२६ पोह शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
फुल्ल कहे जन भगतो सुणो ख़ुशख़बरी, पोह छब्बी वज्जे वधाईआ। डंका सुणो उपर अम्बरी, अगम्म नाद शनवाईआ। लेखा जाणे शब्दी शेर बब्बरी, भब्बक इक लगाईआ। जिस कलयुग अन्तिम करनी बदली, बदला रिहा चुकाईआ। मालक धुर दा अदली, अदालत इक वखाईआ। हरिजन पहुंचे मज़लो मज़ली, मंज़ल देवे बेपरवाहीआ। जिस कारन संगत सद्द लई, सदमे दए गवाईआ। भगत भगवान दी अद्धविचकार कोई ना हद्द रही, हदूद इक्को रिहा जणाईआ। प्रेम प्रीती अंदर रंग लई, रंग आपणा इक वखाईआ। वस्त अमोल पिछली मंग लई, जगत उधारा रिहा गवाईआ। लोकमात कोई ना संग रही, परदा रिहा उठाईआ। सृष्टी दृष्टी दुनी दंग रही, समझ विच ना कोए समझाईआ। इक आया तुहाडे अनन्द लई, दूजी हवस ना कोए वखाईआ। जिस बेनन्ती पिछली मन्न लई, अगे चले रजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची शरनाईआ। फुल्ल कहे मैं होया ख़ुशहाल, ख़ुशीआं नाल जणाईआ। दर्शन तक्क के दीन दयाल, दीन दुनी दिती मिटाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी करदा रिहा भाल, सो साहिब स्वामी मिल्या बेपरवाहीआ। मेरी लेखे लावे घाल, सेवा सच कमाईआ। आपणे वखावे अगम्मे लाल, जो लालण आपणे विच्चों कढाहीआ। जेहड़े किसे माता दे जन्मे नहीं बाल, गुर शब्दी धार प्रगटाईआ। जिन्हां दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण दे ना सकण अहिवाल, विद्या विच ना कोए वड्याईआ। जिन्हां नूं खा ना सके काल, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जो वसण सचखण्ड दुआर सच्ची धर्मसाल, हक मुकामे
डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। छब्बी पोह कहे मैं देणा इक ब्यान, फ़रमाना धुर जणाईआ। हुक्म सुणना श्री भगवान, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। करना इक ध्यान, दृष्टी इष्ट ना कोए मनाईआ। वेखणा इक जहान, परदा ओहला मिटाईआ। मिलणा इक श्री भगवान, जो सब दा पिता माईआ। जिस दी कलमयां तों बाहर कलाम, अक्खरां तों बाहर पढ़ाईआ। जिस नूं झुकदे सर्ब अमाम, सजदयां विच सीस निवाईआ। जिहनूं लभ्भणा नहीं आसान, मुश्कल विच लोकाईआ। जिस दा खेल दो जहान, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। जिस दा अनोखा वक्खरा बाण, अणयाला तीर चलाईआ। जिस दा अमृत गोबिन्द कीता पाण, कृपान खड़ग ना कोए खड़काईआ। जेहड़ा दे के कदे ना करे एहसान, प्रेमीआं प्रेम वधाईआ। जिस दा भगतां उत्ते माण, अभिमाण दए गवाईआ। जिस ने जंगलां विच फिराया राम, चार कुण्ट दुहाईआ। जिस ने भेज के कृष्ना काहन, बंसरी इक सुणाईआ। जिस ने दे अगम्म पैग़ाम, पैगम्बरां करी पढ़ाईआ। जिस सतिगुरू दे के दान, निरगुण नानक करी पढ़ाईआ। जिस गोबिन्द कर ब्यान, परदा ओहला दिता उठाईआ। जो भगतां देवणहारा दान, दाता बेपरवाहीआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड अक्ख ना कोए उठाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला एकँकारा सहिजे मिल्या आण, लभ्भण दी लोड़ रही ना राईआ। जन भगत वेखे आपणे उह महिमन, जो जुग चौकड़ी नाता गए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल्ल कहे मैं वेखणी अजब बहार, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। मेरे साहिब दी खिड़ी गुलज़ार, गुलशन बेपरवाहीआ। जिन्हां दे अंदर इक प्यार, दूजी धार ना कोए वखाईआ। जिन्हां दा मालक इक्को कल कल्की अवतार, गुर अवतार सीस निवाईआ। जिस दा दो जहानां इक दरबार, दर दरवाज़ा चरणां विच रखाईआ। सो पड़दे ओहले देवे पाड़, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। सच धर्म दा लाए अखाड़, डंका शब्द नाम वजाईआ। सुत्यां करन आया ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पहुंचाईआ। मैं धुर दा तुहाडा यार, पिछली कटां जुदाईआ। जिस नूं नानक मंनयां पुरख अकाल, सो चल के आया माहीआ। बिन अक्खां देवां दीदार, रातीं सुत्यां लवां उठाईआ। जिस नूं कैहिंदे कन्त भतार, आत्म परमात्म सेज हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। फुल्ल कहे मैं देवां साची ख़बर, संदेश इक सुणाईआ। गुरमुखो तुहाडा पूरा करे सबर, बेसबरी दए गवाईआ। जिस मेहर नज़र कर के तारने सब दे टब्बर, बचया रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुका के मढ़ी कबर, सचखण्ड दुआर दए वड्याईआ। जेहड़े पिच्छे रह गए मगर, उह अगे लए लगाईआ। आत्म परमात्म रच सुअम्बर, लेखा आपणे नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, आपणी धार रिहा बदलाईआ। फुल्ल कहे बदल दे धार, धर्म दवारा तेरा नज़री आईआ। तैनूं सारे कह के गए यार, यारी किसे ना तोड़ निभाईआ। गुर अवतार तूं कीते मात ख़ुआर, जंगलां विच भवाईआ। तेरे उत्ते किसे ना कीता एतबार, दरोही नाम ख़ुदाईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी चार, चार कुण्ट रहे कुरलाईआ। तेरा वेख्या भगत दवार, तूं भगवन बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले लै उठाल, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। वेख मुरीदां हाल, मुर्शद नज़र उठाईआ। तोड़ माया जंजाल, जागरत जोत होए रुशनाईआ। तेरा सचखण्ड दवारा सच्ची धर्मसाल, जन भगत बैठे डेरा लाईआ। लेखा जगत चुक्के चुरासी आण, जम दी फाँसी दे तुड़ाईआ। वाअदा कर श्री भगवान, जन भगत तैनूं रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल्ल कहे जन भगतो मैं वेखी तुहाडी फुलवाड़ी, फली भूत नज़री आईआ। मैनूं याद आई सतारां हाढ़ी, इक सत्त वज्जी वधाईआ। प्रकाश वेख बहत्तर नाड़ी, जोती जोत डगमगाईआ। जिन्हां दे अंदर प्रीती सब तों वक्खरी गाड़्ही, रंग वक्खरा रही रंगाईआ। उन्हां दे नेड़े आउणी नहीं मौत लाड़ी, शब्द डण्डा रिहा डराईआ। किसे नूं जाणा ना पए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, घर बैठयां आत्म परमात्म लए मिलाईआ। तुहाडी लेखे लाउणी अज्ज दी दिहाढ़ी, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा लेखा रिहा चुकाईआ। तुहानूं सचखण्ड दी बख्शणी उह सरदारी, जित्थे सदा मिले बेपरवाहीआ। कोई आत्मा परमात्मा बिना ना रहे कँवारी, रंडेपा पिछला देणा कटाईआ। जिन्हां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोलया जैकारी, नाअरा दो जहान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल्ल कहे आ गया छब्बी पोह, नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी वक्त लँघाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हो निर्मोह, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। भगतां दी आत्मा नाल गया छोह, शहिनशाह आपणा रंग वखाईआ। गुरमुखां वरगा हो, विच फिरे बेपरवाहीआ। सहिजे सहिजे इके वार सब दे अंदर कर दए लो, दीवे बत्ती दी लोड़ रहे ना राईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया क्रोध विकारा तुहाडा लवे खोह, आपणे चरणां हेठ दबाईआ। गोबिन्द वाला अमृत रस निझर झिरना देवे चो, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। अज्ज तों तुसीं मेरे मैं तुहाडा गया हो, विछोड़े दा लेखा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगतो तुहाडे पिच्छे फड़ ल्या डण्डा, डण्डावत दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडा अन्त अख़ीरी कन्ढ्ढा, चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। दीन दयाल बण बख्शंदा, बख्शिश रहमत आपणी झोली पाईआ। बेशक मैं बाहरों नज़री आवां तत्तां वाला बन्दा, अंदर जलवा नूर ख़ुदाईआ। वेख्यो गुरसिख कोए ना रिहो अन्धा, अज्ञान अन्धेरा दयां मिटाईआ। हरि संगत विच कोए रहिण नहीं देणा गंदा, गुरमुख इक्को रंग रंगाईआ। तुसीं
मेरे मैं तुहाडा गावां छन्दा, ढोला इक्को शहिनशाहीआ। तुहाडा मेरा बण गया संगा, सगला लेखा लैणा मुकाईआ। मेरा तुहाडे अंदर लग्गणा पंजा, पंजां चोरां बाहर कढाहीआ। जरा वेक्ख्यो पूरे सतिगुर दा किस तर्हां पैंदा फंदा, फंदी चुरासी वाली देणी कटाईआ। तुहाडे तोड़ के जंदा, अंदर वड़ना चाँईं चाँईंआ। तुहाडा तन मन करना ठंडा, अग्नी अग्ग बुझाईआ। तुहानूं पता नहीं लग्गणा किस बिध नाल गोबिन्द तुहाडे अंदर फेरना रंदा, दुरमति मैल देवे धवाईआ। आपणे नाल लगा के अंगा, अंगीकार दिते कराईआ। नव नवीन चढ़ा के रंगा, रंग रतड़े दिते वखाईआ। मैनूं दो जहानां नालों इक्को गुरमुख चंगा, जो प्रभ दे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ।छब्बी पोह कहे शाबाश, गुरमुखां सिफ्त सालाहीआ। जिन्हां दी पूरी होई आस, निराशा रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां दे अंदर उह प्रकाश, जित्थे जोत होए रुशनाईआ। मैं सदा तुहाडे पास, कटां मात जुदाईआ। गुरमुख होए ना कोए बदमाश, मन मति देणी कढाहीआ। तुहाडा मन्दिर मेरी रास, बिन गोपी काहन वखाईआ। कट के जाएगा फास, आपणे घर बहाईआ। मैं देवां धुर दरख़ास, दो जहानां आपणी गोद आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा चुकाईआ। फुल्ल कहे मैं सुणयां फ़रमान, फरमाबरदारो तुहानूं दयां जणाईआ। अन्तिम छड्डणा पैणा सब नूं जहान, दीन दुनी दोवें देणे मुकाईआ। अक्खरां वाला कोई ना ल्यो ज्ञान, सतरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। इक्को दर्शन मंगो श्री भगवान, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। मंज़ल चढ़ो उह महान, जित्थे जलवा नूर ख़ुदाईआ। मिले धुर दा काहन, गोपी लए प्रनाईआ। जे तुसीं मैनूं नहीं मिले आण, मैं तुहानूं खोजां थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। छब्बी पोह कहे मैं सब नूं कहां सुणो सज्जण मीत, मित्रो दयां दुहाईआ। जे इक वेरां एहो सुण लवो गीत, गोबिन्द दा विछोड़ा रहे ना राईआ। तुहाडा झगड़ा छुट जाए मन्दिर मसीत, काया काअबे वज्जे वधाईआ। फेर बैठे रहो अतीत, लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। आपे तुहाडी बदल देवे नीत, नीतीवान शहिनशाहीआ। अंदर वड़ जाए चीत, चित वित ठगौरी कोई ना पाईआ। अजे ते पहला साल नहीं गया बीत, चारों कुण्ट रिहा कुरलाईआ। थोड़ी होर वट्ट लवो कसीस, पहली चेत आपणा रंग दए चढ़ाईआ। शाह सुल्तानां तख्तां तों लए घसीट, जंगलां विच भवाईआ। जन भगतां रातीं सुत्यां दिने जागदयां रंग चाढ़ देवे मजीठ, दो जहान उतर कदे न जाईआ। तुहाडी केहड़ा करे रीस, जिन्हां नूं मिल्या बेपरवाहीआ। मेरा इश्क बेपरवाहीआ। मेरा इश्क मेरा प्यार धुर दी हदीस, कलमा इक समझाईआ। अन्त छत्र झुलणा ना किसे सीस, बिन गोबिन्द दूसर नज़र कोए ना आईआ। ना कोई सज्जण ना कोए मीत, जगत जहान
होणी जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। छब्बी पोह कहे मैनूं कोई थल्लयों आई आवाज़, उह धरनी दिती लगाईआ। मैं पढ़दे वेखे नमाज़, मुल्ला शेख़ रहे कुरलाईआ। मैं झगड़े वेखे ज़ात पात, दीन दुनी दए दुहाईआ। मैं करदे वेखे पाठ, रसना ढोले गाईआ। मैं कन्नां विच सुणदे वेखे बात, इशारयां नाल जणाईआ। जन भगतो प्रभ नूं मिलण दी किसे नूं नहीं लभ्भी जाच, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। जित्थे इक्को हुक्म मिले साफ़, इन्साफ़ दए समझाईआ। कोट जन्म दे उतार के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। रूह बुत्त दोवें करके पाक, पाकीज़ा आपणा रंग चढ़ाईआ। इथे उथ्थे पत लए राख, सतिगुरू इक्को नज़री आईआ। जेहड़ा अंदरों खोल्हे ताक, परदा अंदरों दए उठाईआ। करे जोत प्रकाश, शब्द नाद शनवाईआ। लेखा जाण पवन स्वास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। फुल कहे मैं दस्सां अनोखी गल्ल, गलवकड़ी भगतां नाल पाईआ। जो तुहाडी ख़ातर आया चल, उह मालक बेपरवाहीआ। तुहाडे अंदर जिस ने जाणा रल, जोती शब्दी रूप वटाईआ। विछोड़ा सहि ना सके पल, पलकां दे ओहले कर के रंग रंगाईआ। वेक्ख्यो वेला फेर नहीं मिलणा कल्ह, कलमयां वाल्लयो कलमे देणे तजाईआ। जिस दा लेखा जल थल, सो तुहाडा लेखा रिहा मुकाईआ। प्रकाश हो के तुहाडे अंदर जाए बल, नूर नूर रुशनाईआ। जेहड़ा किसे तों स्वाल नहीं होया हल्ल, उह सहिजे दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेख्या भगतां अंदर वड़, काया काअबे फेरा पाईआ। इक्को सोहँ ढोला रहे पढ़, तू ही तू ही राग अल्हाईआ। बिन पौड़ी मंज़ल रहे चढ़, राह विच ना कोए अटकाईआ। सनमुख सतिगुर रहे खड़्ह, परदा ओहला दूर कराईआ। दर्शन कर नरायण नर, नारी रूप ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। फुल्ल कहे मेरा आउँदा जांदा वक्त, व्यक्ति दए बणाईआ। मैं परखण आया भगत, भगवन नाल मिलाईआ। मेरी गोबिन्द नाल शर्त, संसे देवे चुकाईआ। उहनां नूं देणा दरस, जिन्हां दे चार जुग लारयां विच लँघाईआ। मंज़ल चढ़दयां कोए ना जाए अटक, सचखण्ड दुआर देणे बहाईआ। प्रभ दर्शन नूं कोई ना रहे भटक, घर मिले शहिनशाहीआ। तुहाडे मन दी करके हत्तक, हत्या पूरी दए कराईआ। आपणा हुक्म दे के सख्त, अंदरों चोरां दए भजाईआ। तुहानूं बणा के जिगरे लख़त, लिख्त आपणे नाल कराईआ। इक दूजे नाल करयो ना कोए हसद, दूई द्वैती दए गवाईआ। नाम ख़ुमारी विच रहिणा मस्त, मस्ताने आपणे वरगे लए कराईआ। तुहाडा दरजा कोई नहीं रहिणा थरड, सैकंड फ़सट इष्ट इक्को दए बणाईआ। तुहानूं किसे नहीं करना अरैसट, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। तुहाडा लेखा सदा बैसट, कुऐसचन होर
ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा रिहा जणाईआ। छब्बी पोह कहे मैं आ गया मुड़ के, मुड़ मुड़ फेरी पाईआ। लख चुरासी खेल वेखदा रिहा चेला गुर के, नित नित अक्ख खुल्हाईआ। रंग तक्कदा रिहा देवत सुर के, विष्न ब्रह्मा शिव पर्दा लाहीआ। लेख वेखदा रिहा ठग चोर दे, शोर विच लोकाईआ। अज्ज खेल एथे प्रभू अगम्मड़े होर दे, जो होका दे के रिहा सुणाईआ। जिस दे भाणे सदा ज़ोर दे, विच जहान ना कोए मिटाईआ। जिस ने झगड़े मुकाउणे कलयुग अन्ध घोर दे, साजन सच करे रुशनाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर लोड़ दे, सिफ्तां विच सालाहीआ। उस ने जगत भाग करने मथोर दे, मिथ्या दस्से लोकाईआ। जिन्हां दे लँघ गया कोल दे, कलमा इक्को देणा समझाईआ। दुनिया नूं मार्ग दस्स मख़ौल दे, भगतां नूं अंदरों ल्या जगाईआ। वेले पूरे होए इकरार कौल दे, कीमत आपे लए पाईआ। नाले भाग जागे इस धरती धौल दे, जित्थे राम दे के गया दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। छब्बी पोह कहे मेरी पूरी होण वाली शर्त, प्रभ ने शरीअत देणी बदलाईआ। जो निरगुण हो के आया परत, सरगुण आपणा आप आपणे विच छुपाईआ। करना खेल उत्ते धरत, धरनी धवल वज्जे वधाईआ। जिस दा लेखा सब तों ठंडा सर्द, सदीआं दी सदी दए मुकाईआ। भगतां दी मन्न के पिछली अरज़, आरज़ू आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। फुल्ल कहे मैं भगतां नूं दस्सां अंदर दा भेत, सहिज नाल जणाईआ। तुहानूं नहीं पता मेरा किस दे नाल हेत, हितकारी कवण नज़री आईआ। मैं हुण ते उगदा विच खेत, कदे विष्नूं दी नाभी बह के ख़ुशी मनाईआ। मैनूं किसे नहीं ल्या चेत, चेतन सुरती ना कोए वड्याईआ। जगत जहान बणा के खेड, खिलाड़ी हो के फेरा पाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छो मैं भगतां दे राहीं भगवान दे हुन्दा भेंट, दूजिआं दी वथ ना कोए बणाईआ। मैं उस सेजा उत्ते जावां लेट, जित्थे शहिनशाह आपणा चरण टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगत कहिण सुण फुल्ल गुलाब, आरजू इक प्रगटाईआ। तेरा केहड़ा बीज ते केहड़ी दाब, कवण रंग रंगाईआ। केहड़ा जल ते केहड़ा आब, कवण करे रसाईआ। केहड़ा मीत ते कवण साथ, कवण जोड़ जुड़ाईआ। केहड़ा दाता तेरा रघुनाथ, कवण होवे सहाईआ। केहड़ी डाली अते केहड़ा पात, केहड़ा खण्डा कार बणाईआ। केहड़ा वरन ते केहड़ी ज़ात, सानूं दे समझाईआ। केहड़ी वस्त केहड़ी दात, कवण रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फुल्ल कहे मेरा भेव अनोखा, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। भगतो तुहाडे नाल नहीं करना धोखा, आपणा परदा दयां उठाईआ। जुग चौकड़ी
पिच्छो मैनूं मिलणा मौका, मैं आपणा हाल सुणाईआ। मेरा लभ्भणा नहीं सौखा, सृष्टी समझ ना सके राईआ। मेरा कोई जड़्हां वाला नहीं पौदा, पद इक्को नज़री आईआ। जित्थे भगत भगवान दे प्रेम दा होवे सौदा, उथ्थे मेरी रहिनुमाईआ। मेरी इक्को पदवी इक औहदा, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मैनूं समझ सके ना लोक चौदा, चौदां तबक भेव ना आईआ। जुग चौकड़ी कोटन कोटि खेल भगवन कराउँदा, करतब आपणा नाल बणाईआ। नित नवित मैनूं नाल ल्याउँदा, लहरां विच भवाईआ। मैं ओसे दे ढोले गाउँदा, जिस मेरी बणत बणाईआ। ओसे दी सेजे सौंदा, जित्थे कदे ना होवे जुदाईआ। ओसे दे तीर्थ नहाउँदा, जित्थे तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। फुल्ल कहे मेरी कोए ना समझयो पत्ती, पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। मेरे अंदर उह सुगंधी रती, जिस दी रतन अमोलक कीमत कोए ना पाईआ। मेरे अंदर जगी इक्को बती, जिस दा जोत नूर रुशनाईआ। मेरे अंदर अगम्मी हट्टी, जित्थे वणजारा शहिनशाहीआ। मैं जुग चौकड़ी खट्टी एहो खट्टी, घाटा नज़र कोए ना आईआ भगतां संग मेरी बात पक्की, पक्की तर्हां दयां जणाईआ। जित्थे लाड़ी मौत कदे ना नच्ची, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। इक्को कथा कहाणी सच्ची, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। आत्म परमात्म बणे बच्ची, पिता पूत गोद उठाईआ। प्रेमी हो के प्रेमका हस्सी, हस्ती विच्चों हस्ती लए बदलाईआ। दो जहानां फिरे नस्सी, ब्रह्मण्डां खण्डां पार लँघाईआ। मेरी हकीकत वाली गल्ल हकी, हुक्मे हुक्म नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा रिहा उठाईआ। फुल्ल कहे मैं गुरमुखो तुहाडी वेखणी नाड़ नाड़, नाड़ी नाड़ी खोज खुजाईआ। भावें मेला नहीं होया जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर गए विहाईआ। मैनूं लभ्भदे गए तेई अवतार, ईसा मूसा मुहम्मद अक्ख उठाईआ। नानक गोबिन्द वेंहदा गया गुलज़ार, गुलशन शहिनशाहीआ। भगत बणदे गए भिखार, फ़कीर सूफ़ी झोलीआं डाहीआ। मैं किसे दा नहीं बणया यार, यराना तोड़ ना कोए निभाईआ। मैं लभ्भां इक्को पुरख अकाल, जिस दी आदि जुगादि कदे मिटे ना शहिनशाहीआ। फेर भावां उस दे नाल, जो बैठे डेरा लाईआ। मैं चुरासी विच्चों करां भाल, भज्जां थाउँ थाँईंआ। मेरा खेल बेमिसाल, जिस दी मिसल ना किसे बणाईआ। मैं चलां अवल्लड़ी चाल, चारों कुण्ट करां कुड़माईआ। एह वी खेल कमाल, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मेरा वेला गया आईआ। आओ वेखीए उस दे लाल, फुल्ल कहे मैं फुलदा फलदा, फल सच्चा दयां जणाईआ। जिस वेले भगतां नाल रलदा, आपणा आप मिटाईआ। उस मार्ग ते चलदा, जित्थे कदे ना होवे जुदाईआ। झगड़ा छड्ड के कुड़यारी दुनिया दल दा, दलदल विच्चों आपणा आप बाहर कढाहीआ। मसला स्वाल वेख हल्ल दा, आपणी हालत लवां बदलाईआ। इक्को
दवारा मल्लदा, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। फेर मैनूं आसरा नहीं किसे पाणी जल दा, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जन भगतो सच मन्नयों श्री भगवान दा भाणा कदे ना टल्दा, टालमटोल विच वक्त ना कोए गवाईआ। कलयुग अन्त आपणी अग्नी अंदर बलदा, बलदी वेखे लोकाईआ। झगड़ा किसे नहीं चुकाउणा दूई द्वैती सल दा, तीर अणयाला आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। छब्बी पोह कहे मैं सुणन आया हदायत, जो हज़ूर हज़रतां रिहा सुणाईआ। जिस ने किसे नाल करनी नहीं कोई रयायत, रवादारी ना किसे समझाईआ। जां तक्कां वेखां इक्को भगतां उत्ते करे अनायत, मेहर नज़र उठाईआ। अगे आपणे हुक्म दी करे समायत, समां दए बदलाईआ। जन भगत भावें किस तर्हां कर लवो अज़माइश, परदा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। फुल्ल कहे सुण मेरे जगदीश, जगजीवण दाते मंग मंगाईआ। इक्को छत्र सोहे तेरे सीस, कल कल्की नूर अलाहीआ। लहिणा देणा मुक्कया बीस इकीस, निरगुण सरगुण पन्ध मुकाईआ। अगे साची दस्स रीत, रीतीवान दया कमाईआ। तेरा खेल वेखीए अतीत, त्रैगुण लेखा देणा चुकाईआ। जाणा पए ना किसे मन्दिर मसीत, काया काअबा देणा खुल्हाईआ। आत्म परमात्म मिल के गाए गीत, शिवदवाले मठ्ठ दी लोड़ रहे ना राईआ। झगड़ा मुक जाए ऊँच नीच, ज़ात पात होवे सफ़ाईआ। इक्को लग्गे सर्ब प्रीत, प्रीतम मिले शहिनशाहीआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक तेरे बणीए अज़ीज़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हुक्में अंदर दस्स तमीज़, अंदरों तमअ दे मिटाईआ। तेरे विच सच तौफ़ीक, तोबा तोबा करे ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा देणा दे चुकाईआ। लेखा चुकावे लोकमात, सरगुण रहिण कोए ना पाईआ। परम पुरख प्रभ दे दे दात, तेरी बेपरवाहीआ। लेखे ला लै आयां दी रात, जो आए पन्ध मुकाईआ। चार वरन बणा दे इक्को जमात, इक्को कर पढ़ाईआ। धुर दा दे साथ, पिछली कट जुदाईआ। नाम निधाना सुणा गाथ, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नाम ना कोए शनवाईआ। पूरी कर दे ख्वाहिश, तृष्ना मेट मिटाईआ। लेखे ला लै स्वास, साह साह समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत कहिण असीं तेरे बरदे, बन्दीख़ाना दे तुड़ाईआ। असीं मालक तेरे घर दे, अंदरों कुण्डा दे खुल्हाईआ। बिना तेरी सेजा होर सेज कदे ना चढ़दे, दूजा रूप ना कोए बणाईआ। असीं किसे कोलों नहीं डरदे, गुर पीर अवतार पैगम्बर सारे दर ते वेखे सीस निवाईआ। खेल वखा आपणे थिर घर दे, जित्थे वज्जे सच वधाईआ। नित नवित तेरा भाणा जरदे, आप आपणा गए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे वखाईआ। जन भगतो प्रभ देवे इक संदेश,
धुर दी धार जणाईआ। तुसीं होए उस दे पेश, जो पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। जो मालक इक नरेश, नर नरायण धुर दरगाहीआ। तुहानूं सदा रखे आपणे कोल हमेश, मात गर्भ ना फेरा पाईआ। तुहाडे चरण चुंमे विष्नूं दी सेज वाला शेष, सांगोपांग तुहाडे चरणां हेठ दबाईआ। तुहाडा सब तों वक्खरा देश, सचखण्ड दवारा दिता बणाईआ। जिस दी ना कोई मेट सके रेख, नौ दुआर ना कोए वड्याईआ। तुहाडे अंदर वड़ के दस्सणा भेत, बाहरों करनी नहीं कोई पढ़ाईआ। तुहानूं नज़री आउणा नेतन नेत, निज नेत्र करां रुशनाईआ। ज़रा आ लैण दयो पहली चेत, चार कुण्ट पए दुहाईआ। एह वी प्रभ दी खेड, खिडारी हो के लए खिडाईआ। क्यों तुसां सत्त रंग दा डण्डा कीता उस दी भेंट, जिस सत्तां दीपां दी करनी सफ़ाईआ। जिस दा लख चुरासी खा के कदे ना भरया पेट, भुक्खे दी भुक्ख ना कदे गवाईआ। जे कदी ख़ुशी आवे ते तुहाडे अंदर जावे लेट, आत्म हो के परमात्म हो के आपणी सेज हंढाहीआ। सहिज सुभाउ तुहाडे बदल देवे लेख, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। कोई नहीं जाणदा प्रभू दा जोत सरूप केहड़ा भेख, बिना गोबिन्द सार कोए ना पाईआ। जो बच्चयां कर के भेंट, भाण्डा भरम गया भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। जन भगत कहिण भगवन वेखीं किते करीं ना दिलगीर, तेरी बेपरवाहीआ। तूं तेग़ बहादर दा कटा के सीस (नाल शमशीर,) दिल्ली विच दिता लटकाईआ। तूं रोल रोल के मारया कबीर, फ़रीद दए दुहाईआ। तैनूं अजे तक्क कदी नहीं लभ्भया किसे अमीर, ग़रीबां दे अंदर वड़ के आपणा झट लँघाईआ। सच मकान कर दे तामीर, मंज़ल आपणी दे वखाईआ। जित्थे नाता तुटे तत सरीर, इक्को जोत होवे रुशनाईआ। भावें तेरा मार्ग महीन, जग नेत्र नज़र कदे ना आईआ। जे तूं साडे अंदर देवें यकीन, यकीनन यक तरफ़ा हो के फ़ैसला देवें सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे चुकाईआ। श्री भगवान कहे जन भगतो जलवा नूर, नूर दयां वखाईआ। जुगां पिच्छो प्रभ दा इक्को बेड़ा ते इक्को भरया पूर, पूरन हो के पूर कराईआ। बेशक तुसीं समझदार . . . . . . . . . .मैं नेरन नेरा हो के तुहाडे अंदर डेरा लाईआ। चतुर सुघड़ बणाउणा मुरख मूढ़्ह, जो चल आए सरनाईआ। तुहाडी याद रह जाए अज्ज दी मस्तक लग्गी चरणां दी धूढ़, ख़ाकी ख़ाक विच्चों बाहर कढाहीआ। जुग चौकड़ी दे बख्श देवां कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। नाम ख़ुमारी दे इक सरूर, सुरत शब्द नाल मिलाईआ। जिधर वेखो उधर हाज़र हज़ूर, हज़रत हो के मुरीद मुर्शद गले लवां मिलाईआ। तुहाडे मन दा कदे पैण ना देवां फ़तूर, फ़तवा ला के बन्दीख़ाने विच देवां भवाईआ। नेड़े आउण ना देवां ग़रूर, ग़ुरबत सब दी देवां मिटाईआ। सच पुछो पहली चेत दे पिच्छो तुहानूं मिलदा रहां ज़रूर, जिमेंवारी आपणे कंध उठाईआ।
फिर वी तुहाडा होवां मशकूर, जगत विच मुश्कल हल कराईआ। मैं तुहाडा जन्म जन्म दा कन्त कन्तूहल, नाता आपणे नाल रखाईआ। तुहाडी अज्ज दी रात जाण नहीं देंदा फ़ज़ूल, फ़ज़ल कर के रहमत कर के फैसला हक देवां सुणाईआ। इक्को कलमा नाम माकूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए रंगाईआ। जन भगत कहिण वेखीं प्रभू किते दे के ना जावीं लारा, लारयां नाल वक्त लँघाईआ। तेरा जुग चौकड़ी समझया नहीं किसे इशारा, भेव सक्या ना कोए खुल्हाईआ। सदी चौधवीं दा अन्त किनारा, मुहम्मद रिहा कुरलाईआ। कूड़ी क्रिया धूआँधारा, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। भगतां दा वेख के भगती वाड़ा, भगवन आया बेपरवाहीआ। एसे करके कढ्ढदे हाढ़ा, हथ्थ जोड़ सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण सुण साडे भगवन्त, बेनन्ती इक सुणाईआ। तैनूं लभ्भदे कोटन कोटि सन्त, सहिसयां विच लोकाईआ। गुर अवतार तेरा पा ना सके अन्त, बेअन्त कह के सारे रहे गाईआ। हथ्थ ना आया किसे जीव जंत, लख चुरासी दए दुहाईआ। धन्न भाग जे भगतां नाता जुड़या नार कन्त, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। इक्को नाम दस्सया मंत, मंतव सब दा हल कराईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दिता समझाईआ। नाता जोड़ के साची संगत, सगला लेखा दिता मुकाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बिन विद्या करे पढ़ाईआ। आपणे प्रेम दी दे के हिम्मत, जगत जुगतों ल्या छुडाईआ। मन करे कोई ना इल्लत, कूड़ी वासना ना कोए बणाईआ। अन्त अख़ीरी इक्को मिन्नत, चरण कँवल मिले सरनाईआ। ग़मी रहे कोई ना चिन्नत, चिखा कूड़ ना कोए जलाईआ। साची दस्सदे धुर दी सिम्मत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जित्थे तेरी होवे मिल्लत, अवर ना कोए जुदाईआ। विछोड़े वाली रहे ना किल्लत, कलमा कलाम ना कोए सुणाईआ। नज़री आए ना कोई निन्दक, दुष्ट रूप ना कोए प्रगटाईआ। इक्को शब्दी दे दे खिल्लत, ख़ता सारी मुआफ़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। श्री भगवान कहे सुण भगत सुहेले मेरे, महबूब दे वड्याईआ। मैं वस्या तुहाडे खेड़े, घर घर विच डेरा लाईआ। मैं अक्खां तों दूर प्रेम तों नेड़े, सच घर बैठा सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया छड्ड के झेड़े, झगड़े माया वाले मिटाईआ। चरण रख तुहाडे डेरे, डेरा आपणा ल्या बदलाईआ। हुण आ गया भगतां वेहड़े, छप्पर छन्न ना कोए वड्याईआ। जित्थे होणे हक निबेड़े, हकीकत दए गवाहीआ। किसे तों सुणने पैण ना कोई झेड़े, दूजी आस ना कोए रखाईआ। जेहड़े भगत बण गए मेरे, प्रभ दे रूप विच समाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़्हे सदा बथेरे, बहुत्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। जेहड़े आ गए शब्दी घेरे, चारों कुण्ट पहरेदार अख्वाईआ। फड़ के बाहों चाढ़ने बेड़े, पत्तन
आपणे लए लगाईआ। जन्म मरन दे नहीं झेड़े, आवण जावण ना कोए वखाईआ। राए धर्म मूल ना घेरे, चित्रगुप्त ना हिसाब जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा सच सिँघासण चंगा, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। लोड़ रहे ना नहावण दी गंगा, गोदावरी जमना सुरस्ती चरणां हेठ दबाईआ। बिना बन्दगीउँ बणाए बन्दा, बन्धन अगले दए तुड़ाईआ। बिना सूरज चन्द चढ़ाए चन्दा, जलवा नूर कर रुशनाईआ। तेरे हथ्थ सत्त रंग दा डण्डा, सति भूमिका कर सफ़ाईआ। जित्थे तेरा दवारा सचखण्डा, ओह घर देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे तुसीं मेरे सज्जण सुहेल, सोहणे नज़री आईआ। चाढ़ां रंग नवेल, इक्को वार रंगाईआ। अन्तिम लवां मेल, होवे ना कोए जुदाईआ। भाग लगा के गुरू गुर चेल, चेला गुर बणत बणाईआ। जोत जगा के बिन बाती तेल, इक्को नूर करां रुशनाईआ। आपणा वखावां अगम्मी खेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। जन भगतो जायो जाग, जागण वेला आया। घर मिले कन्त सुहाग, ठाकर बेपरवाहया। जिस दा सब तों वक्खरा राग, अनुरागी आप सुणाया। दुरमति मैल धोवे दाग़, अमृत जाम प्याया। शब्द वजाए नाद, धुन आत्मक राग अल्हाया। धुर दा बणे बाप, पतिपरमेश्वर बेपरवाहया। कोट जन्म दे उतारे पाप, काया खेड़ा वेख वखाया। घर घर नज़री आवे आप, भगतां लए उठाया। गुरमुखां दए शाबाश, जो चल आए सरनाया। अज्ज दी रात वेला ख़ास, ख़सूसीअत तुहाडी दए जणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाया। जन भगत कहे भगवन तूं बड़ा बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। किसे ने तैनूं किहा ख़ुदा, कोई ख़ुदी विच नचाईआ। कोई बण के तेरा गवाह, शहादत नाम वाली भुगताईआ। कोई झगड़ा गया पा, दीनां मज़्हबां वण्ड वण्डाईआ। कोई सजदयां विच सीस झुका, डण्डावत कर के नमो नमो सुणाईआ। कोई धूढ़ी ख़ाक रमा, चिमटे रिहा वजाईआ। कोई मन्दिर मठ बणा, टल्लां रिहा खड़काईआ। कोई मस्जिद मसीत रिहा सुहा, महिराब करे रुशनाईआ। कोई ठाकर स्वामी रिहा मना, मुनादी नाल वज्जे वधाईआ। जन भगतां इक्को तेरा दर मंगया आ, जगत नाते दिते गवाईआ। तूं पातशाहां दा पातशाह, शहिनशाह अख्वाईआ। आपणे रस्ते लैणा ला, परदा देणा उठाईआ। फिर वी प्रभू तेरा नहीं वसाह, किस वेले करें जुदाईआ। जे शब्दी गोबिन्द नाल दएं मिला, उह विछोड़ा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां दा लेखा दे वखाईआ। श्री भगवान कहे भगतो मेरे उत्ते रक्ख्यो भरोसा, सच दयां जणाईआ।अगे रहिण ना देवां जन्म जन्म दा रोसा, रुस्सयां लवां मिलाईआ। तुहाडा वसावां साढे तिन्न हथ्थ दा कोठा, मन्दिर अंदर डेरा
लाईआ। तुहानूं पढ़ना पैणा नहीं कोई पोथा, अक्खर इक्को देणा समझाईआ। राह दस्स के मंज़ल तों परे सौखा, पैंडा देणा मुकाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना चौदां लोका, चौदां विद्या ना कोए जणाईआ। ओथे इक्को शब्द गुरू दा होका, दूजा हुक्म ना कोए मनाईआ। अगे दी रहे कोई ना सोचा, सोचां विच ना किसे भवाईआ। तुहाडी पूरी करां लोचा, लोचन अंदरों दयां खुल्हाईआ। लुक्कया रहे ना कोई लोकमात गोशा, फड़ बाहों लवां जगाईआ। पिछलयां साधां वरगा करना पए ना कोए महोछा, मुश्कल आपे हल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहानूं दस्से इक सलोका, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगत कहिण प्रभू वेखीं कच्ची ना पाईं गंढ्ढ, गंढ्ढणहार तेरी वड्याईआ। असीं हैरान परेशान दंग, दंगा पैणा विच लोकाईआ। चार कुण्ट नहीं दिसणी ठंढ, अग्नी तत तपाईआ। सृष्टी होणी रंड, सुहागी कन्त ना कोए हंढाहीआ। वेखीं आपणयां भगतां नूं कदी ना देवीं कंड, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। जुगां पिच्छो तेरी आउँदे विच वण्ड, वण्ड जगत नालों कराईआ। किसे नूं कदी ना देवीं दंड, मेहर नज़र नाल तराईआ। सब दा ख़ुशी करना बन्द बन्द, बन्दगी आपणी देणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला देणा उठाईआ। जन भगतो मेरे उत्ते करयो विश्वास, श्री भगवान सदा समझाइंदा। भगतां दा सदा दास, सेवक सेवादार अखवाइंदा। उन्हां दे वसां पास, जेहड़ा अंदरे अंदर मेरा राह तकाइंदा। प्रभू जानणहारा सब दी ख़ाहिश, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। मेहरवान हो के तुहाडे अंदर करां वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा। तुहाडा वेखां घर गृह मन्दिर थान निवास, जित्थे दीवा बाती कमलापाती आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जन भगत कहिण प्रभू तेरा झगड़ा सदा कदीम, पूरब नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे मुनीम, लिख लिख लेखा गए कलम शाहीआ। किसे नूं अलिफ़ सिखाई किसे नूं मीम, किसे नूं नुकतयां विच्चों बाहर कढाहीआ। जुग चौकड़ी करदा रिहों तरमीम, आपणी बणत बणाईआ। किसे नूं अक्ख प्रतख वखाए सीन, समझ रमज़ विच मिलाईआ। किसे नूं नर बणाया किसे नूं मदीन, आप परदयां विच आपणा आप छुपाईआ। तेरे उत्ते किस तर्हां आवे यकीन, जो यके बाद दीगरे सारयां नूं रिहा भवाईआ। असीं तेरे भगत नहीं कोई कमीन, भुक्खे नंगे मंगते नज़र कोए ना आईआ। क्यों, साडा ना कोई मज़्हब ना कोई दीन, ज़ात पात वण्ड ना कोए वखाईआ। असीं पैरां हेठां देणे लोक तीन, चौदां लोक चौदां तबक ठेडयां नाल उडाईआ। असीं नहीं मन्नणी तेरी तकसीम, इक्को रंग लैणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर तेरे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण असीं कोई भुक्खे नंगे नहीं भिखारी, धुर दा ढोला दईए सुणाईआ। बेशक तूं निरगुण जोत निरँकारी, नूर
तेरा साडा नूर नज़री आईआ। साडी तन माटी नहीं बेकारी, ख़ाली रूप ना कोए वखाईआ। असीं कच्ची कदी नहीं लाई यारी, जन भगत रहे सुणाईआ। जे साडी आत्मा रह जाए कुँवारी, तैनूं ख़ावंद ना कोए बणाईआ। जे तूं करें ना साडी तरफ़दारी, असां झगड़ा लैणा पाईआ। सानूं तेरे मिलण दी बीमारी, रोग सके ना कोए हटाईआ। तेरयां चरणां उत्ते तेरयां भगतां दी सदा घसदी रही दाढ़ी, आप आपणा गए मिटाईआ। तैनूं लभ्भण जाईए विच्चों जंगल ते पहाड़ी, तूं बैठा रहें घर घर डेरा लाईआ। क्यों कटीए खआरी ? तूं साडा असीं तेरे बिना तेरे दूजी ओट ना कोए तकाईआ। ओ प्रभू तूं साडा बण पुजारी, जन भगत रहे सुणाईआ। तूं आयों साडे दवारी, दवारका वासी तेरे अंदर सेव कमाईआ। तैनूं नहीं पता एह जट्ट फड़ के आउण सांघे ते कुहाढ़ी, डांगां हथ्थां विच फड़ाईआ। वट मुच्छां नूं रहे चाढ़ी, बल आपणा रहे वधाईआ। जिन्हां दी गोबिन्द पैज संवारी, तूं उन्हां दी कटणी जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। जन भगतो मेरे नाल ना पायो झगड़ा, सब नूं दयां सुणाईआ। मैं साथ देवां तुहाडा सगला, दो जहानां संग मिलाईआ। मैथों अहिवाल सुण लओ अगला, पड़दे ओहले दयां उठाईआ। तुहानूं फिरन नहीं देंदा विच जंगलां, घर घर करां रुशनाईआ। आपणे नाम दा कर के चार मंगला, धुंन नाद करां शनवाईआ। तुहानूं बन्हौंणा नहीं किसे शरअ वाले संगला, ज़ंजीरां विच्चों बाहर कढाहीआ। सचखण्ड दवारा देवां बंगला, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ओह गुरमुख ओथे कोई रहे ना गंदला, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। तुसां नूं इक्को दस्सणी बन्दना, बन्दगी देणी जणाईआ। जन भगत जो कुछ मंगणा मंग ला, देवणहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर अपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहे प्रभू तूं की देणा सूमां, सूमां दा सूम नज़री आईआ। असीं कुछ नहीं मंगदे इक्को दर्शन करना चाहुन्दे नैणां, निज नेत्र अक्ख दे खुल्हाईआ। तेरे जगत वहण विच कदी नहीं वहणा, माया विच ना कोए रुढ़ाईआ। असीं नाता छड्ड के भाई भैणां, झगड़े दिते मुकाईआ। तेरे नाम दा पा के गहिणा, घूँगट परदा दिता उठाईआ। इक्को तेरा भाणा सहिणा, दूजे दी लोड़ रही ना राईआ। जे तूं ना मन्नया कहिणा, असीं जाणा मुख भवाईआ। फेर तैनूं प्रभू प्रभू किसे नहीं कहिणा, तैनूं मथ्थे ना कोई घसाईआ। असीं भगतीउँ बिना आपणा लहिणा लैणा, जुग जुग तेरी सेव कमाईआ। ख़ाली हथ्थ कदे नहीं बहणा, झोलीआं भर के घरां नूं जाईए चाँईं चाँईंआ। ओए प्रभू असां की करनी तेरी कामधेना, ऐराप्त हाथी कम्म किस आईआ। इक्को तेरे प्रेम अंदर रहिणा, होवे ना कदे जुदाईआ। जे तूं समझें तरफ़ैणा, करवट लएं बदलाईआ। फेर ना कोई ऐन ते ना कोई ग़ैना, ना कोई नुकता मुक्ता करे पढ़ाईआ। ना कोई रसन ना कोई शब्द नाम रसैणा, ना
कोई ढोले गीत अल्हाईआ। ओ प्रभू बिना भगतां किहदे घर बणे पराहुणा, किस दे घर वड़ के ख़ुशी मनाईआ। तैनूं किते ना आवे चैना, असां नहीं सुणनी तेरी सिफ्त सालाहीआ। बिना भगतां तों मनमुख तैंना, धक्कया नाल बाहर देण कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा दर दे वखाईआ। जन भगत कहिण तैनूं कैहिंदे ठाकरां दा ठाकर, परवरदिगार नज़री आईआ। तेरा नाम कैहिंदे डूँग्घा सागर, वहणां विच रुढ़ाईआ। असीं कैहिंदे साडे निर्मल कर्म कर उजागर, करमां दा लेखा आए मुकाईआ। सानूं मिल गया शब्दी गुर सूरा बहादर, सूरबीर बेपरवाहीआ। जिंनां चिर दर आयां नूं ना देवें आदर, आपणा दरस ना दएं वखाईआ। असीं किसे नहीं कहिणा करीम कादर, कुदरत नालों नाता लैणा तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा पासा लैणा बदलाईआ। जन भगतो मेरी मन्न लओ इक गल्ल, गलवकड़ी लवां पाईआ। विछोड़ा होवे कदी ना पल, पलक ना होए जुदाईआ। तुहाडी प्रीती दा देवां फल, फुलवाड़ी इक महकाईआ। तुहाडी ख़ातर आया चल, चलित्र दयां बणाईआ। जगत जवानी सब दी जाणी ढल, ढोलीआं ढोले रागां नादां विच गाईआ। तुसीं मेरे अंदर गए रल, रल मिल इक्ट्ठे झट लँघाईआ। कोई करना नहीं वल छल, छल दा वेला दिता मुकाईआ। दूई द्वैत दा मेटया सल, आपणा तीर लगाईआ। पहलों तुहानूं दिता घल्ल, फेर आपणा फेरा पाईआ। प्रभू सदा भगतां वल्ल, वलवले अंदरों दए कढाहीआ। दस्स के निहचल धाम अटल, घराना पिछला दयां वखाईआ। जित्थे इक्को जोत रही बल, तेल बाती दी लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग रंगाईआ। प्रभू विछोड़े वाला ना देवीं सदमा, सदीआं दे राह तकाईआ। असीं थोड़्हे विच्चों पदमा, अर्बां विच्चों नज़री आईआ। जेहड़े झुकदे सदा तेरे कदमां, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। जे तूं सानूं सच दवारे सद्दणा, सचखण्ड देणी माण वड्याईआ। फेर असां तैनूं होर किते नहीं लभ्भणा, घर बैठयां नज़री आईआ। असां तेरे नाल नाद हो के वज्जणा, धुन नाल शनवाईआ। तेरे प्रकाश नाल जगणा, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। ओ गोबिन्द प्यारे सज्जणा, एथे ओथे कट जुदाईआ। तेरा कोई ना जाणे उच्चा लभ्मा कद्दणा, कुदरत दे मालक बेपरवाहीआ। तेरी प्रीती अंदर बज्झणा, बचन इक्को देणा सुणाईआ। श्री भगवान तैनूं भगतां दा परदा पैणा कज्जणा, कलयुग तों लैणा बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। छब्बी पोह कहे मैं की कुझ सुणया बचन बिलास, बिन कन्नां कन्न सुणाईआ। मैं अक्खीं वेखी भगत भगवान दी पैंदी रास, बिन गोपी काहन वज्जी वधाईआ। आत्म परमात्म दा बणया साथ, सोहणा संग जणाईआ। उत्तों झुकदे मण्डल आकाश, थल्यों धरती ख़ुशी मनाईआ। झगड़ा रहे ना कोई प्रभास, बनबास ना कोए फिराईआ। गुरमुखो
जिधर जाओ तुहाडी पूरी करां आस, निरास्ता रूप ना कोए वटाईआ। वेख्यो तुसीं कदी ना बणयो बदमाश, यारी गुंडयां नाल लगाईआ। तुहाडे अंदर लाउणी उह जाग, जेहड़ी सुत्यां लए उठाईआ। नाम दा देणा वैराग, नेत्र नीर ना कोए वगाईआ। प्रेम दी लाउणी आग, अग्नी तत बुझाईआ। जे नहीं जगया ते जगा देणा चराग़, एहो मेरी वड्याईआ। बिना साबण तों तुहाडा धो देणा दाग़, अंदरों करनी सफ़ाईआ। जे मैथों जाओ भाज, शब्द डण्डे नाल मोड़ के आपणे चरणां विच सुटाईआ। बेशक हुण हथ्थां उत्ते नहीं बाज़, बाज़ां वाला ओहो धुर दा माहीआ। जिस नूं समझे ना कोए दिमाग़, अकलां वालयां ना कोए चतुराईआ। रातीं सुत्यां बिन कन्नां सुणो मेरी आवाज़, जो अंदरों राज़ दए खुल्हाईआ। फेर वी तुहाडा मुहताज, सेवकां दा सेवक नज़री आईआ। एह कोई गाणा नहीं नाच, नटुआ ना वेख वखाईआ। सब तों अनोखी ख़ुशीआं वाली रात, रुतड़ी रही महकाईआ। जेहड़ी किसे लभ्भी नहीं लोकमात, माता पिता बच्चयां रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा जणाईआ। फुल्ल कहे मैं वेखी भगतां दी बहार, फ़सल सोहणी नज़री आईआ। जिन्हां दे अंदर नाम बूटा असल, आपणा रंग बदलाईआ। उह खा के सच्ची कसम, किस्मत रहे बदलाईआ। यार दा कर के वसल, सेज रहे हंढाहीआ। उन्हां दे फरके मसल, मुसरत विच पेशानी रूप बदलाईआ। जिन्हां दी गुर अवतारां पैगम्बरां नाल रह गई कसर, लेखा ओहनां दा झोली पाईआ। जन भगतो भगवन नाल मिल के आराम नाल करना बसर, बिस्तरयां दी लोड़ रहे ना राईआ। अगे कोई ना जायो पछड़, पिछलयां नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। फुल्ल कहे मैं गुरमुखां वल कीती दीद, सब नूं वेख वखाईआ। वेख्यो किसे दे उत्ते गलबा पा ना जावे नींद, आलस विच सुआईआ। एह मालक वेखो अजीब, जन्म जन्म देवे कटाईआ। तुहाडे अंदर रहे करीब, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ओ तुसां केहड़ी पढ़नी कुरान मजीद, कलमयां विच सीस झुकाईआ। तुहाडी अज्ज तों पूरी कीती उम्मीद, आमद विच ख़ुशी मनाईआ। अक्खरां वाली तुहाडी कट दिती रसीद, रस्ते विच ना कोए अटकाईआ। जिधर जाओ विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगम्बर तुहाडी करन दीद, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। छब्बी पोह कहे मैं भगतां वल्ल रिहा तक्क, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कोई बैठा ते नहीं गया थक्क, मन वासना होई हल्काईआ। कोई सुणदा ते नहीं गया अक्क, सरवण बन्द कराईआ। मैं वेखणे सारे अनझक्क, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। जे कोई भज्जण लग्गे तां शब्द डण्डे नाल लैणे डक्क, हुक्म नाल लैणे डराईआ। तुहाडे अंदर वाड़ के आपणी मत, मनमति बाहर कढाहीआ। तुहाडी वेख के हकीकत
हक, हुक्म रिहा सुणाईआ। छेती छेती तुहाडी अंदरों खोल्ह देणी अक्ख, कट देणी जुदाईआ। फेर आपे समझ जाओगे सच, एह मालक धुर दा माहीआ। जिस दे कोलों कोई ना सके बच, तीर अणयाला दए चलाईआ। दर आयां नूं साचा मार्ग देवे दस्स, दहि दिशा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। छब्बी पोह कहे मैं अंदरों कुछ निम्ही निम्ही सुणी धुन, जो धुणकी रही वजाईआ। कोई ना जाणे प्रभ दे गुण, गुणवन्त ना कोए दृढ़ाईआ। किसे नूं पता नहीं की खेल होणा हुण, अगे की वज्जे वधाईआ। ब्रह्मा कहे मेरी सृष्टी विच्चों थोड़े्ह लए चुण, विष्नूं कहे विश्व विच्चों गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। शंकर कहे एह लख चुरासी विच्चों चक्खण वाला लूण, भगत सुहेले आपणे हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगे होर ना देवे किसे नूं कूण, जेहवा रसना बन्द कराईआ। जन भगत कहिण छब्बी पोह कैहिंदा की, सानूं रिहा सुणाईआ। फुल्ल कहे एह जी आया नूं कैहिंदा जी, जीवण गया बदलाईआ। अगे इक्को दे बण जाओ पुत्तर धी, इक्को पिता माईआ। झगड़ा चुक जाए साढे तिन्न हथ्थ सीं, घर साचे दए बहाईआ। ओथे गिणनी पए ना कोई इक्की वीह, बीस इकीस आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता आपणे नाल रखाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेखणे भगत . . . . . . . . . . नरायण आपणे नाल मिलाईआ। केहड़ी आत्मा जित्ती ते केहड़ी हारी, केहड़ी हिरदे हरि वसाईआ। केहड़ी बणी कुलखणी नारी, कमज़ात रूप वटाईआ। केहड़ी बंधाए सच्ची यारी, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। कवण बोले सच जैकारी, नाअरा हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगला दए जणाईआ। लेखा कहे मैनूं सारे कैहिंदे लिख्त, अक्खरां नाल वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरां मेरा दस्सया भविख्त, शब्दां विच शनवाईआ। कोई समझया ना विच सृष्ट, विद्या ना कोए वड्याईआ। खुल्ही ना किसे दृष्ट, मिल्या ना बेपरवाहीआ। कोई लभ्भदा स्वर्ग ते कोई लभ्भदा बहिश्त, सन्त सुहेले स्वर्ग बहिश्त पैरां नाल परे सुटाईआ। जिन्हां प्रभ दे नाल भोगणा गृहस्त, सुंञी सेज ना कोए बणाईआ। एह रमज़ राम नूं दस्सी इक वशिष्ट, विशेष दिता दृढ़ाईआ। जिस नूं मिलयां ना कोई सोग ना कोई हरख़, दु:ख रोग नेड़ कोए ना आईआ। जन भगत कहिण अज्ज ओसे दी करनी परख, जो पारखू बण के वेखे जगत लोकाईआ। नाले प्रेम प्यार ते नाले करना दरस, नेत्र लोचन आपणा आपणे नाल जुड़ाईआ। नाले अगला लैणा खर्च, पले गंढ्ढ लैणी बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को राह देणा वखाईआ। जन भगतो केहड़ा लभ्भो राह, रहबर दए वखाईआ। जन भगत कहिण जिस नूं सारे रहे गा, सिफ्तां विच सालाहीआ। जो आदि जुगादि बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ।
ओस नाल दए मिला, तूं ओहो नज़री आईआ। जे मुकरयों साडा गोबिन्द सदा गवाह, शहादत इक्को दए भुगताईआ। जिन्ह गुरमुखां दी पकड़ के बांह, बच्चे नीआं हेठ दबाईआ। ओहदे अगे की करू ख़ुदा, जो कट देवे जुदाईआ। उन्ह बदल देणी फ़िज़ा, मेहर नज़र उठाईआ। साचयां भगतां नूं केहड़ा दऊ सज़ा, जो इक्को ओट तकाईआ। असीं कोई मंगते नहीं गदागर नहीं जो करदे रहीए तेरे अगे दुआ, बौहड़ी बौहड़ी कर के हाल सुणाईआ। ओ प्रभू बिना भगतां तों तैनूं किथे आउणा मज़ा, सानूं दे समझाईआ। तेरा किसे कम्म नहीं आउणा काअब्यां वाला हज्जा, हाजत पूर ना कोए वखाईआ। जे साडे नाल कीता दग़ा, दुनिया दए दुहाईआ। हे भगवान पारब्रह्म ओए परवरदिगार, बिना भगतां तेरा किस तर्हां वधू अग्गा, बिना पुत्त प्यो ना मिले वड्याईआ। तेरा किसे नहीं पढ़ना कक्का खक्खा गग्गा, घग्घे दा घड़याल ना कोए खड़काईआ। जे धन्ना ना हुन्दा ते केहदा वाहुन्दा ढग्गा, डण्डा हथ्थ विच उठाईआ। बिना कबीर तों किस तर्हां करदों जल ठंडा, गंगा लहर फेरा पाईआ। किस दा वरताउँदा मंडा मंडा, आपणी सेव कमाईआ। फेर तैनूं भगतां अगे आपे बणना पए बन्दा, तन वजूद वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे बणाईआ। जन भगतो मेरी मन्नो आखी, बिन अक्खरां दयां सुणाईआ। जन भगत कहिण असां नहीं पढ़नी तेरी तेरे अक्खरां वाली साखी, जिंनां चिर साख्यात हो के नज़र ना आईआ। असां हुण हौली हौली बजर कपाटी दी खोल्हणी नहीं ताकी, नौवां दवारयां दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बणा के छोटा जिहा साकी, प्याला माटी हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। असीं तेरे बणन नहीं आए कोई पाठी, सतरां दी उंगलां नाल ना करीए पढ़ाईआ। असीं कोई नहीं पापी, दुष्ट दुराचार ना रूप वखाईआ। असीं तेरी आत्म तूं परमात्म धुर दा साथी, सगला संग निभाईआ। जे प्रभू भगतां नाल करें गुस्ताख़ी, इक्ट्ठे हो के तैनूं घेर के आपणे विच लैणा बहाईआ। हन्होरे नाल दईए डांटी, कूक कूक सुणाईआ। फेर तैनूं आउणा पवे सुत्यां कोल रातीं, जोती शब्दी फेरा पाईआ। हे भगवान, असीं कोई नहीं बणाउणी मंमी मासी, ताई फूफी ना वण्ड वण्डाईआ। असीं कोई पंडत हां ? तैनूं लभ्भण जाईए विच्चों काशी, जनेऊ कन्नां उत्ते लटकाईआ। असीं कोई गाउण वाले नहीं ढाडी, छैणे मन्दिरां विच खड़काईआ। ओ परमात्मा मैं आत्मा तेरा गवांढी, कदे ना होवे जुदाईआ। एह काया मेरी ठांढी, जो तेरी आस पुजाईआ। सानूं पता तूं आदि जुगादि स्वांगी जुग जुग वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग देणा रंगाईआ। जन भगतो प्रभू सदा रंग रंगीला, अनमुलड़े रंग रंगाईआ। जुग चौकड़ी बणे तुहाडा वसीला, विछड़यां नूं लए मिलाईआ। धन्न भाग जे अन्तिम प्रभ दा बणया इक कबीला, कामल गुरमुख नज़री आईआ। तुहाडी शब्द गुरू कराउण आया तामीला, संदेसा इक
सुणाईआ। जुग जन्म दे विछड़यो कर लओ अन्तिम हीला, वेला अन्तिम दए गवाहीआ। एह वस्त्र ना समझयो पीला, पलां विच पार कराईआ। जन भगतो तुहाडा प्रभ दे चरण जीणा, बाकी जीवन दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुखो कोई ना बणयो हीणा, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। तुहानूं मिल गया इक्को दाता दाना बीना, मालक ख़लक ख़ुदाईआ। जिस ने ठंडा करना सीना, सुत्यां लए उठाईआ। झगड़ा चुकाउणा लोक तीनां, त्रैगुण माया डेरा ढाहीआ। तुसां ओसे दे दवारे तों अमृत रस पीणा, जो अमृत धार रिहा वहाईआ। तुसीं कोई पाणी वाली नहीं मीना, जल विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। जन भगत कहिण ऐवें सानूं ना जाईं वड्या, वड्डे तेरी वड वड्याईआ। असीं तेरा लग्गण नहीं देणा दाअ, दग़ा सके ना कोए कमाईआ। सानूं इक्को शब्द गुरू रिहा समझा, हुक्म इशारा इक दृढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडे बिना किसे कम्म नहीं आउणा ख़ुदा, ख़ालक ख़ैर मुहब्बत ना कोए पाईआ। तुसीं झल्लयो कोई ना दब्बा, दब्बे विच ना सीस निवाईआ। जिंनां चिर परवरदिगार सांझा यार वाहिद तुहाडा बणे ना अब्बा, अवल आहला करे ना रुशनाईआ। लेखा चुकाए ना पिछला हभ्भा, हकीकत दए दृढ़ाईआ। दुरमति मैल ना धोवे धब्बा, पापां करे सफ़ाईआ। तुहाडा अन्तर करे ना बग्गा, चिट्टी धार दए चढ़ाईआ। अंदर वड़ दिने रात वजावे ना अगम्मी डग्गा, धुन आपणी इक सुणवाईआ। ओनां चिर परमात्मा नूं कदे ना कहओ हच्छा, निउँ निउँ ना सीस निवाईआ। उह खेल करदा रिहा कच्छां मच्छां, जलां विच डेरा लाईआ। तुहानूं कलयुग अन्त मिल गया मसां, रैण अन्धेरी मस्या लैणी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा समझाईआ। जन भगत कहिण असीं हुण नहीं कोई बच्चे छोटे, नन्न्हे निक्के ना नज़री आईआ। असीं सूरबीर बण के बन्न्हे लंगोटे, बल आपणा रहे प्रगटाईआ। ओह जिस भगवान दे पिच्छे आपणे मन दे कराउँदे रहे टोटे, टुकड़े टुकड़े वखाईआ। ओसदे प्यार दे वहण विच लाउँदे गए गोते, समुंद सागर गए तजाईआ। खाणीआं बाणीआं विच सुणदे रहे होके, हुक्मां नाल जणाईआ। हुण सानूं प्रभ मिलण तों केहड़ा रोके, रुकावट रहिण देणी ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। श्री भगवान कहे मैं हौली हौली नेत्र रिहा खोल्ह, खुल्ला राह वखाईआ। आत्म नाल परमात्म हो के रिहा बोल, अनबोलत राग अल्हाईआ। जे भगतो तुसीं नहीं पुज्जे मैं अर्शां तों फ़र्शां उत्ते आया तुहाडे कोल, कौल आपणा पूर कराईआ। प्रेम प्रीती अंदर गया मौल, एसे कर के मौला कहे ख़ुदाईआ। तुहानूं सुत्ता रहिण नहीं देणा कोई अनभोल, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेखणी जगदी शमां, शमशान भूमी
होए लोकाईआ। भगतां दी मिटदी वेखणी तमअ, तामस रहे ना राईआ। गुरमुखां दा वेखणा गमा, ख़ुशी लए अंगड़ाईआ। हुण थोड़्हा विच्चों गुर अवतारां पैगम्बरां नूं देणा समां, सचखण्ड बैठे ध्यान लगाईआ। फेर हुक्म चलणा नवां, नवीं करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। ज़ीरो कहे इक नाल मिल के होई दस, दस्म वज्जी वधाईआ। ख़ुशीआं विच पई हस्स, ग़मी दिती गवाईआ। खोल्ह के आपणी अक्ख, नज़र दिती बदलाईआ। भगत भगवान वल रहे तक्क, आपणा प्रेम वधाईआ। श्री भगवान रिहा सद्द, हुक्मी शब्द अल्हाईआ। हिस्सा दे के अद्ध, धुर दी वण्ड वण्डाईआ। नाम घड़याल कहे भगत भगवान मिल के साढे दस गए वज्ज, वज्हा सके ना कोए समझाईआ। प्रगट होए जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कूड़ी मिटी हद्द, झगड़ा गया मुकाईआ। विछोड़ा चुक्कया अलग, अगे होए ना कोए जुदाईआ। प्रेम दा बज्झा तग, सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेला रिहा मिलाईआ। साढे दस कहिण भगतां दी वेखी भगती, भगवन दया कमाईआ। आत्म दी वेखी शक्ती, जो शकल नूर अलाहीआ। प्रेम दी वेखी हस्ती, जो हस्स हस्स ख़ुशी मनाईआ। धार वेखी अलख दी, जो ढोले रही सुणाईआ। सतार वेखी सच दी, जो तूं ही तूं ही अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साढे दस कहिण जन भगतां प्यार होया मरदन, मदद बेपरवाहीआ। गुलाब आया पिच्छे गिच्ची गर्दन, आपणा राह तकाईआ। कंठ दुआर दी लँघ के सरदल, परदा परे हटाईआ। मिले यार प्यारा हर दिल, अज़ीज़ां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। फुल्ल कहे जिस वेले लग्गा नाल गिच्ची, अन्तर आत्म रही सुणाईआ। वेख गोबिन्द दी धार लिखी, बिन अक्खरां नज़री आईआ। जिस दी मंज़ल तों परे सिक्खी, सिख्या ना कोए पढ़ाईआ। खण्डे दी धारों तिक्खी, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। पंडयां तों परे इक्की, एकँकार रिहा जणाईआ। याद आ गई पुराणी चिठ्ठी, चिठ्ठी रसैण हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जेहड़ी जगत किसे नहीं डिठ्ठी, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। उस दे विच धार लभ्भे मिठ्ठी, मिठास रही बणाईआ। मैनूं जाणे ना कोए मुनी ·षी, ·षीशर मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव रिहा चुकाईआ। फुल्ल कहे जिस वेले लग्गा भगतां दी धौण, थल्लयों धवल दए गवाहीआ। मैं वेखी सेवा करदी उणंजा पाउण, दर दर फेरा पाईआ। पता नहीं इन्हां दे अंदर वड़या कौण, जिस दी कौम ना कोए समझाईआ। जो भगत दवारे आया बहाउण, सोहणा धाम सुहाईआ। रुसयां नूं आया मनाउण, फड़ बाहों गले लगाईआ। मुरदयां नूं आया जवाउण, अमृत जाम शृंगार। भुलेखा आया चुकाउण, ख़ाली भाण्डे दए भराईआ। मनमुखां नूं आया तरसाउण,
कोल रैहन्दयां नज़र ना आईआ। गुरसिखां नूं प्यार विच आया भरमाउण, इशारे रिहा लगाईआ। आपणा लेखा आया जणाउण, परदा रिहा उठाईआ। उजड़यो तुहानूं आया वसाउण, जगत बिस्तरे सेज तजाईआ। तुहाडा लहिणा आया दवाउण, दुक्खां तों लैणा छुडाईआ। हँकारी बुरज आया ढाउण, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। नवीं अटारी आया बणाउण, महल अटल सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाग सब दा वेख वखाईआ। फुल्ल कहे मैं लग्गा नाल चम्म, चम्म दृष्टी दिती बदलाईआ। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, इक्को रंग गया समाईआ। मारू डण्ड ज्ञान कोई ना देण आवे दम, आत्म परमात्म दए वड्याईआ। जन भगत भगवान दे घर पए जम्म, नंन्ही इक्को गोद उठाईआ। जिस ने लेखे लाउणा तन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। फुल्ल कहे जिस वेले मैं लग्गा नाल चमढ़ी, आपणा आप जणाईआ। मैनूं माटी देह दिसी नकम्मढ़ी, विच्चों नज़री आया नूर ख़ुदाईआ। जिस दी कीमत नहीं कोई दमढ़ी, जगत माया मुल्ल ना कोए पवाईआ। ओस दी हालत भगत दवारे वेखी मंदड़ी, भगवन हो के सेव कमाईआ। गुरमुखां दे अंदरों दुरमति मैल कढ्ढे चन्द्री, अन्तर साफ़ कराईआ। मन रहे ना अंदर कलंदरी, वासना बन्दर ना कोए नचाईआ। अक्ख रहे ना कोए अन्धली, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। गुरमुखो इक्को सिख लओ तूं मेरा मैं तेरा धुर दी बन्दगी, बन्धन दए तुड़ाईआ। कोई लोड़ नहीं किताबां दी चुक्कणी पंडणी, पान्धआं कोल पढ़न कोए ना जाईआ। जे आया ते तुहाडे संग लई, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रस्ता रिहा वखाईआ। फुल्ल कहे मैं अंदरों सुणी आवाज़ शाह रग, जो रघुपत नाम ध्याईआ। जिस दा इक्को सब तों वक्खरा पद, पदमां विच्चों बाहर कढाहीआ। जो भगत भगवान दी दस्से यद्द, कुलवन्ता दए मिलाईआ। जगत जहान छुडा के हद्द, घर धुर दा दए वखाईआ। जित्थे लग्गे कोई ना अग्ग, तत्व तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। तन कहे जिस वेले फुल्ल मेरे नाल कीता प्यार, आपणा रंग रंगाईआ। मेरा आत्म होया ख़बरदार, लई इक अंगड़ाईआ। उठ वेख मीत मुरार, घर सज्जण बेपरवाहीआ। बिन अक्खां कर दीदार, लोचन दर्शन पाईआ। वेख सच्ची गुलज़ार, गुलशन रिहा महकाईआ। मिल महबूब अहिबाब, मुहब्बत विच समाईआ। प्रेम वजाए रबाब, तन्द सतार हिलाईआ। अंदरों आया जवाब, जलवा नूर अलाहीआ। हथ्थ रखे शताब, मस्तक देणी वड्याईआ। तेरा पूरब लेखा चुक्कया आज, अगला दिता बणाईआ। फेर जन भगत नहीं आउणा लोकमात, जनणी गोद ना कोए उठाईआ। जिंनां चिर पुरख अकाल ना आवे आप, भगत सुहेले आपणी जोत विच रखाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा नाता रिहा बणाईआ। मस्तक कहे जिस वेले मेरे उत्ते गुरमुख दा लग्गा हथ्थ, उंगलीआं वज्जी वधाईआ। मैं वेख्या तक्कया पुरख समरथ, जो शमां रिहा जगाईआ। अंदर कहाणी सुणाए अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। कूड़ अन्धेरा मेटे मस, चन्द नूर करे रुशनाईआ। शब्दी गावे जस, ढोला इक सुणाईआ। भण्डारा खोल्ह के हट्ट, भगतां रिहा वरताईआ। दूई द्वैती मेट के फट्ट, पट्टी नाम बंधाईआ। जिस नूं कैहिंदे तत्तां वाला जट्ट, जटा जूट रिहा सुहाईआ। नूर नुराना जगे लट लट, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। मस्तक कहे जिस वेले मैनूं लग्गी ठोकर, ठाकर नज़री आईआ। मेरी मुश्कल हो गई औकड़, दु:ख दिता गवाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोट कोटन, मिल्या बेपरवाहीआ। जित्थे सन्त मूल ना पहुंचण, चढ़े ना हक चढ़ाईआ। उह सुणावे सच सलोकन, करे नाम पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा दए वखाईआ। फुल्ल कहे मैं गिच्ची उत्तों आया नाभी, कँवल नाभ वड्याईआ। भगतां नाल मिल के होया वडभागी, भगवन होए सहाईआ। मेरी पुश्त दर पुश्त धुर दी आदी, आदि पुरख दिती बणाईआ। जिसदा खेल होणा जुगादी, जुग जुग वेस वटाईआ। उह साजण रिहा साजी, सज्जण शहिनशाहीआ। जन भगतां करन, आया राज़ी, विगड़े रिहा मनाईआ। मानस जन्म दी पूरी कर जाए बाज़ी, बाज़ां वाला वेख वखाईआ। जिसदा शब्द अस्व इक्को ताजी, ताजां वाले ख़ाक मिलाईआ। वण्डां वाला रहे ना कोए समाजी, समां सब दा दए बदलाईआ। गुरमुख रहे कोई ना दाग़ी, कूड़ी क्रिया परे हटाईआ। झगड़ा करे ना कोए नमाज़ी, कलमयां तों लए छुडाईआ। किसे दा मन रहिण ना देवे बाग़ी, बस्ते बग़लां विच्चों परे सुटाईआ। आत्म परमात्म इक्ट्ठे बणन इतहादी, इतफ़ाकी जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतो सच पुछो परमात्मा तुहाडे पिच्छे करन आया मनादी, हुक्म संदेसा इक सुणाईआ। भगत भगवान दा खेल बुनयादी, जिस दी जड़्ह ना कोए उखड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर प्रभ दे सदा लागी, सद्दे जगत रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दी थोड़्ही रखे आबादी, गुरमुख विरले विच टिकाईआ। फुल्ल कहे मैं लग्गया उत्ते धुंनी, धुन दयां जणाईआ। मेरी समझ आई ना किसे ·षी मुनी, मुनीश्र गए मुख भवाईआ। मैनूं जाणे कोए ना गुणी, गुणवान रहे कुरलाईआ। मेरा थोड़्हा इशारा होया विच सम्मत उन्नी, इक नौ वज्जी वधाईआ। जोत अकालण मुख तों लाही चुन्नी, परदा दिता उठाईआ। भाग लगा के काया कुल्ली, कलमा दिता पढ़ाईआ। दौलत दे अनमुल्ली, गुरसिख लए मनाईआ। जन्म जन्म दी विछड़ी भुल्ली, आपणे नाल जुड़ाईआ। जिस दी फुलवाड़ी कदे ना हुल्ली, ओसे विच मिल के आपणा रंग बदलाईआ। बेशक गुरमुखो
तुसीं गाउँदे नाल बुल्लीं, बुल्ले नालों परे, तुहाडे काया मन्दिर वड़े, बिन पौड़ी डण्डे चढ़े, सच दवारे आपे खड़े, घर इक्को दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रंगण रिहा रंगाईआ। फुल्ल कहे मैं थोड़ा थोड़ा छोहया नाल पेट, ताणा पेटा वेख वखाईआ। जेहड़ा आया पंचम जेठ, छब्बी पोह डंक वजाईआ। जो हर घट अंदर रिहा लेट, सिँघासण इक सुहाईआ। जिस दा नाम लिख्या जाए ना उत्ते किसे सलेट, सिल पत्थर तों अगे आपणा अक्खर दए बणाईआ। जिस दे दर ते भगत होणे भेंट, भटकणा दए गवाईआ। बण के धुर दा खेवट खेट, बेड़ा बन्ने दए लगाईआ। मालक इक नरेश, नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जो सदा रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ। जिस दा पुत्त बणया गुर दस्मेश, पिता पुरख अकाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करमां तों लए बचाईआ। फुल्ल कहे मैं लग्गा नाल तन शरीर, अंदर बाहर वेख वखाईआ। जन भगतां अंदर हिजर दी पीड़, हज़रत रिहा लगाईआ। जगत वलों दिलगीर, ग़मी रहे वखाईआ। शरअ दी टप्प लकीर, कलमे गए भुलाईआ। शाह बण फ़कीर, दर ते अलख जगाईआ। प्रभू बदल दे तकदीर, तदबीर दे समझाईआ। विछोड़े विच रहे ना कोए ज़मीर, ज़ामन हो के लै तराईआ। हुण हो गई अन्त अख़ीर, आखर लै मिलाईआ। संदेसा दे के गया जुलाहा कबीर, कूक कूक सुणाईआ। जिस वेले आउणा बेनज़ीर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच प्रेम दी दए तस्वीर, अमृत आत्म जाम प्याईआ। नाम खण्डा फड़ शमशीर, दग़ा फरेब दए मिटाईआ। जन भगत बणाए वज़ीर, शहिनशाह आप अख्वाईआ। झगड़ा चुका अमीर ग़रीब, इक्को रंग रंगाईआ। चार वरनां दे तरतीब, साचा मार्ग दए वखाईआ। आपणा खेल करे अजीब, निराला रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता कार कमाईआ। फुल्ल कहे मेरी हस्स के कहे पत्ती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जन भगतां अंदर वेखी उह रती, जिस दी रतन अमोलक कीमत कोए ना पाईआ। बिन अक्खरां वेखी पट्टी, पटने वाला करे पढ़ाईआ। बिना वपारों खट्टण खट्टी, खटका अगे रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। फुल्ल कहे मेरा दे उधार, आसावंद मंग मंगाईआ। लारा ला के गए गुरू अवतार, पैगम्बर इशारयां विच समझाईआ। जिस वेले आवे कल कल्की अवतार, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। विष्नूं सुत्ता लए उठाल, ब्रह्मा नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। शंकर वेख जटा जूट बाल, बल आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल सन्त कुमार, ब्रह्मा बेटा नज़री आईआ। जेहड़ा कर के गया उधार, नौ दिन आपणे पास रखाईआ। जिस दा लेखा लिख्या ना किसे लिखार, अक्खरां विच ना वण्ड वण्डाईआ।
बिना रसना होया तकरार, झगड़ा ना कोए मुकाईआ। मैं कर के बैठा रिहा एतबार, चार जुग ध्यान लगाईआ। अन्तिम वेला पहुंचया आण, लोकमात वज्जी वधाईआ। प्रगट होया श्री भगवान, जिस दी ज़ामनी विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए मुकाईआ। फुल कहे मेरा लहिणा नाल बराह, पूरब रिहा जणाईआ। जिस दा बणया ना कोए मलाह, बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। उस ने तैथों लई सलाह, सहिजे सहिजे भार उठाईआ। मैं अन्तर अन्तर दिता बतला, मुहब्बत विच दृढ़ाईआ। मेरा लेखा नाल बेपरवाह, जो परदयां विच होए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी देणी इक सलाहीआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल यगे पुरुष, पुरख पुरखोतम दयां जणाईआ। मेरा लहिणा मुका तुरत, लेखा दए मिटाईआ। मैनूं पिछली कहाणी याद विच सुरत, धुर शब्द करे शनवाईआ। मैं वेखणी अकाल मूर्त, जो मुताला करे खलक ख़ुदाईआ। आसा मनसा होवे पूरत, पूरब लहिणा झोली पाईआ। कलयुग अन्त देवे सहूलत, सहिजे दए मिलाईआ। मेरा लहिणा देणा चुकावे मूलत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। मेरा लहिणा नाल हाव गरीव, गहर गम्भीर दयां जणाईआ। जेहड़ा होया अन्त दिलगीर, धीरज रिहा मिटाईआ। मैं ओस दी वण्डी दर्द पीड़, दुखियां दु:ख वण्डाईआ। ओस ने खिच्ची चिट्टे उत्ते लकीर, काली कलम शाहीआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्त अख़ीर, वेला अन्त दए दुहाईआ। तेरी बदल दए तकदीर, तदबीर इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा वेख वखाईआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल नरायण, नारी नर समझ किसे ना आईआ। सो वेला पहुंचया ऐन, वेला वक्त दए गवाहीआ। तूं मालक बण सज्जण सैण, सगला संग निभाईआ। मैं दर ते आया कहिण, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। तेरा भाणा आया सहिण, हुक्मे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा पड़दे विच्चों बाहर कढाहीआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल कपल मुन, याददाशत ना कोए भुलाईआ। मैं उस दे नाल कीता गुण, उस दी माता दिती वड्याईआ। उस दा लेखा लहिणा हुण, दर तेरे मंग मंगाईआ। प्रभू तूं ना जाईं भुल्ल, अभुल्ल तेरी शरनाईआ। तूं पाउणा कीमत मुल, लेखा देणा गुआईआ। तूं मालक सुल्हकुल, शहिनशाह अख्वाईआ। तेरे दर ना जावां रुल, रुलदयां लैणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा दत्तात्रै, त्रैगुण समझ किसे ना आईआ। मेरा रूप उहो है, हवा रूप ना सकी बदलाईआ। जो सतिजुग आया कह, सो कलयुग अन्तिम मंग मंगाईआ। तेरे दर ते गया ढह, चरण कँवल मिली सरनाईआ। कूड़ा वहण मूल ना वहै, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जेहड़ा तेरे
दवारे बहै, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। कोटन वार सृष्टी होई लैअ, तेरा इष्ट ना कोए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल रिखव देव, आपणा रिहा जणाईआ। मैं ओहदी तिन्न दिन कीती सेव, जिस वेले बैठा आसण लाईआ। तूं विचोला अलख अभेव, भेत तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं वसें निहचल धाम निहकेव, सचखण्ड दवारे डेरा लाईआ। तेरी महिमा गाए ना रसना जेहव, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। तूं अमृत रस देणा मेव, मिहनत मेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फुल्ल कहे मेरा हिसाब नाल पृथू, प्रथम दयां जणाईआ। तेरे कोलों केहड़ा खिसकू, भज्जयां राह नज़र कोए ना आईआ। जिस ने मेरे उत्ते आसण ला के वेख्या तेरा इष्टू, इष्ट आपणा दिता समझाईआ। उहनूं समझे ना कोई गृहस्तू, जो जगत नाता गए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा मुकाईआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल मत्स, समुंद सागर देण गवाहीआ। जिस ने तक्कया मेरा अकस, जलवा नूर ख़ुदाईआ। ढाई घंटे मैनूं बन्द कर के विच बकस, उत्ते बैठा चाँईं चाँईंआ। प्रभ तूं केहड़ा बन्दा शख़श, की तैनूं कोई समझाईआ। तेरा हुक्म इक्को सख्त, जो जुग जुग रिहा मनाईआ। हुण वेला आया वक्त, मेरा लहिणा देणा दवाईआ। तूं आयों विच जगत, जागरत जोत करनी रुशनाईआ। नाल रलाए आपणे भगत, भगवन दया कमाईआ। मेरी निक्की जेही मंग फ़कत, फैसला देणा सुणाईआ। तूं मालक फर्श अर्श, अर्शी प्रीतम शहिनशाहीआ। लहिणा मुकादे पिछला कर्ज़, मकरूज कर सफ़ाईआ। आपणा खेल दस्स असचरज, अचरज दए वखाईआ। तेरे कोल सब दी फ़रद, लेखा पिछला लै फुलाईआ। मेरे उत्ते कर तरस, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। तेरे सम्मत दा पहला बरस, बरसी रिहा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फुल्ल कहे मेरा हिसाब नाल कच्छ, कसम खा के दयां जणाईआ। बिन रसना बोलां सच, सच दयां जणाईआ। जिस वेले मन्दिराचल चाड़्हया वट, बिन हथ्थां हथ्थ भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा मुकाईआ। फुल्ल कहे मेरा लहिणा नाल धनंतर, धनी धनाढ दयां जणाईआ। मेरे बिना किसे जड़ी बूटी दा चलया नहीं कोई मंत्र, दारू रोग ना कोए बणाईआ। मैं सवा पहर सड़या उत्ते बसन्तर, अग्नी अग्ग जलाईआ। मैं इक्को वेख्या तेरा रूप निरंतर, निराकार तेरी शरनाईआ। तूं वसें उपर गगन गगनंतर, गहर गम्भीर डेरा लाईआ। तूं बणावणहारा बणतर, घड़न भन्न्हणहारा अख्वाईआ। तेरी सरनी आया अन्तिम, अन्तश्करन रिहा वखाईआ। तूं भगत उधारें सन्तन, क्यों मैनूं करें जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर देणी शरनाईआ।
फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल बावन, राजे बल सेव कमाईआ। जिस ने रख्या विच दामन, परदयां विच छुपाईआ। मैनूं बणाया ज़ामन, विचोलयां वाली वड्याईआ। पूरी मनसा कर के कामन, कर्म दिता जणाईआ। जिस वेले दर ते आया सी ब्राह्मण, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। ओस वेले लग्गा सी मैनूं सांभण, तकीए हेठ दबाईआ। मैनूं याद आया तेरा नामन, इक ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा माण देणा बणाईआ। फुल्ल कहे मेरा रिश्ता नाल मोहणी, मोह ममता गया मिटाईआ। जिस वेले तक्की नूर नुरानी सूरत सोहणी, जलवा इक रुशनाईआ। ओस वेले मेरी इक ग़रीब ने कीती बोहणी, तिन्न दिन दा भुक्खा तोड़ के भेंट चढ़ाईआ। मेरे नैणां आई रोणी, हन्झूआं धार वहाईआ। तेरी आवाज़ आई अनहोणी, मैनूं सहिजे दिता समझाईआ। पुरख अकाल कलयुग अन्तिम जोत प्रगटाउणी, निराकार वेस वटाईआ। जिस ने सब दी पिछली कीती ढाउणी, साचा राह इक वखाईआ। तेरी सुणे हाल पुकार कुरलाउणी, दुखियां दु:ख मिटाईआ। जिस ने आपणे सम्मत दी रुत्त सहाउणी, सोहणयां सोहणे लए बणाईआ। जिस दी भगतां सेव कमाउणी, कमलयां लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल हँस, माणक मोती चोग रिहा चुगाईआ। मैं छड्डे नाते कोट सहँस, सहँसरां दिता तजाईआ। तेरे भगतां दा जाण सच्चा सरबंस, नाता ल्या जुड़ाईआ। आत्म परमात्म तेरी अंस, इक्को नूर होवे रुशनाईआ। लेख लहिणा मुका अन्त, होवे ना कदे जुदाईआ। खोज खोज तैनूं थक्के साध सन्त, साची सतह ना कोए समझाईआ। तूं प्रभू बेअन्त, बेअन्त अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे चुकाईआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल हरी, हरदम ध्यान लगाईआ। जिस ने सब दी आत्म वरी, परमात्म कन्त अख्वाईआ। जिस तों रूह बुत्त रहे डरी, भय विच लोकाईआ। उसदी सोहणी वार थित आई घड़ी, घड़याल रिहा खड़काईआ। जिस दी विद्या भगतां पढ़ी, मूर्खां हथ्थ किसे ना आईआ। जो दो जहानां करे बरी, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। जित्थे मज़्हब रहे ना शरई, शरअ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस दी धार सदा जगत नई, नाम नौका दए चढ़ाईआ। जिस दी बिना अक्खरां तों वही, वाअदा आपणे नाल रखाईआ। सो पावण आया सही, सहिज सुभाओ वेस वटाईआ। फुल्ल कहे मेरा जोड़ा नाल नरसिँघ, बिना नारद वेखण कोए ना पाईआ। जिस दा खेल होया इंज, परदा दयां उठाईआ। जिस वेले भगत भगवान दी बणया बिन्द, प्रहलाद वज्जी वधाईआ। धार वही सागर सिन्ध, गहर गम्भीर दया कमाईआ। फुल्ल कहे ओस वेले मेरी बरखा कीती सुरप्त इन्द, करोड़ तेतीसा नाल रलाईआ। मैनूं प्रगट होई चिन्द, चिन्ता विच दिता सुणाईआ। मैं पत्ती पत्ती हो के गया खिण्ड, पंखड़ीआं नाता गईआं तुड़ाईआ। पुरख
अकाल ने किहा मैं तैनूं अगला दस्सां इक्को पिण्ड, घराना दयां समझाईआ। जित्थे ना कोई ग़मी ना कोई चिन्द, चिन्ता अग्न ना कोए तपाईआ। इक्को दाता गुणी गहिंद, गहर गम्भीर डेरा लाईआ। मालक हो बख्शिंद, रहमत दए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरम भुलेखा दए मिटाईआ। फुल्ल कहे मेरा प्रेम ओसे नाल इक नरायण, जो बच्चयां दए वड्याईआ। जिस दे कोल नाम रसायण, ख़ाकी माटी दए तराईआ। जिस दे प्रेम सागर दा वहण, कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। उह दरस दिखावे ऐन, बिना ख़ुशामद आमद विच नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा झगड़ा देणा चुकाईआ। फुल्ल कहे मेरा नाता नाल राम परस, परस राम दयां जणाईआ। जिस वेले शतरीआं उत्ते खाधा तरस, फुल्ल कहे ओस वेले मैनूं तोड़ के आपणे कन्न दे विच टिकाईआ। मैं लुक्कया रिहा विच सवा बरस, आपणा आप छुपाईआ। इक दिन वक्खी भार सुत्ता उत्ते फर्श, उंगली नाल हलूणा दिता लगाईआ। मैं बाहर आया निधड़क, धरनी उत्ते डिग्ग के दिती हाल दुहाईआ। जे प्रभू तूं मुड़ के आवें परत, मेरा पत्ता पत्ता लैणा तराईआ। मैं तिन्न जुग बैठा रहिणा रख के वरत, मुख नाल ना कुछ छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैनूं आपणा लैणा बणाईआ। फुल्ल कहे जिस वेले राम गया वशिष्ट कोल, गुरू गुरदेव सेव कमाईआ। वशिष्ट ने मेरा रूप वेख के गोल, ओस नूं दिता फड़ाईआ। राम ने पंजां उंगलां विच ल्या तोल, पुठ्ठे तों सिध्धा दिता कराईआ। मैं अग्गों प्या बोल, कूक कूक सुणाईआ। जे राम तेरा राम उपर आवे धौल, किस बिध उसदी सेव कमाईआ। ओस किहा सुण रहीं ना अनभोल, सहिजे दयां जणाईआ। जिस वेले मेरा राम आवे उसदे नाम दे वज्ज जाणे ढोल, डंके दो जहान खड़काईआ। ओन सब दे ख़ाली करने खोल, खोखे देणे बणाईआ। गुरमुख भगत कढ्ढणे निरोल, निरपक्ख देणे वखाईआ। ओस वेले फुल्ला तैनूं कोई ना देवे मधोल, गुरमुख वेखण चाँईं चाँईंआ। मेरा तेरे नाल कौल, इकरारनामा दिता लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फुल्ल कहे मैनूं नौ वार सुंघिआ वेद व्यास, नासिकां ढाई इंच परे हटाईआ। इक दिन मैं ओस नूं पुछया ख़ास, सहिज नाल बुलाईआ। मैनूं इक दे मिलण दी आस, जो टुट्टयां लए जुड़ाईआ। ओस ने भर के पाणी दा इक ग्लिास, सहिजे मैनूं दिता टिकाईआ। जिस वेले तेरा ते मेरा आवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता फेरा पाईआ। भगतां दा होवे साथ, गुरमुखां संग जुड़ाईआ। तैनूं दरस दिखाए साख्यात, विछोड़ा दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल्ल कहे जिस वेले कृष्न दा मेल होया नाल सुदामे, सद्दा मिल्या धुर दरगाहीआ। मैं राह विच जांदयां ब्रह्मण दे लुक गया विच पजामे, गिटे तों
पंज उंगलां उत्ते डेरा लाईआ। मैनूं इक्को तक्कया कृष्न शामे, नज़र अक्ख उठाईआ। मख़ौल नाल किहा उठ गुलदाने, तेरा गुलशन देणा सुहाईआ। मैं होया बहुत हैराने, हैरानी मेरे अंदर आईआ। जिंनां चिर मेरी बेनन्ती ना मानें, आपणा हुक्म वरताईआ। मैं अन्त जाणा ओस निशाने, जिस दा निशाना सारे रहे तकाईआ। मैं मिलणा ओस भगवाने, जो भगतां दए वड्याईआ। कृष्न किहा ओस दे त्रैलोकी चों परे टिकाणे, जित्थे टिक्के ना कोए वखाईआ। उस ने कलयुग अन्तिम पहरने बाणे, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। तेरे उपर होवे मेहरवाने, मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा गया सुणाईआ। फुल्ल कहे जिस वेले मूसा डिग्गा कोहतूर, कर्म कांड दा लेखा रिहा ना राईआ। मैं ओहदे थल्ले आया जरूर, मस्तक मेरे नाल छुहाईआ। मैं तक्कया छोटा जिहा नूर, जो झलक विच रुशनाईआ। सुण अगम्मी तूर, संदेशे रही सुणाईआ। मेरे नाम नूं करना मशहूर, कलमयां विच गाईआ। मैं अन्तिम आवां बण महबूब, मुहब्बत नूर ख़ुदाईआ। फुल्ल किहा मैं ओहदे थल्ले रगड़ के गया झूज, आपणा आप मिटाईआ। मैनूं अगली आई सूझ, परदा दिता उठाईआ। मैं दवारा वेख्या डूँग्घ, जिस दा पैमाना नाप ना कोए बणाईआ। ओस वेले हुक्म मिल्या फुल्ला वेखीं तेरे नाल मिल के कोई भगत ना जावे ऊंघ, सुत्यां लैणा उठाईआ। फेर मैं आपे लवां ढूंड, लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाम दी पावे गूंज, गुंजाइश अवर ना कोए रखाईआ। फुल्ल कहे मेरी याद ईसा नाल पिछली, पिच्छा दए गवाहीआ। जिस वेले मैनूं फड़ के मारया शिबली, सिम्मत दिती बदलाईआ। ओस वेले सत्तां पत्तयां वाली कोल उगी होई सी पिपली, फ़ुट इक्को नज़री आईआ। उस दे अंदर खेल सी विचली, जेहड़ी विच्चों रही जणाईआ। जेहड़ी फाँसी ईसा नूं पाई उत्ते गिच्ची, पिच्छे अगे दिती बंधाईआ। ओस वेले ओस किहा मेरे नालों मेरे पुरख अकाल दी चंगी होणी सिक्खी, जिस ने इक्को करनी पढ़ाईआ। ओस वेले कलम ने शाही नाल धार नहीं लिखी, शब्दी शब्द दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। फुल्ल कहे जिस वेले मुहम्मद ने याद कीता अली, अली मदद कह के गाईआ। ओस वेले मेरी ढाईआं करमां दी लग्गी सी इक पैली, लंमी नौ कर्म अख्वाईआ। उस दे बाहर सी इक गैली, फ़ुट ढाई वण्ड वण्डाईआ। फुल्ल कहे मुहम्मद मैनूं तोड़या मैं पीड़ दर्द सहि लई, दु:ख विच दिती दुहाईआ। इक गल अगम्मी कह लई, इशारा दिता लगाईआ। मुहम्मद किहा फुल्ला सदी चौधवीं मेरी उम्मत आपे वहणी, वैहन्दी धार वगाईआ। तूं वेखीं आपणी नैणी, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। तेरा सज्जण बणना इक्को सैणी, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर लेखा वेख वखाईआ। फुल्ल
कहे मेरा लेखा नाल सतिगुर नानक, तिन्ने देण गवाहीआ। जिस वेले भुक्खे सन्त मिले सी अचानक, ख़ैर ख़ैरीअत दिती वरताईआ। उह वेला सी बड़ा भयानक, बच्चे नूं कहिण शुदाईआ। उन्हां ने नानक नूं दिती अमानत, फुल्ल गुलाब दा भेंट चढ़ाईआ। नानक किहा एह रहे सही सलामत, कलयुग अन्तिम वज्जे वधाईआ। एहनूं मिलणी भगतां दे प्रेम दी नयामत, नेम इक्को नाल रखाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं दी आउणी क्यामत, कलमयां तों लैणे छुडाईआ। मन नहीं करनी बग़ावत, झगड़ा ना करे लोकाईआ। ओस वेले एस ने भगतां दी मेटणी अदावत, भगत दवारे आ के दए सफ़ाईआ। गुरमुखो सदा करनी शराफत, शरईआं तों लए बचाईआ। प्रभ दा नाम भावें हकीकी समझो भावें मारफ़त, महबूब तों होवे ना कदे जुदाईआ। जिस नूं समझे कोए ना आरफ़, अलिफ़ ये ना परदा उठाईआ। नानक किहा निरगुण निरवैर निराकार करे तुआरफ़, सफ़ारश दी लोड़ रहे ना राईआ। ओस वेले किसे नहीं लिखी इबारत, नानक बचन ना कोए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म दा लेख चुकाईआ। फुल कहे जिस वेले अंगद आया देवी दा पुजारी, देवतयां वाला इष्ट मनाईआ। ओस नूं दिसी जोत निरँकारी, जोत ललाट होए रुशनाईआ। ओस वेले इक मालण फुल्ल लई आउँदी सी विच पटारी, खारी सीस उत्ते टिकाईआ। उह सोलां सालां दी कुँवारी, अंगी अंग ना कोए छुहाईआ। उसनूं रमज़ लग्गी अपारी, किसे अंदरों दिता उठाईआ। उसने फड़ के फुल्ल अंगद दी भेंटा दिते चाढ़ी, अंगद नानक दयां चरणां उत्ते टिकाईआ। फुल्ल ने किहा मैं वक्खरी वेखी सब तों यारी, गुर चेले वज्जे वधाईआ। नानक किहा नानक नहीं शब्द दे होणा पुजारी, जोती जोत सीस झुकाईआ। एहदा लेखा लहिणा अगे अगाड़ी, कलयुग अन्तिम नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म आपणा इक समझाईआ। फुल्ल कहे मेरा लेखा नाल गुर दास अमर, अमलां विच जणाईआ। उह जल चुक्कण लग्गयां मैनूं रखदा सी विच कमर, कमरकसे विच टिकाईआ। मैं वेख के ओहदा सबर, प्रभ दे अगे वास्ता दिता पाईआ। तेरा हुक्म बड़ा जबर, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। तूं मालक गहर गवर, तेरी बेपरवाहीआ। तूं वसें उत्ते अम्बर, नूरो नूर रुशनाईआ। सर्ब कला भरतम्बर, घट घट रिहा समाईआ। जे अंगद दा अमर्दास नाल हो जाए सुअम्बर, अमलां दी लोड़ रहे ना राईआ। फुल्ल कहे मैं प्रीती विच हो के मग्न, इक ध्यान ल्या लगाईआ। आत्म परमात्म दा पैंदा वेख्या सगन, अमरू दे घर वज्जी वधाईआ। दीपक जोत लग्गा जगण, होई सच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा हिस्सा देणा वखाईआ। फुल्ल किहा मेरा प्रेम नाल रामदास, जो राम राम ध्याईआ। जो छाबड़ी चुक्कण लग्गा मैनूं सिर उत्ते रखदा सी ख़ास, डेढ इंच विच टिकाईआ। जित्थे सुणदी स्वास दी अवाज़, राज़ अगला
दए जणाईआ। मैं तक्कदा रिहा प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। मैं जोड़ के दोवें हाथ, सीस दिता निवाईआ। ओस किहा तेरा मेला नाल पुरख अबिनाश, कलयुग अन्तिम वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल्ल कहे मैनूं पंज वार गुर अर्जन किहा फुल्ल गुलाब, इशारा गुरमुखां वल कराईआ। जिस वेले इकावन बावन कीता हिसाब, पंज इक ते पंज दो वज्जी वधाईआ। गुरू ग्रन्थ लिखण लग्गा वक्खरी किताब, तोड़ के सतिनाम दी भेंटा दिता कराईआ। नाल दस्सया इक्को पुरख अकाल सब दा बाप, पिता इक अख्वाईआ। जिस दा इक्को चलणा जाप, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। ओस कलयुग अन्तिम आउणा आप, आपणा फेरा पाईआ। भगतां नाल जोड़े तेरा साथ, गुरमुख सज्जण लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल कहे जिस वेले हरि गोबिन्द पहनी मीरी पीरी, पीरां दा पीर नज़री आईआ। मैनूं टंगया विच ज़ंजीरी, दसवें कुण्डे विच फसाईआ। मेरी दूर होई दिलगीरी, ग़मी दिती गवाईआ। ओस हथ्थ लाया मैनूं तकदीरी, पत्ती पत्ती दिती तुड़ाईआ। चरणां नाल छोह के मैनूं मिली उह अमीरी, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा खेल वेख्या फिर कश्मीरी, चशमे उपर आपणा रंग चमकाईआ। फुल्ल कहे मेरा प्रेम नाल हरिराए, हर हिरदे दयां जणाईआ। नहाउण तों पहलों मैनूं चौकी दे पावे हेठ टिकाए, उत्ते आपणा भार रखाईआ। इक दिन मेरे अंदरों निकली हाए हाए, हउका लै के दिता सुणाईआ। ओस ख़ुशी नाल किहा तेरे उत्ते प्रभू दया कमाए, मेहर नज़र नाल तराईआ। तैनूं भगतां नाल रलाए, लोकमात मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा सगला संग बणाईआ। फुल्ल कहे मेरा हरिकृष्न नाल नाता, अठ्ठां तत्तां दयां जणाईआ। जिस वेले हरिकृष्न दर्शन करदा सी पिता माता, माता पिता दी मैनूं भेंट चढ़ाईआ। सब तों वड्डी समझ सुगाता, वक्खरा रंग वखाईआ। इक दिन मैं टेक के अगों माथा, साल सत्तवें मंग मंगाईआ। मैं वेखणा उह बापा, जिस नूं पुरख अकाल कह के सारे गाईआ। ओस ने किहा गुर तेग़ बहादर तेरा बदलणा साका, साखी आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी दए जणाईआ। फुल्ल कहे मेरा गुर तेग़ बहादर नाल जोड़, नाता धुर दा नज़री आईआ। जिस वेले दिल्ली नूं जाण लग्गयां गोबिन्द नूं दिता सी मोड़, इक्को फुल्ल हथ्थ फड़ाईआ। गोबिन्द मैं नहीं तेरा पिता होर, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। ओस दा बच्चा कौर, शहिज़ादा शहिनशाह अख्वाईआ। मैं सेवा करन आया बतौर, पल्लू रिहा छुडाईआ। फुल्ल कहे मेरी गोबिन्द हथ्थ दे के डोर, तन्द तार दिती जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेद अभेदा दए
खुल्हाईआ। फुल्ल कहे मेरा गोबिन्द नाल प्रेम, प्रेमीआं दयां समझाईआ। दुष्ट दमन वाला नेम, गोदावरी वज्जे वधाईआ। सब नूं आया कहिण, घर घर रिहा सुणाईआ। जिस वेले माधो दास दे दवारे कटी रैण, रेण मस्तक धूढ़ी दिती छुहाईआ। मैनूं हथ्थीं आया लैण, पत्त डाली वण्ड वण्डाईआ। मेरे नीर छलकया नैण, नेत्रां दिता वहाईआ। मैनूं मूल ना आया चैन, चारों कुंट ल्या कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे हुक्म विच फिराईआ। फुल्ल कहे गोबिन्द तोड़या नाल हथ्थ, हथेली उत्ते टिकाईआ। मैं अगों किहा हस्स, तेरी बेपरवाहीआ। कोई मार्ग सच्चा दस्स, आपणे नाल मिलाईआ। ओस गुरमुखां वल कर के अक्ख, इशारा दिता जणाईआ। इक्को ढईआ रख हठ्ठ, फेर मिले वड्याईआ। जिस तर्हां मेरा ते मेरे पुरख अकाल दा होणा इक्ट्ठ, एसे तर्हां तैनूं भगतां नाल जुड़ाईआ। सच दवारा खोल्हणा हट्ट, नाम भण्डारा देणा वरताईआ। हुण मैनूं वेख्या गोदावरी तट, फेर भगतां दे हथ्थ विच सोभा पाईआ। जित्थे होणी इक्को मत, इक्को इक पढ़ाईआ। भगत वेखण हक, हुक्म शहिनशाहीआ। जे कोई ज़रा वी पै गया शक, शकायत दिती सुणाईआ। मैं दवारयों देवां धक्क, एहो बेपरवाहीआ। फुल रगड़ के आपणा मथ्थ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। फुल्ल कहे मैं लै के वड्डा हौका, हा दिती सुणाईआ। किस वेले आवे गोबिन्द तेरा मौका, मुकम्मल दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं इक्को ढईए दा ला लैण दे ढौंका, फिर डंका ज़ाहर दयां खड़काईआ। मैनूं वी भगतां नूं प्रभ दे नाल मिलाउण दा शौका, आशा सब दी पूर कराईआ। मैं गुरमुखां सच चलावां रोौंसा, घर घर फेरा पाईआ। झगड़ा मुकावां मैं हउँ का, सति ब्रह्म दयां जणाईआ। भेव खुलावां अगम्मी नाउँ का, पतिपरेश्वर दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। फुल्ल कहे तेरा केहड़ा वेला होवे सुहावणा, सच दे समझाईआ। गोबिन्द किहा जिस वेले भगत भगवान इक्को ढोला गावणा, तेरा मेरा रहिण ना पाईआ। ओस वेले मैं शब्दी धार आवणा, जोत जोत विच समाईआ। भगत दवारा इक बणावणा, शिवदवाला मठ्ठ तजाईआ। दोहां दा पकड़ना दामना, दामनगीर अख्वाईआ। सब दी पूरी करां कामना, करमां तों लवां बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दए चुकाईआ। फुल्ल कहे मैनूं इक्को दस्स दे अन्त अख़ीर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। तूं दिसें धुर दा पीर, पैगम्बर धुर दरगाहीआ। गोबिन्द किहा जिस वेले सम्मत शहिनशाही दी होणी तामीर, लोकमात जड़्ह लगाईआ। ओस वेले भगत भगवान पातशाह ते बणे वज़ीर, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फुल्ल कहे अज्ज उह आ गया वेला, वेहला हो के दयां सुणाईआ। इक्को रंग नज़री
आए गुरू चेला, चेला गुरू विच समाईआ। पिछला तूं वी जो कुछ लैणा लै, देंदयां तोट रहे ना राईआ। सच्चयां भगतां दी गोदी विच बह लै, जो नाभी नाल रहे छुहाईआ। जे होर वी कुछ कहिणा ई ते कह लै, समां तेरी वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया कमाईआ। फुल्ल कहे मैं देण आया शहादत, सदीआं दे पिच्छो फेरा पाईआ। जन भगतो सिख लओ इक अबादत, इक्को नाम ध्याईआ। तुहाडी जिस ने दिती ज़मानत, अन्तिम ओहो लए छुडाईआ। तुहाडे विछोड़े दी रहे ना कोई अलामत, इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब कुछ वेख वखाईआ। फुल्ल कहे मैं तेरयां भगतां दी बैठा विच गोदी, अंदर बाहर वेख वखाईआ। जिन्हां नूं तेरे मिलण दी आई सोझी, अंदरे अंदर रहे गाईआ। उहनां नूं इक्को रूप नज़री आया वेदी सोढी, वण्डण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। फुल्ल कहे मैं बन्द सां विच डोडी, आपणा आप छुपाईआ। अज्ज गुरमुख मिल गए मौजी, जो हथ्थां उत्ते रहे नचाईआ। जिन्हां दे विच्चों अध्धयां विच्चों अद्धे फ़ौजी, फ़ौजां दा मालक वेख ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दी आत्म एसे जोगी, जोगी बण के बैठे डेरा लाईआ। अगे चिन्त रहे ना सोगी, साचा सगन रहे मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झोली सब दी फोल फुलाईआ। फुल्ल कहे जन भगतो मैनूं फड़ लओ सज्जे हथ्थ, उच्ची बांह देणी वखाईआ। तुहाडी पत लए रख, दर आया धुर दा माहीआ। तुसां मेरा करना पक्ख, मैं तुहाडी दयां गवाहीआ। प्रेम प्यार मुहब्बत अंदर जाणा रच, रोम रोम ख़ुशी मनाईआ। देही माटी समझो कच्च, कंचन गढ़्ह लैणा सुहाईआ। ओह रल मिल के दर्शन करीए रज्ज, रुची आपणी लैणी बदलाईआ। भावें ताअने देवे जग, प्रभ दे नालों ना होवे जुदाईआ। तुसीं पैंडा मुकाया घरां तों भज्ज भज्ज, मैं दूर दुराडा आया नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत आपणी रिहा कमाईआ। फुल्ल कहे मैनूं लै लओ हथ्थ खब्बे, बदली बदले विच्चों चुकाईआ। एथे ओथे तुहाडे नाल होणे नहीं दग़े, जगत फ़रेब ना कोए बणाईआ। जन भगतो तुसां प्रभ दे बहणा अग्गे, अग्गे पिच्छे पहरेदार होए सहाईआ। राह विच वेख्यो किस तर्हां विष्न ब्रह्मा शिव फिरदे भज्जे, थाउँ थाँईं सीस निवाईआ। एह मेरे निक्के निक्के अड्डे, जो अड्डीआं नाल गोडे देणे रगड़ाईआ। भावें तुसीं घर विच वाहुन्दे गड्डे, तुहानूं शब्द बबाणे देणा चढ़ाईआ। फुल्ल कहे साडे नाते हो गए पक्के, दोवें हथ्थ देण दुहाईआ। सब ने प्रेम नाल बद्धे, बन्दना बेपरवाहीआ। झुक जाओ सिध्धे अगे, सीस इके नूं निवाईआ। तुहाडे साफ़ हो गए अगे, प्रभ ने करी सफ़ाईआ। जन भगतो अगले साल वेख्यो मज़े, मिजाज नाल चलो चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल सब तों अगे वधे, बिन कदमां कदम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, खेल अगली अगे दए वरताईआ। फुल्ल कहे मैं गुरमुख वेखे उठे, पैरां भार नज़री आईआ। जिन्हां दे उत्ते मालक तुट्ठे, मेहर नज़र उठाईआ। मैं वेख्या कोई सुत्ता रह ना जावे किसे गुठ्ठे, लुकयां लवां जगाईआ। जे कोई घरदयां नाल हो के आया ग़ुस्से, उहनूं लवां मनाईआ। श्री भगवान कहे जे कोई मैनूं पुच्छे, मैं भगत दवारे अंदर भगत दयां वखाईआ। जिन्हां दे फुल्ल नाल बण गए गुच्छे, हथ्थ हथ्थ नाल जुड़ाईआ। तुहाडे बूटे कदे ना सुक्के, गोबिन्द पाणी रिहा लगाईआ। तुहाडा मालक शेर अगम्मी बुक्के, गुरमुखो आपणी बुक्कल दयो खुल्हाईआ। तुसीं हुण मातलोक रहिणा नहीं सुत्ते, सुगंध खा के तुहानूं लवां जगाईआ। बिना दीन दयाल प्रेमी प्यारयां कोई ना पुच्छे, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। तुसीं बज्झ जाओ इके मुठ्ठे, दीन मज़्हब ज़ात पात लेखा दयो चुकाईआ। ऊँच नीच सारे बण जाओ सुच्चे, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता तुहाडे नाल रखाईआ। फुल कहे मैं जन भगत वेखां खलोते, सोहणे सुहञ्जणे नज़री आईआ। जेहड़े पुरख अकाल दे पोते, गोबिन्द पुत्तर गया बणाईआ। पंजां नालों हुण बण गए चोखे, सोहणी वज्जी वधाईआ। इक्को गाउण नाम सलोके, सोहँ ढोला रहे सुणाईआ। भथ्थे तीर दे गए मौके, शब्दी हुक्म सच लड़ाईआ। गुरमुखो तुहानूं फड़ने पैण ना सोटे, पुरख अकाल दया कमाईआ। कलयुग भँवर ना खायो गोते, फड़ के बाहों पार लँघाईआ। रखणे पैण मूल ना रोज़े, बरतां विच ना भुक्ख रखाईआ। तुहाडे पिछले दिन लँघ गए औखे, अगे समां दए बदलाईआ। तुहाडी सोच आपे सोचे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हक हकीकत रिहा दृढ़ाईआ। फुल्ल कहे जन भगतो मैनूं याद आया तुहाडा पिछला रिश्ता, रिश्तेदारी दए जुड़ाईआ। जिस वेले मुहम्मद कोल कोई संदेसा लै के आया सी फ़रिश्ता, आहिस्ता आहिस्ता हदायत दिती सुणाईआ। मैनूं मुहम्मद ने तक्कया ख़ुदानख़ासता, इक्को पलक उत्तों उठाईआ। मैं कुछ आ के बेनन्ती कीती दरख़ासता, आपणी बेनन्ती दिती समझाईआ। मेरा सूफ़ीआं नाल होवे वास्ता, बाकी मुर्शदां तों पैंडा ल्या मुकाईआ। मुहम्मद किहा उस दी करनी नहीं किसे शनाख़ता, अमामां दा अमाम फेरा पाईआ। जिस ने सिध्धा भगतां नाल करना वास्ता, वास्तव आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा वखाईआ। फुल्ल कहे जन भगतो साडी सांझी हो गई यद्द, इक्को मिली वड्याईआ। दीन दुनी दी छड्ड दयो हद्द, पैंडा लओ मुकाईआ। सारे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दे जैकारे गाओ गज्ज, ग़ज़ल इक्को ढोला गाईआ। फुल्ल कहे सब नूं वड्डी ख़ुशी होई अज्ज, सम्मत शहिनशाही ख़ुशी मनाईआ। अगे होणा नहीं कदे अलग, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। जे याद करो ते आप दर्शन दए तुहानूं उपर शाहरग, जगत दुआर दा लेखा दए
मुकाईआ। वेख्यो हँस ना बणयो कग्ग, बुद्धी काग वांग कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। जन भगत कहिण असीं प्रभ तों सुणनी इक अरदास, जो सब नूं पार लँघाईआ। जिस वेले सद्दीए उसे वेले आवे पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। रातीं सुत्यां दे सरहाणयो पी जाए पाणी दा ग्लास, आपणे आउण दी निशानी दए वखाईआ। आत्म सेजा सुत्ता रहे सारी रात, सुखआसण डेरा लाईआ। जाण लग्गा जे प्रेम विच दस्स जाए आपणी इक निक्की जेही बात, बातन परदा इक उठाईआ। सच प्रेम दी दे के जाए इक सुगात, सुगंधी अंदर इक भराईआ। फेर पक्का रिश्ता समझयो नाल फुल्ल गुलाब, बेआब ना कोए तड़फाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच महिराब दए समझाईआ। फुल्ल कहे जन भगतो जाओ बहि, ख़ुशीआं नाल आसण लाईआ। तुहाडे अंदर इक्को दी लै, लायक बच्चे लए बणाईआ। जो मंगो सोई दए, देवणहार अख्वाईआ। जो चरण कँवलां ढहे, फड़ बाहों गले लगाईआ। तुहाडा भगत दवारा वसदा रहे, जुग चार चार वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा बणाईआ। जन भगतो तुहाडा सचखण्ड दवार, थिर घर आसण इक वखाईआ। जित्थे शब्द दी गुंजार, नाम दी वज्जे वधाईआ। जोत दा उज्यार, नूर नूर रुशनाईआ। सदा चलदा रहे विहार, विवहारी दए वड्याईआ। भरया रहे भण्डार, अतोट अतुट्ट रखाईआ। सृष्टी ने होणा ख़ुआर, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। जे तुसां परम पुरख़ ते रख्या एतबार, जित्थे होवो ओथे होवां सहाईआ। तुहाडा इन्हां अंकड़यां विच करां शुमार, दुलैंकड़यां विच जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण वड्याईआ। जन भगत कहिण असां प्रभ की करनी तेरी भगती, अक्खीं मीट ध्यान ना कोए लगाईआ। असां तैनूं मिलणा शरती, सिध्धा नाता तेरे नाल रखाईआ। तूं मालक धुर दा अर्शी, प्रीतम बेपरवाहीआ। सानूं कोई नहीं लग्गदी छब्बी पोह दी सर्दी, सिर दर्द ना कोए जणाईआ। तूं साडी आपणे नाल जोड़ मर्ज़ी, मर्ज़ी जगत वाली देणी गवाईआ। जे तूं नर नरायण सच्चा हरिजी, हिरदे अंदर डेरा लाईआ। जन भगत कहिण अज्ज तों साडी आत्मा तैनूं वरदी, दूजा ख़सम ना कोए हंढाहीआ। सोभावन्त होवे तेरे घर दी, दोहागण रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेला आपणा लैणा मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडे कमलापति, पत पतवन्ते बेपरवाहीआ। क्यों बहुते साथों जुड़ाउँदा हथ्थ, सीस चरणां नाल रगड़ाईआ। अंदरों खोल्ह दे अक्ख, अठ्ठे पहर तेरा दर्शन पाईआ। असीं कदी नहीं कहिणी बस्स, भावें भर भर के उत्तों दी दे रुढ़ाईआ। जे तूं साडा गावें जस, श्री भगवान सेव कमाईआ। फेर ख़ुशीआं नाल जाईए हस्स, मुस्कराहट बुल्लां वाली रखाईआ। श्री भगवान किहा मैं तुहाडे
कोल जावां वस, डेरा नेड़े हो लगाईआ। तुसां कीता प्रेम दा इक्ट्ठ, इक्ट्ठयां दिता सुणाईआ। हुण मैं किधर जावां नठ्ठ, चारे रस्ते बन्द नज़री आईआ। तुहाडे प्रेम अंदर जावां ढठ्ठ, आपणा आप तुहाडी भेंट चढ़ाईआ। जन भगतो कदे ना समझयो वक्ख, वक्खरा डेरा ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता देवणहार गुसाँईंआ। जन भगतो वेखो भूमिका अस्थान, अस्थिल रिहा वखाईआ। जित्थे बणया भगतां दा मकान, बेमुकाम आसण लाईआ। एथे बाल्मीक दा क्याम, सुन्न समाधी विच समाईआ। हरि गोबिन्द दा एहसान, तुहाडे सिर चढ़ाईआ। नानक दा निशान, झण्डा रिहा लहराईआ। कृष्न दा पैग़ाम, बंसरी नाम सुणाईआ। मुहम्मद दा अमाम, निरगुण फेरा पाईआ। जिसनूं सजदा करदे सलाम, सही सलामत आपणा खेल वखाईआ। रैण कहे मेरी बेनन्ती प्रभू भगतां नूं कर लैण दे आराम, बिसराम चरणां विच रखाईआ। भगतां नूं फ़िकर पै गया सानूं हो ना जाए जुकाम, हथ्थ मथ्थे उत्ते घसाईआ। थोड़े कहिण सौं के हो ना जाईए बदनाम, अंदरे अंदर देण दुहाईआ। दस वीह कहिण असां सवेरे करना काम, साडी करे ना कोए रिहाईआ। तरेंठ कहिण ऐवें विच फसे आण, बिना सुत्यां रात गवाईआ। रैण कहे मैं भिन्नड़ी सब नूं देवां माण, जो चल आए सरनाईआ। एह बख्शणहार भगवान, भगतां दा संग निभाईआ। सब नूं देवे इक्को जिहा दान, जो भगत दवारे दे अंदर बह के पिओ दादे दी याद लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। रैण कहे मैं बेशक भिन्नी, भिन्नड़ी नज़री आईआ। कईं घड़ीआं वल्ल वेंहदे बीत गई किन्नी, कवण घड़याल रिहा खड़काईआ। जिस दी रहमत जाए ना गिणी, गिणतीआं विच गणत ना कोए गिणाईआ। जन भगतो तुहानूं दात देणी इंनी, जो अन्न्हयां तों सुजाखे दए बणाईआ। तुहाडे अंदर धार प्रेम रखणी निम्म्ही, निम्म्हा निम्म्हा रंग चमकाईआ। एह कोई साधू फ़कीर नहीं डिंभी, डंभ जगत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा हो सहाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं भगतां दी बणां सकी, सख़ी प्रभ दी नज़री आईआ। बात करां हकी, हकीकत दयां दृढ़ाईआ। जिन्हां तेरे विछोड़े विच पिच्छे जुग चौकड़ी कटी, अगे ना कोए जुदाईआ। आपणे नाम दी पढ़ा के घल्लणा पट्टी, ढोला इक सुणाईआ। रंग चढ़ाउणा इक्को री, रतन अमोलक हीरे लैणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वेखीं आपणी वेले अख़ीर होए सहाईआ। फुल्ल कहे जन भगतो दोहां दा मिल के बणया गुलदस्ता, गुलदान सतिगुर नज़री आईआ। नाम ख़ुमारी विच करे मस्ता, मस्ती इक्को इक रखाईआ। तुहानूं बन्न्हणा पए कोई ना बस्ता, इक्को अक्खर दिता पढ़ाईआ। इस तों होर नाम नहीं कोई सस्ता, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। तुहाडा हाल होवे ना ख़सता, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को
रिश्ता, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां पैज रखदा, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। भिन्नड़ी रैण कहे प्रभ मेरी मन्नी पूरी करीं मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। प्रेमीआं भगतां सौण दे निशंग, सुत्तयां दे अंदर प्रेम देणा टिकाईआ। तेरे कोल अनोखा ढंग, तरीका देणा समझाईआ। अन्त अख़ीर इक्की वार गा लैण दे तेरा छन्द, सोहला सिफ्तां विच वड्याईआ। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्धन दे तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सूरे सरबंग सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतो भिन्नड़ी रैण कहे एहनां दे दे छुट्टी, छुटकारा दे कराईआ। वेखो कोई ना वड़ जायो त्रिकुटी, सुखमन टेडी बंक विच फेरा कोए ना पाईआ। ईड़ा पिंगल दी हट्टी गई लुट्टी, ख़ाली देण दुहाईआ। तुहानूं चाड़्हया चोटी उच्ची, मंज़ल दिती मुकाईआ। जे आत्मा कर लओ सुच्ची, फिर परमात्मा दी ना होए जुदाईआ। तुहाडी सोंहदी रहे रुत्ती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। तुहाडी हुण पैंडयां विच घसण नहीं देणी जुत्ती, रविदास चमारा दए गवाहीआ। तुहाडी मैंढी रहिण नहीं देणी खुथ्थी, कन्त सुहागी दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुरत सवाणी उठाए सुत्ती, आलस निंद्रा दए गवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दात देवे रुक्खी रुक्खी, पड़दे विच परदा रिहा वखाईआ।