ दा दर्शन करे रोज़, नित नवित वेख वखाईआ। सृष्टी वलों रहे ख़ामोश, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे कोना गोश, गोष्ट आपणी दए समझाईआ। जन भगतां सदा सदा सद भरोसा, भगवन इक्को इक जणाईआ। वक्त कोए ना होवे औखा, औखी घाटी ना कोए चढ़ाईआ। मानस जन्म विच गुरमुख विरले मिलदा मौका, जो प्रभ दा खेल वेख ख़ुशी मनाईआ। हुक्में अंदर गोबिन्द छड्ड के पटना पौंटा, पुरी अनन्द गया तजाईआ। जिस दा इक्को ढईआ इक्को ढौंका, डंका ढोला आपे रिहा सुणाईआ। नाम निधान लै के नौका, नव नौ चार अन्तर वेख वखाईआ। लेखा जाणे भावनी भाओ का, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचे शाहो का, शहिनशाह हो के शहिनशाही रिहा बदलाईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत १ बचन सिँघ दे गृह मनवाल कैंप जम्मू

सदा सुहेला अनाथां नाथ, दीनन दीन दया कमाइंदा। भगत वछल प्रभ भगतां साथ, नित नवित वेस वटाइंदा। आत्म परमात्म जोड़ के साक, सज्जण मालक इक अखवाइंदा। काया मन्दिर बन्द किवाड़ी खोल्ह के ताक, परदा ओहला आप उठाइंदा। नाम शब्द सुणा के नाद, सोई सुरती आप जगाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर आप मिटाइंदा। श्री भगवान वस के साथ, सगला संग आप निभाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले रंग चढ़ाइंदा। भगतन मीता हरि भगवन्त, निरगुण सरगुण दया कमाइंदा। खेले खेल आदि जुगादि जुगा जुगन्त, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। नाउँ निरँकारा दस्स के मणीआं मंत, मंत्र इक्को इक समझाइंदा। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, सन्त

सुहेले आप मिलाइंदा। कलयुग अग्नी अग्ग बुझाए बसन्तर, अमृत मेघ नाम बरसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर सतिगुर सोभा पाइंदा। घर सतिगुर गृह मन्दिर वसे, काया माटी सोभा पाईआ। बोध अगाधा शब्दी नाम दस्से, करे अगम्म पढ़ाईआ। दरस दिखाए निज नेत्र लोचन दीद अक्खे, दोए नैण ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार सरनाईआ। जन भगतां देवे सरनगति, गहर गम्भीर दया कमाइंदा। प्रेम प्रीती ब्रह्म मत, विद्या सच सच पढ़ाइंदा। नाड़ी नाड़ी ना उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए जलाइंदा। अमृत निझर झिरना दे के रस, रस आत्मक इक वखाइंदा। साचे प्रेम अंदर हो के वस्स, वास्ता आपणे नाल रखाइंदा। भगत भगवन्त इक दूजे नाल बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द रहे हस्स, सोहँ हँसा इक्को रूप नज़री आईआ। दु:ख रोग कटे संताप, सति आपणा दए समझाईआ। जन्म जन्म दा मेट के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। धुर दा नाम दे के जाप, ज़ामन हो के लए छुडाईआ। आत्म परमात्म बण के साक, बन्धन इक्को इक वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस वखा के साख्यात, सुख़न पिछले पूर कराईआ।

११ पोह शहिनशाही सम्मत १ झज्जर कोटली कैंप जम्मू

जन भगत जग मिले माण, मानस जन्म लेखे लाइंदा। लख चुरासी विच्चों कर पहचान, सज्जण सुहेले बाहर कढाइंदा। सच प्रीती दे के दान, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। नाम निधाना दे के ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाइंदा। निरगुण सरगुण दरस देवे आण, परदा ओहला दूर कराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग आपणी कार कमाइंदा। जन भगतां प्रभ सदा उधारी, अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। फड़ फड़ पैज रिहा संवारी, जन्म जन्म दी मैल गवाईआ। धुर दी प्रीती बख्श के इक निरँकारी, निरगुण जोत रिहा मिलाईआ। चिन्ता दु:ख मिटा के बीमारी, सुख सागर विच समाईआ। अगली दूर करे ख़ुआरी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। जन भगतां प्रभ सदा दास, सेवक सेवक सेव कमाइंदा। जुग चौकड़ी पूरी करे आस, तृष्ना जगत कूड़ी बुझाइंदा। घट भीतर मिले आप, गृह मन्दिर सोभा पाइंदा। इक इकल्ला दस्स के जाप, सोहँ सोहला सच सुणाइंदा। जन्म करम दा मेट के पाप, पतित पुनीत रूप वटाइंदा। सिर रखे दे कर हाथ, समरथ आपणी दया कमाइंदा। पिछली मेटे आप वाट, अगला पन्ध आप समझाइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटण वाली अन्धेरी रात, साचा चन्द चमकाइंदा।

जन भगतां पुछे हरि जू वात, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। सच प्रीती बन्न्हे नात, साक सज्जण इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां कोई लोड़ नहीं चारपाई खाट, तकिया लेफ नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दी दिवस रैण इक्को याद, ढोला गाउण बेपरवाहीआ। पतिपरमेश्वर सुण फ़रयाद, घर घर वेखे चाँईं चाँईंआ। उजड़यां फेर करे आबाद, आप आपणा रंग वखाईआ। लोकमात रखे लाज, दूई द्वैत ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो तुहाडी बणन वाली वखरी नगरी, नगर सोहणा दए वखाईआ। जित्थे वस्त अमोलक होवे समग्री, पुरख अबिनाशी आप वरताईआ। धरती होवे पध्धरी, पहाड़ां विच ना कोए रुलाईआ। फिरना पए ना विच जंगलीं, उजाड़ां विच ना कोए भवाईआ। खेल सुख दी वखाए अगली, पिछला लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगत कोई ना जाणे दुखड़ा, दुक्खां दारू रिहा बणाईआ। सतिगुर उज्जल करे मुखड़ा, मुखां मुख सालाहीआ। उलटा लेखा कटे रुखड़ा, नौ अठारां ना कोए तपाईआ। सन्त सुहेला उठा के सुतड़ा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गुरमुख गोद उठाए वांग पुत्तरा, पिता पूत आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों बाहर कढाहीआ। जन भगत अंदर कोई ना मारे धाह, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। श्री भगवान खेल रिहा करा, ख़ालक ख़लक रिहा उठाईआ। पहलां हुक्म दिता वरता, वारता पिछली दिती दुहराईआ। सहिज सुभाउ बाहर कढा, घर ठांडे रिहा बहाईआ। जिस गृह मन्दिर दए वसा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। मरीज़ बण के खाणी ना पए कोई दवा, आत्म परमात्म आपणा संग रखाईआ। बेशक तुसीं आपणा जगत लेखा आए गवा, गवाह दो जहान नज़री आईआ। अगला खेल होण वाला रवां, रहबर हो के रिहा समझाईआ। जिस दा मार्ग लग्गणा नवां, नव सत्त पए सरनाईआ। तुहाडा हरख़ सोग़ चिन्ता मिटावे ग़मां, दुखियां दु:ख मिटाईआ। बुज्झा दीपक फेर जगाए शमां, घर घर करे रुशनाईआ। हुक्में अंदर बदल के समां, समान बहुता झोली पाईआ। कारज लाए आपणे कम्मां, करनी करता इक दृढ़ाईआ। झूठी तोड़ के तृष्ना तमअ, तामस अंदरों दए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक वरताईआ। जन भगत हुक्म अंदर ना जाणा डोल, दिल दलील ना कोए बदलाईआ। साहिब सतिगुर वसे कोल, घर बैठा सोभा पाईआ। नाभी कँवली रिहा मौल, पत्त डाली आप महकाईआ। जिस दा खेल वखरा होणा उपर धौल, धरनी धरत सीस निवाईआ। पूरा करन आया धुर दा कौल, कीता कौल ना कोए भुलाईआ। जिसदा लेखा कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, दूजी विद्या

विच ना कोए वड्याईआ। सो सच दवारा रिहा खोल्ह, भगत सुहेला आप उठाईआ। जिन्हां इक्को ढोला लैणा बोल, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सद करनी कार कमाईआ। जन भगत कदे ना रुलदा, अबिनाशी करता दए वड्याईआ। साचा भगत कदे ना भुल्लदा, भरम विच ना कोए भरमाईआ। उह मालक बण के सच्ची कुल दा, कुल मालक वेख वखाईआ। जिस दा बूटा दो जहान फुलदा, लोकमात वज्जे वधाईआ। जिस ने भोजन छकया तुहाडी चुल्ह दा, चार युग दा लेखा लहिणे विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वक्त ल्यावे सुहञ्जणा भगत प्रीती मुल्ल दा, मुल्ला शेख़ मुसायक सारे देण दुहाईआ। जन भगत तेरे नाल ना करे कोई दग़ा, फ़रेबां वाला रूप ना कोए वटाईआ। तेरा रूप शेर बग्गा, बग बप्पड़ा नेड़ कोए ना आईआ। तूं इक सरनाई लग्गा, पतिपरमेश्वर रिहा मनाईआ। तेरा वधदा रहे अग्गा, आगमन करे ख़लक ख़ुदाईआ। तेरे प्रेम दा प्रीतम बध्धा, लोकमात फिरे वाहो दाहीआ। छेती सब नूं देवणहारा सद्दा, तम्बूआं कनातां विच्चों लए उठाईआ। सोहणी वेख रिहा जग्हा, धाम सुथरा दए बणाईआ। अजे पहला सम्मत लग्गा, साढे तिन्न साल चढ़ाईआ। जिसदी समझे कोई ना वजह, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहानूं प्रेम प्रीती दा देवे साचा मज़ा, जिस दा रस रसना जेहवा ना कोए चखाईआ।

१२ पोह शहिनशाही सम्मत १ प्रकाश चन्द दे गृह जम्मू

रैण सबाई कदमां विच झुकदे रहे सूफ़ी, सफ़ा फूड़ी बग़लां विच उठाईआ। ऐ मालक साडा नाम सिफ्तां विच हरूफ़ी, गीतां विच शनवाईआ। क्यों इके हुक्म अंदर सब कुछ कीता मनसूखी, मुसन्नफ़ मुनसफ़ भेव कोए ना पाईआ। मंज़ल तेरी अगम्म मकसूदी, डांवांडोल वेखी लोकाईआ। समझे हक ना कोए बहिबूदी, नेस्तोनाबूद जगत लोकाईआ। हज़रत मिल्या ना किसे मौज़ूदी, मज़ा आबे हयात ना कोए चखाईआ। लेखा चुकया ना शरकन ज़नूबी, शरअ सके ना कोए बदलाईआ। कायनात होई बेहूदी, धुर दा ख़ावंद ना कोए हंढाहीआ। तेरा कुछ लहिणा खटक मसूदी, हजारा दरूदी दए गवाहीआ। तेरी कुशंज़री वाली खुशनूदी, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। सब नूं इलम दा कहे अलूदी, हुक्में अंदर भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म आपणा इक दृढ़ाईआ। सूफ़ी कहिण रैण सबाई असां कोई तक्कया नहीं सुफना, ख्वाबां वाला ख्वाब ना कोए जणाईआ। वेखदे रहे अन्त सब दा पैंडा मुक्कणा, मुक्के जगत लोकाईआ। नूर ख़ुदाए इक्को

उठणा, उह इक्को नूर करे रुशनाईआ। सानूं अग्गों किसे नहीं पुछणा, मकबरयां उत्ते सीस ना कोए निवाईआ। तकीआं विच ना पए लुकणा, अमानत कढ्ढ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सर वेखे थाउँ थाँईंआ। सूफ़ी कहिण असीं सदा किहा हक, हुक्म सच रज़ाईआ। तेरा खेल रहे तक्क, तकवा ओट रखाईआ। अन्त अख़ीरी हुन्दी दिसे बस्स, बस्ते सब दे रिहा बंधाईआ। इधर उधर सके ना कोई नठ्ठ, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। सूफ़ी कहिण साडा तरिपनां दा होया इक्ट्ठ, पंज तिन्न जोड़ जुड़ाईआ। मुर्शद सतारां नाल रहे वस, सतरां रंग रंगाईआ। तेरी धारों नज़र नहीं कोई वक्ख, फ़जल रहमत नज़री आईआ। बोलण नाअरा सर्ब अलख, ढोला इक जणाईआ। बिन तेरे कीमत किसे दी कौडी नहीं कक्ख, कलमयां विच ना कोए सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर हुक्म इक मनाईआ। सूफ़ी कहिण असां वेखी अललसुबह, सुबहान अल्ला कह के ख़ुशी मनाईआ। अद्धे रो पए नैण नीर वहा के भुब्बा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। महबूब तेरा समझया नहीं किसे मुद्दा, मुतालया कर ना कोए दृढ़ाईआ। सिफ्तां वाला सारे बन्न्ह के गए गुड्डा, रसना जेहवा संग रखाईआ। असां वेख्या कलयुग नाल मुहम्मद होया बुढ्ढा, बुढेपा अन्तिम गया आईआ। उस नूं लग्गण वाला इक्को ठुड्डा, जो मूँह दे भार सुटाईआ। तुध बिन अवर ना दिसे कोई दूजा, जो हुक्म वरताईआ। बलहीण तों हीण होया तेईआं अवतार बुधा, बल आपणा ना कोए रखाईआ। गुर पीर कहिण साडा ख़ाली होया झुग्गा, झुग्गी वस्त ना कोए टिकाईआ। नेत्र रोंदा वेख्या कलयुग चौथा जुगा, जुगत अगे ना कोए समझाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ रोंदे वेखे साडा कोई ना लए भुग्गा, पीरां वाली नयाज वण्ड ना कोए वण्डाईआ। परवरदिगार सांझा यार हथ्थ विच फड़ के इक चुग्घा, चौहां कुण्टां रिहा डराईआ। सृष्टी दा अन्तर वेख्या राहों घुथ्था, औझड़ राह पई लोकाईआ। शरअ शैतानी सबक पढ़या पुठ्ठा, बेईमानी इन्सानी हैवानी रूप वटाईआ। सूफ़ी कहिण साडा ख़ाली हुन्दा दिसे ठूठा, ठोकर तेरी नज़री आईआ। ऐउँ दिसदा तूं छब्बी पोह सब दा सज्जे हथ्थ दा लवा के अंगूठा, दसख्तां दा लेखा देणा मुकाईआ। वरन बरन पैणी लूटा, सति सच ना कोए समझाईआ। अबलीस घर घर वड़ना शैतान टूटा, टकोर सब नूं दए लगाईआ। बिन तेरयां भगतां साबत रहे ना कोई बूटा, बूटी जड़ी दए उखड़ाईआ। असीं प्रेम दा मंगदे इक हूटा, हटकोरयां तों लैणा छुडाईआ। तेरा नज़री आवे इक खूटा, जिस नूं खूंडा कहे लोकाईआ। तेरा दवारा मूल ना रहे जूठा, झूठा पैंडा देणा मुकाईआ। इक वखाउणा आपणा अगम्म रूपा, रुपा सोना कम्म किसे ना आईआ। सब दा मालक नज़री आए भूपा, भूपत भूप तेरी सरनाईआ। सजदा कर कर थक्के मुहम्मद ईसा मूसा, मुश्कल विच देण दुहाईआ। जलवा तेरा उच्च अर्श अरूजा,

फर्श तेरी सरनाईआ। तेरा हुक्म शब्दी हथियार मलबूसा, बकतर इक्को रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। सूफ़ी कहिण असीं कट के आए सफ़र, सिफ़रा वेखी जगत लोकाईआ। जिस दे पिच्छे घालदे रहे ज़फ़र, बिना रसतिउँ नैण उठाईआ। जिसदी छत्र छाया हेठ कीता बसर, बिस्तरे आराम नाल हंढाहीआ। पता नहीं उस ने की सृष्टी दा करना हशर, हाशीए विच बन्द कीती लोकाईआ। दीन दुनी उडाउणी नाल इशारीए कसर, अंक सके ना कोए समझाईआ। कोटां विच्चों थोड़यां उत्ते होणा असर, असल आपणा रंग रंगाईआ। सच दुआर वखा के जशन, जग्हा विच्चों जग्हा दए बदलाईआ। अगे हरि के नाम का लए ना कोए कमिशन, हिस्सयां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को चले प्रभ दा मिशन, मुशाहिद निउँ निउँ सीस निवाईआ। डण्डावत करन ब्रह्मा शिव विष्न, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। डण्डावत करन राम कृष्न, किशत सब दी पूरी दए कराईआ। भगत सुहेले विरले लोकमात दिसण, बहुत्यां विच्चों थोड़े नज़री आईआ। सूफ़ी कहिण जे प्रभू लेखा आयों लिखण, धुर दा हुक्म नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी इक सरनाईआ। सूफ़ी कहिण असीं जगत विच सफ़ीर, बन्दोबस्त जगत बणाईआ। नाल रलया वेखो कबीर, काअब्यां परे दए दुहाईआ। हुक्म इक अख़ीर, मंज़ल चढ़ के रिहा सुणाईआ। सारे शरअ दे कट दयो ज़ंजीर, शहिनशाह मिल के वज्जे वधाईआ। अंदरों बदल लओ ज़मीर, बाहरों पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। अलिफ़ ये खिचणी ना पए लकीर, बग़ल कुरान ना कोए उठाईआ। खिच्चणी पए ना कोए तस्वीर, इनडैकस वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बिना कल्मयों आ जाए धीर, परवरदिगार दरे दरबार दर्शन पाईआ। सूफ़ी कहिण असीं तेरी नवीं वेखी आ के तामीर, सिर कदमां विच टिकाईआ। हस्स के रो प्या बदरे मुनीर, बदौलत दौलत अवर ना कोए जणाईआ। किरपा कर ख़ालक रहीम, ग़नीम ग़म दए मिटाईआ। तेरे बरदे सब अधीन, आहला दिता सीस झुकाईआ। अन्तर रहे ना कोई ग़मगीन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्सणहारा सच तालीम, तुआरफ़ आरफ़ बिन सफ़ारश मेला रिहा मिलाईआ।

१२ पोह शहिनशाही सम्मत १ बीबी राम कौर दे गृह

सूफ़ी कहिण सफ़ैद होए मूए मुबारक, मुबारकबाद देण इक ख़ुदाया। हरफ़ां वाली लिखी होई पूरी होई अबारत, कामल मुर्शद बेपरवाहया। अगे करे ना कोए सफ़ारश, वाहिद कलमा हक ना कोए पढ़ाया। पिछली पुराणी होई इमारत, मुकामे हक ना कोए जणाया। . . . . . . . .सजदा सीस ना कोए निवाया। आपणी वेख आप अमानत, पैगम्बर पीर देण दुहाया।

साडी देवे ना कोए ज़मानत, अगे हो ना कोए बचाया। मेरा कलमा शब्द सब नूं करदा जाए ममानत, तूं दाता बेपरवाहया। बिन तेरे हरि मिले ना सच नयामत, तोहफ़ा यकतरफ़ ना कोए अख्वाया। आलम उल्मा होए अनजानत, भेव अभेदा ना कोए समझाया। थोड़े्ह बैठे विच दयानत, दयावान तेरी तक्क सरनाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहया। मूए मुबारक होए सफ़ैद, सफ़ा अगली दए उलटाईआ। पैगम्बरां वाला पूरा करके अहिद, अहिदनामा पिछला दए समझाईआ। वक्त ओह आ गया शायद, जिस नूं शरीअत वाले गए समझाईआ। इक्को हुक्म कर राइज़, राज राजाना शाह सुल्ताना आप सुणाईआ। चौदां लोक वेख नुमाइश, चौदां तबक फेरा पाईआ। सूफ़ीआं सन्तां कर अज़माइश, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। तेरी ज़रूरत अन्त निहायत, नज़रे नज़र उठाईआ। साडे नाल कर रयायत, रवादारी इक समझाईआ। दर बांधे तेरे तुआइफ़, तुआरफ़ विच ढोले गाईआ। नज़रे कर्म नाल कर पैमाइश, पेशवा हो के वेख वखाईआ। पैगम्बरां दी रहे ना कोई फ़रमाइश, फ़रमांबरदार आपणे लै बणाईआ। साचे घर दी दस्स रिहाइश, आरामगाह इक्को इक समझाईआ। जित्थे कलमयां तों परे इक हदायत, अनायत वरगे सीस झुकाईआ। पट्टी पढ़नी ना पए कोए जमायत, माईनस जम्हां ना कोए सिखलाईआ। करनी पए ना सजदयां वाली कवायत, काअबा राह ना कोए वखाईआ। करनी पए ना कोए समायत, समां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आप आपणे बणा लायक, लाअनत कूड़ी परे हटाईआ। भरमे भुल्ले मुल्ला शेख़ मुसायक, मसला मुसलसल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा वेख वखाईआ। मूए मुबारक कहे हो गई मुद्दत, सदीआं पन्ध लँघाईआ। तेरा लेखा कोई ना जाणे कुदरत, कादर तेरी बेपरवाहीआ। सूफ़ीआं वास्ते तेरे कोल नहीं फुरसत, क्यों बैठा मुख भवाईआ। नित ढोले गाईए तेरी उल्फ़त, महिमा बेपरवाहीआ। तूं मालक ख़ालक इक्को मुर्शद, मुरीदां लै तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला संग बणाईआ। मूए मुबारक कहे असीं हुण नहीं रहे काले स्याह, बुढेपा अन्तिम गया आईआ। पैगम्बर साडे बणे गवाह, शहादत देण भुगताईआ। पीर मुरीद देण सलाह, आशा इक बदलाईआ। वेला वक्त गया आ, बेवक्त ना होए जुदाईआ। शफकत आपणी इक समझा, शबेरोज़ होवे रुशनाईआ। मुहब्बत आपणी इक जणा, जनाज़ा कढ्ढे ना कोए लोकाईआ। ख़िदमतगार इक बणा, खादम हो के सेव कमाईआ। साची दरगाह परदा लाह, जलवा नूर कर रुशनाईआ। परवरदिगार सच ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर दए मिटाईआ। तेरे नालों ना होईए जुदा, जुज़ अंग ना कोए वड्याईआ। आपणा अगला दस मुद्दा, मुदई मुदाअलैह बण के भेव दए खुल्हाईआ। नेत्र रोंदा वेख्या बुधा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। तेरा होण वाला अगम्मी युद्धा, युधिष्टर करन

सीस निवाईआ। कलयुग कर्म होया बुढ्ढा, बुढापा अन्त रिहा कुरलाईआ। लत्तों लंगड़ा लक्कों कुब्बा डुड्डा पैरां रिहा वखाईआ। आपणा भेव दस्स गुज्झा, रमज़ इशारा इक रखाईआ। लेखा रहे कोई ना दूजा, अवर ना अवरा देणा मिटाईआ। कूड़ी क्रिया पैंडा मुका, मुकम्मल लेखा दे समझाईआ। सूफ़ी कहिण साडे कोलों जगत नशे वाला छुटया हुक्का, हुक्म मन्नीए चाँईं चाँईंआ। धूआँधार ना कोई धुखा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तन वजूद हरस रहे जुस्सा, जिस्म ज़मीर गया बदलाईआ। माण रिहा ना दाढ़ी मुच्छा, मुश्कल हल ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं चारों कुण्ट चढ़या ग़ुस्सा, ग़ुस्से विच सर्ब लोकाईआ। प्रेम प्यार होया रुक्खा, रुख सृष्ट गई बदलाईआ। सब दे अन्तर लग्गा दुक्खा, जगत कलेश ना कोए मिटाईआ। माया ममता कीता भुक्खा, तृष्ना अग्ग ना कोए बुझाईआ। तेरा भेव रहे ना कोई लुका, लुकमा होवे सर्ब लुकाईआ। तेरा निशाना कदे ना होवे उका, दो जहान देण दुहाईआ। सूफ़ी कहिण परवरदिगार कदे ना रुस्सा, रुसयां लए मनाईआ। प्रेमीआं फड़ बाहों कहे आ मेरया पुत्ता, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। आवण जावण लेखा जाए चुक्का, चुकन्ने हो के प्रभ दा दर्शन पाईआ। तिन्हां खाणा पए ना कुठ्ठा, हलाली झटका ना कोए वड्याईआ। उन्हां नूं टुक्कर चंगा सुक्का, जो सुखमन तों बाहर बैठे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हस्ती सब दी खोज खुजाईआ। मूए मुबारक कहे आपणा हुक्म कर मुअत्तल, मुतल्ला सब नूं दे कराईआ। कूड़ी क्रिया कर कतल, मकतूल घर घर दे वखाईआ। परदा लाह आपणे वतन, बेवतनां वतन जणाईआ। कलयुग कर कर थक्के बहुता यतन, यथार्थ तेरा दरस कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले वेख अमोलक रतन, रुती राती रंग चढ़ाईआ। जो आया तेरे पत्तन, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। तूं मालक सब नूं आया रखण, रच्छया करे थाउँ थाँईंआ। हर हिरदे आयों वसण, तेरी बेपरवाहीआ। बिन अक्खां आयों तक्कण, खोजे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। मूए मुबारक कहे मैं किसे सीस नहीं चढ़ना मुल्ला, मालक लैणा मनाईआ। जिस दे सीस उत्ते ना कोई पगड़ी ना कोई कुल्ला, ना कोई कलमा ढोला गाईआ। जित्थे काफीआ गाए कोई ना बुल्ला, बुल्लीआं वाला रस ना कोए वखाईआ। ना कोई परदा रहे ना ओहला, साख्यात दर्शन पाईआ। बेपरवाह बण विचोला, परदा ओहला दए उठाईआ। तूं मालक ठाकर मौला, मेल मिल्या सहिज सुभाईआ। तेरा पूरा होवे कौला, इकरार वेला गया आईआ। लेखा वेख धरनी धौला, धर्म दी धार दए दुहाईआ। तेरा क्यों नहीं परवरदिगार फरकया डौला, डोलत वेख जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार कुण्ट रिहा कुरलाईआ। मूए मुबारक कहे मैं दब्बे रहिणा नहीं किसे थल्ले हैट, हाईट आपणी लैणी बणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे करने कैट रैट,

राईट तेरा हुक्म सुणाईआ। शब्द नाम डण्डा फड़ के बैट, बाल अगे लैणा बुलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख अन्धेरी नाईट, निकटवरती तेरा राह तकाईआ। हुक्में अंदर करनी फाईट, फ़ैसला इक्को हक सुणाईआ। जिन्हां चिर सफ़ैद वाल कहे सूफ़ी सन्त ना कीते वाईट, कवाईट आपणा हुक्म वरताईआ। बिना चशमे नूर कर दे लाईट, नूर नूर रुशनाईआ। आपणी सिम्मत वेख साईड, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। साचे अस्व हो राईड, रैड गरीन दे समझाईआ। जन भगतां आपणे प्रेम दी बख्श साची डाईट, ज़ैड यू ना कोए वखाईआ। इक्को तेरी मंगदे हमायत, हम मुश्कल दे कटाईआ। मनी सिँघ कहे मैं तेरी वेखणी ओह वलैत, जित्थे वलवला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सूफ़ीआं सफ़र दे मिटाईआ।

१२ पोह शहिनशाही सम्मत १ चेला सिँघ दे घर जम्मू

सूफ़ी कहिण सुहा दे समां, सम्मन पिछले दे पड़वाईआ। आपणा मार्ग राह रहबर हो के दस्स नवां, नाम निधान इक जणाईआ। असां कोई गोद नहीं वेखणी होर अम्मां, अमाम इक्को नज़री आईआ। शरीअत शरअ दा तोड़ के बन्ना, बन्धन अवर ना कोए पाईआ। तेरा मुरीद बिन दीद रहे ना अन्न्हां, अनक कलधारी आपे हो सहाईआ। बच्चा वेख निक्का नंन्हा, फड़ बाहों गले लगाईआ। हुक्म नाल मन नूं कर दे मनहा, मनसा कूड़ी बाहर कढाहीआ। चिन्ता रोग रहे ना ग़मा, ग़फ्लत तों खैहड़ा देणा छुडाईआ। तन वजूद रंग दे चम्मा, चम्म दृष्टी देणी बदलाईआ। तेरा वेला वक्त रहे ना अगे लभ्मा, जुग चौकड़ी गए विहाईआ। निरगुण जोत जगा शमां, शम्मस तबरेज सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाईआ। सूफ़ी कहिण केहड़ा दईए सबूत, मसाल नज़र कोए ना आईआ। तेरे हवाले साडा वजूद, वसल कर बेपरवाहीआ। काया तत तेरा कलबूत, कलमा दे सुणाईआ। साचे हुजरे रहो मौजूद, मुफ़लसां झोली दे भराईआ। तेरा नूर ना होवे ग़रूब, ग़रबन शरकन इक्को चन्द चमकाईआ। सिक्खणा पए ना कोई हजारा दरूद, रंगत हरि जी नज़री आईआ। झगड़ा रहे ना कोए नमरूद, हुक्म आपणा इक समझाईआ। तेरे दर तों ना रहीए महिरूम, ख़ाली भाण्डे दे भराईआ। नन्न्हे बच्चे रो रहे मासूम, मुश्कल विच्चों लैणे कढाहीआ। आपणा सच दस्स कानून, काइदा देणा दृढ़ाईआ। जिस दा सब तों वक्खरा मज़मून, आत्म करे ना कोए लिखाईआ। नुकता रहे कोए ना नून, नग़मा नाम देणा जणाईआ। परवरदिगार तूं केहड़ी बेचणी परचून, तोले माशे रती वण्ड वण्डाईआ। आपणे नाम प्रेम दा ला के इक

साबून, साफ़ सुथरे देणे बणाईआ। नाअरा दस्स के इक मअकूल, महौल देणा बदलाईआ। तेरा कलमा सद कबूल, काया काअबे सीस झुकाईआ। मुहब्बत विच रख मशगूल, मश्वरा इक जणाईआ। तेरा हुक्म ना जाईए भूल, भुलयां मार्ग देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कदम कदम देणी शरनाईआ। सूफ़ी कहिण तेरा मस्तक लग्गे कदम, कदीम मिले वड्याईआ। बुत्त ख़ाकी सोहे बदन, बदला देणा चुकाईआ। कुछ लेखा दिसे विच अदन, आहला आदने रहे कुरलाईआ। तूं दूर दुराडा आया तक्कण, बिन अक्खां वेख वखाईआ। हकीकत जाणें हकन, हकूक देवें थाउँ थाँईंआ। तेरा दवारा आए मंगण, मांगत हो के सीस झुकाईआ। सजदा करीए सच डण्डावत बन्दन, बन्दगी बन्धन दे तुड़ाईआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंदन, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा देणा परमानंदन, प्रेम प्रेम विच समाईआ।