२८ पोह शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
हरि शब्द कहे सति साची धार, जुग चौकड़ी गए राह तकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बण के सेवादार, नित नवित सेव कमाईआ। धुर दा नाद शब्द जैकार, नाअरा कलमा जगत कायनात सुणाईआ। पंज तत काया बुत्त झुकदे रहे विच संसार, निरगुण निउँ निउँ लागण पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कर के गए इज़हार, अक्खरां विच ढोले गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार अगे कर के गए पुकार, तन माटी ख़ाकी दोए जोड़ वास्ता पाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश खेले खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणा हुक्म वरताईआ। सतिगुर शब्द किसे ना पाई सार, लख चुरासी जीव जंत हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग धुर दा इक प्रगटाईआ। हरि शब्द कहे जुग चौकड़ी खेल श्री भगवान, निरगुण सरगुण गया जणाईआ। थोड़्हा थोड़्हा दे के नाम दान, सोई सुरती जगत उठाईआ। तत्तां वाली रीती दस्स के राम काहन, बंसरी उंगलां नाल वजाईआ। सजदयां विच कर सलाम, ईसा मूसा मुहम्मद गए सीस झुकाईआ। नानक गोबिन्द कर प्रणाम, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह कह रहे गाईआ। बिना अक्खरां तों वक्खरा वसे भगवान, जिस दी समझ किसे ना पाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा रिहा विधान, लोकमात खेल खिलाईआ। ·षीआं मुनीआं ब्रह्मवेता दए ज्ञान, निरंतर अन्तर मंत्र इक समझाईआ। धुर दा कलमा सच कलाम, पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। मुहब्बत विच कर एहसान, महबूब दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं देवण आया ब्यान, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार धुर दा राम होया मेहरवान, महबूब अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। सृष्टी दृष्टी वेख्या अक्खरां वाला ज्ञान, रसना जेहवा ढोला गाईआ। साचा मिले ना किसे मन्दिर मकान, महल अटल सोभा कोए ना पाईआ। तत्तां वाला देंदे रहे दान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश भेंट चढ़ाईआ। आत्म परमात्म मिल्या कोई ना माण, नाता हक ना कोए रखाईआ। चौथा जुग होया वैरान, हैरानी सब दे उपर छाईआ। गुर अवतार पैगम्बर होए परेशान, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जगत विद्या लाउँदे रहे दीवान, निरअक्खर ना कोए पढ़ाईआ। पढ़दे रहे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, चारे खाणी चारे बाणी ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं देणा इक संदेसा, जिस दी समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर जुग जुग वटाउँदे रहे वेसा, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। आदि जुगादी कोई जाण ना सक्या लेखा, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। दीनां मज़्हबां वाला पा भुलेखा, ज़ाती पाती वण्ड वण्डाईआ।
दीन दुनी दा दे के ठेका, ठेकेदार दिते बणाईआ। आत्म परमात्म किसे ना दस्सया एका, एकँकार भेव ना कोए खुल्हाईआ। ब्रह्मा समझ ना सक्या वेता, विष्नूं अलख ना कोए जगाईआ। शंकर खांदा रिहा ठेडा, नेत्र अक्ख ना कोए वड्याईआ। चार युग बदलदा रिहा भेखा, भेखाधारी हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या लोकमात जग, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां लग्गी अग्ग, अक्खरां करन पढ़ाईआ। दूई द्वैत कूड़ी क्रिया कोई ना सके अंदरों कढ्ढ, माया ममता मोह ना कोए मिटाईआ। बिन हरि प्यार ख़ाली दिसण हड्ड, नारी कन्त जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी मार्ग रहे दस्स, दस्म दवारी मेल ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़े कोई ना सच, कीमत रतीआं रहे पाईआ। साचा दसाए ना कोए तीर्थ तट, अमृत सर सरोवर ना कोए बणाईआ। पढ़ पढ़ सारे गए थक्क, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं जुग चौकड़ी वेंहदा रिहा व्याह, नारी पुरख राह तकाईआ। किसे दा विचोला बणया ना बेपरवाह, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। नाई ब्राह्मण जजमानां घर जांदे आ, विचोले वाधू फेरा पाईआ। धीआं पुत्तां वालयां दोहां घरां तों लैंदे खा, भोजन रसना नाल छुहाईआ। निरगुण नूर कहे मैं गुर अवतार पैगम्बर बणाए गवाह, शहादत सारे देण भुगताईआ। किसे नूं प्रभ दे उत्ते विश्वास ना आया वसाह, विसरी सर्ब लोकाईआ। धर्म दवारे बैठ के जग नीती कूड़ी क्रिया रहे तका, निज नैण ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखदा रिहा चौकड़ी जुग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर सुणाउँदे गए प्रभू दी तुक, परवरदिगार नाम सालाहीआ। कलयुग अन्त सृष्टी दृष्टी निशानओं गई उक, तीर गुणी गहीर ना कोए चलाईआ। माया ममता कूड़ी तृष्ना घर घर लग्गी भुक्ख, ताअनयां विच लोकाईआ। पुत्रां वाले धीआं वालयां नूं रहे लुट्ट, लुटेरे बण के फेरा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भगत सुहेले बणा के आपणे पुत्त, मेहर नज़र इक उठाईआ। अगे सृष्टी दा बदलणा रुख़, चार वरन देणे समझाईआ। ना कोई परदा ना कोई लुक, भरम भुलेखा देणा कढाहीआ। भावें स्त्री होवे भावें मनुक्ख, दोहां दा इक्को हक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेंहदा रिहा जगत रीती, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। कोई मन्दिर वड़े मसीती, गुरदुआर फेरीआं पाईआ। साहिब सतिगुर नाल करे ना कोए प्रीती, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गोबिन्द सोहणी ला के गया बग़ीची, फुल्ल फुलवाड़ी मात महकाईआ। नानक दस्स के गया हदीसी,
धुर दी कर पढ़ाईआ। गुरमुखो गुरसिक्खी दी धार नीकी, निक्कयां तों वड्डे दए बणाईआ। जिंनां चिर जाणो ना आपणी कीती, करमां दा रोग कटाईआ। काया होणी नहीं ठंडी सीती, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। झगड़ा मुक्कणा नहीं ऊँच नीची, राउ रंक ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे नानक गुर अर्जन गा के गया लांव चार, चार वरन चार जुग गया समझाईआ। सुरती शब्द करो प्यार, तत्तां दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडी आत्म होवे नार, परमात्म कन्त बेपरवाहीआ। जिंनां चिर मिल्या ना अबिनाशी यार, यराना हक ना कोए वखाईआ। बिना पूरन भगतां तों कदे ना पूरा होवे विहार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। ग्रन्थी पन्थी किसे ना पाई सार, भेव कोए ना पाईआ। गोबिन्द बोल गया ललकार, ढोला इक जणाईआ। फ़तिह सच डंका विच संसार, शब्दी नाम सुणाईआ। खेल पुरख अकाल, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सृष्ट होवे बेहाल, चार कुण्ट कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सणा मार्ग सच, सतिजुग साचा आप उठाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, भगत सुहेले भेव खुल्हाईआ। लूं लूं अंदर प्रेम प्रीती रच, रचना धुर दी देणी वखाईआ। मनुआ मन ना पए नच्च, कूड़ कुड़यार ना कोए हल्काईआ। मार्ग दस्स पुरख समरथ, राह इक्को देणा वखाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी गाउँदे रहे नाल गथ, ढोलयां विच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे मैं उठया जाग, परम पुरख प्रभ तेरी ओट तकाईआ। सतिगुर शब्द कहे ओह वेख कलयुग काग, जेहवा काग वांग कुरलाईआ। पुरख अकाल कहे मैं देणा इक वैराग, जन भगत देणा समझाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पतित पुनीत देणा वखाईआ। घर दीपक जोत जगा चराग़, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। चार वरन दा अठारां बरन दा सृष्टी उत्ते बदल देणा रिवाज, पिछली रीती रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने रचना रची आदि, उह वेखे विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन याद, सूफ़ी सन्त फ़कीर वजावण नाद, ढोले धुर दे इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग साचा दए वखाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मार्ग ला मात, मनुखता दे वड्याईआ। भेव खुल्हा सज्जण साध, सन्त सुहेले गोद उठाईआ। जिन्हां दे अंदर इक्को तेरी होवे याद, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। दीनां मज़्हबां दा झगड़ा चुक्के फ़साद, प्रेम रंग विच समाईआ। तेरे नाम दी सुणन आवाज़, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग कहे मेरा दस्स दे राह जगत, इक्को वार दृढ़ाईआ। भरम रहे ना किसे भगत, भगवन परदा देणा
उठाईआ। तेरे सम्मत दा सोहणा वक्त, जुग जुग रिहा बदलाईआ। तेरी गोबिन्द नाल शर्त, शब्दी हुक्म सुणाईआ। खेल करना अर्श ते फर्श, फ़ैसला हक सुणाईआ। ग़रीबां उत्ते करना तरस, निमाणयां गोद उठाईआ। ज़ात पात दा मेट के हरख़, दीन दुनी देणी वड्याईआ। जन भगतां कोलों किसे नूं लैण नहीं देणा धड़त, वढ्ढी खोर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग सुण तैनूं समझावांगा। तेरा मार्ग मात लगावांगा। सन्त सुहेला तेरा साक बणावांगा। गुर चेला रंग रंगावांगा। भगतां मेला विच रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमावांगा। सच करनी कार कमाएगा। पुरख अबिनाशी दया कमाएगा। पुरख अकाला वेख वखाएगा। दीन दयाला फेरा पाएगा। साची धर्मसाला इक बणाएगा। चार वरनां फड़ बहाएगा। धुर दी सरन इक जणाएगा। मरन डरन भउ मिटाएगा। नेत्र हरना फरना इक आप खुल्हाएगा। किसे गुरमुख नूं जगत विहार विच फड़ना पए ना प्रना, शब्द डोरी नाल रखाएगा। घर विच जा के फेर पए ना लड़ना, नाता जगत ना कोए तुड़ाएगा। गुरमुखां मंज़ल ओसे चढ़ना, जित्थे इक्को नूर नज़री आएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाएगा। सतिजुग कहे प्रभू किस बिध भगतां करे शादी, शादयाना सच वजाईआ। पुरख अकाल किहा एह मैनूं धुर दी वादी, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। कलयुग अन्त होणी बरबादी, कलयुग कूड़ रहिण ना पाईआ। करना खेल पुरख अबिनाशी, दूजा संग ना कोए रखाईआ। झगड़ा मुकणा पंडत काशी, काअबे कुरान ना कोए सुणाईआ। गुरूदवारे रहिण नहीं देणी कोई बदमाशी, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। इक्को मण्डल वेखणी रासी, गोपी काहन देणे समझाईआ। जन भगतां दा श्री भगवान बणना साथी, जगत सज्जणां दी लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ा नाता तुट्ट जाए मात पित भाई भैण फुफी मासी, ताई चाची कम्म किसे ना आईआ। अन्तिम सब नूं मन्नणी पैणी आखी, धुर दा हुक्म ना कोए उलटाईआ। जिस दा थोड़्हा समां बाकी, सम्मत साल दए गवाहीआ। चार कुण्ट रहिणा कोए ना आकी, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। भगतां अंदर खोल्ह के धुर दी ताकी, परदा ओहला देणा उठाईआ। नाम प्याला पिआउणा बण के साकी, साख्यात नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं वेखणा सच संजोग, जोड़ी सच्ची नज़री आईआ। जिन्हां होवे ना तेरा विजोग, विछोड़ा रूप ना कोए वखाईआ। माया ममता रहे ना रोग, आसा तृष्ना ना कूड़ बणाईआ। भाग लग्गे काया कोट, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। शब्द अगम्मी लग्गे चोट, सुरती सुरत उठाईआ। प्रकाश होवे निर्मल जोत, नूर नूर रुशनाईआ। पत पत्नी दी आत्म परमात्म इक्को गोत, परदा ओहला
देणा उठाईआ। अगे झगड़ा रहे ना रोग, रोज़े नमाज़ तों लैणे छुडाईआ। जन भगतां दा श्री भगवान तेरे अगे इक्को वार पैणा भोग, दूजी अवर ना कोए सिखलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा बणाईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं की आखां व्याह, विवाह समझ कोए ना आईआ। की मैं कहवां नकाह, नकाबां मुख लुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे एह आत्म परमात्म तन वजूद पंज तत दी पकड़े बांह, दो जहान दी लोड़ ना कोए रखाईआ। भगत भगत नाल कर लैण हां, विचोलयां नूं धक्के मार के घरों देण कढाहीआ। एस तत दा नहीं वसाह, थिर रहिण कोए ना पाईआ। गुर शब्द जन भगतो गुरमुखो गुरसिखो तुहाडा सदा गवाह, शहादत एथे ओथे दए भुगताईआ। धर्म रीती दा इक्को सच्चा राह, दूजी तारीख ना कोए बदलाईआ। अजे पहला सम्मत पुरख अकाल दा होया रवां, रवादारी सारी दए मुकाईआ। अज्ज तुहानूं जापदा एह रिवाज नवां, अन्त सृष्ट सबाई लैणा अपनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, निराकार निरवैर धार चलाईआ।
२८ पोह शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
कोटां विच्चों गुरमुख विरला राणा आए विच रण, रणभूमी काया अंदर दए वखाईआ। सतिगुर पूरा प्रेम प्यार अंदर बन्न्हे मन, ममता शब्दी गुर जुड़ाईआ। भाग लगा के ख़ाकी तन, वजूद दए वड्याईआ। निरगुण नूर जोत जगा के चन्न, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। नाम भण्डारा दे के धन, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। चरण धूढ़ी दे के बणावे जन, जन जननी लेखे लाईआ। सति जैकारा सुणाए कन्न, कलमा हक हक अल्हाईआ। जगत जहान बेड़ा देवे बन्न्ह, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। एथे ओथे करे ना छल, वल छल ना कोए वखाईआ। किरपा करे पलक दे पिच्छे पहले पल, ख़लक पलक फ़लक उत्ते ज़िंदगी जीवण दा स्वाल होवे हल, हालत दए बदलाईआ। जो प्रेम प्रीती अंदर आवे चल, निहचल धाम दए वखाईआ। जित्थे इक्को दीपक रिहा बल, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। ना कोई तलवार ना कोई ढाल, रण आपणे हथ्थ वखाईआ। शब्द गुरू फिरे विच बल, सूरबीर नज़री आईआ। जिस दे चरणां हेठां जल थल, ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा रगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची शरनाईआ। रणभूमी फिरे इक्को राणा, शाह सुल्तान बेपरवाहीआ। वेखे खेल दो जहानां, पुरी लोअ आकाश पाताल वज्जे वधाईआ। हुक्म संदेसा देवे धुर फ़रमाना, धुर दी धार जणाईआ। जन भगतां दे के नाम निधाना, ख़ाली झोली दए भराईआ। भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ काया मकाना,
मुकामे हक दए दृढ़ाईआ। इक्को राग शब्द सुणाए तराना, तुरत आपणा रंग रंगाईआ। इक्को बख्शे सच ध्याना, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मुहब्बत विच होवे मेहरवाना, महबूब बेपरवाह मस्ती विच करे दीवाना, दूहरा आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। रण कहे मैं वेखां राउ रंक, चुरासी खोज खुजाईआ। वज्जदे वेखां डंक, चार कुण्ट शनवाईआ। फिरदे वेखे सन्त, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ देण दुहाईआ। बिना हरि किरपा किसे ना मिल्या भगवन्त, गृह मन्दिर ना वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रण कहे राणे दा वज्जे नगारा रणजीत, रजो तमो सतो रहिण कोए ना पाईआ। भगतां करे अतीत, पंजां करे सफ़ाईआ। अंदरों बदल के नीत, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। इक सुणा के गीत, परदा ओहला दए उठाईआ। घर स्वामी नज़री आए मीत, मित्र प्यारा धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। रण कहे रणभूमी वेख्या इक नज़ारा, बेनज़ीर नज़र बदलाईआ। नाता तोड़ सर्ब संसारा, गुरमुखां दए वड्याईआ। साचा मन्दिर दस्स दवारा, दर दरबारा इक वखाईआ। इक्को नाद शब्द धुन्कारा, अगम्मी राग सुणाईआ। इक्को नूर जोत उज्यारा, नूर नुराना डगमगाईआ। इक्को करे सच प्यारा, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी वखाईआ। देवणहारा सच सहारा, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। मन रहिण ना देवे गवारा, हँकार अंदरों दए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म लैण ना देवे दोबारा, जो चल आए सरनाईआ। रण कहे मैं वेखां रंग रंगील, रंगत इक्को नज़री आईआ। मेरी अंदरों बदल देवे दलील, दिलबर बेपरवाहीआ। सतिगुर पूरा आपे बंधावे यकीन, यक दम परदा दए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां तों बाहर सतिगुर दी तालीम, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। महल अटल वखाए अज़ीम, आलीशान नज़री आईआ। पहला घर वखाए कदीम, जिस दवारे तों होई जुदाईआ। तेरां लख तरेसठ हज़ार दफ़ा बणया मर्द मीन, नार संसार विच नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। रण कह रणे विच हस्सदा, राणा इक्को नज़री आईआ। जिस दे हथ्थ नगारा जस दा, डंका दए वजाईआ। जिस दा इशारा अगम्मी अक्ख दा, प्रतख दए प्रगटाईआ। पूरब लहिणा देणा हक दा, हकीकत दए जणाईआ। लहिणा सच दा, पूरब वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र कहे मैं वेखां उह राणा, पूरब लेखा याद आईआ। जेहड़ा रैहन्दा सी मस्ताना, चीथड़ लीरो लीर बणाईआ। इक गाउँदा सी गाणा, गोबिन्द गोबिन्द माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे पिछला नज़री आए हिसाब,
हिस्सा धुर दरगाहीआ। पूरबले जन्म दा जवान अवस्था दा नवाब, कोटलयां विच्चों नज़री आईआ। जिस ढाई सैंकिंड गोबिन्द नूं कीता सी आदाब, तोबा तोबा कर के सीस झुकाईआ। ओस दिता इक ख़िताब, शब्दी हुक्म जणाईआ। जिस वेले आवे मेरा पुरख अकाल बाप, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। तेरी पूरी करे आस, आसा मनसा वेख वखाईआ। मैं उस दे होणा साथ, शब्दी धारा वण्ड वण्डाईआ। तेरा बुत्त करना पाक, रूह आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। लेखा कहे कोई ना जाणे लिख्त, तवारीख ना कोए समझाईआ। एह गोबिन्द दा भविख्त, जिस नूं समझे कोई ना राईआ। गुरमुखां खोल्ह के दृष्ट, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पार उतारे विच्चों गृहस्त, वड्डे छोटे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा झोली पाईआ। पूरब लेखा कहे मैं लेखा आया लैण, लख लख शुकर मनाईआ। दर्शन कर के नैन, नैन गया बदलाईआ। बण के सज्जण सैण, नाता ल्या जुड़ाईआ। राणे तेरा बाल्मीक ने लेखा थोड़ा जिहा लिख्या विच रमायण, ढाई साल राम नाल गंढ्ढ पवाईआ। ओस वेले तेरी ज़ाती सी उजैन, उजैनीआं विच्चों तरफ़ैण ल्या बणाईआ। तेरा कुटम्ब तिन्न भाई ते पंज भैण, प्यो दा भ्रा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म दा लहिणा दए मुकाईआ। जन्म कहे मेरा जुग जुग लहिणा मुक्कदा, मानस जन्म मिले वड्याईआ। आत्म हो के परमात्म दा राह रिहा पुछदा, मन मति बुध नाल रलाईआ। मैनूं सारे इशारा करदे गए इक तुक दा, जित्थे वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नाता जुड़ जाए पिता पुत्त दा, अगे होए ना कोए जुदाईआ। जन्म जन्म दा पैंडा मुक्कदा, पन्ध विच ना कोए फिराईआ। राए धर्म मूल ना पुछदा, चित्रगुप्त ना हिसाब जणाईआ। लेखा मुक्क जाए जनणी दी कुक्ख दा, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। झगड़ा मुक जाए कूड़े दु:ख दा, सहिँसा रोग रहे ना राईआ। जन्म फेर मिले मनुक्ख दा, पंज तत वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल समें अनुसार आपे ढुकदा, दूर दुराडा फेरा पाईआ। गुरमुखां गोदी चुकदा, भगतां लए उठाईआ। रस दे के अमृत दुद्ध दा, सीर साचा दए प्याईआ। झगड़ा मुका के विद्या बुध दा, शब्दी शब्द करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रणभूमी वेख वखाईआ। रण अंदर वेखो डंक नगारे, ढोल ढमक्के नज़री आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लग्गे अखाड़े, मन मनसा नाच कराईआ। कोटन कोटि चमकदे सूरज चन्द सतारे, आपणा आप करन रुशनाईआ। निम्म्हे निम्म्हे झिरदे अमृत फुहारे, बूँद बूँद टपकाईआ। कँवल खिड़ी रहे गुलज़ारे, सहँस दल परदा लाहीआ। दस्म दवारी तक्क दे रहिण नज़ारे, कोटां विच्चों दो चार नज़री आईआ। बिना पुरख अकाल सचखण्ड दवारे चढ़े ना कोए चुबारे, मंज़ल
मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोगी जती सती सन्यासी वैरागी त्यागी हारे, फ़कीर फ़क्कर ढोलयां विच गाईआ। बहुते खड़े सुखमन बंक दे किनारे, ईड़ा पिंगल दर पार ना कोए कराईआ। बहुते कलयुग फड़े बेगारे, अक्खरां वाली करन पढ़ाईआ। बहुते वेखदे रहे इशारे, इश्क हकीकी ना कोए कमाईआ। राणे तेरा जोड़ गोबिन्द नाल जुड़या दरबारे, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। प्रेम प्रीती अंदर वाजां मारे, सोई सुरती लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे सब दे दए चुकाईआ।