पुस्तकालयभाग १९

२७ पोह शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे ना करयो जलदी, मन वासना ना कोए भटकाईआ। जन भगतो तुहाडी बाकी रैहन्दी कल्ह दी, निहकर्मी कर्म रिहा कमाईआ। कोई खेल नहीं कपट छल दी, अछल छलधारी दया कमाईआ। तुसां अजे कुशती वेखणी ओस मल्ल दी, जो मालक धुर दरगाहीआ। जिस दी धार अगम्मी चलदी, चार जुग वड्याईआ। जो खेल जाणे जल थल दी, लख चुरासी रिहा समाईआ। जिस कीमत पाउणी आपणे फुल्ल दी, कंडा धुर दा हथ्थ उठाईआ। जगत संख्या मुक्कणी कूड़े धन दी, नव सत्त लेख चुकाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं अगले पल दी, घड़ी वण्ड ना कोए समझाईआ। जोत अकालण इक्को बण के मालण प्रेम सुगंधी फुल्ल घल्लदी, पत्त टहणी नाल महकाईआ। गुरमुखो वेदां पुराणां शास्त्रां विच्चों समझ नहीं आई इक गल्ल दी, रमज़ हक ना कोए लगाईआ। जोबन जवानी सब दी ढलदी, थिर रहिण कोए ना पाईआ। हुक्में अंदर अग्नी वेखो बलदी, तत्तां दए जलाईआ। प्रभ दे अगे पेश ना किसे दी चलदी, सिर सके ना कोए उठाईआ। भावी किसे तों नहीं टल्दी, भाणे विच लोकाईआ। किसे ने ताकत नहीं समझी प्रभ दे बल दी, बलधारी बल बावन छल वखाईआ।

हुण खेल नहीं किसे तन दी, शब्दी डंक सुणाईआ। जिसनूं जनणी कोई ना जणदी, सीर मुख ना कोए लगाईआ। जिस दी आवाज़ नहीं कोई कन्न दी, रसना ना राग अल्हाईआ। जिस दी दौलत नहीं माया धन दी, टकयां टकसाल ना कोए बणाईआ। जिस दी रोशनी नहीं किसे चन्द दी, सूर्या रूप ना कोए वटाईआ। जिहदी नज़र नहीं नेत्र अन्न्ह दी, दूर नेड़ा वेख वखाईआ। जिस दी समझ नहीं किसे मन दी, बुद्धी नाल लड़ाईआ। उह दात देवे जन भगतां इक्को भल दी, भाल भाल के जोड़ जुड़ाईआ। खेड मुकावे कूड़ी झल्ल दी, झलक आपणी दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे ना करो छेती, छत्ती जुग नानक थोड़े गया जणाईआ। प्रभू आदि अन्त दा भेती, भेव पड़दे दए उठाईआ। जुग चौकड़ी तुसीं मेरे नाल करदे रहे नेकी, वड्डउँ निक्के रूप बणाईआ। जगत वलों बणदे रहे बिबेकी, वासना कूड़ बाहर कढाहीआ। चरण कँवल रखदे रहे टेकी, धूढ़ी मस्तक टिक्के नाल छुहाईआ। रूप धरदे रहे बेटा बेटी, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जगत मुहाणे बणदे रहे खेवट खेटी, मार्ग भगत भगवान लगाईआ। वेख्यो कोई चरणीं ना झुकिओ वेखा वेखी, ठग्गां दी लोड़ रही ना राईआ। जिस ने जुग चौकड़ी वेखी, उह परखणहारा धुर दरगाहीआ। जिस ने नानक दे मोढ्ढयां उत्ते धरा के खेसी, जंगलां विच दिता भवाईआ। उह जगत वास्ते परदेसी, तुहाडे अंदर दा मालक नज़री आईआ। श्री भगवान भगतां कारन आपणे शब्द दी करे शेख़ी, शाख़ आपणी इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान इक अख्वाईआ। सतिगुर शब्द कहे ना बणयो काहले, कालख अंदरों देणी गवाईआ। माण विच ना समझयो असीं भगत हो गए बाहले, बिन किरपा चरण कँवल कोए ना आईआ। चार जुग तुहाडे सब ने दिंदयां रहिणा हवाले, मैं नवें शास्त्र जाणा बणाईआ। बिन हथ्थां तों वजदे रहिणे ताले, धार इक्को इक बंधाईआ। तुसीं हो गए प्रभू दे हवाले, तुहाडी हवालात देणी कटाईआ। तुसीं कृष्न नाल खेडण वाले नहीं गवाले, गऊआं दी सेव कमाईआ। तुसीं प्रभू दे सच्चे बाले, तुहाडा पिता इक्को नज़री आईआ। तुहानूं शब्द गोदी विच पाले, अमृत धुर दा जाम प्याईआ। तुहाडे पिच्छे घालणा घाले, पंज तत अंदर आपणा रूप छुपाईआ। तुसीं हुण समझदे नहीं प्रभू दे केहड़े वक्खरे चाले, चलाकी नाल सब नूं रिहा भुलाईआ। मैनूं दिसदा तुसीं बह गए मेरे दवाले, दाअवेदार अख्वाईआ। हुण तदबीर नाल तुहाडे उत्तों तुहाडी तकदीर टाले, टालमटोल ना कोए जणाईआ। परख परख के वेख वेख के पेख पेख के वरनां बरनां चुरासी विच्चों थोड़े उठाले, अक्ख अक्ख नाल मिलाईआ। तुहाडे हल्ल करे स्वाले, स्वाल आपणा दए सुणाईआ। अगे चलणा तुहाडे नाले, नालायक रहिण कोए ना पाईआ। एथे ओथे करे प्रितपाले, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे ना अंदरों होवो कूड़े, कूड़ी क्रिया देणी तजाईआ। तुहाडे रंग वेखणे गूढ़्हे, गोबिन्द आपणे रंग रंगाईआ। नाम वजा के साची तूरे, तुरत परदा दए खुल्हाईआ। चार जुग तुहानूं करे मशहूरे, ढोले धुर दे नाल वड्याईआ। तुसीं ओस घर दे बणे मज़दूरे, जिथ्थों नाम भण्डारा मिले चाँईं चाँईंआ। तुहाडा साहिब तुहानूं कबूले, मालक गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दयावान दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे अंदर कोई ना करयो घुस घुस, मन घममान ना कोए बणाईआ। दर ते आ के बहिओ ना रुस्स रुस्स, रुस्से रिहा मनाईआ। ओस तों बहुता नहीं ते थोड़ा लै के जायो कुछ कुछ, जिस दी कच्छप दए गवाहीआ। हँकारी जायो झुक झुक, विकारी रूप ना कोए वखाईआ। इक्को सिख के जायो आपणे नाम दी तुक, जो तुख्म तासीर दए बदलाईआ। जगत वासना उत्ते जायो थुक्क, कूड़ी क्रिया देणी तजाईआ। तुहाडे लैण दा वेला आया ढुक्क, देवणहार देवे बेपरवाहीआ। कोई परदा रहिणा नहीं लुक, सब दा काया चोला देणा बदलाईआ। जे नहीं बणे हुण बण जाओ उस प्रभू दे पुत्त, जो पत्तन इक्को दए वखाईआ। वेख्यो बिना प्रेम दे ख़ाली रहिण ना देवे काया बुत्त, पंज तत कम्म किसे ना आईआ। एहो जही ओ भगतो कदी नहीं मिली किसे नूं लुट्ट, बिना भगती भगतो दात ना किसे वरताईआ। कोई ना जाणे क्यों प्या तुठ्ठ, तुटयां रिहा जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर अक्ख खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे ऐवें ना करयो हूं हूं, होके नाल सुणाईआ। जिंनां चिर मैं विच ना मिले तूं तूं, मैं तूं विच समाईआ। तुहाडा ख़ुशी ना होवे लूं लूं, घर वज्जे ना सच वधाईआ। ओनां चिर प्रभ दे दवारे दी कदे ना भुल्लयो जूह, अगे पिच्छे कदम ना कोए टिकाईआ। जे मथ्थे टेकणे ते कोटन कोटि बाहर वेख्यो गुरू, घर घर बैठे डेरे लाईआ। जे आत्म हो के परमात्म नाल जाओ छूह, फिर शर्म हया रहे ना राईआ। आपणे घर दी तुहानूं आपे दस्स दए सूह, इशारे नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी कार कमाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभू कुछ मैनूं दे सलाह, लोकमात सति जणाईआ। मैं वेखणा सब दे अंदर उह राह, जो अन्धेरे विच बैठे आपणा आप छुपाईआ। जो चोरां वांग दाअ रहे ला, ठग्गां वाला रूप वटाईआ। की तैनूं पता नहीं दस माह तपणा पए अग्नी कुक्ख माँ, सके ना कोए बचाईआ। मतलब वास्ते कोई ना करयो हां, बेग़रज़ देणे बणाईआ। कच्ची यारी लाउण दा मैनूं कदी नहीं आया चाअ, झूठा नाता ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा हुक्म वरताईआ। शब्द गुरू कहे मैं फिरदा सदा अनभोल, जीवां नाल चोरी चोरी खेल खिलाईआ। जुगां पिच्छों आवां उत्ते धौल, धरनी उत्ते फेरा पाईआ। लख चुरासी देवां मधोल,

ख़ाक विच मिलाईआ। भगतां वसां कोल, नेरन नेर नज़री आईआ। जेहड़े मेरे नाल मारन आवण रोल, जुग चौकड़ी देवां सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। शब्द गुरू कहे मैं वेखण आया मर्द स्त्री, सारे खोज खुजाईआ। कदे मैनूं कैहिंदे सी जगत दा मुशतरी, मिशन ना सके समझाईआ। हुण मैं करन आया मुख़बरी, होका रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा जणाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभू मेरी अज्ज तक्क कीती नहीं किसे पहिचाण, जगत नेत्र नज़र कोए ना आईआ। ऐवें तैनूं मन्नदे रहे भगवान, तूं साख्यात नज़र किसे ना आईआ। हुक्म नाम तेरा संदेसा देंदे रहे महान, काग़ज़ां उत्ते वड्याईआ। सच दस्स नौ सौ चुरानवे चौकड़ी कदी आया विच मैदान, सूरबीर हो के फेरा पाईआ। ऐवें टिल्लयां पर्बतां उत्ते धरन तेरा ध्यान, मूर्ती बणा के तैनूं शरमिंदा रहे कराईआ। उंगलीआं नाल तेरा साज वजा के रसना नाल गाउँदे गान, साहमणे हो के दरस कोए ना पाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरा करदे रहे ब्यान, रसना जेहवा ढोलयां विच गाईआ। तेरा दस्सदे रहे नाम, किसे नज़र ना आया अमाम, जोती जलवा कर रुशनाईआ। सुण सुण तेरा पैग़ाम, बगल कुरान विच टिकाईआ। जिंनां चिर प्यावें ना इक्को जाम, जामन हो के लएं छुडाईआ। ओन्हां चिर झगड़े नहीं मुक्कणे तमाम, तम्हां तों लै छुडाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभू तूं अगे सचखण्ड करदा रिहों आराम, हुक्म नाल पैगम्बर गुरू बणाईआ। किसे नूं बणा दिता गोपीआं वाला काहन, किसे नूं बणा के सीता ते राम, जंगलां विच भवाईआ। छोटा छोटा कर के एहसान, हस्तीआं कोट दितीआं बदलाईआ। पीर पैगम्बर कर के ग़ुलाम, बरदे दिते वखाईआ। आपणा दस्सया नहीं किसे नूं सच मकान, धाम आपणा ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर हुक्म इक मनाईआ। शब्द गुरू कहे सुण मेरे भगवन्त, तेरी बेपरवाहीआ। मैं तेरा किसे कोलों सुणना नहीं मंत, रसना वाली गल्ल मोहे ना भाईआ। जे कदी नहीं मिल्या हुण वेख्या अन्त, अन्तर ध्यान लगाईआ। प्रभू तेरे एह दरवेश नहीं सन्त, एह हमेशी नज़री आईआ। जिन्हां दे चरणां हेठां रुलदा जन्नत, बहिश्त रिहा कुरलाईआ। इन्हां दा लेखा की जाणे ब्रह्मा पंडत, जो वेदां दी करे पढ़ाईआ। तेई अवतार तेरा कोई समझ ना सके सम्मत, सच दा हाल ना कोए दृढ़ाईआ। जे किसे नूं इशारा दिता ते उहनूं बोलण दी नहीं दिती हिम्मत, भविख्त विच ना कोए दृढ़ाईआ। ना कोई सिफ्ती बणया ना कोई बणया निन्दक, दोहां उत्ते परदा दिता पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी करदे गए मिन्नत, सीस कदमां उत्ते टिकाईआ। दीनां मज़्हबां दी पा के चिन्नत, हुक्में विच भवाईआ। किसे नूं दस्सया काअबे वाली सिम्मत, किसे नाल कर के इल्लत, किसे नूं दे के तन खताबी खिल्लत, किसे नाल अंदरों कर के मिलत,

किसे नूं दे के जगत दी ज़िल्लत, आप आपणा बैठा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी सच दी कार कमाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभू मैं नहीं सुणने तेरे पोथीआं वाले छन्द, जो शंकयां विच नज़री आईआ। मैं तेरे ताज नूं तेरे उत्ते देणा टंग, राज दी लोड़ रही ना राईआ। जो कुछ सो तेरयां भगतां देणा वण्ड, बण के बेपरवाहीआ। एस तों अगे रहिण नहीं देणा भेख पखण्ड, कूड़ी क्रिया देणी कढाहीआ। भगतो तुसीं ना होयो हैरान ते दंग, एह दंगा जगत नूं रिहा वखाईआ। तुसीं ते मेरे लाडले चन्द, ख़ुशी नाल दयां चमकाईआ। जे कितों नहीं मिल्या अज्ज देणा उह अनन्द, अनन्द आत्मा विच रखाईआ। तुसीं नहीं जाणदे तुहाडे प्रेम वाले रंग, एह डण्डा रिहा प्रगटाईआ। जिस ने तुहाडी सेवा करनी पिच्छे हो के कंड, कंडयां विच्चों बाहर कढाहीआ। हुण की समझोगे प्रभू कि मलंग, कि लंगड़ा लूल्हा फेरा पाईआ। किधरे समझ ना ल्यो एहनूं हो गया अधरंग, लत्त बांह हिले ना राईआ। हुण मैं वसां तुहाडे संग, सगला संग निभाईआ। अज्ज दी रैण सब हुक्म घल देणे बेरंग, मोहर आपणी ना कोए वखाईआ। कुछ लहिणा देणा ओस सूरे सरबंग, जिस सीस ताज दिता टिकाईआ। अज्ज गोबिन्द दी वण्ड, गुरमुखां झोली पाईआ। जन भगतो गा लओ अगे बापू दा छन्द, बख्शंद मलंग बण के सेव कमाईआ। शब्द गुरू कहे बापू किते हो ते नहीं गया बुढ्ढा, बुढापा दए वखाईआ। कोटन कोटि जुगां पिच्छो चलदा चलदा हो ते नहीं गया डुड्डा, चरण पैर ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरीआं सिफ्तां दा बन्न्हदे गए गुड्डा, सिफ्तां विच सालाहीआ। तूं बेपरवाह सब तों भेत रख्या गुज्झा, गुंझल विच सर्ब फसाईआ। बेपरवाह तूं किसे नहीं समझाया आपणा मुद्दा, मुद्दतां तों तेरी आदत ना किसे बदलाईआ। कलयुग अन्त भगवन्त हो के उग्घा, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जन भगत कोई ना रहे डुब्बा, मँझधार विच्चों पार कढाहीआ। गुरमुखो तुहाडा कोई नहीं लैणा भुग्गा, भगवन हो के दया कमाईआ। तुहाडा वसदा रहे झुग्गा, हुन्दी रहे रुशनाईआ। तुहाडी ख़ातर धुर दा लै के आया पंजाबी बोली वाला चुग्गा, चुग्गते सारे दए भजाईआ। तुहाडे विछोड़े दा मैनूं दुक्खा, दूजा दु:ख ना कोए समझाईआ। मैं वेंहदा रिहा जेहड़ा गुरमुख आपणी माँ दे पेट विच लटकया रिहा पुट्ठा, बिना साह साह ध्याईआ। मैं बेफ़िकर हो के रिहा सुत्ता, आपणी ना लई अंगड़ाईआ। जिस वेले तुहाडा वेला ढुक्का, निरगुण हो के आया जोती जामा कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान फेरा पाईआ। शब्द गुरू कहे पुरख अकाल तूं सदा चलण वाला टेडा, सिध्धी धार ना कोए समझाईआ। वेखीं किते तैनूं चलदयां लग्ग ना जाए ठेडा, राह विच ना कोए अटकाईआ। मैनूं पता जिस वेले ब्रह्मे नूं इशारा दिता चार वेदा, विद्या आपणी फेर ना कोए पढ़ाईआ। ओहदा आपणी चरण दी धूढ़ी नाल बणा

के मेदा, मध विच हद्द दिती रखाईआ। तैनूं उपर कदे ना वेंहदा, चरणां विच आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणी कार कमाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभू अज्जे ताईं तेरे घर सुत नहीं जम्मया कदे जोड़ा, सज्जे खब्बे ना कोए लगाईआ। मैं हैरान होया तूं किस तर्हां सस्से उपर लाया होड़ा, होड़े दा मतलब जाणया किसे ना राईआ। गुरू गोबिन्द माछूआड़े तेरा गाउण लग्गा सी दोहरा, फड़ के कन्नों चारों कुण्ट दिता भवाईआ। तूं अज्जे मेरा निक्का जिहा छोहरा, शहिनशाह हो के तैनूं लवां उठाईआ। गोबिन्द हस्स के दिता मरोड़ा, प्रभू तेरा खेल बेपरवाहीआ। श्री भगवान कहे ओ नहीं मैनूं तेरी पैणी लोड़ा, लोहड़ा पए जगत लोकाईआ। ओस वेले तेरे कोल होणा नहीं कोई बाज़ घोड़ा, घोड़ा शब्दी दयां बणाईआ। तेरे सिर उत्ते कोई झुलदा नहीं दिसणा चौरा, चारों कुण्ट मेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। जेहड़ा नानक तुहाडे अंदर रख के गया मोहरा, मोहर आपणी इक लगाईआ। ओहदे पिच्छे भगत दवारे दब्बणा काग़ज़ कोरा, ख़ून आपणे नाल रंगाईआ। फिर बणना भगत भगवान दा जोड़ा, वज्जणी सच वधाईआ। क्यों तेरा ओहनां दे अंदर होणा पौड़ा, पउड़ी गउड़ी राग ना कोए सुणाईआ। जे तूं गोबिन्द होयो कमज़ोरा, नक्क नाल लकीरां दयां खिचाईआ। तूं मेरे उत्ते वारया अजीत जुझार फ़तिह सिँघ जोरा, मात पित दी लोड़ रही ना राईआ। एह वी दुनिया विच तेरी निशानी डोरा, बिना पुरख अकाल हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त होया घनघोरा, रैण अन्धेरी छाईआ। तेरा होणा भाग मथोरा, मिथ्या दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। शब्द गुरू कहे ओ गोबिन्द तैनूं किसे बन्न्हणे नहीं सिर ते फुल्ल छब्बे, छब्बी पोह दए गवाहीआ। तेरा नाता जुड़ना ओस नाल शेर बग्गे, जिस दी बग़ल विच लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस ने आपणे चरणां दे हेठों कढ्ढे, लोकमात प्रगटाईआ। हुक्में अंदर फिरन बद्धे, बन्दना सीस झुकाईआ। ओस वेले पता लग्गे तेरी ते परमात्मा दी प्रीती लग्गे, इक्को नूर नज़री आईआ। तेरा पुरख अकाल तेरे विच्चों कोई ना कढ्ढे, दोवें रल के ख़ुशीआं लओ मनाईआ। इक्को नूर इक्को दीपक जोत जगे, इक्को शब्द होए शनवाईआ। फेर भगतां नूं आउणे मज़े, ओहनां खाणी छड्डणी मठिआईआ। तेरा पैर सिर वेख के नंगे, नंगयां मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दाता वेख वखाईआ। शब्द किहा मैं शब्दी काफ़ोर, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जुग चौकड़ी रिहा होर, कलयुग होर रूप बदलाईआ। जद वेखो नवां नकोर, बिरध बाल ना रूप जणाईआ। मेरा किसे दे नाल नहीं कोई खोर, भगतां दा खोजी बण के फेरा पाईआ। गुरमुखो कोई प्रभू तुहाडे वरगा नहीं कठोर, जो दर आयां नूं देवे दुरकाईआ। जे सच समझो तुहाडे अंदर वसां तुसां फेर वी नहीं जाणी लोड़, लोड़ां जगत

पूर कराईआ। जदों वड़ां ते वड़ां बण के चोर, राती सुत्यां दे अंदर डाका आवां पाईआ। तुहाडा ख़ज़ाना तुसीं नहीं समझे ते ना कोई जाणे लख करोड़, असंखां वाली गणत ना कोए गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गोबिन्द कहे मैं की कुछ जाता, की कीती प्रभ जणाईआ। की समझी रमज़ इशारे वाली बाता, बातन होई पढ़ाईआ। की दस्सी बिन अक्खरां तों गाथा, बिन सतरां सतर समझाईआ। पुरख अकाल ने मेरे हथ्थ मार के उपर माथा, मस्तक दिता बदलाईआ। जिधर वेखां ते वेखां पुरख समराथा, दूसर नज़र कोए ना आईआ। गुरमुख बाला चुक्कया ढाका, सज्जे खब्बे रिहा लटकाईआ। मैनूं सतिगुर मिल गया डाहढा, जिस लक्क विच डण्डे दिते टिकाईआ। ओहने केहड़े कारन अमृत प्याया विच बाटा, जो तैनूं गए भुलाईआ। कोई पूजे देवी वाली लाटा, निरगुण जोत दरस कोए ना पाईआ। एसे कारन सब नूं आया घाटा, घाटे विच लोकाईआ। पुरख अकाल नालों तुट्टया नाता, नातवां हो के देण दुहाईआ। तन माटी पहन के वस्त्र ख़ाका, ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। किसे मिल्या नहीं धुर दा आका, अकल चली ना कोए चतुराईआ। जे सच समझो पुरख अकाल सब दा निक्का काका, जो तुहाडे अंदर वड़ के आसण लाईआ। जे उस दे नाम दा सुणो कलाका, टिक टिक आवाज़ सुणाईआ। उह बख्शे साचीआं दातां, दयावान होए सहाईआ। गुरमुखो तुहाडीआं बिरथीआं जाण नहीं देणीआं दोवें रातां, जुग जन्म दी ज़िंदगी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे अलख जगाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभू जगा दे इक अलख, सोहँ ढोला गाईआ। श्री भगवान कहे मेरी तोबा मैं गोबिन्द नालों कदी ना होणा वक्ख, वक्खरा धाम ना कोए बणाईआ। जन भगतो तुहानूं दे देणी उह अक्ख, जिस नाल साख्यात नज़री आईआ। मैं अज्ज तांई किसे नूं भेत नहीं दिता दस्स, बौहड़ी तुहानूं देणा समझाईआ। क्यों जुग चौकड़ी गुर अवतार मेरे जोगा हिस्सा गए छड्ड, भविख्तां विच गाईआ। मैं होया गद गद, ख़ुशीआं छन्द अल्हाईआ। तुसीं मेरे लाल हीरे नग, लोकमात करो रुशनाईआ। तुहाडे अंदर प्रेम दी अग्ग, जो कूड़ी क्रिया रही जलाईआ। जिस कारन लए सद्द, हुक्म रिहा सुणाईआ। सोहणे रहे फब, आसण रहे जमाईआ। किते समझ ना ल्यो एह बंदयां वाला कोई फिरदा कद्द, बुढ्ढा नढ्ढा आपणी धार बदलाईआ। मैं कोई भेडां दे चारन वाला नहीं वग, सांहसी डूम ना नज़री आईआ। मैं कोई ब्राह्मणां दा बन्न्हण वाला नहीं तग, जनेऊ गल दे विच पाईआ। एह वी कोई जरनैल सिँघ दा (शकग्ग), जेहड़ा राजा बण के रविदास दी भेंट कराईआ। रविदास ने बोलया हक, हुक्म दिता जणाईआ। एहनूं पहने पुरख समरथ, जिस दे अगे सीस दिता निवाईआ। तूं सांभ के छड्डीं रख, ख़ज़ाने धुर दे विच लुकाईआ। जिसनूं किसे नहीं लाउणा हथ्थ, कलयुग

अन्तिम लए मिलाईआ। जन भगतो किसे नूं ना होवे शक, पिछला लहिणा रिहा चुकाईआ। एस तों बहुती होर दे के वथ, प्रेम प्रीती चरणां नाल बंधाईआ। क्यों इसने गोबिन्द चुक्कया कंधे उत्ते विच्चों ढक्क, उच्च दा पीर सीस उठाईआ। अंदर लग्गा हिज़र दा फट्ट, फ़िकर दी लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। गोबिन्द किहा मैं किधर पै गया खहिड़े, रविदास कहे मेरा बाकी लहिणा नज़री आईआ। अगे होर बथेरे दुनिया दे पैणे झेड़े, झगड़े विच रहिणा लोकाईआ। कोटां जुगां पिच्छो श्री भगवान आया भगतां दे खेड़े, खिड़े मथ्थे सब नूं वेख वखाईआ। जन भगतो चढ़ जाओ मेरे बेड़े, बेड़ीआं दा नाता देणा तुड़ाईआ। वेख्यो वड्डे रक्ख्यो जेरे, जेरज अंड फेर ना मिले सज़ाईआ। जे एथे दु:ख ते एथे सुख एथे चाउ घनेरे, घनघोर रैण रहिण ना पाईआ। तुहाडा मालक बण गया सिँघ शेरे, शरअ दा लेखा दए चुकाईआ। तुसीं आ गए ओस दे घेरे, जो चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। भावें तुसीं आपणे काया दे चीथड़ लबेड़े, प्रेम प्यार नाल धो के साफ़ दए कराईआ। एहो बख्शिश एहो मेहरे, मेहरवान आप समझाईआ। हुण गोबिन्द दे तबेलयां विच नहीं लुकदे वछेरे, शब्द तुरंग भज्जे चाँईं चाँईंआ। नाले वेखे मेरे प्रेमी केहड़े केहड़े, किथे बैठे डेरा लाईआ। ओह पुरख अकाल तूं रहीं ना किते विच अन्धेरे, तेरीआं अक्खीआं दयां खुल्हाईआ। गोबिन्द किहा मैं सब तों दूर सब तों नेड़े, नेरन नेरा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा रंग रिहा चमकाईआ। गोबिन्द कहे प्रभू तूं भगतां दा खाधा निमक, निमक हराम ना कोए अख्वाईआ। प्रकाश हो के दास हो के अबिनाश हो के चमक, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। इन्हां दी बणा दे बणत, जो आए पन्ध मुकाईआ। सभनां दा बण कन्त, दुहागण नज़र कोए ना आईआ। एह सब तों वड्डे सन्त, जो सतिगुर मिल के ख़ुशी मनाईआ। माया मोह तोड़ के ममत, ममता गए भुलाईआ। तेरी आ गए अनोखी सिम्मत, समां जाण बदलाईआ। श्री भगवान पिछले विछोड़े दी इन्हां अगे कर मिन्नत, क्यों दिती जुदाईआ। लख चुरासी विच्चों एह तेरी थोड़्ही जही जिनस, जिस दा वपारी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द कहे मैं देणा कुछ जवाब, जन भगतां मंग मंगाईआ। तरतालीआं सालां विच मेरा इक वेरां नीले उत्ते चढ़न लग्गयां चरण तिलकया सी विच्चों रकाब, बिना रकाब रमज़ समझ किसे ना आईआ। इस दा हरिकृष्न नूं दिता ख्वाब, जो पहले गया सुणाईआ। तेग़ बहादर गा के राग, तिन्नां अक्खरां वण्ड वण्डाईआ। पुरख अकाल ने किहा मैं तेरा वेखणा ओह बाग़, जो बग़ीचा शहिनशाहीआ। एह सुण के मुहम्मद दी तबीअत होई ख़राब, सचखण्ड बैठा हौके रिहा सुणाईआ। गोबिन्द किहा तुहानूं करना पए इक नूं आदाब, अदब नाल

दृढ़ाईआ। किसे दी ना किंग वजणी ना रबाब, रब्बी नूर नज़री आईआ। उसने कोई पुन्न वेखणा ना सवाब, सभा भगतां दी लए बणाईआ। आप बण के शहिनशाह नवाब, नौबत हक दए वजाईआ। जिन्हां कलमा पढ़ के खाधा कबाब, पुश्तयां दे पुश्ते दए वखाईआ। अन्त करे बरबाद, हुक्मीं हुक्म वरताईआ। लाग्यों ईसा प्या जाग, हाए हाए एह किस आवाज़ सुणाईआ। मूसा कहे मेरी कौण करे इमदाद, साथी नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द कहे उह जिस ने इक बणाउणी जमात, जम्हां तफरीक रहिण कोए ना पाईआ। जिस दे झलक दी झल ना सके कोई ताब, बेताब होवे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं अक्खरां वाले कैहिंदे गोबिन्द, गग्गा बब्बा दद्दा नाल वड्याईआ। जे होड़े दी बण जांदे बिन्द, फिर पुरख अकाल आपे नज़री आईआ। झगड़ा छुट्ट जांदा उसतत निन्द, कूड़ी क्रिया ना कोए सुणाईआ। अमृत मिलदा सागर सिन्ध, जो पंजां दे मुख चुआईआ। एसे करके सारे गए खिण्ड, काया खण्डर ल्या बणाईआ। नाले मैनूं कैहिंदे वाली हिन्द, नाले झगड़ा हिन्दूआं नाल बणाईआ। मैं सारे देणे पिंज, ताड़ा वज्जे थाउँ थाँईंआ। मैं मूँह दे भार सुटणे इंज, सिर सके ना कोए उठाईआ। जन भगतां देणा निग्घ, आपणी छाती लाईआ। कदी किसे नहीं समझया वेद रिग, जो रघुपत दी करे वड्याईआ। नानक दी गोदी विच्चों सारे गए डिग्ग, डिगयां ना कोए उठाईआ। पापां दी उत्ते पै गई ढिग्ग, भार नाल दबाईआ। गोबिन्द कहे मेरे बिना किसे नहीं डाहुणी अगे हिक, बाहू बल ना कोए वखाईआ। सब नूं पता लग गया गुर अवतार पीर पैगम्बर सारे हो गए छिप, प्रभ सिँघासण दे थल्ले बैठे सीस निवाईआ। कोई ना रिहा किसे दा मित, मित्रां कीती जुदाईआ। इक्को परम पुरख अकाल पित, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा खेल दिसे अनडिठ, परदा सके ना कोए उठाईआ। जन भगतो तुहानूं कदे नहीं देणी पिठ, सनमुख हो के सोभा पाईआ। तुसीं भावें याद ना करो चित, मैं आपणा चित्र तुहाडे अंदर देणा लुकाईआ। प्रेम नाल लैणा खिच्च, ज़ंजीर आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करमां दा लेख मुकाईआ। गोबिन्द किहा ए अगे अगे ना डर, भज्जया किथे जाएंगा वड़, घेरा सब नूं आपे पाइंदा। एधरों ओधरों सब नूं लए फड़, साहमणे फिर वी दरस दिखाइंदा। तुहाडी चोटी ते तुहाडी जड़्ह, तुहाडे पिच्छे अग्नी च गया सड़, तुहानूं रुढ़ा के पहलों विच सरसे दे सर, मरवा के गढ़्ही चमकौर दे गढ़्ह, खेल खतराणे वाला कर, अन्तिम आपे लए वर, · आपणे नाल मिलाइंदा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतो तुहाडा अनोखा खोल्हणा सर, सरोवर इक्को इक वखाइंदा। जित्थे नहावण नारी नर, कूड़ी वण्ड ना कोए बणाईआ। एह मेरा नहीं तुहाडा घर, मैं ते मुसाफ़र बण के जुग जुगां दा

बुढ्ढा गठड़ी कंध उठा के, पिठ टिका के, बगल विच दी बदला के, छाती नाल ला के, सीस उत्ते टिका के, हक आवाज़ लगाईआ। हौली हौली समझा के, चुरासी विच्चों उठा के, उंगलीआं नाल ला के, शब्दी पुत्त बणा के, सोहँ ढोला पढ़ा के, अंदर जोत जगा के, जगत दा राज मुका के, लोक परलोक दिती वड्याईआ। आपणी मौज वखा के, परदा पर्हां हटा के, भगतां गले लगा के, इक्को रंग दिता चढ़ाईआ। ख़बरां दितीआं तम्बे चुक्को दर्शन पाओ जा के, एह बावन वाली पिछली याद नज़री आईआ। भगतां दे दवारे पुट्ठे डिग्गे आ के, पत्री खोल्हे बणा के, सतरीं पढ़े निगाह टिका के, रब्बी जोत नूर जगा के, नज़र किसे ना आईआ। धन्ने दा हल्ल वाह के, हेठले उतले नूं हिला के, मोड़ उत्तों भार टिका के, हथ्थ पिठ उत्ते रखा के, कलयुग सतिजुग दोवें रिहा भजाईआ। गुरमुखो तुहाडे पिच्छे आपणा आप तजा के, शेर सिँघ दा नाम पूरन जोड़ जुड़ा के, गोबिन्द दा रंग रंगा के, गुरसिखां दा जोग कमा के, भस्म हो के कसम खा के, इस्म आपणा रिहा वखाईआ। तूं की कहिणा ओए फ़रीद, फ़रदर दे समझाईआ। फ़रीद कहे मैं प्रभू दा अज़ीज़, बच्चा नज़री आईआ। मेरे तन नहीं कमीज़, पटका सीस ना कोए टिकाईआ। मैं सिखणी भगतां तों तमीज़, जो सुत्ते प्रभ नूं रहे पाईआ। जेहड़े जगत वलों ग़रीब, नाम वलों मिली शहिनशाहीआ। मेहर दी होई बख्शीश, रहमत सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। गोबिन्द कहे कुछ आवाज आई वलों चढ़दे, पुरख अकाल रिहा जणाईआ। इशारे कीते अगले हड़्ह दे, जिस ने हड़्ह देणा वहाईआ। पड़दे खुल्ले अगम्मे घर दे, जित्थे वज्जे सच वधाईआ। जेहड़े भगत बैठे बाहर दर दे, दर्शन उहनां आउणा वखाईआ। किते सवेरे दूजिआं नाल रहिण ना लड़दे, सानूं बाहर मिल्या ना सच्चा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। शब्द गुरू कहे प्रभू ओह तूं कौण क्षत्री, कि छत्रधारी नज़री आईआ। कि ब्राह्मण बणयो फोलण वाला पत्री, कुण्डलीआं विच हिस्से रिहों पाईआ। कि मंत्र पढ़ें गायत्री, बारां अकशर नाल मिलाईआ। कि दस्सें लगां मातरी, सिहारी बिहारी वण्ड वण्डाईआ। श्री भगवान किहा नहीं ओए मैं भगतां नूं कदे दिने मिलां कदे रार्ती, निरगुण हो के खेल खिलाईआ। मेरा जलवा नूर बातनी, ज़ाहर करां रुशनाईआ। वेख्यो कोई ना समझयो एह कोई करामातनी, करमां दा लेखा रिहा मुकाईआ। जन भगतो तुसां केहड़ी पट्टी लिख के पोचणी नाल गाचनी, सतिगुर दा अक्खर ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। शब्द गुरू कहे ओ ब्रह्मे तेरी वेखी निक्की जेही कलम, जो अगे पिच्छे रही लिखाईआ। पर तैनूं प्रभ दा नहीं आया इलम, कानून सक्या ना कोए समझाईआ। ओ शिव तेरे पुजारी सुलफ़िआं वाली पींदे चिलम,

सूटे खिच्च के बाहर कढाहीआ। तुसीं मेरी नहीं समझी किस्म, प्रभ दा नाता ना कोए जुड़ाईआ। तुसीं पूजा कराउँदे रहे पंज तत जिस्म, शब्द दी सार किसे ना आईआ। एह भगवान, विष्नूं कहे तेरी समझे नहीं रसम, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। ब्रह्मा कहे मैं कन्न फड़ के खावां कसम, समझ कुछ ना आईआ। जे तेरा गुरू ना हुंदा दस्म, तेरा परदा ना कोए उठाईआ। ओह मुला बण के दाढ़ीआं नूं ला के गए वसम, उसतरयां नाल घसाईआ। जगत माया वेख के हस्सण, मुरीदां नाल मुर्शदां दी वज्जदी रही वधाईआ। जगत नारीआं नाल वसण, सेजा मात हंढाहीआ। जे प्रभू तूं आयों सारे लग्गे नस्सण, भज्जे थाउँ थाँईंआ। श्री भगवान कहे मैं एसे कर के आया दस्सण, सूरबीर नांउ धराईआ। बिना भगतो तुहाडे हुक्म तों अगे मूल ना लँघण, एह मेरी वड्याईआ। एह ना समझयो कोई डहा पलँघण, सचखण्ड दवारा रिहा बणाईआ। मैं कोई छल्ले छापां नहीं पहनणे कंगण, अष्टभुज वाले लाल वस्त्र ना कोए वखाईआ। मेरा इक्को मुतहिरा इक्को मृदंगण, सब दे ठीकर रिहा भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म आपणा रिहा वरताईआ। गोबिन्द कहे प्रभू मैनूं जापदा तेरा कोई रेड़का, तूं रिड़कें सर्ब लोकाईआ। ओ गोबिन्द नहीं, एह मेरा विहार शब्दी खेड दा, पिछलीआं खिड़कीआं सारीआं बन्द कराईआ। अगे हुण मेरयां भगतां नूं कोई नहीं छेड़दा, सत्त रंगा सत्तां लोकां करे सफ़ाईआ। एह लेखा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी गेड़ दा, गेड़े विच भवाईआ। एह लहिणा गोबिन्द दी मेहर दा, मुहब्बत दा मूल चुकाईआ। एह फेरा प्रभू शेर दा, शरीअत दए बदलाईआ। सन्त सुहेले लख चुरासी विच्चों नखेड़दा, निखड़यां जोड़ जुड़ाईआ। अगे नज़ारा वेख्यो अगम्मी केहर दा, जो कबरां विच्चों सुत्ते लए उठाईआ। कुछ लेखा शरीफ अजमेर दा, आपणे नाल बणाईआ। कुछ झगड़ा गोबिन्द दा गोदावरी वाले डेर दा, डेरयां वाले दए हिलाईआ। नंगी पैरीं फ़रंगी वेख्यो घेर दा, पिठ नंगी दए वखाईआ। जंगी छेड़ां आपे छेड़दा, जंगजू बहादर फेरा पाईआ। रंग वेख्यो प्रभू दी सवेर दा, जो सुबह दी सुबह दए बदलाईआ। सत्त रंगा कहे मैनूं क्यों बणाया डण्डा, डण्डौत सच ना कोए समझाईआ। मेरा लेखा गोदावरी कन्ढ्ढा, गोबिन्द राह तकाईआ। गुलाब कहे मेरा लेखा नाल बन्दा, बन्धन दए तुड़ाईआ। पुरख अकाल किहा तूं बच्चू सब नालों चंगा, जो कलयुग कूड़ीआं वंगां दएं भन्नाईआ। तूं की लभ्भणा ओह जेहड़ा भगत शमां ते जा के कदी सड़या नहीं वांग पतंगा, शमां दे विच समाईआ। लक्कों कुबी रोवे भुब्बीं उह ब्राह्मणों तुहाडी माई गंगा, गोदावरी मैंढी खोल्ह दए दुहाईआ। हाए प्रभू क्यों फिरदा पैरीं नंगा, तेरी बेपरवाहीआ। सानूं दिसदा किसे तीर्थ विच पाणी रहिण नहीं दिता चंगा, चंगयां तों मंदे दिते बणाईआ। साधू कलयुग कर के रंडा, रंडयां दा वेहड़ा दिता वसाईआ। शाहरग उत्ते मार के डण्डा, उत्तों हेठां दिते लाहीआ। ऐवें

कैहिंदे सानूं दिसदा सूरज चन्दा, हाए हाए मिल्या ना पुरख अकाल धुर दा माहीआ। अगे पिच्छे सज्जे खब्बे वेखण कोई होर वी हैगा साडे वरगा गंदा, जो प्रभ नाल दग़ा कमाईआ। वेसवा वांग डाह के मंजा, पगड़ीआं टोपीआं सांभ के मूँह उत्ते हथ्थ फिराईआ। प्रभू ने किहा तुहाडा एथों फड़ के परदा करना नंगा, गुस्से वाली गुंजाइश ना कोए रखाईआ। मुरीदां दे पिच्छो ईदां दे मगरों तकरीरां दे बाद अंदर वड़ के तोबा कर के चरणी पड़ के कहिण चंगा, जिवें तेरी रज़ाईआ। श्री भगवान किहा मैं की करां गोबिन्द मैथों छब्बी पोह तों फेर मंग ल्या खण्डा, जिसनूं मुठ्ठी पिच्छे नहीं कोई डण्डा, डण्डौत सब नूं दए सिखाईआ। वेख्यो पूरन नूं कोई ना कहओ बन्दा, बन्दयो बन्दयो बन्दयो दीना बंधू नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। प्रभू तेरा खेल किथे, गोबिन्द कहे मैनूं दे जणाईआ। पुरख अकाल कहे भगत वसण जित्थे, मैं ओथे फेरा पाईआ। ओहनां दे कर्म जन्म पाप संताप चुक के इक्ट्ठे, उठा के आपणे कदमां उत्ते टिकाईआ। एह सुण के दुर्गा अष्टभुज पिट्टे, हाए हाए हाए शेर ने सब दी कीती सफ़ाईआ। मेरे लाल वस्त्रां नालों गुरमुखां दे चंगे कीते वस्त्र चिट्टे, चिट्टी धारों अगे लए लँघाईआ। हैं ! सारे तारे वड्डे निक्के, मैंढी खोल्ह के वैण पाईआ। गोबिन्द किहा मैं केहड़े लुके रहिण देणे किसे गुठे, विथां विच्चों बाहर कढाहीआ। अन्तिम बन्न्हणे इक्को मुठे, मुठी आपणी रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे मैनूं कुछ गया चुग्भ, तीर दिता लगाईआ। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चारे दिशां वज्जे भुब्ब, रो रो सुणाईआ। दीन दुनी दा निकल गया कुब्ब, विंग सके ना कोए कढाहीआ। गोबिन्द शब्दी मारया गुग्भ, सारे दिते सुटाईआ। श्री भगवान ने हुण वेखणा चढ़ के उत्ते लकड़ी दे मुढ्ढ, सोहणा आसण लाईआ। एहो जिहा कदी नहीं सी बदलया जुग, भगत उधारे ते दुष्टां दी करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त दए वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैनूं अजे चढ़न लग्गी जवानी सम्मत पहला नज़री आईआ। मैं पहली वार भगतां दी खाधी महिमानी, बल आपणा ल्या वधाईआ। मैं छड्ड दिते भथ्थे तीर कानी, शब्दी चिल्ला इक उठाईआ। कोई रहिण नहीं देणा अभिमानी, कूड़ी क्रिया देणी गवाईआ। पुरख अकाल दी भगतां नाल रहिणी निशानी, निशाने सारे देणे चुकाईआ। जिन्हां पिच्छे बच्चयां दी कीती कुरबानी, आपणी दिती ज़िंदगानी, सृष्टी दस्सी फ़ानी, माया दी कीमत नहीं पाई दवानी, सरसे विच सुटाईआ। एसे कारन करे मेहरबानी, गुरमुखो तुहाडे हथ्थ लाए उत्ते पेशानी, हैरानी अंदरों दए गवाईआ। तुहाडा मेरा लहिणा नहीं कोई ज़बानी कलामी, मैं तुहाडे पिच्छे करन आया ग़ुलामी, जे फेर पुछो मालक धुर इनामी, बदनामी तुहाडी आपणी झोली पाईआ। ओ वेख्यो किते ओह

जूह ना समझयो बेगानी, एथे गुरुआं अवतारां पैगम्बरां दा मुकद्दमा दीवानी, फ़ैसला हको हक सुणाईआ। तुहाडी अजे सुरत अंञाणी, गोबिन्द मिलणा सच्चा हाणी, जिस जुझार नूं दिता नहीं पाणी, तुहानूं अमृत प्याले दए प्याईआ। नाले आउणा विच मैदानी, दुनिया वेखणी जगत नादानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरत धवल दए सुहाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते ऐथे प्या धमाका, राम नौ वेरां सीस झुकाईआ। मथ्था टेकया आपणे बापा, राम दा राम मनाईआ। मैं तेरा निक्का जिहा काका, दसरथ दा बेटा अख्वाईआ। पुरख अकाल किहा एह फेर करांगा बाता, कलयुग अन्तिम रिहा समझाईआ। शहिनशाही सम्मत दीआं आउण राता, छब्बी पोह वज्जे वधाईआ। जिस वेले भाग लग्गे सृष्टी दी धरती माता, प्रभू दे चरणां दी धूढ़ नज़री आईआ। मेरी कोई ज़ात नहीं क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हमासा,, वण्डां विच हिस्सा ना कोए पाईआ। जद आवां वेखण जगत तमाशा, तमाशगीर हो के फेरा पाईआ। सच पुछो तां मैनूं ख़ुशीआं विच आवे हासा, गुरमुखां मिल के ख़ुशी मनाईआ। सब ने जाणया गोबिन्द दा पंज तत काया चोला पाटा, बाज़ घोड़े होए जुदाईआ। कोई ना जाणे उह शब्दी धुर दा आका, अकलां तों बाहर डेरा लाईआ। जिस ने दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां दा तोड़ना नाका, सिध्धा वहण देणा वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। राम किहा मैं चारों कुण्ट वेखी इक हस्ती, जिस दा हिसाब ना कोए आईआ। फेर वेख्या ते ओहदी भगतां अंदर मस्ती, मस्ताने रिहा बणाईआ। त्रेते तों अगे द्वापर तों परे कलयुग अन्त जिन गुरमुखां दी बणाउणी बस्ती, बिस्तरे सब दे गोल कराईआ। आपणी प्रीती करनी सस्ती, मेहर नज़र इक उठाईआ। पहरेदार बण के चार कुण्ट फिरना गशती, अंदर वड़ वड़ वेख वखाईआ। केहड़ी आत्मा मेरे नाल वसदी, गलवकड़ी बैठी पाईआ। प्यार विच कदे ना नस्सदी, बौहड़ी बौहड़ी दए दुहाईआ। जे कदी सुणी ते कहाणी ओसे दे सच दी, जो सुच्चे गुरमुख रिहा बणाईआ। जन भगतो जोत अकालण तुहाडे पिच्छे नच्चदी, आपणा रंग रही चढ़ाईआ। एह कीमत पाई गोबिन्द दे बचन सवा लख दी, लखां दा सेवादार लख्मी नरायण दिता बणाईआ। मैं खेल करां तुहाडे पक्ख दी, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। अगे रीती बदल देणी जग दी, जुगत नाल दृढ़ाईआ। तुहाडी बुद्धी रहिण नहीं देणी कग दी, हँस देणे वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे सूरे सरबग दी, समरथ आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुहब्बत वेखी भगतां दी रत दी, रती रत रंग विच रंगाईआ।