पुस्तकालयभाग १९

१७ पोह शहिनशाही सम्मत १ सूबेदार सवरन सिँघ

सतिजुग कहे प्रभ तेरा सहारा, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी शरनाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तुट्टे कूड़ संसारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। भगत भगवान बणे सच प्यारा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। एका शब्द नाम तेरा जैकारा, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। एका धाम सोहे न्यारा, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। एका नूर होए उज्यारा, दूजा चन्द ना कोए चमकाईआ। एका मन्दिर वसे दवारा, गृह इक्को सोभा पाईआ। इक्को सृष्टी दृष्टी होए विहारा, विवहार आपणा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिजुग कहे श्री भगवान, भगवन तेरी आस रखाईआ। त्रेता कलयुग बीतया विच जहान, अन्तिम अन्त लई अंगड़ाईआ। किरपा कर मर्द मर्दान, नौजवान तेरी शरनाईआ। साचा दे सति ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। लख चुरासी तुट्टे माण, अभिमाण मोह दे खपाईआ। साचा मार्ग दस्स चार वरन करे परवान, धर्म संदेसा इक समझाईआ। ऊँच नीच राउ रंक वरन बरन नाता तुट्टे जीव जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरे साहिब सच जगदीश, जगदीशर तेरी आस रखाईआ। तेरे चरण कँवल मेरा सीस, नमस्ते डण्डावत बन्दना सजदा इक्को इक समझाईआ। तेरा ढोला नाम नामा आदि जुगादी साचा गीत, गहर गम्भीर तेरी वड्याईआ। आत्म परमात्म पंज तत काया अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर साची दस्स रीत, रीतीवान तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा चुके मन्दिर मसीत, काया काअबे वज्जे वधाईआ। मन वासना गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत सुहेला जाए जीत, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। तेरी सरन होए अतीत, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। झगड़ा चुक जाए हस्त कीट, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। सच प्रेम प्रीतम प्रभ बख्शी इक प्रीत, परम पुरख तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दी कर के गए वसीअत, सो वेला वक्त दए दृढ़ाईआ। जीव जंत साध सन्त कर नसीअत, धुर फ़रमान इक सुणाईआ। आत्म अन्तर बदल के जिस्मानी तबीअत, असमानी नूर

कर रुशनाईआ। तूं आदि जुगादि प्रितपालक ख़ालक परवरदिगार तेरी सच सच वलदीअत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा हक मुकाम सच दुआर जित्थे दूसर होर ना कोई हैसीअत, अवल इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति मार्ग दे दृढ़ाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरी इक्को सरन, दूजा नज़र कोई ना आईआ। झगड़ा मुका वरन बरन, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। इक्को पूजा होए निरगुण तेरा चरण, जो जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। चारे खाणी तेरा ढोला पढ़न, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। साची मंज़ल पौड़ी चढ़न, पैंडा आपणा हक चुकाईआ। बिन अक्खां नैण दरस करन, जोती जोत जोत जोत रुशनाईआ। सच दवारे धुर दे वड़न, जित्थे इक्को नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तूं साहिब गुणवन्त, गुण निधान दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरा लेखा आदि अन्त, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। तेरी माया दो जहान बेअन्त, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लो आकाश तेरी शरनाईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा कन्त, आत्म परमात्म रिहा बंधाईआ। चारे खाणी तेरी बणत, उत्भुज सेत्ज जेरज अण्डज आपणा खेल वखाईआ। लेखा जाण जीव जंत, साध सन्त करी पढ़ाईआ। गढ़्ह बणा के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आपणे विच छुपाईआ। बोध अगाध बण के पंडत, साची सिख्या दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मेरी तेरे चरण कँवल अरदास, बेनन्ती इक्को इक सुणाईआ। वस्त अमोलक मंगां ख़ास, ख़ालस हो के देणा समझाईआ। साचे मण्डल पाउणी रास, बिन गोपी काहन खेल वखाईआ। निरगुण हो के वसणा पास, सच देणी माण वड्याईआ। तूं दाता दानी गहर गम्भीर सर्ब गुणतास, बेअन्त तेरी सरनाईआ। कलयुग लहिणा देणा मुक्के अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द कर रुशनाईआ। झगड़ा चुक जाए ज़ात पात, दीन मज़्हब राउ रंक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा बण जाए सच्चा साथ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दे वखाईआ। सतिजुग कहे मेरे साहिब स्वामी पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। दीना बंधप दीन दयाल, ठाकर स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। परवरदिगार सांझे यार, जलवागर तेरी रुशनाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा हाल अहिवाल, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे जंजाल, काल नगारा दए वजाईआ। साची सिख्या सर्ब सिखाल, गुरमति इक्को इक दृढ़ाईआ। सृष्टी अंदर वखा इष्ट काया मन्दिर इक धर्मसाल, जिस गृह अंदर गुर अवतार पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। तेरी नित नवित सदा अवल्लड़ी चाल, चाल निराली दे समझाईआ। जो भगत सुहेले गुरू गुर अवतार तेरी घालण आए घाल, कीती घाल लेखे

पाईआ। मन्न बेनन्ती इक स्वाल, अगम्म अथाह तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साची मंग मंगाईआ। सतिजुग कहे मैं मंगां मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। सति सच दे अनन्द, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। तेरा प्रेम वज्जे मृदंग, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा गीत सुहागी छन्द, इक्को ढोला दे सुणाईआ। तेरा नूर अगम्मी चन्द, इक्को जोत कर रुशनाईआ। तेरा रूप हँ ब्रह्म, आत्म परमात्म परदा लाहीआ। तेरा खेल पवण स्वास दम, पवण पवणां राह जणाईआ। तेरा हुक्म बुध मति मन, पंज तत वण्ड वण्डाईआ। सच संदेश नर नरेश नर निरँकार इक्को घल्ल, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग कहे मेरे सति सतिवाद, सति स्वामी आपणी दया दे कमाईआ। तेरा खेल ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड तेरी वज्जे वधाईआ। तेरा शब्द धुन्कार नाद, अगम्म अथाह करे शनवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गए अराध, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। तेरी सदा सदा सद सब तों वखरी याद, याददाशत लए बणाईआ। सतिजुग कहे मेरा खेड़ा कर आबाद, कूड़ी क्रिया पार कराईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी शाह पातशाह महाराज, महिमा अकथ सुणाईआ। जगत समाज बदल रिवाज, रवादार कोए रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दे वखाईआ। सतिजुग कहे मेरी नमस्ते, नमो नमो कह सुणाईआ। साचा राह इक्को दस्स दे, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। पड़दे लाह आपणी अक्ख दे, निज नेत्र होए रुशनाईआ। प्रेम दे अगम्मी रस दे, निझर झिरना इक झिराईआ। खैहड़ा चुके कूड़े भठ्ठ दे, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कर प्रकाश लट्ट लट्ट दे, निरगुण नूर होए रुशनाईआ। भण्डारे खोल साचे हट्ट दे, वस्त अमोलक इक वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी खाणी बाणी अंदर महिमा दस्सदे, सिफ्तां नाल सालाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान ढोले जिस दे गाउँदे जस दे, अक्खरां नाल वण्ड वण्डाईआ। लेखे ला वास्ते जोड़े हथ्थ दे, दो हथ्थां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल दस्से पुरख समरथ दे, सति सतिवादी आप जणाईआ। श्री भगवान कहे सुण सतिजुग, सति सतिवाद दयां जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया औध रही पुग्ग, लेखा लोकमात मुकाईआ। मन वासना चंचल कीती बुध, जगत ज्ञान ना कोए चतुराईआ। हरि का भेव कोए ना सके बुझ, चौदां विद्या होई हल्काईआ। रमज़ इशारा ना लाए कोई गुज्झ, आत्म परमात्म ना कोए मिलाईआ। भेव होया दुतीआ दुज, दूई द्वैत ना कोए मिटाईआ। प्रेम प्रीती साची रीती जाणे कोए ना सुच्च, सुच्चम सके ना कोए वखाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आपणी धारों पए उठ, जिस नूं जन्मे ना कोए पिता माईआ। शब्द अगम्मी शेर हो के पए बुक्क,

दो जहानां लए समझाईआ। जिस दा निशाना कदे ना जावे उक, गोबिन्द तीर अणयाला इक चलाईआ। उस दे गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले साचे सुत, सज्जण आपणे लए बणाईआ। जगत रीती अन्तर उन्हां लए पुछ, पूरब लहिणा झोली पाईआ। कूड़ कुड़यारा पैंडा कल जाए मुक, मार्ग अगला दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे सुण सतिजुग बच्चे, सति सतिवाद दयां समझाईआ। कूड़ी क्रिया काया माटी सब दे दिसे कच्चे, बिन भगतां कंचन रूप ना कोए बणाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले थोड़्हे अच्छे, अच्छी तर्हा दयां वखाईआ। जिन्हां दा चार जुग सृष्टी गाउणा जस्से, रसना जेहवा लाल पढ़ाईआ। उह अन्तर अन्तर अन्तर आत्म परमात्म नाल मिल के हस्से, हस्ती हस्ती विच छुपाईआ। दर्शन करन अगम्मी अक्खे, निज नेत्र नैण खुल्हाईआ। उह सच दुआर वसे, जेहड़ा खेड़ा कोए ना सके उजड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। श्री भगवान कहे सुण सज्जण मेरे मित्र, छोटे तैनूं दयां समझाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख मेरे आवण निक्कल, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। सवर्न सिँघ रहिण नहीं देणा पित्तल, पीत पीतम्बर आपणा दयां वखाईआ। अंदर बाहर आपणा दस्स चलित्र, चतुराई कूड़ी दयां गवाईआ। मन्दिर चाढ़ के चोटी सिख़र, साख्यात इक्को दरस वखाईआ। जन्म मरन दा लेखा हुण मुका के फ़िकर, फ़िकरा इक्को दयां पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा संग दयां वखाईआ। सतिजुग तेरा निभावां संग साथ, सगला आप जणाईआ। भगत सुहेला इक्को होवे दासन दास, दास दासण नज़री आईआ। जिस दे अन्तर मेरा वास, निरंतर प्रेम जणाईआ। जोत नूर प्रकाश, शब्द नाद सुणाईआ। लेखा पवन स्वास, साह साह वड्याईआ। झगड़ा मुका के पृथ्मी आकाश, धरनी धरत धवल वड्याईआ। मानस जन्म कर के रास, रस्ता इक्को दयां वखाईआ। जन्म जन्म दा कट बनवास, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा माण दए वधाईआ। सतिजुग साचे दया कमावांगा। मार्ग तेरा इक वखावांगा। सन्त सुहेला नाल मिलावांगा। गुर चेला जोड़ जुड़ावांगा। आत्म परमात्म गंढ्ढ पवावांगा। धीरज यति इक प्रगटावांगा। सति प्रकाश चन्द चमकावांगा। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, पल्लू आपणे नाल बंधावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा इक वखावांगा। खेल साचा इक वखाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। जगत रिवाज समाज आप बदलाएगा। भगत सुहेले मात उठाएगा। आत्म परमात्म कर के मेले, तत सरीर वण्ड वण्डाएगा। जिस दी महिमा सिफ्त कर के गया कबीर, काअब्यां आप भुलाएगा। शरअ दा तोड़ जंजीर, शरीअत इक्को इक वखाएगा। मालक बण के इक पीर, परा पसन्ती मद्धम

बैखरी खोज खुजाएगा। आपणे हथ्थ रख तदबीर, तेरी तकदीर बणाएगा। वड दाता गुणी गहीर, गहर गवर वेख वखाएगा। पिछली उत्ते फेर लकीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाएगा। समरथ हो के खेल खिलावांगा। नाअरा (बोल अलख), अलख इक जगावांगा। मार्ग धुर दा इक दस्स, भगत धुर दे नाल मिलावांगा। आत्म देवे इक रस, नाता जगत नाल बंधावांगा। मेहरवान हो के करां पक्ख, पिठ्ठ उत्ते आपणा हथ्थ टिकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक दृढ़ावांगा। साची सिख्या इक दृढ़ाएगा। जगत विहार नाल वड्याएगा। भगत भगवान सोभा पाएगा। गुण निधान रंग चढ़ाएगा। जीव निधान समझ ना पाएगा। शरअ शैतान नेड़ ना आएगा। मेहरवान हुक्म सुणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राह इक्को इक वखाएगा। सतिजुग साचा अगों गया झुक, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। अबिनाशी करते तूं इक्को देणा सुख, दूजा दु:ख ना कोए वखाईआ। जिस नाल पूरब पैंडा जाए मुक, मुकम्मल आपणा राह वखाईआ। परदा ओहला चुक, दूई द्वैत डेरा ढाहीआ। जन भगतां बदल के धुर दा रुख, अन्तर अन्तर आपणे नाल मिलाईआ। खेल तेरा अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दिती कराईआ। भाग लगा के पंज तत काया बुत्त, बुत्तख़ाने वज्जे वधाईआ। सति सुहञ्जणी होवे रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस गृह इक्को वज्जे वधाईआ। श्री भगवान कहे सुण मेरी इक गल्ल, बिन अक्खरां दयां समझाईआ। धाम वखावां निहचल अटल, जित्थे वजदी रहे वधाईआ। दीपक जोत रिहा बल, तेल बाती नज़र कोए ना आईआ। दूई द्वैती ना कोई सल, कूड़ी वण्ड ना कोए वखाईआ। निरगुण निरगुण अंदर बैठा रल, सरगुण रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा रिहा उठाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरी वेखी निरगुण धार, निरवैर नज़री आईआ। मैं मंगां मंग दातार, दरवेश हो के अलख जगाईआ। सरगुण तेरा खेल अपार, अपरम्पर दए वखाईआ। जुग चौकड़ी आवे वारो वार, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कर के गए उधार, लहिणा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। सो मार्ग सच सिखाल, सिख्या सर्ब लोकाईआ। झगड़ा चुक्क जाए शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। दूजा रहे ना कोई दलाल, वणजारा वणज ना कोए कराईआ। सच वखा सच्ची धर्मसाल, दर दुआर इक्को इक दृढ़ाईआ। आपणे भगतां कर संभाल, गुरमुख गुरसिख लै उठाईआ। पूरब जन्म दस्स अहिवाल, परदा ओहला ओहला परदा देणा लाहीआ। तेरे नाम दा वज्जे ताल, दूजी धार ना कोए बदलाईआ। भाग लग्गे काया माटी खाल, ख़ालक ख़लक दे समझाईआ। सच बेनन्ती मन्न स्वाल, निउँ

निउँ लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। श्री भगवान कहे मैं दस्सां धुर दा खेल, इक्को वार दृढ़ाईआ। पहला भगत भगवान दा मेल, नाता कूड़ नाल तुड़ाईआ। भगत भगत दा सज्जण सुहेल, जगत जुग वज्जे वधाईआ। सृष्टी नालों दृष्टी कर के विहल, वेला वक्त इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार शरनाईआ। सच सरनाई इक जणावांगा। सतिजुग तेरा राह चलावांगा। भगत भगत जोड़ जुड़ावांगा। नाता जगत नालों तुड़ावांगा। मुक्त इक्को इक वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठावांगा। सतिजुग कहे प्रभू की तेरी मेहर नज़र, नज़र आपणी दे समझाईआ। किस बिध जीवन होवे बसर, बशरते लेखा दे मुकाईआ। सच विहार विच रहे ना कोए कसर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। तेरी धार दा होवे असर, असलीअत आपणी देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होणा अन्त सहाईआ। अबिनाशी करता कहे मेरा असल असूल, असलीअत दयां समझाईआ। जिस दा हुक्म सदा माकूल, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। दीन दुनी रकबा अरज़ ना कोई तूल, गोल वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कोए ना रहे भूल, अभुल्ल दए समझाईआ। जन भगतां लहिणा देणा पूरब करना वसूल, वसूली सब दे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सच करनी कार कमावांगा। भगत सुहेले जोड़ जुड़ावांगा। नेरन नेरे हो के दरस वखावांगा। भाग लगा के काया वेहड़े, भाण्डा भरम भउ भन्नावांगा। दूई द्वैत मुका के झेड़े, झगड़ा इक्को नाल जणावांगा। जन्म जन्म दे कट के गेड़े, घर इक्को इक वसावांगा। जित्थे बहुत्यां नालों गुरमुख थोड़े बथेरे, कोटां विच्चों सन्त सुहेले आप जगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावांगा। सतिजुग कहे प्रभू तेरी करनी की, समझ कोए ना आईआ। मैं लख चुरासी वेखी जंत जीअ, चार कुण्ट रहे कुरलाईआ। किसे दा प्रेम प्यार मात पित वेख्या ना पुत्तर धी, भैण भाई पई लड़ाईआ। साचा रस तेरा प्रेम कोई ना सके पी, जल थल सृष्टी होई हल्काईआ। झगड़ा चुके ना साढे तिन्न हथ्थ सींअ, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। गोबिन्द लेखा कोई ना जाणे इकीह बीह, बीस इकीस ना कोए वखाईआ। पतिपरमेश्वर आपणी धार धार बदल दे लीह, लायक नालायक वक्खो वक्ख कराईआ। तेरे विच इक तौफ़ीक, तोहफ़े घर घर दे पुचाईआ। तेरी सिफ्तां वाली करनी की तमीज़, तमअ विच जगत लोकाईआ। मैनूं इक्को आसा उम्मीद, आमद तेरी वज्जे वधाईआ। साचे जुग दी जगत दे तरतीब, तर्हां तर्हां नाल दृढ़ाईआ। श्री भगवान कहे मैं दूर दुराडा नेरन नेरा करीब, बिन अक्खां नज़री आईआ। जन भगतां साचे सन्तां बदल देणा नसीब,

किस्म विच्चों किस्म आपणी बदलाईआ। इक्को कलमा इक्को नाम दस्स हदीस, हज़रत इक्को दयां समझाईआ। जगत जहान बदल के रीत, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। सुनेहड़ा सुण लै एक, सतिजुग सच दयां समझाईआ। साचयां भगतां दे के टेक, टिक्का मस्तक दयां लगाईआ। कूड़ी क्रिया मिटा के भेख, भरम भउ दयां चुकाईआ। धुर दा दस्स इक संदेश, आत्म परमात्म देवां पढ़ाईआ। मार्ग वक्खरा दस्स विशेष, वासना इक्को नाल बणाईआ। लेखा रहे विष्न ब्रह्म ना गणेश, शंकर शरअ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। सच सरनाई दस्से आप, आपणी दया कमाइंदा। रूह बुत्त दोवें करके पाक, पविर्त्त आपणा आप समझाइंदा। बन्द किवाड़ी खोल्ह के ताक, परदा ओहला आप उठाइंदा। जन भगतो आत्म परमात्म तुहाडा साथ, पंज तत नाता तत नाल जुड़ाइंदा। सतिगुर हुक्म शब्द इतफ़ाक, शब्द संदेशे नाल बंधाइंदा। गोबिन्द लेखा भविख्त वाक्, वाक्यात खोज खुजाइंदा। लेखा रहे ना ज़ात पात, झगड़ा मूल ना कोए वधाइंदा। जग जीवन दाता मेटणहारा दुरमति दाग़, पापां मैल आप धवाइंदा। सच फुलवाड़ी टहिके महके उह अगम्मा बाग़, जिस दा माली इक्को इक अखवाइंदा। जगत नाता जिज्ञासूआं वाला साक, उत्तम आपणा रंग रंगाइंदा। सतिजुग तेरा दस्से खेल तमाश, रीती भगतां नाल वखाइंदा। तेरी सुणे इक अरदास, सिर तेरे हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपन देवे धुर दा साथ, सगला संग निभाइंदा। शहिनशाही सम्मत कहे मैं भगतां चाढ़ां रंग लाल, गुरमुख वेख वखाईआ। जिन्हां दा सब तों वक्खरा वज्जणा ताल, ताल तलवाड़ा इक्को दयां समझाईआ। जिन्हां दे नेड़ नहीं आउणा काल, महाकाल भय ना कोए वखाईआ। सच दुआर मिलणा सच्ची धर्मसाल, सचखण्ड बह के ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी सर्ब करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। लाल रंग कहे मैं रंग रंगीला, जुग चौकड़ी वज्जदी आई वधाईआ। कलयुग अन्तिम भगतां बणया वसीला, वास्ता इक्को नाल बणाईआ। गुरमुखो तुहाडा गुरमुखां नाल रहे कबीला, कामल मुर्शद रिहा सुणाईआ। जित्थे मन मति बुध चले ना कोए वसीला, हुक्मी हुक्म ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखाईआ। लाल रंग कहे मैं भगतां दुआर आया मंगण, अरज़ोई इक्को इक सुणाईआ। सच प्रेम दा तुहानूं लग्गा, सगन, सज्जण सज्जण वेख ख़ुशी मनाईआ। तुहाडे अंदर द्वैत रहे ना अग्न, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। इक्को प्रीती अंदर होणा मग्न, एथे ओथे ना होए जुदाईआ। पुरख अकाल शब्दी हुक्म तुहानूं आवे सद्दण, सद्दा इक्को नाम सुणाईआ। सति नगारे

तुहाडे वज्जण, ढोलक छैणे दी लोड़ रहे ना राईआ। नूर नुराने दीपक जगण, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। साहिब समरथ जुग जन्म दे विछड़े कलयुग अन्तिम आया लभ्भण, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग सब दा रिहा बणाईआ। लाल रंग कहे मैनूं मिलणा उह लाभ, जेहड़ा लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। पुरख अकाल नज़री आए सब दा बाप, जो आदि जुगादि बणे पिता माईआ। जिस दे कोल दो जहानां हिसाब, जन्म जन्म दा लेखा वेख वखाईआ। बिन अक्खरां वाली फोल किताब, शब्दी शब्द दए समझाईआ। त्रेते जुग दा लहिणा जन्म जन्म दा साक, नाता कर्म कर्म तुड़ाईआ। पूरा करके लहिणा बेबाक, अगले लेखे विच समझाईआ। जिस रिश्ते नूं कोई फ़रिश्ता समझ ना सके जाण ना सके वाक्, वाकिफ़कार नज़र कोए ना आईआ। लाल रंग कहे सगन विच सगली सिखणी जाच, जाचक इक्को रिहा बणाईआ। शहिनशाह सच्चा समें समें सब दी पूरब पूरब जन्म दी कहाणी दस्सी जाए उह बात, जिस नूं मुनी रिषी रिषीआं दा रिषी बाल्मीक साढे तिन्न सौ अंक विच गया गाईआ।

१७ पोह शहिनशाही सम्मत १ बिशन सिँघ दे गृह, कुलदीप कौर, अमरजीत कौर दे सगन समें गुड़गाउँ

सतिजुग कहे मंगां प्रभ इक्को मंग, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द शब्द अल्हाइंदा। भगत सुहेला सज्जण बणा धुर दा पन्ध, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। प्रेम प्रीती आत्म परमात्म दे अनन्द, पारब्रह्म ब्रह्म आसा इक वखाइंदा। निरगुण नूर जोती जोत चमके चन्द, रवि ससि नैण शरमाइंदा। सच दवारे पवे ठंड, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरी ओट तकाइंदा। बन्दगी अंदर ख़ुशी होवे बन्द बन्द, डण्डावत इक्को इक जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाइंदा। सतिजुग कहे प्रभ मेरे ठाकर स्वामी, निरगुण निरवैर निराकार तेरी सरनाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, जुग चौकड़ी तेरी खेल बेपरवाहीआ। शब्द अनाद बोध अगाध तेरी अगम्मी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान तेरा ढोला जस गाईआ। अमृत रस निझर धार तेरा ठंडा पाणी, कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता तृष्ना गढ़्ह तुड़ाईआ। तूं आत्म परमात्म निज घर जाण जाणी, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी सदा लासानी, आसानी आपणी दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, हथ्थ तेरे वड्याईआ। सतिजुग कहे मेरे साहिब आदि निरँजण, निज घर वासी तेरी ओट तकाईआ। तूं दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। निज नेत्र लोचन पा आपणा अंजण, नाम निधाना इक वखाईआ।

चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को नज़री आवे सज्जण, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे प्रेम प्यार अंदर तेरे भगत सुहेले होवण मग्न, मगरला लेखा दे चुकाईआ। सति दवारे इक्को होवे अदल, इन्साफ़ इक्को देणा दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया देणी बदल, सतिजुग निउँ निउँ लागे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जिस गृह मन्दिर तेरी वज्जे वधाईआ। सतिजुग कहे मेरे धुर दे ठाकर, ठोकर आपणी दे लगाईआ। कूड़ी क्रिया पार कर कलयुग सागर, संसा अवर दे मिटाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दे कादर, कुदरत आपणा हुक्म दे समझाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। तेरा नाउँ योद्धा सूरबीर बहादर, खण्डा खड़ग इक वखाईआ। दर दुआर जन भगतां दे आदर, आदर्श आपणा इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे चुकाईआ। सतिजुग कहे परम पुरख गहर गम्भीर, शाह सुल्तान तेरी आस रखाईआ। तूं दो जहानां बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी तेरे हुक्मे अंदर घत्त के गए वहीर, बण बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। तेरी समझ ना सक्या कोई तस्वीर, मुसव्वर रूप ना कोए प्रगटाईआ। तेरे कदमां अंदर झुकदे गए पैगम्बर पीर, सजदयां विच सीस निवाईआ। गुर अवतार समझ सक्या ना तेरा कोई अख़ीर, आख़र बेअन्त बेअन्त गए दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी तेरी शरअ वाली ज़ंजीर, दीन दुनी रही फसाईआ। कलयुग अन्त झगड़ा वेख ग़रीब अमीर, चार वरन अठारां बरन परदा लाहीआ। जूठ झूठ बदले ना कोई तकदीर, तदबीर हक ना कोए समझाईआ। साचा अमृत निझर रस मिले ना ठंडा सीर, अग्नी तत ना कोए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी तुध बिन अवर ना कोए सहाईआ। सतिजुग कहे मैं मंगां इक्को दान, दाते दानी अगे झोली डाहीआ। धुर दा बख्श इक ज्ञान, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। नाता तुट्टे कूड़ जहान, जूठ झूठ रहे ना राईआ। बिन अक्खरां दे ज्ञान, निरअक्खर इक समझाईआ। घर स्वामी मिलणा आण, ठाकर हो के ठोकर नाल उठाईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले लख चुरासी विच्चों कर पहचान, बेनज़ीर आपणी अक्ख उठाईआ। साचा मार्ग दस्स जहान, चार वरन इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रहबर इक अख्वाईआ। सतिजुग कहे धुर दरगाही परवरदिगार, नूर नुराने तेरी इक रुशनाईआ। तेरी आमद विच होया ख़बरदार, बेख़बर ख़बर सुणाईआ। हकीकत जाण सच हलाल, हुक्म आपणा दे दृढ़ाईआ। जलवा नूरी तक्क जलाल, जमाल आपणा दे वखाईआ। सृष्टी दृष्टी वेख आमाल, अमल सब दे खोज खुजाईआ। गुरू अवतार पैगम्बर तेरा दे के गए अहिवाल, भविख्तां विच शनवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट कूके काल, कर्म

कांड रिहा तपाईआ। साचा दिसे ना कोए दलाल, विचोला रूप ना कोए बणाईआ। बिन तेरी किरपा काया मन्दिर अंदर साची दिसे ना किसे धर्मसाल, नौ दवारे सृष्ट दृष्ट हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, गृह मन्दिर परदा देणा उठाईआ। सतिजुग कहे मेरे प्रभू सति सरूप, सति सतिवादी तेरा हुक्म शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी महिमा गा ना सके कोए अनूप, रसना जिह्वा बत्ती दन्द चौदां विद्या ना कोए चतुराईआ। तेरा नाउँ डंका शब्द अगम्मी धुर दा कलमा वज्जे चारे कूट, कायनात इक्को हुक्म दए सुणाईआ। लहिणा देणा लेखा झगड़ा मुक जाए जूठ झूठ, माया ममता लोभ मोह हँकार हउमे हंगता गढ़्ह दे तुड़ाईआ। भगत सुहेला हरिजन गुरमुख गुरसिख उठा आपणा पूत, पिता पूत गोद उठाईआ। शब्द अगम्मी भेज आपणा दूत, दुतीआ भाउ दे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर धुर दी धार इक दृढ़ाईआ। सतिजुग कहे श्री भगवान मैं वेख होया लाचार, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। सच मुहब्बत करे ना कोए प्यार, प्रेमी प्रेमिका रंग ना कोए रंगाईआ। दहि दिशा दिसे विभचार, कूड़ी क्रिया बाहर ना कोए कढाहीआ। नाता तुट्टा पुरख नार, आत्म परमात्म सेज ना कोए हंढाहीआ। शब्द अगम्मी सुणे ना कोई धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए अल्हाईआ। बिन रसना जेहवा करे ना कोई गुफ़तार, गुफ़त शनीद ना कोए शनवाईआ। बिना आफ्ताब साचा नूर दिसे ना किसे उज्यार, जोती जोत ना कोए चमकाईआ। साचा मन्दिर सुहाए ना बंक दवार, आत्म परमात्म वज्जे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दरवेश हो के झोली डाहीआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं वेखे गुरू पैगम्बर अवतार, पूरब लहिणा नज़री आईआ। खेल वेख्या जुग चौकड़ी चार, त्रेता द्वापर कलयुग परदा रिहा उठाईआ। विवहारी तेरा वक्खरा बिना अक्खरां तों विहार, शब्दी शब्द शब्द हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हुक्में अंदर सेवादार, दर ठांडे सेव कमाईआ। माया तत खेल अपार, अपरम्पर तेरा भेव कोए ना पाईआ। लख चुरासी भर भण्डार, धुर दा हिस्सा जगत वण्ड ब्रह्मण्ड खण्ड आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा घर, जित्थे परदा ओहला रहे ना राईआ। सतिजुग कहे मैं मांगत दर दरवेश, भिखारी आपणा रूप बदलाईआ। तूं स्वामी रहें हमेश, आदि जुगादि तेरी वड्याईआ। तूं सचखण्ड निवासी नर नरेश, नर निरँकार नज़री आईआ। तेरे कलमयां सजदा इक आदेस, नमस्ते कह के निउँ निउँ लागां पाईआ। साचा वेख लोकमात दा देस, दिशा आपणी वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक समझाईआ। सतिजुग कहे प्रभ उठ वेख लोकमात, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हनेरी रात, साचा

चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन दुनी करे लड़ाईआ। साचा देवे ना कोए साथ, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। माया ममता बणाया नात, मोह मनसा नाल मिलाईआ। तेरी महिमा सिफ्त गाउँदे अक्खरां विच साची पट्टी पढ़े ना कोए जमात, जुमला हक ना कोए जणाईआ। अलिफ़ ये कातब लिखदे नाल कलम दवात, निरअक्खर अक्खर ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे जणाईआ। सतिजुग कहे उठ वेख मार ध्यान, हरि ठाकर बेपरवाहीआ। सति धर्म दिसे ना कोए निशान, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। कलयुग विद्या होई प्रधान, अन्तर अन्तर बसन्तर ना कोए बुझाईआ। जगत ढोले नाल सुणदे कान, अनहद नादी नाद ना कोए वजाईआ। काया धरती होई सुंञ मसाण, अमृत रस रस ना कोए चखाईआ। मन वासना जीव जंत होए अंञाण, बुद्धी बिबेक रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा राह दे वखाईआ। सतिजुग कहे सच्चा मार्ग दस्स राह, रहबर इक्को नज़री आईआ। तूं साहिब स्वामी जलवागर ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर दे मिटाईआ। जो तेरे नालों होए जुदा, जुज़ अंग वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मुहब्बत विच आपणे कदम कर फ़िदा, फ़ैसला इक्को हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। सतिजुग कहे प्रभ ओहला लाह परदा, दूई रहिण कोए ना पाईआ। जगत जहान वेख रिहा सड़दा, अग्नी तत रिहा तपाईआ। तेरी मंज़ल कोए ना चढ़दा, अद्धवाटे वेखी सर्ब लोकाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द जीव जंत सर्ब पढ़दा, आत्म परमात्म मिल के दरस कोए ना पाईआ। सज्जण स्वामी अन्तरजामी कोई ना वरदा, नार दुहागण जगत सृष्टी रूप वखाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल नर नरायण हरि दा, नर हरि तेरी शरनाईआ। मैं दर दवारे तेरे डरदा डरदा, भय विच झोली रिहा वखाईआ। नेत्र नैणां चरण परदा, अक्ख प्रतख ना कोए बदलाईआ। सति दवारे हाढ़े कढ्ढदा, मस्तक टिक्का धूढ़ी इक छुहाईआ। तेरा खेल अगम्मी छिन्न दा, छिन्न भंगर हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। श्री भगवान प्या हस्स, ख़ुशीआं नाल आप जणाईआ। सतिजुग तेरा मार्ग देवां दस्स, परदा ओहला आप उठाईआ। हकीकत विच्चों दे के हक, धुर दी वस्त झोली पाईआ। भगत सुहेले तेरा साथ, सगला संग निभाईआ। इक्को पूजा दस्स के पाठ, इक्को सगन दयां समझाईआ। इक्को किनारा तीर्थ ताट, सर सरोवर इक नहाईआ। इक्को मंज़ल इक्को वाट, पैंडा इक्को वार चुकाईआ। इक्को सेजा इक्को खाट, इक्को बिस्तर दयां विछाईआ। इक्को वस्त इक्को दात, इके वार झोली पाईआ। गुरमुखां नाल तेरी बणे जमात, दूजा संग ना कोए ल्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

धुर दा हुक्म इक समझाईआ। धुर दा हुक्म आप समझाउँदा हां। भेव अभेदा आप खुलाउँदा हां। अछल अछेदा परदा लाहाउँदा हां। चार वेदां संग रलाउँदा हां। पुराण अठारां रंग चढ़ाउँदा हां। छे शास्त्र आपणी गंढ्ढ पवाउँदा हां। गीता ज्ञान नाता इक धराउँदा हां। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मार्ग इक प्रगटाउँदा हां। सच्चा मार्ग इक प्रगटावांगा। सच्चा राह तेरा दरसावांगा। भगत सुहेले नाल मिलावांगा। गुर चेले रंग चढ़ावांगा। धाम नवेले आप बहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर स्वामी ठाकर हो के नज़री आवांगा। घर स्वामी ठाकर नज़री आएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। सतिजुग तेरा मार्ग लाएगा। भगत भगवान आप वखाएगा। लख चुरासी विच्चों बाहर कढाएगा। जम की फाँसी आप तुड़ाएगा। मण्डल रासी आप रचाएगा। निज घर वासी परदा ओहला आप चुकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहबर हो के सेव कमाएगा। रहबर हो के सेव कमावांगा। भगत सुहेले आप जगावांगा। दर ठांडे संग निभावांगा। नाम निधाना नाद वजावांगा। ब्रह्माद ब्रह्मण्ड ब्रह्मांड खोज खुजावांगा। नौ दवारे पार कर के हद्द, दसवें आपणा रंग चढ़ावांगा। सतिजुग साची ला के धुर दी यद्द, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखावांगा। सृष्टी नालों कर अलग, सूरे सरबग नाल जोड़ जुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन दे के उपर शाहरग, रघुपत आपणे रंग समावांगा। आपणे रंग आप समावेगा। साचा संग आप बणावेगा। नाम मृदंग इक वजावेगा। परमानंद विच रखावेगा। हँ ब्रह्म परदा लाहवेगा। पारब्रह्म नज़री आवेगा। जन्म जन्म दा लेख चुकावेगा। भाण्डा भरम भउ भन्नावेगा। इष्ट देव इक समझावेगा। निहचल निहकेव निहकर्मी आपणी कार कमावेगा। जिस दी सिफ्त कर ना सके कोई रसना जेहव, बत्ती दन्द ना कोई वड्यावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप समझावेगा। साचा लेखा आप समझावेगा। भरम भुलेखा दूर करावेगा। भेव अभेदा आप दृढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा सच्चा राह, शब्द सरूपी बण मलाह, पुरख अबिनाशी बेपरवाह, लोकमात आपणा हुक्म वरतावेगा। लोकमात देवे फ़रमान, फ़ुरना अपणा दए समझाईआ। चार वरन इक ज्ञान, इक्को इक करे पढ़ाईआ। भगत सुहेले कर परवान, गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। जगत विचोला बणे गुण निधान, गुणवन्ता सेव कमाईआ। जिस नूं समझ ना सके कोई अंञाण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग सच्चे तेरा दस्सां रसमो रिवाज, हुक्म इक्को वार समझाईआ। जन भगतां होणा नहीं किसे दा मुहताज, मुहब्बत प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। जिन्हां दे अंदरों शब्दी

फ़ुरने अंदर स्वाल जवाब, बाहरों मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। बिना सिर सजदा होए अदाब, बिना कल्मयों होए पढ़ाईआ। बिना तत्तां तों मिले अहिबाब, महबूब घर नूर करे रुशनाईआ। बिना तन्द सतार वज्जे रबाब, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा रस्ता दए वखाईआ। सतिजुग तेरा सुखाला दस्सां रस्ता, राह इक्को इक जणाईआ। जन भगतां पुस्तकां वाला बन्न्हणा पए ना बस्ता, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। घर स्वामी मिले हस्सदा हस्सदा, हस्ती विच्चों हस्ती दए बदलाईआ। इशारा दे के आपणी अगम्मी अक्ख दा, निज नेत्र दए खुल्हाईआ। घर वखाए धुर दा वसदा, जित्थे बिना सूरज चन्द होवे रुशनाईआ। ढोला सुणावे आपणे जस दा, नाम निधाना गीत अल्हाईआ। जो जुग चौकड़ी जन भगतां पैज रखदा, नित नवित आपणा वेस वटाईआ। ओह खेल करे अलखणा अलख दा, अलख अगोचर सच्चा शहिनशाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड लख चुरासी अंदर वसदा, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। कूड़ा झगड़ा चुकावे कलयुग कुड़यारे भठ्ठ दा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म हुक्म नाल बदलाईआ। सतिजुग सुण धुर दी धार, धर्म तेरा इक दृढ़ाईआ। किरपा करे आप निरँकार, निरगुण निरवैर सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे चरण कँवल गुर अवतार पैगम्बर जाण बलिहार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ओस खेल करना अगम्म अपार, अलख अगोचर दए वरताईआ। भगतां नाल भगतां कर प्यार, नाता जगत देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी ख़ुशी इक बणाईआ। धुर दी ख़ुशी दिसे ख़ुशहाल, ख़ुशख़बरी इक सुणाईआ। भगत भगवन्त बणा के साचे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद दाता बेपरवाहीआ। पूरब जन्म दी लेखे पाए घाल, त्रेता जुग दए गवाहीआ। बाल्मीक जिस दा लिख्या अहिवाल, अंक अंक नाल जुड़ाईआ। वेला वक्त पहुंचया आण, थित वार वज्जी वधाईआ। अगला लेखा जाणे श्री भगवान, दूसर समझ किसे ना आईआ। जिस दा अक्खरां तों बाहर ब्यान, सतरां गणत ना कोए गिणाईआ। जो गुप्त ज़ाहर दाता राम, रमईआ हर घट रिहा समाईआ। आत्म सेजा करे बिसराम, सीता सुरत सद प्रनाईआ। जिस नूं करे ब्रह्म प्रणाम, पारब्रह्म शरनाईआ। जिस दा मिलणा मुश्कल ना असान, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत फिरदा जगत जहान, समुंद सागर तारीआं लाईआ। सो खेल करे आप महान, महबूब मुहब्बत विच आपणी तार हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। सतिजुग वेख भगत भगवान निशान, निशाना इक्को दयां जणाईआ। कोई खेल समझे ना छुहारा गिरी बदाम, बदन तत भेद ना कोए दृढ़ाईआ। विचोला बण के धुर

दा राम, रमईआ आपणा खेल खिलाईआ। नाम भण्डारा दे के जाम, ज़ामनी आपणी इक समझाईआ। पूरा कर के सृष्टी काम, कामना सब दी वेख वखाईआ। भगत सुहेले लभ्भे आण, जुग विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच परदा रिहा उठाईआ। सतिजुग परदा लाहवां ओहला, ओड़क इक्को दयां जणाईआ। तेरी धार प्रभ ने भगतां अंदर बणना विचोला, दूजा संग ना कोए रलाईआ। सति प्रेम दा दस्स के ढोला, ढोलक छैणे तों देणा छुडाईआ। मन वासना रहे ना रौला, मन का मणका देणा भवाईआ। भाग लगा के काया चोला, चोली आपणी देणी पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माण दे के उपर धरनी धौला, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। सतिजुग अगों निउँ के रिहा झुक, कदमां सीस निवाईआ। मैं दर तेरे होया ख़ुश, आपणी ख़ुशी वखाईआ। धन्न भाग जे भगत सुहेले बणाए आपणे सुत, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। लोकमात उज्जल करे मुख, दुरमति मैल धवाईआ। जगत मुहब्बत विच्चों देवे सुख, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे ल्या बहाईआ। सतिजुग कहे मेरे मालक दुनी दीन, दयावान तेरी बेपरवाहीआ। तेरा मार्ग सदा महीन, जिज्ञासू जग समझ किसे ना आईआ। राह तक्कदे गए लोक तीन, चौदां चौदां अक्ख उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी समाजां विच होई तकसीम, राजां विच वण्ड वण्डाईआ। आत्म परमात्म होया ना कोए अधीन, नाता सके ना कोए जुड़ाईआ। कलमयां विच कैहिंदे रहे आमीन, अमल सच ना कोए कमाईआ। झगड़ा रिहा उत्ते ज़मीन, अर्श फर्श रिहा कुरलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे हुक्मे अंदर तेरे नाम दी करदे गए तरमीम, नित नवित नाद वजाईआ। तेरा भेव अभेदा शान दिस्या इक अज़ीम, अल्लातअला इक्को नज़री आईआ। तेरा भविख्तां वाला हुक्म कदीम, कुदरत कादर दए वखाईआ। सच्चा मालक बण करीम, करमां तों लैणा छुडाईआ। तेरा खेल नवां नवीन, सतिजुग साचा वेख वखाईआ। जन भगत रहे ना कोए ग़मगीन, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। शब्दी हुक्म दे यकीन, भरोसा इक्को दे वखाईआ। सब तों वक्खरी दस्स ताअलीम, तुलबे आपणे लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिजुग कहे मैं भगतां संग जोड़ां नाता, नातवां कलयुग रहिण ना पाईआ। इक्को मिले पुरख बिधाता, बिध अवर ना कोए रखाईआ। गुरमुखां संग होवे साथा, नाता सृष्ट कूड़ तुड़ाईआ। दोवें मिल के गाउण इक्को गाथा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म ब्रह्म होवे पछाता, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। घर मन्दिर दिसे धुर दा हाटा, चौदां लोक डेरा ढाहीआ। अगली मंज़ल मुके वाटा, पाँधी पन्ध ना कोए वखाईआ। परम पुरख परमात्म गुरमुखां जोड़े आपणा नाता, साक सज्जण इक्को लए बणाईआ।

बन्द किवाड़ी खोल्ह के ताका, परदा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे मेरी आसा पुन्नी, पूरन ब्रह्म दृढ़ाया। जन भगतां सिर ओढण दे के चुन्नी, चरण कँवल जोड़ जुड़ाया। सन्त सुहेले धुर दे गुण गुणी, गुणवन्त वेख वखाया। पूरब जन्म दे ·षी मुनी, मनसा आपणी नाल तराया। आत्म मेली चिरी विछुन्नी, विछोड़ा पन्ध गंवाया। वसेरा वखाए साढे तिन्न हथ्थ काया कुल्ली, काया काअबा इक समझाया। दौलत दे नाम अनमुल्ली, वस्त भण्डारा इक वरताया। प्रभ आपणी प्रीती जुग चौकड़ी कदे ना भुल्ली, अनभुल सद सद वेख वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच बन्धन इक्को पाया। साचा बन्धन तन सरीर, तत्व तत वड्याईआ। प्रेम प्यार हक ज़ंजीर, ना कोई तोड़ तुड़ाईआ। गुरमुख गुरमुख कदे ना होवे दिलगीर, चिन्ता ग़म नेड़ ना कोए आईआ। अमृत ठांडा बख्श के नीर, नीर रस नेत्र दए वखाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा देणा वेख तकदीर, तदबीर आपणी जोड़ जुड़ाईआ। भगत नाता पातशाह वज़ीर, ज़मीर अंदरों दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।