पुस्तकालयभाग १९

२६ पोह शहिनशाही संगत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

पुरख अकाल कहे सच जैकारे दी सोहणी गूंज, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। ख़ुशीआं नाल भगतां दे प्रेम आसू लवां पूंझ, नाम रुमाल हथ्थ उठाईआ। प्यार मुहब्बत अंदर काया बस्ती अंदरों देवां हूंझ, मुहब्बत विच करां सफ़ाईआ। मेहरवान हो के चुकावां एका दूज, दुतीआ भाउ ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी दस्सां सूझ, पारब्रह्म ब्रह्म परदा आप उठाईआ। मंज़ल चुकावां सच मकसूद, महिफल आपणी दयां वखाईआ। महल अटल उच्च अरूज, अर्श फर्श इक मनाईआ। कूड़ी क्रिया कर मौकूफ़, मुकम्मल आपणा राह समझाईआ। गुरमुख रहे ना कोई बेवकूफ़, बेवा जगत ना कोए अख्वाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर दे के गए सबूत, सो स्वामी हो के गोद उठाईआ। आदि जुगादी बण के इक महबूब, सच दवारा दयां वखाईआ। होए प्रकाश अगम्मी कूट, चार कुण्ट ना कोए जणाईआ। झगड़ा रहे ना जूठ झूठ, सति सच इक समझाईआ। अमृत रस दे के घूट, निझर झिरना दयां झिराईआ। तन नगारे ला के चोट, सोई सुरती दयां उठाईआ। बंक सुहा के किला कोट, काया गढ़्ह वज्जे वधाईआ। भगत दवारे आपे पहुंच, पैंडा सब दा दयां मुकाईआ। कोई रहिण ना देवां सोच, समझ आपणी विच समाईआ। जिस दे दर्शन रहे लोच, सो लोचण आपणा रंग चढ़ाईआ। साहिब स्वामी

कर के खोज, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। अगे दर्शन देवे रोज़, घर घर आपणा परदा लाहीआ। साची दे के धुर दी खोज, मौजूदा हो के वेख वखाईआ। जन्म कर्म दा रहिण ना देवे रोग, प्रेम प्रीती इक बणाईआ। आत्म परमात्म कर के धुर संजोग, विछड़यां मेला लए कराईआ। झगड़ा चुका के चौदां लोक, चौदां तबक चरणां हेठ दबाईआ। तराना दस्स के सच सलोक, सोहला इक्को इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। श्री भगवान कहे जैकारा सुणया सचखण्ड, धर्म दुआर वज्जी वधाईआ। ख़ुशी होए कोट ब्रह्मण्ड, ब्रह्मांड डेरा ढाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर सुण के छन्द, तत आपणे रहे सालाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए अनन्द, करोड़ तेतीसा राग अल्हाईआ। नच्चे टप्पे रवि ससि सूर्या चन्द, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। भगतां फरकण अंग अंग, अंगण लाया बेपरवाहीआ। रसना बोल ना सके बत्ती दन्द, अंदरे अंदर दए समझाईआ। पंजां मेटे कूड़ा जंग, जगत झेड़ा ममता दए मिटाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी लए गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी दया कमाईआ। गुप्त ज़ाहर रहे संग, सगला संग बणाईआ। भेव चुका के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म लए मिलाईआ। जन भगतां श्री भगवान दे गृह पैणा जम्म, नाता तुट्टणा पिता माईआ। कूड़ी करया नाता छुट्टणा जगत कम्म, निहकर्मी आपणा कर्म दए समझाईआ। झगड़ा रहे ना वासना मन, मुहब्बत इक्को इक लगाईआ। नेत्र रहे कोई ना अन्न्ह, ज्ञान नेत्र दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सुणी अन्तर आत्म आवाज, जो ढोला अगम्म सुणाईआ। जिस दे अन्तर अनोखा राज़, चौदां विद्या ना कोए समझाईआ। प्रेम प्रीती वाली वेखी ख़ाहिश, आशा नूर इलाहीआ। बिन गोपी काहन सोहणी वेखी रास, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहिण प्रभ परम पुरख सद वसणा पास, तेरी ना होए जुदाईआ। झगड़ा मुके पृथ्मी आकाश, प्रकाश तेरा नूर इलाहीआ। काया मन्दिर अंदर करना वास, भूमिका इक्को इक वड्याईआ। बालक सेवक तेरे दास, याचक आपणे लैणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल कहे जैकारा कहे मेरा जैकार, जै जैकार समझ किसे ना आईआ। मैं वेखदा रिहा सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढाहीआ। संदेशे सुणदा रिहा गुरू अवतार, पैगम्बर कलमा नाल ख़ुदाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां विच्चों समझदा रिहा विचार, खाणी बाणी खोज खुजाईआ। रिषी मुनी सन्त फ़कीर सूफ़ी तेरा करदे गए इशार, शायर शायरां नाल गाईआ। भेव अभेद खुल्ल्हया आदि अन्त ना कोए निरँकार, निरवैर तेरी बेपरवाहीआ। किरपा करी अगम्म अपार, अलख अगोचर दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आप कमाईआ। लोकमात लए अवतार, निरगुण

जोत करे रुशनाईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसार, विद्यावान रहे कुरलाईआ। भगतां उत्ते हो के मेहरवान, सन्त सुहेले लए उठाईआ। शब्द अगम्मी दे के दान, सच झोली दिती भराईआ। सच दवारे सद्द महिमान, महबूब मुहब्बत सेव कमाईआ। पूरब जन्म दा लेख महान, महिमा अकथ दृढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड होए हैरान, भेव अभेद ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जैकारा कहे मैं लग्गा जग, जग जीवण दाते दिती वड्याईआ। दो जहानां कर के पार हद्द, हदूद इक्को वेख वखाईआ। जित्थे ढोला ना कोई गीत सद्द, सदमा रूप ना कोए प्रगटाईआ। ना कोई शब्द नाद धुंन नद, रागी राग अल्हाईआ। ना कोई मुरीद मुर्शद करे हज्ज, कदमां सीस ना कोए झुकाईआ। ना कोई ताल नगारा रिहा वज्ज, वुज़ू नमाज़ ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई सज्जण चोर यार ठग्ग, ठगौरी मन ना कोए रखाईआ। ना कोई त्रैगुण माया ममता अग्ग, तत्व तत ना कोए समझाईआ। ना कोई मंज़ल उपर शाहरग, नव नौ ना कोए जणाईआ। ना कोई ख़ुमारी ना कोई मध, जाम प्याला हथ्थ फड़ाईआ। जिस गृह इक्को पुरख अकाल बहे समरथ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। उस दा खेल निराला वक्ख, वक्खरी धार ना कोए समझाईआ। जन भगतां खोल्ह के अक्ख, आपणा दरस रिहा कराईआ। हकीकत विच्चों दे के हक, झोली सब दी रिहा भराईआ। जो लारे जुग चौकड़ी देंदा रिहा जग, दो जहान समझ किसे ना आईआ। ओस लहिणा देणा भगतां देणा अज्ज, आजिज़ आपणे नाल मिलाईआ। मेहर नज़र नाल जन्म कर्म दी क्रिया देणी दब्ब, सिर सके ना कोए उठाईआ। हुक्मे अंदर कर के बन्द, बन्दना इक्को देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वड्याईआ। जैकारा कहे मैं सुणया होर जैकार, जो आपणी आवाज़ सुणाईआ। गुलशन विच हाहाकार, डाली डाली दए दुहाईआ। जिस दी सुणे ना कोए पुकार, बनास्पत समझ किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, संसारीआं नाल खेल रचाईआ। धुर दा मालक मिल्या ना अगम्मी यार, जो याराने तोड़ निभाईआ। दुखियां बणया ना कोए दिलदार, दिलबर हो ना गले लगाईआ। जो एथे ओथे देवे पैज संवार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस नूं गाउँदे गए गुरू अवतार, पैगम्बर सिफ्तां नाल सालाहीआ। नव नौ चार पिच्छो जिस दी आउँदी वार, वारता विच ना कोए लिखाईआ। जिस दा वक्खरा निराला सब तों इज़हार, विवहारी आपणी कार कमाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर करे ना कोए तकरार, तकरीर तहिरीर ना कोए समझाईआ। फ़रमान अंदर करे ना कोए इनकार, सिर अगे ना कोए उठाईआ। उस दा सुण अगम्मी जैकार, चार कुण्ट वज्जी वधाईआ। जिस दी सच प्रेम दी महकी इक बहार, अंदर बाहर ख़ुशी प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी

कार कमाईआ। जैकारा कहे मैं सुणया इक इशारा, जो बिन अक्खां हथ्थां दिता लाईआ। नज़री आया भगत दवारा, भगवन दए वड्याईआ। जिस दा सम्मत चढ़या विच संसारा, समां पिछला दए बदलाईआ। सच नाम वजाए नगारा, डंका इक्को इक सुणाईआ। जिस ने गोबिन्द सुत कीता प्यारा, शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। उस दी खेल वेखी गुलज़ारा, महक नूर अलाहीआ। उस दा वक्खरा होणा विहारा, दो जहान अक्ख उठाईआ। जिस दा मार्ग आत्म परमात्म इक न्यारा, निराकार निराकार विच समाईआ। उस गोबिन्द दा पूरब लहिणा देणा देणा उधारा, लेखा सब दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला सर्ब उठाईआ। जैकारा कहे मैनूं ख़ुशी होई जगत, जागरत जोत करी रुशनाईआ। मैं अंदर वड़या गुरमुख भगत, दूसर संग ना कोए रलाईआ। अंदर रहे कोई ना फ़र्क, अंदरों फ़ासला देणा मुकाईआ। जगत जहान कर के तरक, गुरमुख तुरत लैणे मिलाईआ। गोबिन्द नाल जो लग्गी शर्त, सो वेला वक्त दए गवाहीआ। सो अगम्मी धार आया परत, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस नूं ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। गुरमुखां उत्ते कर के तरस, सन्त सुहेले नाल जुड़ाईआ। सनमुख हो के देवे दरस, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। खेल वखाउणा उत्ते फर्श, अर्श वज्जे वधाईआ। जन भगतो तुहाडा सब तों वक्खरा चर्च, जित्थे चर्चा रहे ना राईआ। जित्थे पैसा धेला ना कोए खर्च, ना कोई करनी पए पढ़ाईआ। ना कोई आसा मनसा हरस, हवस पिछली दए मिटाईआ। ना कोई पूजा पाठ खाणी बाणी वाला देणा पए कर्ज़, मकरूज़ रूप ना कोए बणाईआ। साचा खेल दसणा असचरज, जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर वेख ख़ुशी मनाईआ। तुहाडे विछोड़े दी दूर करन आया दर्द, दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। तुहाडे पिच्छे इक फुल्ल गुलाब कीता अरज़, आरज़ू सब दी लेखे पाईआ। योद्धे सूरबीर बणाए मर्दाने मर्द, मदद आपणी नाल तराईआ। नाम खण्डा तुहाडे अंदर फेर के छुरी करद, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। बेशक छब्बी पोह महीना सर्द, सदीआं दे विछड़े मेल मिलाईआ। तुहाडी पुठ्ठी कर नरद, नारद तुहाडा दरस कर कर ख़ुशी मनाईआ। अज्ज पूरी करनी लिख्त पढ़त, गुर अवतार पैगम्बर गवाह देणे भुगताईआ। तुहाडा लहिणा देणा तुसां लैणा निधड़क, मिन्नता तरले कढ्ढण दी लोड़ रहे ना राईआ। सिधे मार्ग पा के आपणी सड़क, पगडण्डीआं तों परे दए कराईआ। जित्थे कोई ना होवे अटक, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। जन भगतो तुसां फेर नहीं आउणा परत, मात गर्भ अग्नी तत ना कोए जलाईआ। इक्को वार तुहाडे कूड़ कुड़यार कर्म देणे वरज, अग्नी देणी बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणा इक दरसाईआ। जैकारा कहे मैं सुणी आवाज फुल्ल, जो फुल फुल ख़ुशी मनाईआ। धन्न वड्याई मैं वेखी भगतां कुल्ल, कुलवन्त दया कमाईआ। जित्थे

कीमत पैणा मुल्ल, अमुल्ल दए सरनाईआ। जुग चौकड़ी जगत रिहा रुल, ख़ाकी ख़ाक विच मिलाईआ। अज्ज इक्को मालक मिलणा सुल्हकुल, सुल्तान शाह पीर ख़ुदाईआ। जो आदि जुगादि सदा अनभुल, भुलयां मार्ग रिहा वखाईआ। जिस दा दवारा गया खुल्ल्ह, ख़ालक ख़लक आपणा नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल्ल कहे बेशक मेरी सारे लैंदे सुगंदी, सुगंध खा के दयां सुणाईआ। मैनूं तोड़ के नालों डण्डी, डण्डीआं उत्ते लैण उठाईआ। सब तों ज़िआदा शृंगार करे दुहागण रंडी, रूप अनूप बदलाईआ। शीशा फड़ के कंघी, पट्टी लए बणाईआ। मेरे कोलों कदे ना संगी, कूड़ी क्रिया विच समाईआ। जगत नेत्र हो के अन्धी, विषयां वहण वगाईआ। चार जुग मैनूं लभ्भया कोए ना संगी, मैं रो रो दिती दुहाईआ। जिस वेले गोबिन्द गया गोदावरी कन्ढ्ढी, गोदी वाला फेरा गया पाईआ। ओहदी सज्जे हथ्थ दी उंगली मैनूं लग्गी, सहिज नाल दिती छुहाईआ। मेरी पिछली कटी गई तंगी, अगे वज्जी वधाईआ। दोए जोड़ इक्को मंग मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरी हालत वेखो मंदी, मंदभाग दिती सुणाईआ। मेरी कीमत पए ना कोए विच वरभण्डी, ब्रह्मण्ड ना कोए शनवाईआ। मैनूं करीर अते जंडी, इट्टां पत्थरां उत्ते सुटाईआ। मेरा शृंगार करदे कूड़ पाखण्डी, जगत विकारी तन छुहाईआ। हे प्रभू मेरे उत्ते ला इक पाबन्दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द किहा सुण मेरे नन्न्हे बच्चे, सच दयां सुणाईआ। तेरे पत डाल्ही पंखड़ीआं वाले पत्ते कच्चे, सच्चा रूप ना कोए जणाईआ। जगत विकारी तैनूं लग्गदे अच्छे, कूड़यां च सोभा पाईआ। माछूआड़े तैनूं किसे ना दिते पते, जिस वेले सूलां सेज हंढाहीआ। घास फूस तिनके बण गए इक दूजे दे सके, नाता आपणे नाल बंधाईआ। गोबिन्द उन्हां दी पत रखे, जो अन्तर आत्म सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग इक रखाईआ। फुल्ल कहे मेरी इक अरजोई, नमस्ते कह जणाईआ। मैनूं जग मिले ना कोई ढोई, ढोआ लै दे के ख़ुशी बणाईआ। मेरी किस्मत जागी सोई, सिध्धा गोबिन्द दर्शन पाईआ। जे मैनूं तोड़दा होर कोई, कलमा कलाम ना कोए सुणाईआ। मेरी आशा अंदरों रोई, तृष्ना दए दुहाईआ। मेरी डण्डी पखण्डी मोई, गुलशन विच्चों होई जुदाईआ। इक्को तेरे नाम दी दरोही, दोहरा आपणा दे समझाईआ। मेरी महक तेरी दरदण होई, दूजा दर्द ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द किहा सुण गुलाल, भेव दयां सुणाईआ। तूं वेख आपणा जलवा होइउँ हलाल, सिर कलम दिता कराईआ। अगे लभ्भणा पए दलाल, विचोला बेपरवाहीआ। जो तेरी करे संभाल, जगत चों लए छुडाईआ। सच दवारा वखा के धर्मसाल, धुर दा नाता लए बन्हाईआ। तेरी लेखे लावे घाल,

सेवा सहिज समझाईआ। फेर बज्झणा ना पए विच किसे रुमाल, उंगलां गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। इक्को लेखा होवे बिरध बाल, जोबनवन्ता दए बणाईआ। जगत क्रिया विच्चों कर बहाल, कलयुग कूड़ी क्रिया दए गवाईआ। साचा मंत्र दए सखाल, इक्को करे पढ़ाईआ। चार जुग दा दस्स अहिवाल, तेरा परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फुल्ल कहे मेरा इक सहारा, साहिब तेरी शरनाईआ। दर दुआर मिल्या धुर किनारा, दूजी आसा दिती मिटाईआ। तूं गोबिन्द कर के सच इशारा, शब्दी रमज़ लगाईआ। जिस वेले मैं आवां दूजी वारा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। पुरख अकाल साथ पिता होवे हमारा, जिस नूं वेखे ना कोए लोकाईआ। उस दा बणना इक दवारा, भगतन आपणा रंग चढ़ाईआ। जिस दा सम्मत शहिनशाही चलणा विच संसारा, शाह पातशाह ख़ाक मिलाईआ। जन भगतां दए अधारा, अन्तर आत्म परदा लाहीआ। तेरा नाता जोड़े आप करतारा, कुदरत कादर वेख वखाईआ। तेरी गुलशन सच बहारा, सच दवारे दए लगाईआ। जित्थे इक्को नाम इक्को राम इक्को शब्द इक्को सच जैकारा, हक हकीकत इक्को इक वखाईआ। इक्को मन्दिर इक्को मठ्ठ इक्को शिवदवाला इक्को गुरूदवारा, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को नार इक्को कन्त भतारा, अवर सेज ना कोए हंढाहीआ। इक्को साजन इक्को मीत मुरारा, शत्रु रूप ना कोए वखाईआ। इक्को हुक्म सच्ची सरकारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। इक्को दर इक दरबारा, दरे दरबार इक्को सोभा पाईआ। इक्को शाह इक्को सिक्दारा, शहिनशाह इक्को इक अख्वाईआ। इक्को नर नरायण लए अवतारा, कल कल्की वेस वटाईआ। जिस नूं गाउँदे सदा जुग चारा, आदि जुगादि वज्जे वधाईआ। जिस दा लेखा सब तों बाहरा, शास्त्र सिमरत समझ किसे ना आईआ। सो खेल करे अपरम्पर अपर अपारा, भेव अभेदा आपणे हथ्थ वखाईआ। जन भगतां देवे आप अधारा, दूजी ओट ना कोए समझाईआ। पोह छब्बी करे विहारा, सम्मत समें नाल बदलाईआ। जन भगतां तक्कणा तेरा नज़ारा, नज़र अक्ख नज़रीआ इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा लेख बणाईआ। फुल्ल कहे मैं होया ख़ुशहाल, बन्दना सीस निवाईआ। तूं बणया रहिणा दयाल, दीनां होएं सहाईआ। वेला वक्त लैणा संभाल, अभुल्ल तेरी वड्याईआ। मैं वेखां ओह सच्ची धर्मसाल, जित्थे भगत सुहेले सोभा पाईआ। श्री भगवान होवे तेरे नाल, जोत शब्द वज्जे वधाईआ। इक्को नाम ताल कोए ना होए बेताल, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। फुल्ल कहे मैं रखां तेरी उडीक, आसा विच लँघाईआ। सच दस्स तारीख, तारीक दे मिटाईआ। सच दस्स हदीस, कलमा की पढ़ाईआ। मित्र बण रफ़ीक, फ़रीक ना होए जुदाईआ। हक होवे तौफ़ीक, तुआरफ़ समझे

ना कोए लोकाईआ। मैनूं होवे उम्मीद, अंदर वज्जे वधाईआ। साचे भगतां करां दीद, दरे दरबार दर्शन पाईआ। बिन अक्खरां कट के दे रसीद, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गोबिन्द अगों करे ताकीद, सहिज नाल समझाईआ। मेरी मेटे ना कोए वसीअत, लेखा रिहा बिन कलम शाहीआ। तूं मेरी मन्नणी इक नसीअत, सहिजे दयां समझाईआ। भगतां विच तेरे प्यार दी रखां ऐहमीअत, आमद आपणे नाल जणाईआ। सम्मत शहिनशाही इक छब्बी पोह सब दी ख़ुशी करां तबीअत, अंदरों तबअ दयां बदलाईआ। परदा खोल्ह सर्ब असलीअत, असल वसल दयां कराईआ। जन भगतां दे हथ्थ फड़ावां अगली पिछली मलकीअत, मलकलमौत तों दयां छुडाईआ। सब दी इक्को बणा के वलदीअत, वलद वालदा इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। फुल्ल कहे मेरा किस बिध जुड़ना नाता, भगतां नाल कुड़माईआ। गोबिन्द किहा एह मेरा जुग चौकड़ी साका, पुछण दी लोड़ रहे ना राईआ। नित नवित मेलण दी मैनूं बहुती जाचा, जाचक आपणे नाल मिलाईआ। जिन्हां मेरा मन्नया आखा, आख़र पुरख अकाल विच समाईआ। मैं सम्मत शहिनशाही खोल्हणा ताका, तकदीर सब दी देणी बदलाईआ। जन भगतां इक्को मालक दस्स के आका, अकलां वाले देणे भुलाईआ। जिन्हां दे अंदर आपणे प्रेम दा खिच के ख़ाका, ख़ाक विच्चों बाहर कढाहीआ। उहनां दे लेखे लाउणी इक्को राता, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग जुग लहिणा बहुता झोली पाईआ। पिच्छो चार जुग करदा रहे जगत बाता, वातावरन ना कोए बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां वेखण आउणा पूरीआं हुन्दीआं आसा, आसरा इक्को देणा वखाईआ। कोई होण नहीं देणा निरासा, निरासा आसा विच बदलाईआ। जगत सृष्टी दा बदल के पासा, सार पाशा आपणा आपणे हथ्थ वखाईआ। भगत विहार प्रभू दा खासा, खासिउँ अगे दए दुहाईआ। तेरी मन्ज़ूर होवे दरख़ासा, फ़ाइल सके ना कोए छुपाईआ। मंज़ल पन्ध मुका के वाटा, नेरन नेरा हो के नज़री आईआ। पिच्छे रहे कोए ना घाटा, वाधा सब दे हथ्थ फड़ाईआ। फुल्ल किहा की उस वेले अमृत प्यावें सानूं विच बाटा, जगत रीती विच जणाईआ। गोबिन्द किहा नहीं आत्म परमात्म दा बण के पिता माता, मतरेआं दा लेखा देवां चुकाईआ। जित्थे ना कोए ज़ात ना कोए पाता, ना कोए पिता भैण भाईआ। ना कोए माँ पुत्त दा साका, ना कोए नार कन्त हंडाईआ। ना कोए पूजा ना कोए पाठा, सिमरन जोग अभ्यास ना कोए वखाईआ। ओथे वेखणा खेल तमाशा, आप आपणा परदा लाहीआ। जन भगत बणा के तेरा साथा, सगला साथ देणा तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सहिज सुभाउ रिहा समझाईआ। फुल्ल कहे की भगत जन भगत दवारे आवणगे ? गोबिन्द कहे हां, गुरमुख सच्चे निरगुण सरगुण दर्शन पावणगे। फुल्ल कहे, की भगत सुहेले

मैनूं नाल मिलावणगे ? गोबिन्द कहे हां, मेरे हुक्मे अंदर सारे आपणा सीस झुकावणगे। फुल्ल कहे की भगत सुहेले मेरा जोड़ जुड़ावणगे ? गोबिन्द कहे हां, तैनूं फड़ के आपणे सीस टिकावणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावणगे। फुल्ल कहे मैं ख़ुशीआं नाल आवांगा। जुग जन्म दीआं लुकीआं सधरां, सदीआं तों विछड़ीआं रूहां नूं आप सुणावांगा। सच दुआर दा वेख के अदला, अदालत अगे आपणा आप पेश करावांगा। जिस दे अगे पिच्छे गोबिन्द शब्दी मारीआं मंज़लां, मंज़ल उस दी चढ़ के दर्शन पावांगा। जित्थे इक्को महबूब दीआं गाईआं जाण ग़ज़लां, ग़रज़ इक्को नाल वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक दृढ़ावांगा। फुल्ल कहे उह वक्त वेखां सुहाउणा, सोहणी रुत बणाईआ। जिस वेले छब्बी पोह आउणा, सम्मत शहिनशाही वज्जे वधाईआ। सृष्ट सबाई पैणा रोणा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जन भगत दवारे तेरा ढोला गाउणा, वज्जणी नाम वधाईआ। उन्हां दा मैं वी दर्शन पाउणा, पाउणे पंज वक्त समझाईआ। सारी रात मैं नहीं सौणा, गुरमुख सौण कोए ना आईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो परम पुरख परमात्म दा दर्शन पाउणा, गोबिन्द शब्दी राग सुणाईआ। सारयां ने फुल्ल कहे मैनूं रखणा आपणी उपर धौणा, पिच्छे गर्दन उत्ते टिकाईआ। अग्गों मथ्थे दा ताल वजाओणा, वाजब अगला हुक्म जणाईआ। जन भगतो आपणा वक्त ना ऐवें गवाउणा, रैण फेर कदे ना आईआ। इक्कीयां फुल्लां दा जुगिंदर सिँघ ने वछाउणा विछाउणा, जिस नूं जमां तों ल्या छुडाईआ। सुरजीत सिँघ ने चरणां हेठ सज्जा हथ्थ डाहुणा, एह वी गोबिन्द पिछली आसा पूर कराईआ। जन भगतो बड़ा प्रेम वाला तुहाडा विहार वखाउणा, वक्खरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जो कुछ कहिणा सो देणा मन भाउणा, भुक्ख्यां लए रजाईआ। अगे पए किसे ना रोणा, हन्झूआं धार ना कोए वहाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां साढे बारां तुहाडा दर्शन पाउणा, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। तुहाडा नूर ज़हूर मजबूर हो के चमकाउणा, मजलस इक्को देणी वखाईआ। दो जहानां पन्ध मुकाउणा, मुकम्मल आपणे अगे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक बंधाईआ। फुल्ल कहे मेरे अंदर सब ने वेखणी ख़ुशबू, ख़ुशख़बरी दयां सुणाईआ। जन भगतो तुहाडा ढोले गाउण वाला तक्क के मूँह, मुहब्बत मेरे अंदर आईआ। बिना बन्दगी तों तुहाडी बख्शी जाणी रूह, रहमत हरि जू आप कमाईआ। जिस दी किसे नूं शास्त्रां सिमरतां वेदां पुराणां विच्चों नहीं मिली सूह, सो स्वामी तुहाडे साहमणे बैठ के दरस दिखाईआ। तुहाडा ख़ुशी करना साढे तिन्न करोड़ लूं लूं, लहिणा देणा पिछला झोली पाईआ। तुहानूं नज़री आउणा हुबहू, जोती जाता नूर ख़ुदाईआ। तुहानूं लटकणा नहीं पैणा विच किसे खूह, तुहाडी काया जूह, अंदर आपणा डेरा लाईआ। कोई लभ्भणा नहीं पैणा गुरू, गुरुआं

दा गुरदेव नज़री आईआ। जिस दे कोलों आदि दी धार होवे शुरु, उह शरअ सब दी दए बदलाईआ। जिस दा मंत्र इक्को नाम निधाना फुरू, फुरने सब दे बन्द कराईआ। उह दातार दाता आपणी करनी करन तों कदे ना मुड़ू, जो मुड़ मुड़ नित नवित जुग चौकड़ी आपणा निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फुल्ल कहे जन भगत मैनूं सज्जे हथ्थ विच लै के अंदर आउणगे। साढे दस आपणी गर्दन पिच्छे टिकाउणगे। एस वेले पूरन अंदर पूरन जोत गई सी वस, जोत जोत विच समाउणगे। सचखण्ड विच जाण हस्स हस्स, हस्तीआं हस्तीआं विच्चों बदलाउणगे। इक्को यार नाल मिला के अक्ख, याराने जगत नालों तड़ाउणगे। प्रभू दे प्रेम अंदर डट, डाकू चोर अंदरों बाहर कढाउणगे। साचे नाम दा वेख के हट्ट, हटवाणे हो के ख़ाली झोलीआं सर्ब भराउणगे। जिसदे पिच्छे जुग चौकड़ी चार कुण्ट दहि दिशा रहे नठ्ठ, घर उसे दा दर्शन पाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान मिल के ख़ुशी मनाउणगे। फुल्ल कहे मेरे अंदरों आवे महक, ख़ुशबू रही समझाईआ। जन भगतो मैं तुहाडे नाल मिल के गया टहिक, टहणी नालों करी जुदाईआ। विछोड़े अंदर रिहा सहिक, साह साह रिहा ध्याईआ। मेरा पूरा होया अहिद, वेला वक्त गया आईआ। पता नहीं फेर मिले कि ना शायद, शहिनशाह बेपरवाहीआ। मैं आपणा पूरा करन आया फ़राइज़, फ़ैसला तुहाडे नाल रखाईआ। वेख्यो कोई भुल्ल के समझ ना जाणा एह फुल्ल दी नुमाइश, अज़माइश विच मन ना कोए लगाईआ। एह गोबिन्द दी हदायत, हुक्मे अंदर आया चाँईं चाँईंआ। इस तों पिच्छो मैं जाणा उस वलायत, जित्थे वलवले मुकण सर्ब लोकाईआ। इक निक्की जेही तुहाडी करनी फ़रमाइश, फ़रमांबरदार हो के सीस निवाईआ। जन भगतो भगतां नाल मिल के कदी ना आयो विच तैश, तमअ देणी मिटाईआ। तुहाडी उस धाम रहाइश, जित्थे रहबर इक्को सोभा पाईआ। सारे लै के जाइउ ख़रायत, ख़ैरख़ाह बण के झोली रिहा भराईआ। तुसीं मेरी मैं तुहाडी करनी हमायत, हमसाजन हो के घर सज्जण लैणा मिलाईआ। छब्बी पोह कहे इन शमा दी करनी अनायत, दीपक अंदरों देणा जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग रिहा वखाईआ। फुल्ल कहे मैं नहीं जाणदा कौण फलाणा फलाणा, नावां वाली लिस्ट ना कोए रखाईआ। मैं इक्को जाणा जो गावे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा गाणा, उह भगत भगवान नज़री आईआ। मैं ना समझां कोए राजा राणा, तख्त निवासी धक्के नाल परे हटाईआ। जो मेरे साहिब अगे होया निमाणा, पुरख अकाल इक्को रिहा मनाईआ। मैं उस नूं समझां सुघड़ सुचज्जा स्याणा, जिस आत्म विद्या भरपूर मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा सम्मत दे सुहाईआ। फुल्ल

कहे जन भगतो मेरी बेनन्ती इक, एकँकार अगे सुणाईआ। भगत दुआर लँघण लग्गयां मैनूं उपर लाउणा छाती हिक, हिकमत प्रभ दिती जणाईआ। अंदर वड़ के ब्रह्मा आपे तूं मेरा मैं तेरा देवे लिख, अगे लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। मुक्खों कहिणा मैं प्रभू तेरा भगत प्यारा सिख, सिख्या दूजी ना कोए रखाईआ। फेर आपे श्री भगवान तुहाडा कर्म जरम दा लहिणा लए नजिठ्ठ, चिन्ता ग़म रहिण कोए ना पाईआ। सदा रखे साया हेठ, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। ग्यारां वज्जे फेर मैनूं उपर छुहाउणा पेट, नाभी उत्ते छुहाईआ। अगे तुहानूं आपे बणा देवे अमृत नाम दे सेठ, तृष्ना जगत रहे ना राईआ। फेर सारी रैण आपणे कोल रखणा लपेट, लंमें पैण वालयां मैं आपे दयां उठाईआ। जिस वेले मेरा प्रभू साडी वेख लवे खेड, फेर हुक्मे अंदर आपे दए सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां दी इक्ट्ठी लै के भेंट, भेटा आपणी दए चढ़ाईआ।