पहली माघ शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल
छब्बी पोह कहे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई मेरी वार, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जी वधाईआ। ख़ुशी होई सचखण्ड साचे दरबार, मुकामे हक खेल अगम्म अथाहीआ। इक्को तक्कया नर निरँकार, निरगुण निरवैर निराकार नज़री आईआ। जोती जाता अगम्म अपार, अलख अगोचर शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। बिन तेल बाती होए उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सति सतिवादी नज़री आए धुर सिक्दार, राजन भूप बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर करे ख़बरदार, शब्दी शब्द जणाईआ। बिन कदमां झुकदे वेखे गुर अवतार, पैगम्बर सीस जगदीश झुकाईआ। दर दरवेश विष्न ब्रह्मा शिव भिखार, ख़ाली झोली रहे डाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निउँ निउँ चरणां धूढ़ी मंगदे छार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। छब्बी पोह कहे नव नौ चार वेखी खेल अपारी, अलख अगोचर अगम्म अथाह दिती वड्याईआ। इक्को जोत जगे नरायण निरँकारी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। शब्द नाद सच्चा धुन्कारी, अनाद अनादी रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन निमस्कारी, सजदयां विच सीस झुकाईआ। भगत सुहेले बण भिखारी, सूफ़ी मंगण चाँईं चाँईंआ। जलवागर नूर उज्यारी, परवरदिगार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेख्या सति सतिवादी खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी आप जणाईआ। जिस दा भेव ना पाया किसे जुग चारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ किसे ना आईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह के गए गुर अवतारा, पैगम्बर तोबा तोबा कह सुणाईआ। कागद कलम शाही कोए ना लिखणहारा, काग़ज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कोटन कोटि रसना जेहवा बत्ती दन्द करदे गए पुकारा, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। नाद धुंन शब्द राग गाउँदे गए वारा, ढोले सोहले गीत अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेख्या पुरख अकाल, अकल कलधारी नज़री आईआ। आदि जुगादी दीन दयाल, जुग चौकड़ी होए सहाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, थिर घर चरण कँवल सरनाईआ। नित नवित भगत सुहेला इक इकेला पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा भविख्तां विच दे के गए अहिवाल, बिन नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जिस दी एथे ओथे दो जहानां नित नवित अवल्लड़ी चाल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया पंज तत मेटणहारा जगत जंजाल, जागरत जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी खेल करे कमाल, बेमिसाल आपणी कार कमाईआ। जोती जलवा नूरी कर जमाल, ज़ाहर ज़हूर बेनज़ीर नज़र आपणी रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक नूर ख़ुदाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेख्या जलवागर, लासानी इक्को नज़री आईआ। अबिनाशी करता धुर दा हरि, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर जिस दा अगम्मड़ा घर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। बिन पौड़ी डण्डे जाए चढ़, सति सतिवादी सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी खेल कर, करनी करता आप समझाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतर, पैगम्बर सेव कमाईआ। लेखा जाण नारी नर, लख चुरासी खोज खुजाईआ। निरभउ भय जणाए डर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेख्या धुर दा मालक, परवरदिगार नज़री आईआ। एथे ओथे दो जहानां ख़ालक सब दा पालक, प्रितपालक बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बण के आया सालस, साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना फेरी पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले गुरमुख कढ्ढे ख़ालस, ज़ात पात वरन गोत क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमै हंगता रहिण ना देवे निंद्रा आलस, जगजीवण दाता जागरत जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले वेखे धुर दे बालक, शब्द शब्दी लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन कूड़ी क्रिया मेटणहारा नालिश, नर नरायण दया कमाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेख्या परवरदिगार, जलवा नूर नूर अलाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा सांझा यार, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मुकामे हक हो उज्यार, हकीकत आपणी रिहा दृढ़ाईआ। नूरो नूर कर उज्यार, उजाला इक्को रिहा वखाईआ। करे खेल अपर अपार, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर पा ना सके सार, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। भय विच करदे गए निसमकार, डण्डावत विच आपणा आप मिटाईआ। काग़ज़ कलम शाही नाल करदे गए इज़हार, रागां नादां शब्दां विच गाईआ। लिखदे गए वारो वार, कलम शाही काग़ज़
जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक इक अख्वाईआ। छब्बी पोह कहे मैं तक्कया अगम्म नज़ारा, बेनज़ीर बिन नज़र दया कमाईआ। जिस नूं समझे कोई ना विच संसारा, लख चुरासी भेव ना कोए खुल्हाईआ। बिन भगतां देवे ना किसे दीदारा, ईद चन्द ना कोए रुशनाईआ। परदा खोल्हे ना अंदर बाहरा, गुप्त ज़ाहर रंग ना कोए रंगाईआ। निर्मल जोत होए ना कोए उज्यारा, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस परम पुरख दा दे के गए इशारा, संदेसा धुर दा मात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी खेल वखाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेख्या हुक्म एक, एकँकार रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी धर के भेख, नित नवित वेस वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दे के टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अंदर वड़ के देवे भेत, शब्दी नाद धुंन शनवाईआ। हुक्म संदेशे लिखे लेख, धुर दी धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। छब्बी पोह कहे मैं करां अन्त निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। जिस नूं लभ्भदे गए जुग चार, चौकड़ आपणा पन्ध मुकाईआ। संदेसा दे के गए गुर अवतार, पैगम्बर कलमयां विच जणाईआ। सो खेल करे करनेहार, करता पुरख सहिज सुखदाईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यार, निरवैर वेस वटाईआ। शब्दी डंका इक संसार, चार कुण्ट रिहा सुणाईआ। सम्मत शहिनशाही दो जहानां करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त परखणहार, घट भीतर वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार पैगम्बरां दए हुलार, सवाधान लए कराईआ। उठो वेखो तको लोकमात कलयुग जीव करन की की कार, कर्म कांड सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे पुरख अकाल दिता इक संदेसा, सति सतिवादी आप जणाईआ। कलयुग अन्तिम पूरा होण वाला लेखा, लिख्त भविख्त दए गवाहीआ। झगड़ा चुकणा पीर पैगम्बर मुल्ला शेख़ा, मुसायक रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां मुकणा ठेका, अन्त अख़ीरी देवे गवाहीआ। चार वरन अठारां बरन करनी बुध बिबेका, मनमति कूड़ी बाहर कढाहीआ। त्रैगुण माया मूल ना लावे सेका, पंज तत ना करे लड़ाईआ। गोबिन्द शब्द कराउणा चेता, चेतन सुरती आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात करो ख़िआल, पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार रिहा जणाईआ। धरती उत्ते वेखो तक्को आपणे लाल, मुरीद मुर्शद अक्ख उठाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ वेखो धर्मसाल, गुरूदवारा कौण सुहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दृष्टी इष्टी होई बेहाल, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। माया ममता हउमै हंगता
कूड़ी क्रिया वज्जे ताल, कूड़ कुड़यारा नटुआ आपणा स्वांग वरताईआ। आत्म परमात्म वसे किसे ना नाल, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। त्रैगुण माया प्या जाल, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जो मंत्र अन्तर निरंतर आए सिखाल, सिख्या जगत पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर लओ तक्क, मातलोक ध्यान लगाईआ। कवण जाणे हकीकत हक, कवण चले सच रज़ाईआ। सति धर्म सारे गए छड्ड, कलमा हक ना कोए गाईआ। परमात्म नालों आत्म कर के अड्ड, मन वासना वज्जी वधाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसण हड्ड, धुंन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। कूड़ी क्रिया रहे दग, अग्नी तत तपाईआ। किसे कम्म ना आया काअब्यां वाला हज्ज, हज़रत मिल्या ना बेपरवाहीआ। साची रीती नीती गए तज, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पुरख अकाल कहे तेई अवतार करो ध्यान, शब्द संदेशे नाल जणाईआ। साचा दिसे ना कोए ज्ञान, अन्तर मंत्र ना कोए समझाईआ। निज नेत्र दरस करे कोए ना आण, घर मिले बेपरवाहीआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ होए वैरान, अमृत धारा मेघ ना कोए बरसाईआ। सुरत सवाणी मिले किसे ना काहन, बंसरी नाम ना कोए सुणाईआ। साची सीआ मिले ना अगम्मा राम, काया बन खोजण कोए ना जाईआ। भाग लग्गा ना किसे नगर खेड़ा ग्राम, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द गाए कोई ना नाम, घर स्वामी मिलण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखे खेल वाली दो जहान, निरगुण निरवैर खेल खिलाईआ। पुरख अकाल कहे ईसा मूसा मुहम्मद तक्को ख़िआल, धुर फ़रमाना इक जणाईआ। हकीकत दिसे ना हक हलाल, हालत बदली सर्ब लोकाईआ। चौदां तबक सर्ब कुरलाण, ज़िमीं असमान देण दुहाईआ। किसे कम्म ना आई पढ़ी कुरान, काया काअबे खोज ना कोए खुजाईआ। साची बस्ती होई वैरान, वैरी सके ना कोए मिटाईआ। मुहम्मद दे के गया ब्यान, अलिफ़ ये वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे हुक्म सुणो गुरू दस, दहि दिशा दयां जणाईआ। साचा मिल्या किस किस अमृत रस, लेखा दयो बताईआ। चार वरन करके आए इक्ट्ठ, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश जोड़ जुड़ाईआ। धुर दा मार्ग आए दस्स, पुरख अकाल इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेखे गुर अवतार पैगम्बर इक्ट्ठे, दर ठांडे सीस निवाईआ। चरण कँवल धुर दे ढठ्ठे, बन्दना डण्डावत इक दृढ़ाईआ। तेरे हुक्म अंदर बद्धे, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। सच दवारे आए
सद्दे, पंज तत नाता जगत तुड़ाईआ। तेरे फ़रमाने दे के अद्धे, अधिआत्मक करी पढ़ाईआ। तेरे नूर अंदर जगे, जोती जोत जोत रुशनाईआ। दीन मज़्हब पा के हद्दे, हद्दां वण्ड वण्डाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर कलयुग जीव साडे आखे मूल ना लग्गे, आख़र गए भुलाईआ। माया ममता मोह विकार अंदर बज्झे, हँकार आपणा गढ़्ह जणाईआ। कूड़ी क्रिया तृष्ना अंदर लग्गे, अग्नी तत जलाईआ। तेरा दर्शन पावे कोई ना उपर शाह रगे, नौ दवारे पन्ध ना कोए चुकाईआ। हँस रूप बण गए कग्गे, काग हँस रूप ना कोए बदलाईआ। तेरे अगे प्रभ सब ने हथ्थ बद्धे, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर झुक झुक करन सलाम, नमों नमों सीस निवाईआ। तूं दाता मालक मेहरवान, महबूब तेरी सरनाईआ। कलयुग जीव भुल्ले जगत जहान, तेरी ओट ना कोए तकाईआ। अन्त अख़ीरी होए असीं हैरान, चारों कुण्ट हैरानी छाईआ। मन्दिर मस्जिद शिव दवाला मठ्ठ बणी दुकान, दाअवेदार नज़र कोए ना आईआ। हिरदे वसे ना किसे राम, काहन कृष्न ना कोए जणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद साचा दए ना कोए पैग़ाम, पैगम्बर हक ना कोए पढ़ाईआ। नानक गोबिन्द मिले किसे ना आण, घर मन्दिर ना वज्जे वधाईआ। धूढ़ी मिले ना कोए इश्नान, चरण चरणोदक मुख ना कोए चुआईआ। मन वासना फिरन सवान, भज्जण थाउँ थाँईंआ। बुद्धी दा करन ज्ञान, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म देणा वरताईआ। पुरख अकाल कहे मैं देणा धुर फ़रमाना, सम्मत पहला दए गवाहीआ। गुर अवतार पैग़बंरां मन्नणा पए भाणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणना पए निमाणा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी चार जुग दा बदलणा पए गाणा, इक्को नाम दए समझाईआ। दो जहान श्री भगवान शाहो भूप बिन रंग रूप मन्नणा पए राणा, रईयत नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। छब्बी पोह कहे मैं वेख के होया ख़ुश, ख़ुशहाली मेरे उत्ते आईआ। पुरख अकाल गुर अवतार पैगम्बरां ल्या पुछ, जुग चौकड़ी की की हुक्म सुणाईआ। क्यों कलयुग अन्तिम होया अन्धेरा घुप, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या पिता पुत्त, कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। अमृत जाम मिले किसे ना घुट, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ रहे कुरलाईआ। सति धर्म दा बूटा गया सुक, पत्त डाली ना कोए महकाईआ। साची मौली कोई ना रुत्त, खिजां बसन्त गई बदलाईआ। किसे दे कोल नहीं कुछ, साध सन्त ख़ाली झोलीआं रहे वखाईआ। साची मंज़ल दा पैंडा ना जावे मुक, मुकामे हक ना कोए रसाईआ। आवण जावण लख चुरासी जाए किसे ना छुट्ट, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म धार
गई टुट्ट, ब्रह्म पारब्रह्म विच ना कोए समाईआ। करया खेल अबिनाशी अचुत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर हुक्म इक वरताईआ। छब्बी पोह कहे मेरा समां बदल के आई प्रभ दी पहली माघी, मग्न भगतां रही कराईआ। सृष्टी दृष्टी दुनी वेखी दाग़ी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। गुर के शब्द कोए ना जागी, जगत विहारां विच कुरलाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द बणे रहे रागी, अनहद नाद ना कोए वजाईआ। मिल्या मेल ना मोहन माधव माधी, मधुर धुंन ना कोए सुणाईआ। बाणी पढ़ी ना बोध अगाधी, अक्खर वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। साची मंज़ल बणे ना पाँधी, रहबर राह ना कोए वखाईआ। बिन मक्के काअब्यों बणे ना सच्चे हाजी, हुजरा हक ना कोए दृढ़ाईआ। बिना सजदिउँ कोई पढ़े ना सच निवाज़ी, नवाज़िस विच वेखे ना कोए लोकाईआ। करोड़ां अरबां दी वधदी वेखी आबादी, भगत भगवन्त दा रूप ना कोए बणाईआ। अन्त अख़ीर सब ने हारनी बाज़ी, बाजां वाला दए गवाहीआ। जिस दा इक्को अस्व घोड़ा ताजी, ताजां तख्तां वालयां दए उलटाईआ। किसे दी शहिनशाही ना रहे नवाबी, नौबत इक्को नाम सुणाईआ। सोलवें साल तक नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप प्रगट करनी पंजाबी, पंचम पंच पंच देणा समझाईआ। मन वासना कोई रहिण नहीं देणा बाग़ी, शब्द खण्डा इक चमकाईआ। जो परम पुरख नूं रहे अराधी, तिन्हां होणा आप सहाईआ। झगड़ा मुकणा पंडत काज़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए दृढ़ाईआ। माघी कहे मैं हो गई मग्न, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जन भगतां आई सद्दण, गुरमुख मात उठाईआ। परम पुरख परमात्म करन आया अगम्मी अदल, जिस ने दो जहान अदालत इक लगाईआ। जिस ने ब्रह्मण्ड खण्ड देणे बदल, विष्न ब्रह्मा शिव दए बदलाईआ। जिस ने लेखा जाणना मकतूल कातिल कतल, चुरासी फाँसी वण्ड वण्डाईआ। उस दा इक्को दर ते इक्को पत्तन, इक्को नईआ नौका रिहा जणाईआ। जन भगतां वखाए आपणा पिछला वतन, जिस घर विच्चों होई जुदाईआ। पैज अन्तिम आया रखण, राखा हो के बेपरवाहीआ। लख चुरासी विच्चों विरोले मक्खण, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। शब्द गुरू निवासी पटण, पाटल आपणी दया कमाईआ। सच दवारा खोल्ह के हट्टण, नाम भण्डारा दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी कार इक कमाईआ। माघी कहे मैं प्रभ दर होई मन्ज़ूर, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। जलवा तक्क अगम्मी नूर, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। जिस नूं कैहिंदे दूरन दूर, नेरन नेरा नज़री आईआ। मेहरवान मुहब्बत विच हाज़र हज़ूर, महबूब शहिनशाहीआ। भगतां मिलदा वेखणा ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर फेरा पाईआ। जन्म जन्म दे कट कसूर, कूड़ी क्रिया दए गवाईआ। सच दवारे बणा के सच मज़दूर, कीती घाल झोली पाईआ। मानस जन्म जाण ना देवे फ़ज़ूल, फ़ज़ल रहमत नाल तराईआ।
आत्म परमात्म दा दस्सके वक्खरा मजमून, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। जिस दा समझ सके ना कोए कानून, काइदा आपणा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। माघी कहे मैं वेख होई अनन्द, अनन्द इक्को नज़री आईआ। चौथे जुग लेखा मुक्कया पन्ध, पैंडा बाकी रिहा ना राईआ। गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशीआं विच गावण छन्द, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। भगवन होया भगतां संग, सगला संग बणाईआ। निज आत्म देवे ठंड, परमानंद समाईआ। नाम भण्डारा देवे वण्ड, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सति चढ़ा के अनोखा रंग, मजीठी दए वखाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। कोई रहे ना भागां मंद, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। परदा लाह के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म रिहा वखाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना तृष्ना तम, तामस मोह ना कोए जणाईआ। चिन्ता मेट के जगत ग़म, ख़ुशी अंदर दए प्रगटाईआ। भाग लगा के काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। लेखे ला के पवण स्वासी दम, पवण उनन्जा सेव कमाईआ। जगत जन्म दयां विछड़यां बेड़ा बन्न्ह, धुर दा संग दए जणाईआ। इक्को राग सुणा के कन्न, नाद अगम्मी दए वजाईआ। मन का मणका फेर के मन, मनसा मनसा विच्चों भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर वेखो शहिनशाही माघ चढ़या, दो जहान वज्जे वधाईआ। भगत भगवान ने मिल के अगम्मा अक्खर पढ़या, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना जन्मे ना कदे मरया, गेड़ विच ना कदे रखाईआ। जो करना सो आपे करया, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। निरभओ भय विच कदे ना डरया, अकाल मूर्त नज़री आईआ। धुर दरगाह सचखण्ड दवारे खड़या, जित्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। अग्नी अग्ग कदे ना सड़या, गोर विच ना कोए दबाईआ। मेहरवान हो के आपणी किरपा करया, महबूब नूर ख़ुदाईआ। लोकमात कलयुग अन्त साढे तिन्न हथ्थ वसा के साचा घरया, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परमात्म आत्म हो के वरया, नार कन्त अंग जुड़ाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच करनी कार कमाईआ। माघ कहे मैं होया उजागर, पुरख अकाल दिती सरनाईआ। मैं बणना सच सौदागर, चार कुण्ट फेरा पाईआ। भगतां निर्मल कर्म करना उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। सन्त सुहेले बणाउणे वड बहादर, शब्दी बल प्रगटाईआ। मेल मिलाउणा नाल धुर दे कादर, करते विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी दए समझाईआ। माघ कहे मैं भागांवन्त, गुरमुखां दयां बणाईआ। विछड़यां मेला धुर दा कन्त, सज्जण शहिनशाहीआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दयां समझाईआ।
बोध अगाध बण के पंडत, इक्को करां पढ़ाईआ। जुग जन्म दी पूरब वेखां सनद, सन्त सुहेले खोज खुजाईआ। प्रेमीआं प्यारयां अन्तर दे के हिम्मत, हौसला दयां वधाईआ। जन भगतो श्री भगवान तुहाडे अंदर सिमत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। माघ कहे मैं भगतां दस्सणा सच, सहिज सहिज जणाईआ। गुरमुखो परदा लाह के वेखो काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। तुहाडे अन्तर बैठा पुरख समरथ, घर विच आपणा डेरा लाईआ। जिस दा नक्क मूँह नहीं हथ्थ, तत्व तत ना कोए प्रगटाईआ। हकीकत विच सच, सति दए समझाईआ। साढे तिन्न करोड़ अंदर रिहा रच, रचना आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो अंदर मार के वेखो झाकी, परदा पड़दे विच्चों उठाईआ। बन्द किवाड़ा खोल्ह के वेखो ताकी, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। घर सज्जण बैठा साकी, जाम प्याला रिहा प्याईआ। लेखा जाणे माटी ख़ाकी, ख़ालस आपणा रूप दए समझाईआ। मनुआ मन रहे ना आकी, ममता मोह दए चुकाईआ।आत्म परमात्म दस्से ज़ात अजाती, इक्को नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावे गाथी, करे सच पढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां बण के साथी, सगला संग निभाईआ। चौदां लोक करे राखी, फड़ फड़ अगे लए लाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव दे के गए संदेसे पाती, लोकमात मात जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो पहले सम्मत दी आउणी ओह अगम्मी राती, जिस रैण दी रेणिका हथ्थ किसे ना आईआ। माघ कहे मैं आया लोकमात, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। सतिजुग दा जगणा बण चराग़, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया बदल के राज, कलयुग सफ़ा देणी उठाईआ। हुक्म दे के धुर महाराज, संदेसा देणा सुणाईआ। इक्को कलमा इक्को नाम इक्को करना पए आदाब, इक्को सीस जगदीश झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्में अंदर हुक्म मनाईआ। माघ कहे मैं दस्सणा लोकमात, प्रभ दा हुक्म बेपरवाहीआ। कलयुग मिटणी अन्धेरी रात, कूड़ी रैण रहिण ना पाईआ। सतिजुग साची प्रगट होणी प्रभात, प्रभाती ढोले गाईआ। झगड़ा मुक्कणा ज़ात पात, दीन दुनी इक्को नज़री आईआ। चार वरन अठारां बरन बणनी इक जमात, इक्को करे सच पढ़ाईआ। लहिणा देणा सब दा चुकावे मस्तक माथ, पूरब करमा निहकर्मी वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी दा बदल देणा समाज, समें अगे चले ना कोए चतुराईआ। प्रभ दा खेल समझे ना कोए दिमाग़, चौदां विद्या कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप प्रगटाईआ। माघ कहे मैं प्रभ दा हुक्म सुणना हो के मौजूद, जो मुफलिसां रिहा अपणाईआ। जुग जुग बदलदा गया अरूज, अर्श फर्श वेख वखाईआ। कलयुग
रहे ना अखीरी हदूद, हज़रत दए गवाहीआ। करनी नेस्तोनाबूद, कूड़ी क्रिया देणी मिटाईआ। नानक गोबिन्द दे के गया सबूत, अक्खर अक्खरां वण्ड वण्डाईआ। कोई खेल ना समझे पंज तत काया कलबूत, अन्तर अन्तर परदा कोए ना लाहीआ। अक्खरां विच्चों पत्थरां विच्चों सत्थरां विच्चों लभदे महबूब, जगत नेत्रां चार कुण्ट अक्ख उठाईआ। भेद समझ के एका दूज, दूआ एका जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। अन्तिम सब ने कर के जाणा कूच, कूचा गली रहिण कोए ना पाईआ। बिन भगतां किसे नहीं आउणी साची सूझ, समझ नाल रमज़ ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। माघ कहे मैं वेखणा खेल हकीकी, हाकम इक्को नज़री आईआ। जिस कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी तारीकी, तारा चन्द दए दुहाईआ। जिस दे हथ्थ दो जहानां तौफ़ीकी, तोबा तोबा करे लोकाईआ। जो आदि जुगादि सब दा रफ़ीकी, फ़िरकादारी दए गवाईआ। जिस दे चरणां हेठां जुग चौकड़ी कोटन वार बीती, गुर अवतार पैगम्बर गए सेव कमाईआ। उह लख चुरासी जानणहारा नीती, घट घट अन्तर वेख वखाईआ। पुरख अकाल दी इक साल दी बरसी अजे नहीं बीती, कोटां बरसां दे झगड़े दए मुकाईआ। जन भगतो थोड़ी तों बहुती वटो कचीची, बहुती तों थोड़ी कर के दए वखाईआ। बिना गोबिन्द तों वसदी रहे ना कोए बगीची, बहार नज़र कोए ना आईआ। प्रभ दी खेल सब तों नीकी, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त सब ने भरनी आपणी कीती, गुर अवतार पैगम्बर अगे हो ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताईआ। माघ कहे मैं उठा उठा वेखां अक्ख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण रूप प्रभू प्रतख, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। लख चुरासी काया माटी भाण्डे वेखे सक्ख, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज फोल फुलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो मार्ग गए दस्स, जीव जंत गए भुलाईआ। सति धर्म धीरज छड्ड के हठ्ठ, कूड़ी क्रिया रहे कमाईआ। मन वासना रहे नठ्ठ, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले कर इक्ट्ठ, जगत स्यासत करन लड़ाईआ। हिरदे नाम लए कोई ना रट, रट्टा प्या सर्ब लोकाईआ। निर्मल जोत जगे ना लट लट, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। शब्द अगम्मी लग्गे मूल ना सट्ट, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। प्रेम रंगण रंगे कोई ना रत्त, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। धीरज रिहा कोई ना सति, सन्तोख बैठा मूँह छुपाईआ। साध सन्त धीआं भैणां रहे तक्क, नेत्र अक्ख ना कोए शरमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सब दा खैहड़ा गए छड्ड, लोकमात कर जुदाईआ। सरगुण कोलों हो के अड्ड, निरगुण अगे देण दुहाईआ। प्रभू तेरे बिना भगत भगवान दी चले कोए ना यद्द, पिता पूत नाता ना कोए जुड़ाईआ। कलयुग जीव बुद्धी होई कग्ग, हँस बैठे रंग बदलाईआ।
सारे ला के झूठे पज्ज, पाठशाला विच देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पीर पैगम्बरो हाज़र करो लिख्त, हुक्मी हुक्म जणाईआ। तुहाडा पूरा होया भविख्त, बीस इकीसा पन्ध चुकाईआ। अगे सब दा पुरख अकाल होणा इष्ट, दूजा गुर ना कोए मनाईआ। ना कोई राम ते ना कोई वशिष्ट, विषयां वाला सतिगुरू कम्म किसे ना आईआ। सतिगुरू पूरा पुरख अकाल पंज तत भोगे ना कदे गृहस्त, जोत शब्द करे कुड़माईआ। ना कोई आसा रखे स्वर्ग बहिश्त, सचखण्ड सच इक समझाईआ। आदि जुगादि ना होवे निष्ट, ठीकर भन्न ना कोए वखाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना होए भृष्ट, भरमां विच ना कोए भरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर आपणा कर दयो इकबाल, सचखण्ड निवासी दया कमाईआ। साडा वेला अन्त पहुंचयां आण, सदी चौधवीं पन्ध रही मुकाईआ। तुहाडा हल होवे स्वाल, नाता तोड़े जगत लोकाईआ। पुरख अकाल सब नूं आपे लए संभाल, हुक्मे अंदर हुक्म मनाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर काल महाकाल, सिर सके ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव घालणा रहे घाल, भज्जण वाहो दाहीआ। शब्द अगम्मी वज्जे ताल, तलवाड़ा शहिनशाहीआ। त्रैगुण माया पंज तत खेल करे कमाल, निरगुण सरगुण नाता जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर छेती कर लओ तुसीं सलाह, साहिब स्वामी आप जणाईआ। वेला वक्त गया आ, सम्मत पहला दए दृढ़ाईआ। तुहाडा शहादत देण वाला केहड़ा गवाह, वुकला नज़र कोए ना आईआ। सच दवारे इक्को अरज़ लओ सुणा, आरज़ू विच्चों बाहर कढाहीआ। हुक्म देवे वाहिगुरू आप ख़ुदा, ख़ुदी दा लेखा देणा चुकाईआ। जिस दे नालों होए जुदा, अन्तिम आपणे विच मिलाईआ। धुर दा मार्ग कर के सिधा, दो जहानां दए समझाईआ। प्रेम प्यार दी दस्स के बिधा, बन्धन दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रीतम साडी अरजोई, बेनन्ती सच सुणाईआ। तेरे अगे उजर ना कोई, सिर सके ना कोए उठाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहे साडी दरोही, दरोही दरोही हाल दुहाईआ। गुर अवतार कहिण तेरे चरण बिना मिले कोई ना ढोई, दवारा नज़र कोए ना आईआ। कोटां अरबां विच्चों सन्त सुहेला लोकमात रह गया कोई कोई, साडी सिख्या सारे गए भुलाईआ। कलयुग कूड़े कूड़ी वासना हर घट अंदर बोई, मन वासना बूटा दिता महकाईआ। गुरमति कलमयां तों बाहर हो के रोई, बिन अक्खां नीर वहाईआ। सोई सुरत ना उठे नवीं नरोई, निरगुण निरवैर निराकार दरस कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म नाल कोई ना छोही, परदा दूई ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण मेरे जगदीश, तेरी सच्ची सच्ची शहिनशाहीआ। बिन चरणां झुक जाए हुक्मे वाला सीस, तत नज़र कोए ना आईआ। तेरा नाम कलमा इक हदीस, हक हक पढ़ाईआ। असीं आ गए लँघ तेरी दहलीज़, दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। साडी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आमद विच वज्जे वधाईआ। लोकमात तेरे हुक्म दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी विच कर के आए ताईद, तुआरफ़ विच समाईआ। मार्ग दस्स के धर्म कर्म कलमयां विच ईद, आदत सच्ची सच वखाईआ। भाणा मन्नणा दस्स के आए नसीहत, हुक्मी हुक्म समझाईआ। तेरा भविख्त दे के आए विच वसीअत, वसीह जगत समझाईआ। प्रभू तेरे बिना तेरी समझया ना कोए असलीअत, असल वसल यार ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं साडी ख़राब होई तबीअत, तुध बिन तबीब नज़र कोए ना आईआ। भगवन्त कन्त असीं दस्स के आए पुरख अकाल सब दी सांझी वलदीअत, वालद वालदा होर ना कोए बणाईआ। साडी आसा मनसा तेरी अहमीअत, अहिब मुश्कल हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। पुरख अकाल कहे लिख दयो नाल हथ्थ कलम शाही, उंगली दी लोड़ रहे ना राईआ। कलयुग जीव होए गुमराही, भय भउ ना कोए मनाईआ। जगत पाँधी भुल्ले राही, मंज़ल हक कोए ना पाईआ। मिल्या मेल ना धुर दे माही, सज्जण सच ना कोए मनाईआ। मन वासना होए तबाही, कामल मुर्शद जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो सचखण्ड दवारे दे दयो इक्को वार गवाही, दूजी शहादत दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं गोबिन्द शब्दी सुत उठाउणा जिस ने चार जुग दे इक्ट्ठे कीते छींबे नाई, नौका नाम ना कोए चलाईआ। किसे नहीं जाणया क्यों गोबिन्द पुट्टया बूटा काही, कायनात भेव ना आईआ। क्यों ढोला इक्को गया गाई, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। क्यों पुत्रां भेंट चढ़ाई, मात पित होई जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर झुक के सरन, सरनगति इक्को ओट तकाईआ। प्रभू जगत दा छड्डया जीवण मरन, लोकमात आए तजाईआ। तेरे प्रेम दा साचा कर के प्रण, प्रणाम इक्को इक दृढ़ाईआ। झगड़ा मुका दे वरन बरन, ज़ात पात रहे ना राईआ। आत्म परमात्म ढोला सारे पढ़न, वाहिगुरू राम ख़ुदा गाॅड दे समझाईआ। तेरी मंज़ल साची चढ़न, अधवाटे होर ना कोए अटकाईआ। तूं सब नूं आयों वरन, धुर दा कन्त शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म दे वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी सलाम, बिन सजदे सीस झुकाईआ। तूं मालक इक अमाम, कामल नज़री आईआ। लोक परलोक बदल दे निज़ाम, चौदां तबकां अक्ख बदलाईआ। साचा कलमा दस्स कलाम, इक्को कर पढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी राम, रहमत
विच समाईआ। तूं निरगुण नूर काहन, बंसरी नाम वजाईआ। तूं सतिगुर साचा वाली दो जहान, नानक ढोला गाईआ। तेरा शब्द अनोखा बाण, पुरीआं लोआं डेरा ढाहीआ। तेरा सचखण्ड दवारा सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। तेरा दीवा बाती जगे महान, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। तेरे सिँघासण सच आराम, बिसराम इक्को दए वखाईआ। तेरा हुक्म इक फ़रमान, एथे ओथे ना कोए उलटाईआ। अन्त अख़ीरी सब दा इक ब्यान, बेज़बान रहे जणाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन आपे हो सहाईआ। असीं तेरे दर दे दरवेश, मंगते भिखारी प्रेम विच महिमान, मुहब्बत विच महबूब सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीनां मज़्हबां दी मेट दे दुकान, दूआ एके नाल मिलाईआ। तूं लख चुरासी बाग़बान, बूटी कली कली तेरी महक महकाईआ। तेरी मेहर नज़र लख चुरासी हो जाए सवाधान, सोया रहिण कोए ना पाईआ। तेरे हुक्मे अंदर मूर्ख मूढ़ होण चतुर सुघड़ सुजान, बुध बिबेक दे कराईआ। तेरा इक्को डंका वज्जे दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग दे लगाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभू चार जुग दी साथों लै लै फ़ुरसत, फ़रिसत्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। असीं भोग के तेरे हुक्म दा गर्हिसत, तज आए जगत लोकाईआ। पंज तत काया माटी कर के नष्ट, निशाना तेरा आए जणाईआ। बिन अक्खां ला के शिष्त, निशाने तीर रहे वखाईआ। खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गुर अवतार पैगम्बर तेरी दस्स ना सक्या कोई हैसीअत, हिसाब किताब ना कोए जणाईआ। तेरी जाणे ना कोई असलीअत, आसा विच सारे बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मार्ग दे दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण आह लै आपणी चार जुग दी वस्त, वस्तू तेरी झोली पाईआ। साडे ख़ाली वेख हसत, दोए हथ्थ जोड़ सीस निवाईआ। तेरी प्रेम ख़ुमारी अंदर मस्त, मसला अवर ना कोए जणाईआ। असीं छड्ड के धरती फर्श, अर्श तेरे चरणां धूढ़ टिक्के लाईआ। प्रभू सानूं तेरी सृष्टी दी नहीं कोई ग़रज़, अरज़ आपणी रहे जणाईआ। इक्को प्रेमी प्यारयां दी लग्गी दर्द, जो दिवस रैण तेरा नाम ध्याईआ। उन्हां दी झोली पा दे पूरब लहिणे दा कर्ज़, मकरूज लेखा दे मुकाईआ। लख चुरासी विच्चों तेई अवतार ईसा मूसा मुहम्मद दस गुर अठारां भगत रहिण सिर्फ़ दुनिया उत्ते यारां लख दी फ़रद, बाकी सृष्टी कम्म किसे ना आईआ। अगले सम्मत नाम छुरी फड़े करद, कतलगाह दए बणाईआ। जो तेरे नाम दा लैंदे रहे धड़त, सफ़ा उन्हां दी दे उठाईआ। पुरख अकाल तेरे नाल साडी पक्की हो जाए लिख्त पढ़त, जिस नूं वसीका ना कोए बदलाईआ। अगे आउण ना देवें फ़र्क, फ़रीक रहिण कोए ना पाईआ। चार जुग दी पिछली कीती सब दी कर दे तरक, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। असां दीन दी छड्डी
हरस, मज़्हबां दा लेखा दिता मुकाईआ। जिउँ भावे तिउँ पुठ्ठी सिध्धी कर लै नरद, नर नरायण तेरी वड्याईआ। तेरे अगे कोई ना सके अटक, चार जुग नेत्र रो रो नीर वहाईआ। तेरा हुक्म अगम्मा सख्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतार कहिण कलयुग अन्तिम सब दे उत्ते पैण वाला बख़त, वक्त समझ किसे ना आईआ। सिरफ भगतां नूं चढ़ना ख़ुशीआं दा बरस, बरसी आपणी लए मनाईआ। आत्म परमात्म कर के दरस, कूड़ी हवस देण गवाईआ। जिस नूं लभ्भदे उत्ते अर्श, उह मालक बण के फर्श, घट घट नूर करे रुशनाईआ। अमृत मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा शब्दी पूरा आया परत, प्रतिनिध हो के हुक्म वरताईआ। जिस दी गुरमुखां नाल शर्त, कलयुग अन्तिम होवां सहाईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्दाना मर्द, कल कल्की फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। माघी कहे अगे आउण वाला वेला, वेले नाल दयां समझाईआ। किसे लभ्भणा नहीं गुरू गुर चेला, चेला गुर नज़र कोए ना आईआ। शाह सुल्तानां राज राजानां फिरना विच जंगल बेला, बेली बेली संग ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नौ खण्ड पृथ्मी थाँ करना वेहला, बहुत्यां विच्चों थोड़े लए तराईआ। जिन्हां दा बण के सज्जण सुहेला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धाम जणा के इक नवेला, नर निरँकार अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। छब्बी पोह कहे प्रभ करन वाला तबदीली, तबा सब दी दए बदलाईआ। हुक्म देणा इक आमीनी, आलम समझ सके ना राईआ। जो करना सो करना यकीनी, यके बाद दीगरे खेल ना कोए वखाईआ। सृष्टी अन्त होणी ग़मगीनी, ख़ुशीआं रंग ना कोए चढ़ाईआ। जिन्हां दी बुद्धी होई कमीनी, चार कुण्ट देण दुहाईआ। जन भगतां मेल जिउँ जल मीनी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बहु कुझ सुणयां, जुग जुग अवतार गए सुणाईआ। मैं दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पूरी आकाश पुणयां, मण्डल मण्डप वेख वखाईआ। विद्या बुध बोध वेख्या गुणीआं, परदा ओहला अन्तर उठाईआ। शब्द राग धुन सुणदा रिहा धुनीआं, अनादी नाद बेपरवाहीआ। आसा मनसा वेंहदा रिहा रिषीआं मुनीआं, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरमे विच भरम भुलाईआ। पुरख अकाल कहे मैं वेखां आपणा साल, जुग चौकड़ी पिच्छे दिती बिताईआ। भगत सुहेले करां ख़ुशहाल, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। अमृत आत्म जाम देवां प्याल, निझर रस चुआईआ। दीआ बाती देवां बाल, कमलापाती हो करां रुशनाईआ। साचा मन्दिर वखावां अगम्मी धर्मसाल, सच सिँघासण वज्जे वधाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर चलां नाल, नालश
जगत रहे ना राईआ। झगड़ा मुका के काल महाकाल, चरण कँवल दयां सरनाईआ। दीनां बंधप हो के दीन दयाल, दीनन आपणी गोद उठाईआ। जुग जन्म जो घालदे आए घाल, लेखे लावां थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपन आपणे रंग रंगाईआ। माघ कहे मैं वेखणा खेल अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। प्रभू करवट बदल लै आपणी पीठ, पुश्त पुश्त नाल बदलाईआ। जुग चौकड़ी तेरी रीत, नित नवित वेस वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गा के गए गीत, ढोले हुक्मे अंदर सुणाईआ। शिवदवाले मठ बणा मसीत, तेरा राह गए दृढ़ाईआ। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, चार वरन इक समझाईआ। आत्म परमात्म दस प्रीत, प्रीतम अंदरे गए समझाईआ। लहिणा देणा छड्ड के हस्त कीट, निवण सु अक्खर इक दृढ़ाईआ। कलमयां विच दस्स हदीस, हज़रत कर पढ़ाईआ। हे प्रभ, सब दा लहिणा देणा पूरा होया विच बीस इकीस, अगे लेखा रिहा ना राईआ। नवें जुग दी नवीं दे तरतीब, तर्हा तर्हा समझाईआ। तेरा खेल सदा अजीब, अजब निराला दे वखाईआ। जन भगतां वस करीब, भावें दूर होवे ख़ुदाईआ। तेरे प्रेमीआं केहड़ी पढ़नी कुरान मजीद, काया काअबा दे सुहाईआ। तेरे उत्ते एहो उम्मीद, कामल मुर्शद लै मिलाईआ। बिना अक्खां करीए दीद, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। तेरी अक्खरां विच अगे सुणनी नहीं तमहीद, पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दे वखाईआ। साचे घर दा खोल्ह परदा, ओहला दे उठाईआ। राह दस्स गुरमुख किस बिध पौड़े चढ़दा, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। पैंडा मुके नौ घर दा, सुखमन टेडी बंक ना कोए अटकाईआ। ईड़ा पिंगल मूल ना अगे खड़दा, मन मति बुध ना कोए चतुराईआ। सहँस दल ना कोई अड़दा, दस्म दवारी अन्त ना कोए बणाईआ। तेरा भगत पहला कदम तेरे दवारे धरदा, जित्थे कर्म धर्म जन्म नज़र कोए ना आईआ। बिन रसना जिह्वा सुरती ढोला परदा, शब्दी नाद वजाईआ। बण के गोला तेरे घर दा, सोहला नानक इक्को गाईआ। झगड़ा मुक जाए चोटी जड़्ह दा, चेतन आपणी खेल वखाईआ। रंग वखा दे अगम्मी गढ़्ह दा, गढ़्ही चमकौर छड्ड के डेरा लाईआ। उथ्थे गुरमुख गुरसिख तेरा कदे ना डरदा, भय भवजल नज़र कोए ना आईआ। ना जीउदा ना कदे मर्दा, इक्को विच समाईआ। नित दर्शन करे हरि दा, जो हरि हर अंदर डेरा लाईआ। झगड़ा मुका दे कलयुग कल दा, कलेश रहिण कोए ना पाईआ। परभाव दस्स दे आपणे बल दा, बलधारी हो सहाईआ। लेखा वेख जल थल दा, महीअल आपणा हुक्म वरताईआ। आसण जणा निहचल धाम अटल दा, सिँघासण सोभा पाईआ। जित्थे तेरा इक्को दीपक बलदा, आदि जुगादि ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर दे खुल्हाईआ। जन भगत कहे प्रभ खोल्ह दे आपणी गंढ्ढ, दौलत
नाम वरताईआ। क्यों आत्म कीती रंड, परमात्म मुख छुपाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। घर स्वामी दे अनन्द, निजानंद प्रगटाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, नूरो नूर डगमगाईआ। कूड़ी क्रिया कर खण्ड खण्ड, नाम खण्डा हथ्थ उठाईआ। सदा सुहेले दे संग, सगला संग बणाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर प्रभू तेरा गाउँदे सोहँ छन्द, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। इक्को दवारा रहे मंग, घर घर फेरी कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे लोकमात पराहुणे बण के खा के गए डंग, भण्डारा जगत वस्त समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सूरे सरबंग, साहिब सुल्तान तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल कहे मैं वेखां कलयुग अन्त अख़ीर, आख़र आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर बण के हकीर, दर बैठे सीस निवाईआ। मैं शरअ तोड़ ज़ंजीर, शरीअत देणी बदलाईआ। नेत्र रो कहे कबीर, जुलाहा रिहा कुरलाईआ। प्रभू अंदरों बदल सर्ब ज़मीर, ज़ामन हो के लै छुडाईआ। तूं पातशाह ते भगत तेरे वज़ीर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दे अंदर तेरी तस्वीर, बिन तसबी माला मन का मणका दे भवाईआ। उन्हां दे मन्दिर अंदर आपणे प्रेम नूं कर ताअमीर, तमअ कूड़ी बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। माघ कहे मैं वेखणी प्रभ दी सच तौफ़ीक, वाहद की जणाईआ। कवण सज्जण कवण रफ़ीक, फ़रीक कवण रूप बदलाईआ। कवण समझे धार बारीक, कवण नीत रिहा जणाईआ। कवण वेखे हक हकीकत, हुक्मे अंदर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा इक जणाईआ। पुरख अकाल कहे, अन्त कल वेख वखावांगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर सरनी ढहे, फड़ बाहों गले लगावांगा। चार कुण्ट दहि दिशा जो भगत सुहेला भाणा सहे, परदा ओहला आप उठावांगा। जो हरि सरनाई सतिगुर चरणी बहे, फड़ बाहों गले लगावांगा। झगड़ा चुका के तूं ते मैं, मुहब्बत इक्को नाल जुड़ावांगा। प्रेम प्रीती अंदर कर के लै, मस्त ख़ुमारी इक वखावांगा। सतिगुर पूरा शब्द इक्को है, पंज तत नाता जगत तुड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच मार्ग इक लगावांगा। सच मार्ग इक लगाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। कल कल्की हुक्म वरताएगा। निरगुण जोती जोत डगमगाएगा। शब्द अगम्मी चोट लगाएगा। कूड़ी क्रिया कढ्ढे खोट, सच सुच इक समझाएगा। परदा लाह के चौदां लोक, दो जहानां वेख वखाएगा। लख चुरासी दस्स के इक सलोक, साचा ढोला इक पढ़ाएगा। आत्म परमात्म दे के मौज, मजलस भगतां विच रखाएगा। जन भगतां दी आपे करे खोज, गुरमुख लभ्भण कोए ना आएगा। माया ममता कट के रोग, हउमें हंगता गढ़्ह तुड़ाएगा। चिन्ता ग़म ना रहे सोग, भाण्डा भरम भउ भनाएगा। कर प्रकाश निर्मल जोत,
जोती जोत जोत रुशनाएगा। दर्शन देवे रोज़, रातीं सुत्यां दिने जागदयां बिन अक्खां नज़री आएगा। मंज़ल कोई ना रहे औख, आपणी घाटी पार कराएगा। पढ़ना पए ना कोई पोथ, निरअक्खर जाप जपाएगा। नाम ख़ुमारी अंदर कर मदहोश, मधुर धुन राग सुणाएगा। भाग लगा के काया माटी पोश, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले मेल मिलाएगा। जन भगतां मेल मिलावेगा। सज्जण सुहेल दया कमावेगा। रंग नवेल इक चढ़ावेगा। गुर चेल परदा लाहवेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावेगा। सच करनी कार करेगा। सन्त सुहेले गुरमुख वरेगा। आत्म परमात्म सेजा चढ़ेगा। सच दवारे आपे खड़ेगा। निरभओ भय विच कदे ना डरेगा। जीवत रूप कदे ना मरेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आपे करेगा। साची खेल खिलावांगा। जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलावांगा। कर्म कर्म दा रोग कटावांगा। जन्म जन्म दा लहिणा झोली पावांगा। वरन बरन पन्ध चुकावांगा। साची सरन इक दृढ़ावांगा। जो गुरमुख सोहँ ढोला पढ़न, तिन्हां दा आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रंग वखावांगा। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज लोचण अक्ख खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक प्रगटावांगा। साचा मन्दिर इक प्रगटावेगा। काया अंदरे अंदर जोड़ जुड़ावेगा। डूँग्घी अन्धेरी कंदर पार लँघावेगा। मन मनुआ बन्न्ह के बन्दर, शब्दी डोरी तन्द उठावेगा। लेखा चुका के सूर्या चन्द्र, निरगुण नूर जोत रुशनावेगा। साचे नाम दी दस्स के बन्दन, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ावेगा। साचा दे के परमानंदन, निजानंद विच समावेगा। जो आया टुट्टी गंढ्ढण, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी गंढ्ढ पवावेगा। दीन दयाल सदा बख्शंदन, बख्शिश रहमत आप कमावेगा। जो दर दवारे आवे मंगण, वस्त अमोलक झोली पावेगा। चरण धूढ़ी दे के मजन, दुरमति मैल पाप धुआवेगा। सतिजुग साचा लग्गा लग्गण, पहली माघ ख़ुशी मनावेगा। सतिगुर दीपक लग्गा जगण, चारों कुण्ट नूर रुशनावेगा। वज्जे वधाई उत्ते गगन, ब्रह्मण्ड खण्ड उठावेगा। जन भगतां भाग लगावे काया बदन, बदीआं तों आप बचावेगा। शब्दी हुक्म अंदर लग्गा सद्दण, कोटां सदीआं दे विछड़े जोड़ जुड़ावेगा। खेल वेखे मास नाड़ी हड्डण, परदयां विच्चों पड़दे आप खुल्हावेगा। सच प्रीती अंदर रख के मग्न, पिछला लहिणा देणा मुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखावेगा। सिर आपणा हथ्थ रखावांगा। समरथ पुरख अख्वावांगा। बोध अगाधा नाम शब्द अकथ, अकथ कथ दृढ़ावांगा। इक्को दस्स के साचा जस, सिफ्त सालाही पन्ध मुकावांगा। जन भगतां अन्तर आत्म कर के वस, वास्ता इक्को नाल जुड़ावांगा। झगड़ा मुक जावे रवि ससि, जलवा जोत नूर रुशनावांगा। लेखा मुक्का के तत अठ्ठ, नौ दर डेरा आपे ढावांगा। अमृत
आत्म धुर दा झट्ट, झिरना इक झिरावांगा। शब्द अगम्मी वज्जे नद, अनहद नादी नाद सुणावांगा। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवावांगा। बिन गोपी काहन वखा के रास, मण्डल मण्डप राग वड्यावांगा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा चन्द चमकावांगा। चार वरन अठारां बरन बणा के इक जमात, अक्खर इक्को नाम पढ़ावांगा। भगत सुहेले कर के मेले वसां पास, दूर दुराडा पन्ध मुकावांगा। लेखे ला के पवण स्वास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह प्रगटावांगा। अगला राह आप जणाएगा। सो पुरख निरँजण दया कमाएगा। हरि पुरख निरँजण भेव खुल्हाएगा। एकँकार परदा लाहेगा। आदि निरँजण जोत रुशनाएगा। अबिनाशी करता वेख वखाएगा। श्री भगवान हुक्म वरताएगा। पारब्रह्म ब्रह्म समझाएगा। विष्नूं विश्व सेव कमाएगा। ब्रह्मा निउँ निउँ सीस झुकाएगा। शंकर धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाएगा। करोड़ तेतीसा भिक्खक, दर दरवेशा झोली डाहेगा। गुर अवतार पैगम्बर वखावे आपणी लिख्त, कलम शाही फेरा पाएगा। दीन दुनी वेख के इष्ट, सृष्ट सबाई खोज खुजाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाएगा। कलयुग अन्तिम वेख वखावांगा। गुरमुख सन्त सुहेले बणा के साची बणत, बन्धन दूई द्वैत मिटावांगा। दे वड्याई विच्चों जीव जंत, जागरत जोत नूर रुशनावांगा। अन्तर आत्म बणा के बणत, बण खण्ड पैंडा पन्ध मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखावांगा। साचा राह इक वखाएगा। त्रैगुण माया डेरा ढाएगा। पंज तत ना कोए वड्याएगा। प्रकृती बन्धन ना कोए रखाएगा। रिद्ध सिद्ध ना कोए भटकाएगा। मन वासना ना कोए हलकाएगा। मति मतवाली ना कोए बणाएगा। बुध बिबेक ना वण्ड वण्डाएगा। दूजी टेक ना कोए रखाएगा। अग्नी सेक ना कोए लगाएगा। अंदर भेत ना कोए समझाएगा। कूड़ा वेस ना कोए वटाएगा। लेखा लिख के गया गुरू दस दस्मेश, बिन पुरख अकाल दूजा नज़र कोए ना आएगा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा रहे हमेश, हम साजण जोड़ जुड़ाएगा। जिस दे अगे कलयुग अन्त गुर अवतार पैगम्बर होए पेश, पेशीनगोई अगली आपणे हथ्थ रखावेगा। बीस इकीसा कर के पूरा लेख, सदी चौधवीं पन्ध चुकावेगा। झगड़ा रहे ना कोई गणपति गणेश, दुर्गा इष्ट ना कोए समझावेगा। पूजा रहे ना शंकर शेष, शमांदान ना कोए जगावेगा। सजदा होए ना मुल्ला शेख़, बगल कुरान ना कोए उठावेगा। इक्को कलमा इक्को आदेस, सजदा इक्को इक जणावेगा। अबिनाशी करता सब दी बदल देवे रेख, ·षीआं मुनीआं पन्ध मुकावेगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अन्तिम सब ने होणा धारी केस, धर्म दा धर्म इक बणावेगा। हुक्मे अंदर सारे लैणे लपेट, शब्दी गुरू खेल खिलावेगा। निरगुण बण के खेवट खेट, नईआ नौका नाम चलावेगा। कूड़ कुड़यारे राए धर्म दे कोल देवे भेज,
अगे हो ना कोए बचावेगा। गुरमुख मानण सतिगुर साची सेज, जित्थे सुत्यां ना कोए उठावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कल आप वरतावेगा। साची कल आप वरताएगा। अछल अछल्ल खेल खिलाएगा। कलयुग रहे कोई ना बल, बलहीण सर्ब बणाएगा। प्रभ दा भाणा ना जाए टल, मन्दिर टल्लीआं ना कोए खड़काएगा। कूड़ी क्रिया लूण वांग जाणा खर, हुक्मी हुक्म वखाएगा। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक बणाउणा सच्चा सर, सर अमृत आप सुहाएगा। सतिगुर चरण गुरू का घर, गुरदुआरा नज़र कोए ना आएगा। जिस मन्दिर गुरमुख जाए वड़, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढाएगा। इक्को नाम लए पढ़, कलमा इक्को इक जणाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाएगा। मेहर नज़र इक उठावांगा। दुनिया इशारीए कसर नाल उडावांगा। कूड़ी क्रिया कर के हशर, हैसीअत सब दी आप बदलावांगा। जन भगत ज़िंदगी करन बसर, बिस्तरे प्रेम हेठ विछावांगा। ओहनां दा नाम कर के नशर, नसीअत दो जहान जणावांगा। जिस दा चार जुग रहे असर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग इक्को हुक्म मनावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार इक कमावांगा। धुर दी कार कमावांगा। नर निरँकार अख्वावांगा। जोती जोत रुशनावांगा। शब्द चोट लगावांगा। कोटन कोटि खपावांगा। सोचन सोच सर्ब मिटावांगा। जो प्रभ दर्शन नूं रहे लोच, तिन्हां निज नेत्र इक खुल्हावांगा। परदा लाह के लोक परलोक, सलोक इक्को इक समझावांगा। जन भगतो किसे कम्म नहीं आउणी मोख, मुक्ती चरणां हेठ दबावांगा। नाता जोड़ के इक्को जोत, पुरख अकाल मिलावांगा। जिस दी ना कोई वरन ना कोई गोत, शरअ ज़ंजीर ना कोए बंधावांगा। सच दवारा साचा कोट, मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ वण्ड ना कोए वण्डावांगा। हउमें रहे कोई ना रोग, दूई द्वैत डेरा ढावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल इक वरतावांगा। साचा खेल इक वरतेगा। पुरख अकाल निरगुण परतेगा। गोबिन्द लहिणा लेखा देवे सरसे दा। लख चुरासी जीव जंत परखेगा। गुर अवतार पीर पैगम्बर जवाब देवे ना कोई प्रभू दे परचे दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा पूरा करे पिछले अगले अरसे दा। पिछला अगला अरसा आप लँघावेगा। जो कीता कौल इकरार कन्ढ्ढे सरसा, सालस हो के पूर करावेगा। पुरख अकाल दा पहला आ गया बरसा, बारी कुण्डा लाहवेगा। वेखे खेल दो जहान घर घर का, ब्रह्मण्ड खण्ड परदा आप उठावेगा। जगत जहान वेखे सड़दा, अग्नी तत तपावेगा। गुरमुख भगत मंज़ल वेखे चढ़दा, चढ़दीआं कलां आप जणावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठावेगा। मेहर नज़र आप उठाएगा। सतिजुग सुहञ्जणी वेख के फ़सल, फज़ल रहमत आप कमाएगा।
चार कुण्ट सब दे सिर ते कूके अज़ल, उज्जल मुख ना कोए रखाएगा। जीव जहान माया ममता दज्जण, अमृत मेघ ना कोए बरसाएगा। अगले साल सारे उठ उठ भज्जण, भज्जयां फड़ ना कोए बहाएगा। पुत्रां माँ जाए कोई ना सद्दण, पिता पूत ना गोद उठाएगा। शाह सुल्तानां फेरे नग्न, ओढण सीस ना कोए टिकाएगा। लेखा जाणे पहलां अदन, अदालत आपणी होर लगाएगा। उस तों अगला होर पत्तन, नौ सौ मील वण्ड वण्डाएगा। स्यासत दा चले कोई ना यतन, यथार्थ आपणा हुक्म सुणाएगा। सुखीं लोकमात ना वसण, विसल धुर दा नाम वजाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी साची कार कमाएगा। माघ कहे मैं होया मंगत, दर दरवेश फेरा पाईआ। प्रभू किस बिध करना अन्त, अन्तिम दे जणाईआ। कवण उधारें साचे सन्त, सतिगुर दे सरनाईआ। कवण नाम संदेसा मंत, मंत्र दे दृढ़ाईआ। कवण उत्तम सृेष्ट विच जीव जंत, बिबेक नज़री आईआ। कवण बोध अगाधा दिसे पंडत, जो करे सच पढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं वेखां भगतां संगत, जो आत्म परमात्म संग निभाईआ। नाता तोड़ के स्वर्ग जन्नत, ओट इक्को इक तकाईआ। सृष्टी विच्चों कर के हिम्मत, पुरख अकाल रहे मनाईआ। मन वासना रहे कोई ना इल्लत, कूड़ा रंग ना कोए चढ़ाईआ। मानस जन्म होए ना जिल्लत, ख़ुआरी दए मिटाईआ। साचे शब्द नाम दी दे के खिल्लत, पोशाक प्रेम प्यार पहनाईआ। होण देवे ना हराम निमक, नमस्ते इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा दए उठाईआ। माघ कहे मैं अग्गा वेख्या हो के नेड़े, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सृष्टी विच पैण वाले झेड़े, झगड़ा होए लोकाईआ। प्रभू देण वाला उलटे गेड़े, लठ्ठ गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे भवाईआ। कूड़यां साधां दे रहिणे नहीं डेरे, झूठा गुरू ना कोए अख्वाईआ। सब दे फड़ के डोबणे बेड़े, हुक्मे अंदर दए रुढ़ाईआ। शब्दी हुक्म अंदर आ गए घेरे, अगे सके ना कोए छुडाईआ। धर्म राज दे अगे ढह ढह होणे ढेरे, डेरी अवर ना कोए लगाईआ। जे पुछे कोई केहड़े केहड़े, जो बिना पुरख अकाल दे इष्ट रहे मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर हुक्म दे के गए बथेरे, जुग चौकड़ी नित नवित फेरीआं पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग काया देणी बदलाईआ। कलयुग काया बदलणी कूड़ा कपड़, लोकमात रहिण ना पाईआ। तीर्थ तट नज़री आउणे छप्पड़, अमृत रस ना कोए वखाईआ। कलयुग जीव होए बगले बप्पड़, हँस रूप ना कोए बदलाईआ। कूड़ कुड़यार विकार डड्डां रहे पकड़, मन वासना चुंझ वधाईआ। मन वासना भरे चिक्कड़, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। पुरख अकाल दा करे कोई ना ज़िकर, विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगम्बर सारे सीस निवाईआ। धुर दे मालक दा आया किसे ना फ़िकर, फ़िकरे सिफ्तां वाले गाईआ। कलयुग अन्त गोबिन्द दा
लभ्भदे फिरदे बाज तित्तर, गोबिन्द दी आस ना किसे रखाईआ। मन वासना विच गए विच्छड़, विछड़यां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। हउमे हंगता कीते भिट्टड़, एका रंग ना कोए समाईआ। तीर्थ तटां जांदयां थल्लयों घस गए छित्तर, टुट्टे जुत्ते कम्म किसे ना आईआ। वैरागी त्यागी बैरागी हो के घरों गए निकल, बणखण्ड फेरीआं पाईआ। जां तक्कया ते पित्तल दा पित्तल, पारस रंग ना कोए छुहाईआ। जगत पूजा पाठ नाम सिमरन जोग अभ्यास कर के काया माटी बाहरों करदे सिकल, अन्तर रंग ना कोए चढ़ाईआ। सील सडोल छैल छबीले बण के बणदे बांके चित्तर, चित वित ठगौरी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वरदाता इक्को नज़री आईआ। माघ कहे मैं वेखां अगला हाल, हालत दिसे लोकाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलमयां वालयां ना कोए बचाईआ। कूड़ा वज्जणा ताल, तलवाड़ा दए दुहाईआ। धर्म राए लेखा रिहा वखाल, चित्रगुप्त वरका वरका उलटाईआ। लाड़ी मौत पावे धमाल, नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। वाहवा मेरा अगला आउण वाला साल, प्रभ सालम हुक्म देणा वरताईआ। मैं कूड़ कुड़यारे लैणे भाल, चारे कुण्ट वेख वखाईआ। जो गुरू बाणी दे बणदे रहे दलाल, विचोले जगत अख्वाईआ। जो झटका खांदे रहे हलाली कर हलाल, हलवा सब दा देणा बणाईआ। कोई ना पुजे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, अगे गोबिन्द खण्डे नाल डराईआ। हुक्म मन्ने पुरख अकाल, देवणहार सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर वेख वखाईआ। माघ कहे मैनूं दिसदा होर खटका, भय भउ नज़री आईआ। किसे लहिणा समझया ना पूरे सतिगुर दा, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। मार्ग उत्ते कोई ना तुरदा, छत्ती राग गा गा ऐवें जन्म रहे गवाईआ। बिना मुर्शद दे मुरीद मुर्दा, माता दा जन्म कम्म किसे ना आईआ। सदी चौधवीं चौदां लोक दिसे रुढ़दा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। साचे प्यार अंदर मुहब्बत विच कोई ना जुड़दा, मन वासना सारे रहे गाईआ। किसे नूं हथ्थ ना आया वासी अनन्दपुर दा, जो शब्दी गोबिन्द रूप वटाईआ। जिस ने खेल करना कलयुग सतिजुग चक्की पुड़ दा, पीसे सर्ब लोकाईआ। फेर राखी करनी नहीं किसे दुर्गा, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए सहाईआ। तेई अवतार नाल कोई ना तुरदा, सारे बैठे सीस झुकाईआ। अगे वेख्यो हाल शुरु दा, जो शरीअत दए बदलाईआ। हुक्म चलणा इक्को गोबिन्द सच्चे सतिगुरू दा, दूजी वण्ड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। माघ कहे मैं वेख्या हरि निरँकार, जोती जाता नज़री आईआ। जिस दा शब्द गुरू सिक्दार, शहिनशाह अख्वाईआ। नाम खण्डा कटार, लुहार तरखाण ना किसे घड़ाईआ। हुक्म चले सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। कलयुग आ गई अन्तिम वार, वारता सब दी दए सुणाईआ।
कूड़ी क्रिया कर नाकार, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। पतिपरमेश्वर हो तैयार, त्रैगुण अतीता फेरी पाईआ। परवरदिगार सांझा यार, याराना इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखाईआ। साचा रहबर दस्से राह, रास्ता बरास्ता रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द होए मलाह, बेड़ा इक्को दए वखाईआ। इक्को संदेसा देवे धुर दा नाँ, नर निरँकारा दए जणाईआ। इक्को दस्से पिता माँ, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। एथे ओथे दो जहानां पकड़े बांह, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। साचा मार्ग देवे ला, समुंद सागर खोज खुजाईआ। लेखा जाणे थल अस्गाह, ब्रह्मण्ड खण्ड परदा लाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर करन वाह वाह, वाहिगुरू तेरी सरनाईआ। सोहँ रूप ल्या प्रगटा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा ला, विश्व हुक्म दिता वरताईआ। जिस नूं समझया कोई ना रा, रारा मम्मां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस नूं गा ना सकी कोई कलाम, कलमयां विच ना कोए शनवाईआ। जिस दा दे ना सक्या कोई पैग़ाम, हुक्मी हुक्म सीस निवाईआ। सो खेल करे श्री भगवान, परवरदिगारा नूर ख़ुदाईआ। कलयुग अन्तिम वेखे आण, आप आपणा वेस वटाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवान, बलधारी फेरा पाईआ। जिस दा सम्मत होया रवां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। धुर संदेसा सुणो दो जहां, परम परुख रिहा दृढ़ाईआ। हेठां उपर उपर हेठां करो धिआं, बिना अक्ख अक्ख मिलाईआ। आपणा घर छड्डो गराँ, गिरहा बन्द ना कोए बंधाईआ। अगला हुक्म सुणो नवां, नव नौ चार चार पन्ध चुकाईआ। धुर फ़रमाना शब्दी कहां, रसना जेहवा ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हुक्म सुणाईआ। हुक्मे अंदर साची रीत, रीतीवान आप दृढ़ाईआ। पुरख अकाल करो प्रीत, प्रीतम मिले बेपरवाहीआ। जो वसे धाम अनडीठ, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा इक्को ढोला गीत, इक्को करे पढ़ाईआ। जिस ने लेखा मुकाउणा मन्दिर मसीत, मसला हक दए समझाईआ। मुरीदां अंदर भर तौफ़ीक, मुर्शद दए मिलाईआ। इक्को छत्र वखावे सीस, छत्रधारी रहिण कोए ना पाईआ। नज़री आए हरि जगदीश, करता करतार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भावी भउ विच जणाईआ। माघ कहे मैनूं दूरों दिसदी भावी, भज्जे वाहो दाहीआ। गुर गुर अर्जन लेखा दिसे उत्ते रावी, राउ रंक दए दुहाईआ। सारी दृष्टी होणी बावी, बौरी रूप वटाईआ। ना कोई जित्ती ते ना कोई हारी, हार जित्त समझ किसे ना आईआ। अगले साल इक दूजे दी सब ने हथ्थ विच फड़नी दाढ़ी, दाअ हथ्थ ना किसे वखाईआ। जगत स्यासी मन दे वगारी, बुद्धी वाली करन चतुराईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के झाती किसे ना मारी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। छत्रधारी अन्तिम बाज़ी गए हारी, सच
सरदारी ना कोए दवाईआ। आत्म परमात्म बिना रही कुँवारी, जगत वासना वेसवा रूप वटाईआ। कोटन कोटि मन्दिरां दे बैठे पुजारी, जो कागां वांग विष्टे रहे फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पैज रिहा संवारी, जुग जुग आपणी दया कमाईआ। माघ कहे मैनूं थोड़ी दिसदी अग्ग, अग्गा नज़र कोए ना आईआ। तृखा लग्गी कूड़ी जग, तृष्ना सके ना कोए मिटाईआ। हाजीआं भुल्लणे काअबे वाले हज्ज, मदीने मदद कोए ना आईआ। जिधर वेखो हाए तोबा रब्ब, याआमीन तेरी सरनाईआ। मस्जिदां अंदर रोणे सब, मठ्ठ देण दुहाईआ। मन्दिर जाणे ढठ्ठ, इट्ट नाल इट्ट ना कोए जुड़ाईआ। लेखा मुक्कणा अठ्ठ सठ्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। लाटां वाली जोत जगणी ना लट लट, पत्थरां दे सत्थर देणे बणाईआ। शाह सुल्तानां विछाउणे मिलणे नहीं सेज पट्ट, पटने वाले देणे मिटाईआ। जो भगत सुहेले प्रभ मिलण दा कर के बैठे हठ्ठ, फड़ बाहों लैणे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। माघ कहे मैनूं पैंडा दिसदा नहीं दुराडा, बौहड़ी बौहड़ी दयां दुहाईआ। सतिगरु नज़री आए डाहढा, जो डंका रिहा वजाईआ। जन भगतां नूं मिलणा पुरख अकाल दादा, गोबिन्द पिता बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म जुड़ना साका, साख्यात होए सहाईआ। कलयुग अग्नी होवे राखा, तत्ती वा ना लागे राईआ। देवे नाम सच सुगाता, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। काया मन्दिर अंदर करे वासा, वासना कूड़ी दए कढाहीआ। जन भगतो श्री भगवान उत्ते रखयो सच विश्वासा, विषयां तों लए बचाईआ। कलयुग अन्तिम उलटण वाला पासा, पासा सके ना कोए बदलाईआ। जिस कारन जुझार नूं दिता नहीं सी पाणी ग्लासा, उह ग्लास हथ्थ किसे ना आईआ। एह खेल होणा ख़ासा, ख़ास दए समझाईआ। कुछ आसा रख के गया दुरबाशा, कृष्न नाल सलाह पकाईआ। कुछ राम हणवन्त नाल करदा रिहा बाता, कलयुग अन्त अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा जगत तमाशा, निरगुण निरवैर निराकार नज़री आईआ। माघ कहे मैनूं दिसदा अगे अन्ध, अन्धेरा नज़री आईआ। कलयुग मुक्कण वाला पन्ध, पाँधी बैठे ढेरीआं ढाहीआ। झगड़ा मुक्कणा सूरज चन्द, तारा मण्डल ना कोए समझाईआ। साथीआं देणा नहीं कोई संग, संगल शरअ देणे तुड़ाईआ। कलयुग जीव दर दर फिरने मलंग, मंगतयां ख़ैर कोए ना पाईआ। सिर ते चुक पापां दी पंड, भज्जण थाउँ थाँईंआ। टुट्टी कोई ना सके गंढ्ढ, गोबिन्द नालों होई जुदाईआ। चोरां यारां ठग्गां डाकूआं नाल लै के चढ़दे जंञ, आत्म परमात्म दे बदले फेरे माया ममता वाले लै के करन जगत कुड़माईआ। विषयां विच्चों लभ्भदे फिरदे किथे वासी पुरी अनन्द, किस्सयां विच्चों गा गा ख़ुशी मनाईआ। दया सिँघ वांग चढ़या किसे ना रंग, दीन दयाल सीस ना कोए निवाईआ। माया ममता कारन
बणया ढंग, तरीकयां नाल जगत रहे भरमाईआ। अन्तिम सब दी नंगी होणी कंड, वेला नेड़े हो हो रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मरजीवत रूप ना कोए वखाईआ। माघ कहे मैनूं आउँदा वड्डा हौका, हाए हाए सुणाईआ। कलयुग डुब्बण वाली नौका, खेवट खेटे पल्लू गए छुडाईआ। जन भगतां प्रभ मिलण दा चाउका, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परम पुरख भेव खुल्हाईआ। छब्बी पोह कहे माघ तूं की दिती दलील, दलावर हो के दिता सुणाईआ। पुरख अकाल ने किसे दी सुणनी नहीं अपील, हुक्म सके ना कोए बदलाईआ। पैगम्बर रहिण नहीं दिता वकील, जो शरअ दी करे लड़ाईआ। शब्दी कर के हुक्म ताअमील, दर दुआर लए बुलाईआ। दीन मज़्हब दी रहिण नहीं देणी फ़सील, फ़ैसला हक सुणाईआ। चार जुग दी दस्स रिहा तफ़सील, परदयां ओहलयां विच्चों कढाहीआ। कलयुग अन्त करना तबदील, सतिजुग सच लए अंगड़ाईआ। सति धर्म प्रगटाउणा उत्ते ज़मीन, ज़ामन हो के वेख वखाईआ। चाढ़ना रंग नवीन, नव नौ चार खोज खुजाईआ। हुक्म दे के नर मदीन, मुद्दा देणा समझाईआ। भगतां दे यकीन, यक हुक्म लैणा मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर सच वेख वखाईआ। छब्बी पोह कहे बोल ना देवीं बोल कौड़ा, पहली माघ दयां जणाईआ। पहली माघ कहे मैं पुरख अकाल गोबिन्द दा इक्को तक्कया जोड़ा, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। जिस सस्से उपर ला के होड़ा, निरगुण सरगुण दिता मिलाईआ। हँ ब्रह्म आपे बौहड़ा, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। गुरू गोबिन्द दा किसे ने समझया नहीं दोहरा, जो तीर भथ्था गया समझाईआ। घर विच फिरदे वांग चोरा, चोरी चोरी संन्ह लगाईआ। सिफ्तां करदे नीला घोड़ा, पशूआं लिद हटाईआ। गोबिन्द रूप बिना तत्ता तों नवां नकोरा, जन्म मरन विच ना आईआ। पुरख अकाल दा बांका छोहरा, जवानी बुढेपा बाल ना कोए प्रगटाईआ। पिच्छे होर ते अगे होरा, होर दा होर रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल रिहा वरताईआ। माघ कहे छब्बी पोह ना हो हैरान, सच दयां दृढ़ाईआ। मैं तक्कया उह भगवान, जिस नूं जलवा नूर कहे ख़ुदाईआ। जिस दा इक्को इक ईमान, अवरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। दरगाह साची सच मकान, मकबरयां विच फेरा कोए ना पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा निक्का जिहा निशान, इशारयां नाल पढ़ाईआ। तत्तां उत्ते कर एहसान, असल वसल दिता कराईआ। चार जुग विच गुर अवतार पैगम्बर थोड़ी जही मीज़ान, जिन्हां नूं मज़ा आपणा दिता चखाईआ। बाकी दे अंदर भर के हँकार गुमान, ग़मी दे नश्यां विच डुबाईआ। थोड़े भगत कर बलवान, अठारां दिती वड्याईआ। निरगुण सरगुण जामा धर के आउँदा रिहा इन्सान, पंजां तत्तां वण्ड वण्डाईआ। नाम कलमे दे फ़रमान, फ़रमांबरदार हो के सेव
कमाईआ। भविख्त संदेसा दे के जगत जहान, परदा मात उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट हो गुण निधान, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत दा कादर वेख वखाईआ। माघ कहे वेखीं पोह किते बचन ना कढ्ढीं बेहूदा, बहिबूदी दयां जणाईआ। गुर अवतार इक्ट्ठे हो के आपणा घड़न मनसूबा, इशारा इशारे नाल मिलाईआ। वेखो की खेल करे पुरख अकाल मौजूदा, निरगुण निरवैर शहिनशाहीआ। जिस दा कलमा पढ़दे रहे हज़ारा दरूदा, सिफ्तां नाल सालहीआ। उह खेल करे हकीकत वाला महबूबा, महिज़ आपणी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाईआ। छब्बी पोह कहे माघ वेखीं की होणा ग़ज़ब, ग़रज़ जगत रही ना राईआ। प्रभ दा भुल्लणा अदब, बेअदबी विच लोकाईआ। झगड़ा दीन मज़्हब, शरअ करे लड़ाईआ। प्रभ दे छोहे कोई ना कदम, कदमबोसी ना कोए कराईआ। मुहब्बत उपजे ना किसे बदन, प्यार प्यार ना वण्ड वण्डाईआ। अंदर शमां होई मधम, नूर चिराग़ ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म दे वरताईआ। माघ कहे ना दुनी करीं मज़ाक, मश्वरे नाल जणाईआ। किसे दा रिहा नहीं इखलाक, आख़र दए दुहाईआ। मुरीद मुर्शद ना कोए इतफ़ाक, जगत मुलाणे रहे कुरलाईआ। ताअवीज़ लिखदे कलम दवात, दाअवयां नाल जणाईआ। सजदे करदे विच जमात, अंदर समझ किसे ना आईआ। बग़लीं रखण किताब, कुतबख़ाने परदा ना कोए उठाईआ। रसना जिह्वा लैण स्वाद, निज नग़मा कोए ना गाईआ। मुर्शद तों हो के लाजवाब, यादगार आपणी रहे बणाईआ। वेखो की खेल हुन्दा विच बग़दाद, बग़लीआं गलां विच लटकाईआ। तिन्न सौ तरेठ मील ते होर फ़साद, लहिंदी दिशा वज्जे वधाईआ। एह वी प्रभू थोड़ा थोड़ा देण लग्गा प्रशाद, मूर्ख मूर्खां नाल टकराईआ। जन भगत कोई ना जाए गुआच, सूफ़ी सन्त फ़कीर उठाईआ। ईसा वेखण लग्गा आपणी घड़ी कलाक वाच, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्में अंदर कार कमाईआ। छब्बी पोह कहे मैनूं नज़र आया जलवा, जलवागर करे रुशनाईआ। जिन्हां ने छुरी हलाली खाधा हलवा, हाल हाल कर कुरलाईआ। मन वासना दा होण वाला बलवा, बालू रेत रिहा तपाईआ। मदीने कोल होणा जलवा, मुद्दत पिच्छो बारी आईआ। मक्के भुल्लणा कलमा, कुल्ल देण दुहाईआ। नज़र आए कोई ना उल्मा, इलम तालीम ना कोए वड्याईआ। माटी ख़ाक सब ने रुलणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। अन्त कीमत पैणी कोई ना मुलना, मुला शेख़ मुलम्मा दए बदलाईआ। आब लग्गे किसे ना बुल्लां, बेआब रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा दए वरताईआ। माघ कहे मैनूं दिसदा दक्खण पच्छिम पूरब उत्तर, चारे कुण्ट नज़री आईआ। माँ ख़ाली गोद करे
पुत्तर, पिता पूत ना संग निभाईआ। किसे हथ्थ नहीं आउणा टुक्कर, टुकड़े मंगे ख़लक ख़ुदाईआ। भाई भाईआं ताईं लुट्टण, कन्त नार जाण तजाईआ। जगत कूड़े नाते छुट्टण, प्रेमी प्रेम ना कोए बणाईआ। संगी साथी मूल ना पुछण, उंगली हथ्थ ना कोए मिलाईआ। माँ पुत्त इक दूजे तों रुस्सण, धी जवाई ना कोए कुड़माईआ। थाँ मिले कोई ना लुकण, लोक परलोक दए दुहाईआ। नेत्र नीर रो रो फुट्टण, कूक कूक सुणाईआ। क्यों प्रभू सब दी जड़्ह आयों पुट्टण, पटने वाला नाल मिलाईआ। शेर हो के आयों बुक्कण, नाम शब्दी भबक लगाईआ। सन्त सुहेले आयों गोदी चुक्कण, फड़ बाहों लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। माघ कहे मैं वेख्या पिच्छा मगर, पूरब लहिणा नज़री आईआ। गोबिन्द गोदावरी कन्ढ्ढे पाया सी सगण, पुरख अकाल अगे सीस निवाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम लग्गों बदलण, मेरी तेरे नाल होवे कुड़माईआ। जिस वेले ब्रह्मण्ड खण्ड लग्गों लँघण, मेरा आपणे आप विच लैणा मिलाईआ। मैं वजावां तेरे नाम दा मृदंगण, दो जहान करन शनवाईआ। वेखां खेल विच वरभण्डण, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया मेटां पखण्डण, माया ममता मोह मिटाईआ। भगतां देवां इक अनन्दन, आत्म परमात्म रस वखाईआ। धूढ़ी टिक्का लावां चन्दन, दुरमति मैल धवाईआ। परम पुरख तेरी दस्सां बन्दन, बन्दना इक समझाईआ। जिस नूं समझे ना कोए ब्रह्मा ब्राह्मण, पारब्रह्म तेरा अन्त कोए ना आईआ। जुग चोकड़ी कोटन कोटि गुर अवतार पैगम्बर भावें क्यों ना जम्मण, बिना गोबिन्द पुरख अकाल पुत्त ना किसे बणाईआ। जो बेड़ा गुरमुखां आया बन्न्हण, फड़ आपणे कंध उठाईआ। एह लेखा पिछला दुष्ट दमन, दमदमे दे के गया गवाहीआ। गोबिन्द मुड़ के माता घर ना आवे जम्मण, शब्द गुरू बेपरवाहीआ। बिना सतिगुरू किरपा कदे ना हुन्दा अमन, सांतक सति ना कोए कराईआ। भाणे अंदर सारे कम्बण, धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार रिहा प्रगटाईआ। माघ कहे मैं गया जाग, दीन दयाल दया कमाईआ। घर वेख्या कन्त सुहाग, साहिब स्वामी नज़री आईआ। जिस दी इक अगम्मी आवाज़, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म खोल्हे राज़, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। धुर संजोग करे काज, विजोग लेखा दए मुकाईआ। आपे सौहरा भईआ बण दामाद, आपे आप करे कुड़माईआ। आपे स्वाल आपे जवाब, जवाबतलबी आपणे हथ्थ रखाईआ। जुग चौकड़ी रच रच काज, करनी दा करता वेख वखाईआ। आपे सर्ब व्यापी आपे होए वाहद, आपे घर घर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी कार कमाईआ। माघ कहे मैं वेख्या परम पुरख निहकर्मी, कर्म कांड नज़र कोए ना आईआ। जिस दी धार कदे ना जन्मी, जोती जोत करे रुशनाईआ। वासा करे ना वरनी बरनी, वण्ड
हिस्सा ना कोए रखाईआ। जिस ने तुक कदे कोई नहीं पढ़नी, ढोला नाम ना कोए गाईआ। जो बख्शीश करदा सच प्रीती इक्को चरणी, चरण सरन दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल करनी वेख वखाईआ। छब्बी पोह कहे मैं मुकदा वेख्या कलयुग कलेश, वक्त सुहञ्जणा नेड़े आईआ। शब्दी गुरू प्रगट हो के दस दस्मेश, दहि दिशा फोल फुलाईआ। जिस दे अगे कोई चलणी नहीं पेश, पेशवा सारे देणे मिटाईआ। उस वसणा गुरमुखां दे देश, जिस दी कूट नज़र किसे ना आईआ। सदा घर रहे हमेश, हमसाजण लए बणाईआ। ख़ुशी होवे पेख पेख, नेत्र नैण अक्ख मिलाईआ। बिना कलम शाही तों बदल देवे रेख, रेख भेख दए गवाईआ। जिधर तक्कण ओधर नज़री आवे एक, एकँकार नूर अलाहीआ। मालक धुर दा नर नरेश, शहिनशाह भूप अख्वाईआ। उह कलयुग अन्तिम देस छड्ड के लोकमात आया परदेस, परदेसी गुरमुख लै के देस विच वसाईआ। जित्थे नज़र ना आवे विष्नूं सांगोपांग सुता शेष, ब्रह्मावेता ब्रह्म ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। छब्बी पोह कहे माघ वेखीं करीं ना जलदी, मैं सच दयां दृढ़ाईआ। मैं उत्तर वेखां अग्ग बलदी, बलीदान देवे लोकाईआ। जोत अकालण हुक्म सुनेहड़ा घलदी, घड़ी पल हुक्म मनाईआ। खेल होणी जल विच जल दी, थल विच थल देण दुहाईआ। सज़ा मिलणी सब नूं कीते फल दी, प्रभू दग़ा ना कोए कमाईआ। कीती करनी ना किसे तों टल्दी, गुर अवतार पैगम्बर बचया रहिण कोए ना पाईआ। की हालत होई बल दी, नौ सत्त भेंट चढ़ाईआ। एह खेल अछल अछल्ल दी, जो राम बणां विच फिराईआ। एह धार ओस प्रबल दी, जो काहन गोपीआं विच नचाईआ। एह धार ओस अटल दी, जो मूसा मूँह दे भार सुटाईआ। एह खेल ओस मल्ल दी, जो ईसा फट्टयां उत्ते दिता लटकाईआ। एह धार ओस सलल्ल दी, जो मुहम्मद कलमा गया दृढ़ाईआ। एह विचार ओस अटल दी, जो नानक निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। एह शुमार ओस मल्ल दी, जो गोबिन्द खण्डा गया खड़काईआ। अगे खेल वेखणी जगत दल दी, जगत दलिद्रीआं दए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खोजणहारा थाउँ थाँईंआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बलिहारी सदके, सद सद वार ख़ुशी मनाईआ। प्रेम प्रीती दस्सां गुरमुख सज्जण लभ्भ के, रीती नीती विच्चों बदलाईआ। बाहों पकड़ां भज्ज भज्ज के, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। माण देवां उत्ते जग दे, जागरत जोत कर रुशनाईआ। झगड़े मुका के जनेऊ तग दे, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। लेखे मुका के सड़नी अग्ग दे, जलधारा तों लवां बचाईआ। जो हरि सरनाई लगदे, लगां मातर पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। उह हँस बण गए रूप कग्ग दे, सोहँ ढोला गाईआ। बिन कदमां तों अगे वधदे, पन्ध विच ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। माघ कहे प्रभ करन लग्गा मेहरवानी, मेहरवान नज़र उठाईआ। लहिणा देण लग्गा गोबिन्द दी कुरबानी, करबले वाले परे हटाईआ। सति दवारे खवाउण लग्गा महिमानी, नाम भण्डारा इक वरताईआ। चार जुग दा झगड़ा मेटण लग्गा दीवानी, फ़ैसला हक देवे सुणाईआ। जन भगतां दी आत्म रहे ना कोए बेगानी, बेवा रूप ना कोए वखाईआ। लहिणा देणा चुकावे सुत भानी, अर्जन अरज़ इक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल ठाकर मेरे स्वामी, समां देणा बदलाईआ। गुरमुखां दी झोली पाउणी नेकनामी, निक्कयां तों वड्डे देणे बणाईआ। बेशक तेरी सृष्टी सदा फ़ानी, लासानी तेरी मेहर नज़री आईआ। साचयां भगतां दी लेखे लाउणी लोकमात जवानी, जमां तों लैणा छुडाईआ। नाता जोड़ के सांझा बाहमी, इतमीनान देणा कराईआ। तेरा भगत प्रभू किसे दी कटे ना कदे ग़ुलामी, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। तूं पुरख अकाल धुर दा अनामी, अनाम एहनां दी झोली देणा पाईआ। बिना गुरसिखां सतिगुर दी सारे करदे बदनामी, जो पढ़ के सुण के रस्ता जाण भुलाईआ। ओह गुरमुख नहीं गुरू घर दे हरामी, नादी सुत ना कोई अख्वाईआ। भावें पंडत होवे भावें होवे ज्ञानी, इश्नानी सार कोए ना आईआ। भावें धोती बन्न्हे तहिमत भावें पावे पजामी, पैंट हैट कम्म किसे ना आईआ। तूं मालक ख़ालक सब दा अन्तरजामी, लख चुरासी वेखें चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्त अन्धेरी शामी, शमशान भूमी दिसे लोकाईआ। तूं प्रभू भगतां नूं मिलें नाल आसानी, मिल के एहसान ना कोए चढ़ाईआ। क्यों एहनां गोबिन्द पिच्छे दिती कुरबानी, आप आपा वार वखाईआ। सेवा करी महानी, सीस जगदीश भेंट कराईआ। झूजे विच मैदानी, मुद्दा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा वखाईआ। माघ कहे दुनीदारो मैं कोई करदा नहीं मख़ौल, मसख़रयां वाला रूप ना कोई बदलाईआ। गोबिन्द वाला पूरा होया कौल, इकरारनामा वेख वखाईआ। पुरख अकाल निरगुण जोत प्रगट हो के उपर धौल, धरत धर्म दोवें वेख वखाईआ। सृष्टी रही डोल, डांवाडोल लुकाईआ। ममता दा प्या घोल, माया रही लड़ाईआ। रंग चढ़या ना किसे काया चोल, चोले विच्चों चोली ना कोए बदलाईआ। सब दा निकलणवाला पोल, पोपां दे पड़दे दए उठाईआ। कोई ग्रन्थी पन्थी मुल्ला शेख़ पंडत रहिण ना देवे गोल, गोलक ख़ाली दए कराईआ। शब्दी कलमा शरारतां नूं मारे धौल, धक्का धमाके वाला लगाईआ। कूड़ी क्रिया विच देवे रोल, रोल नम्बर सब दे दए भुलाईआ। प्रीती रहिण ना देवे चन्द चकोर, जो मस्सया वाली रैण दए दुहाईआ। थोड़ा जिहा हलूणा देणा कोल पशौर, पेशावर पेशतर दए समझाईआ। अद्धो अद्ध कर के कमज़ोर, एहदा लेखा अगे दए दृढ़ाईआ। चार कुण्ट अन्धेरा घनघोर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। प्रभ दी किसे नाल नहीं कोई खोर, करमां दी दए सज़ाईआ। जन
भगतां दी सदा लोड़, जुग जुग वेख वखाईआ। अन्तिम वेले जाए बौहड़, ध्रू प्रहलाद रिहा समझाईआ। आत्म परमात्म नाता लए जोड़, जोड़ी आपणे नाल बणाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे कौड़, मिठ्ठा रस अमृत दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। माघ कहे मैं कुछ दस्सण वाला कहाणी, कहावत अगली दयां जणाईआ। डूँग्घी धार दा उबलण लग्गा पाणी, अग्नी अग्ग लगाईआ। खेल होणी घमसाणी, सोहणा रंग चढ़ाईआ। चार कुण्ट बेआरामी, आरामगाह ना कोए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। माघ कहे मैं वेखणा खेल रोज़े शब, शबाबे शबूर अज़ीमुल शान नज़री आईआ। मुहम्मद हुजरे हबाब किहा हब्ब, महबूब महिराब बेमिसाल नज़री आईआ। कदमे कदीम जिस दा अदब, जलवा जलाल ज़ाहर ज़हूर ज़र्रे ज़र्रे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पर्दानशीन परदा दए उठाईआ। माघ कहे कुछ हुक्म देवे राम, न्यारा सब तों रिहा जणाईआ। जिस खेल करना तमाम, तारा मण्डल दए दुहाईआ। कलयुग करनी करनी नाकाम, नकारा कूड़ देणा बणाईआ। सब दे उत्ते ला के अलज़ाम, फतवा इक्को देणा समझाईआ। तसीं भुल्ल गए पैगम्बरां दा पैग़ाम, कलमे वाली कलाम समझ किसे ना आईआ। अन्त होणा पैणा बदनाम, बदी घर घर डेरा लाईआ। राए धर्म दे बणना पैणा ग़ुलाम, ज़ंजीर सके ना कोए तुड़ाईआ। अन्त अख़ीरी भावें वुज़ू कर लओ भावें इश्नान, बुधू सारे नज़री आईआ। रोणा पए विच बीआबान, सिर छत्र ना कोए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सवाधान दए कराईआ। छब्बी पोह कहे प्रभ रहिण नहीं देणी पगडण्डी, मार्ग इक्को दए लगाईआ। सति धर्म दी पावे कोई ना वण्डी, सच सच दए समझाईआ। मन वासना रहे ना कोए पखण्डी, ममता मोह ना कोए वधाईआ। भेव खुल्हा के चन्द नौ चन्दी, नव नौ चार दए समझाईआ। वासना रहिण ना देवे गंदी, सुगंधी इक्को दए भराईआ। दीन मज़्हब दी तोड़ के पाबन्दी, कामल मुर्शद दए मिलाईआ। नेत्र नैण अक्ख रहिण ना देवे अन्धी, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। परम पुरख परमात्मा आदि जुगादि जुग चौकड़ी बड़ा ढंगी, आपणा तरीका ना किसे समझाईआ। गोबिन्द बणा दे इक भुयंगी, बिना भुजां तों दए लड़ाईआ। सूरबीर बलवान बण के जंगी, जंग जगत जहान दए वखाईआ। अगला सम्मत कहे मैं हिला देणे फ़रंगी, फ़ार विच ना कोई लगाईआ। धारा रहिण नहीं देणी दो रंगी, हुक्म देणा इक्को सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। माघ कहे मैनूं नज़र आवे बेनज़ीर, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जिस दी वेखी नहीं किसे तस्वीर, मसव्वर तसव्वर ना कोई करवाईआ। चोटी चढ़या नहीं कोई अख़ीर, नानक कबीर चरणां विच बह के शुकर मनाईआ। ओस दी
सब तों वक्खरी निराली तदबीर, जुगती जुगत विच बणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पैगम्बरां दा पैगम्बर पीरां दा पीर, दस्तगीरां दा दस्तगीर नज़री आईआ। जिस दी तिक्खी धार प्रेम प्यार वाली शमशीर, आर पार आपणा आप कराईआ। ओह खेल करे गहर गम्भीर, गुणी गहीर दया कमाईआ। जिस दी दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर जागीर, जगह बजगह नज़री आईआ। ओस लेखा मुकाउणा शाह हकीर, सृष्टी दी करनी नवीं ताअमीर, घर इक्को देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बहुता लेखा रख विच कश्मीर, किशना शुक्ला दोवें पक्ख देणे उठाईआ। माघ कहे मैं वेखां की, कीमत कहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सतिजुग दी साची रखण लग्गा नींह, नीहां दे हेठों बाले गोबिन्द लए उठाईआ। जिन्हां अमृत जाम ल्या पी, प्याले मदिर गए सुटाईआ। किसे ने गोबिन्द दी समझी नहीं इक्की वीह, वीह इक्की सार किसे ना पाईआ। पुरख अकाल दी जाणी नहीं किसे लीह, रस्ता राह ना कोए समझाईआ। लालच दे के पुत्तर धी, नाता जगत विच फसाईआ। बिना रविदास किसे पुकार नहीं कीती साढे तिन्न हथ्थ सीं, भुक्खा रह के झट्ट ना कोए लँघाईआ। जन भगतो तुहाडा नवें जुग दा बीजणा बी, बूटा गुरमुख लैणा लाईआ। तुहानूं एथे ओथे दो जहानां कर के र्फ़ी, फ़ैसला हक दिता सुणाईआ। तुहाडी कोई रुत नहीं आउँदी जुमांदी उलसानी रबी, रहमत रैहम ख़ुदाईआ। जेहड़ा गुर अवतार पैगम्बरां दा बणया कभी, तुख्म तासीर देणी मिटाईआ। परवरदिगार सांझा यार नबीआं दा नबी, रसूलां माअकूल हुक्म सुणाईआ। जिस दे हुक्म अंदर दीन दुनी बद्धी, बदला रिहा चुकाईआ। नानक गोबिन्द इक्को जोत जगी, नूरो नूर होवे रुशनाईआ। कूड़ कुड़यारां सिर उत्ते चुक्क के पापां दी डग्गी, भज्जणा वाहो दाहीआ। किसे नूं रोटी गुल्ली खाण नूं नहीं लभ्भणी अद्धी, अधवाटे देणा रुलाईआ। जन भगतो जुगां पिच्छो एह समां आउँदा कदी कदी, कदीम तों प्रभ दी रीती चली आईआ। किसे नूं इशारा दे दिता नूह नदी, किसे नूं क्यामत दिती वखाईआ। किसे नूं पैगम्बरां वाली दे के गद्दी, सिर ते छत्र दिता झुलाईआ। किसे तों ताणा उणा के विच खड्डी, खटका दिता मुकाईआ। जन भगतो एह पुरख अकाल दी पहली सदी, सदमे तुहाडे दए चुकाईआ। जिन्हां दी प्रीत इक्को नाल लग्गी, लागी लागण होर ना कोए बणाईआ। तुहाडी इक्को अक्ख ना कोई सज्जी ते ना कोई खब्बी, जिस नेत्र विच्चों नूर नज़री आईआ। तुहाडे अंदर इक निक्की जेही डब्बी, जो घर विच घर दिता बणाईआ। उस विच तुहाडी वस्त अमोलक दब्बी, उह आपे तुहाडी आत्मा नूं लग्गे चंगी, मन दी वासना ना कोए वधाईआ। तुसां केहड़ा नहाउण जाणा किसे गंगी, जमना सुरस्ती गोदावरी तुहाडे चरण चुम्मे चाँईं चाँईंआ। तुहाडा झगड़ा मुक गया सुदी वदी, इक्को रुत काया बुत्त दए वखाईआ। तुहाडी वासना
अंदरों रिहा कढ्ढी, दुर्गन्धी दिती तजाईआ। तुसां केहड़ी खाणी मच्छी डड्डी, डण्डौत इक्को दिती समझाईआ। धृग गुरसिख जो खावे हड्डी, एह गोबिन्द गया समझाईआ। गोबिन्द दी कृपान धार किसे बक्करे दी गर्दन नहीं वढ्ढी, प्रेम रत नाल खण्डा दिता रंगाईआ। गोदावरी कन्ढ्ढे माधो नाल कीती नहीं कोई ठग्गी, बन्दे दा लहिणा झोली पाईआ। कृपान म्यान विच्चों नहीं कढ्ढी, ना बक्करयां कोए झटकाईआ। सोलवें साल विच सारे हुक्म कर देणे रद्दी, नवां लेखा देण बणाईआ। चार वरन सिक्खी आवे भज्जी, नौ खण्ड पृथ्मी नेत्र नैणां राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। माघ कहे शब्दी गोबिन्द कुछ दस्स, आपणा हुक्म मनाईआ। पुरख अकाल प्या हस्स, हस्ती दए समझाईआ। चार जुग जिस दा गाउँदे आए जस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान ओसे दा ढोला गाईआ। अज्ज होया उह प्रतख, जो सब दा पिता माईआ। ओहदा जैकारा नाअरा इक अलख, अलख अगोचर दए समझाईआ। सच सुच दा खोल्ह के हट्ट, हटवाणे गुरमुख लए बणाईआ। दूई द्वैत दा मेट के फट्ट, पट्टी आपणा नाम बंधाईआ। शब्द अगम्मी ला के सट्ट, सोई सुरती लए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत भगवान इक्को ढोला लैणा रट, रट्टा जगत देणा पाईआ। जन भगतो थोड़ा जेहा समां होर लओ कट, कट्टे वच्छे खाण वाला रहिण कोए ना पाईआ। शब्दी डोरी सब नूं पावे नथ्थ, नाम किल्ले नाल बंधाईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं हभ कुछ वेख्या, अनडिठ नज़री आईआ। पुरख अकाल लैण आया प्रीख्या, प्रशन आपणा रिहा जणाईआ। चौथे जुग अन्त कोई ना समझया बीस इकीस्या, वीह इक्की सार किसे ना आईआ। सतिगुर नाम बुद्धी विच घसीटया, अनुभव परदा ना कोए उठाईआ। अगे विचारां दा समां बीतया, सतिगुर हुक्म ना कोए बदलाईआ। किसे नूं पता नहीं की फ़रमान कीता गोबिन्द बह के विच अंगीठया, नंदेड़ उधेड़ ना परदा कोए लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गहर गम्भीर खेल खिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे कोई ना समझे गोबिन्द धार, विद्वानां विद्या विच दिती रुलाईआ। क्यों शहीद कराया अजीत जुझार, सिर धड़ वण्ड वण्डाईआ। क्यों नीहां हेठ रख दिते उसार, इट्ट इट्ट नाल जुड़ाईआ। क्यों कर के सरसा पार, सर्दी सर्द वेख वखाईआ। छड्ड के घरबार, नाता मोह जगत तुड़ाईआ। माछूवाड़े पैर पसार, निगाह निगाहबान विच टिकाईआ। तूं मेरा दिलदार, दूजा रिहा ना कोए प्यार, बेशुमार तेरा नूर नज़री आईआ। अग्गों हस्स के किहा अकाल, तूं मेरा बच्चा लाल, कलयुग अन्त होणा दलाल, तेरी लेखे लावां घाल, घायल होवे सर्ब लोकाईआ। वेख मुरीदां हाल, खेल होवे कमाल, कामल आमल बिना
इलमों इलम जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पकड़नहारा सच्चा दामन, दामनगीर मेल मिलाईआ। शब्द सतिगुर कहे उह वेला आ गया शायद, शदीद नज़री आईआ। पूरा होया अहिद, औहदा बख्शे बेपरवाहीआ। गोबिन्द ने केहड़ी सिखणी कितों कवाइद, मास्टर टीचर उस्ताद ना कोए बणाईआ। जिस दा हुक्म ओसे दा राज होणा राइज, रईयत इक्को लए बणाईआ। इक्को कलमा इक्को दस्से आयत, इक्को नाम शब्द शनवाईआ। सच करनहार हमायत, हमसाजण दया कमाईआ। मुहब्बत करनहार अनायत, दयावान अख्वाईआ। साचे घर दस्से रहाइश, मुकाम इक्को इक जणाईआ। जिस दी किसे ने कीती नहीं पैमाइश, पैमाना वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सो कलयुग अन्तिम गोबिन्द पूरी करन आया ख़ाहिश, ख़सूसीअत वेख जगत लोकाईआ। जिस दी कर ना सके कोए अज़माइश, समझ चले ना कोए चतुराईआ। सो देवणहारा सच हदायत, हुक्म इक्को इक मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महबूब बेपरवाहीआ। माघ कहे मैं मंगां इक्को मदद, जन भगतां होईं सहाईआ। कूड़ी क्रिया मेट तशदद्, ममता मोह चुकाईआ। कोटां विच्चों थोड़े गिणती अदद, लख करोड़ ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कृपाल हो सहाईआ। कृपाल कहे मैं कर्म कमावांगा। जन्म जन्म दा लेख चुकावांगा। भाण्डा भरम भउ भनावांगा। साचा धर्म इक समझावांगा। झगड़ा मेट के वरन बरन, ज़ात पात डेरा ढावांगा। मालक हो के तरनी तरन, पार किनारा इक वखावांगा। धुर दी दस्स के साची सरन, सरनगति इक वड्यावांगा। साचे पौड़े दस्सां चढ़न, बिन डंडिउँ आप उठावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर हट्ट खुल्हावांगा। गृह मन्दिर हट खुल्हावेगा। समरथ पुरख परदा लाहवेगा। महिमा अकथ कथ जणावेगा। भगत भगवान दा इक्को जस, दूजी वण्ड ना कोए वण्डावेगा। अमृत आत्म मिले रश, निझर झिरना आप झिरावेगा। निज खोल्ह के अक्ख, प्रतख दरस वखावेगा। पंज विकारे कर के सख, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मिटावेगा। आत्म सेज सुहञ्जणी पट, पतिपरमेश्वर आप हंढावेगा। गृह दे के दर्शन खट, खटीआ सेजा आप सुहावेगा। जन भगतो तुहानूं करना पए कोई ना तप, तपदे हिरदे शांत करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखावेगा। सिर इक्को हथ्थ रखावांगा। सति सच मेल मिलावांगा। रती रंग रत्त रंगावांगा। धुर दी दे के साची मत, गुरमति आप दृढ़ावांगा। घर स्वामी मिल के कमलापति, पतिपरमेश्वर दरस वखावांगा। बिन रसना जिह्वा गा के जस, जस वेद पुराणां सिफ्त सालाह पन्ध मुकावांगा। काया खेड़ा होण ना देवे भठ्ठ, भठियाला अग्न ना कोए लगावांगा। सतिगरु शब्द अगम्मा जट्ट, लहिणा धन्ने वाला फड़ावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, करीम अज़ीम धाम जणावांगा। माघ कहे मैं कढ्ढां इक्को हाढ़ा, बेनन्ती सच सुणाईआ। गोबिन्द तेरा लेखा माछूवाड़ा, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण बण के धुर दा लाड़ा, निरवैर वेख वखाईआ। साचीआं सख़ियां वेख अखाड़ा, गुरमुख नच्चण चाँईं चाँईंआ। तेरा सोहणा लग्गे नौ उंगल दा दाढ़ा, रूप अनूप रिहा बदलाईआ। कुछ लेखा बाकी नज़र आया दारा, चिल्ला कमान दए गवाहीआ। ओस दा अगले साल काबुल विच देणा इशारा, औरंगे दा बेटा नंगा हो के नज़री आईआ। इक दूजे दा मल्लणा पए दवारा, सांझा संग निभाईआ। जिस दा मज़मून छपणा नहीं विच अख़बारा, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए जणाईआ। छब्बी पोह कहे मैनूं पैंदा होर भुलेखा, भरम विच भरमाईआ। चढ़दी दिशा वाला लेखा, लिख्त रिहा समझाईआ। पिछला चुकणा ठेका, ठोकर नाल हटाईआ। पंजां मुल्कां होणा एका, जैपन विच करे कुड़माईआ। भुक्ख्यां भरना मूल ना पेटा, पिटे सर्ब लोकाईआ। इक प्रधान दा मरना बेटा, जो कलयुग कला दए वरताईआ। फेर सब नूं आउणा चेता, कौण जड़्ह रिहा उखड़ाईआ। शाह सुल्तानां लै के भज्जणा भेंटा, दमां दमड़यां दी लोड़ ना कोए वखाईआ। शब्द गुरू ने मारना ऐसा पेचा, पच्छिम दक्खण सारे लैणे बन्हाईआ। जगत रीती दा छुडा देणा पेशा, पिच्छो हौली हौली सारे एहो ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हुक्म सुणाईआ। माघ कहे अगला साल चढ़न वाला मनहूस, मुश्कल मुश्कल नज़री आईआ। कुछ धक्का लग्गणा रूस, रुसतम सारे लैणे उठाईआ। इशारा दे के मन नूं विच कलबूत, कलमे देणे भुलाईआ। दीन दुनी नूं कर के नेस्तोनाबूद, नवां जुग देणा लगाईआ। एस दा शब्द गोबिन्द आपे दए सबूत, शहादत दी लोड़ ना कोए वखाईआ। जिधर वेखो उधर मौजूद, मुफ़लिसां दे अंदर वड़ के आपणा आसण लाईआ। जन भगतो तुहानूं सदा रखे महिफ़ूज़, मेहर नज़र इक उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत करे कलाबूस, हथ्थ हथ्थ नाल बंधाईआ। पुरख अकाल दा सब तों वक्खरा निराला दूत, जो दो जहानां भज्जे थाउँ थाँईंआ। चार कुण्ट प्यार विच पावे फूट, फुटकल विच लोकाईआ। जेहड़े मसीह दे सीउदे बूट, बटन उन्हां दे दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। माघ कहे मैं वी लग्गा सब दे पिच्छे, हौली हौली कदम उठाईआ। जिंनां चिर कूड़ी क्रिया दा कूड़ ना छिपे, छयानवें करोड़ रहे कुरलाईआ। पुरख अकाल इक्को ना दिसे, दहि दिशा नज़री आईआ। भगतां दी पूरी होवे ना इच्छे, इच्छया जगत चुकाईआ। नाम भण्डार देवे ना हिस्से, वस्त अमोलक इक वरताईआ। ग़रीब निमाणयां ना चुक्के पिठ्ठे, भुक्खे नंगयां ना गले लगाईआ। माया राणी ना रो रो पिट्टे, ममता होए हल्काईआ। आपणे हुक्म दे अन्त अख़ीरी
ना कढ्ढे सिट्टे, सिट्टा जगत नाल लगाईआ। पत्थरां नाल ना लड़ावे इट्टे, इट्ट नाल इट्ट ना खड़काईआ। जन भगतां दे पाप दुरमति मैल धो अंदर ना करे चिट्टे, चिट्टी धार विच समाईआ। इक्को रंग रंगे वड्डे निक्के, बिरध बाल ना कोए वखाईआ। दीन दुनी दे बदले सिक्के, सिक्कम विच रौला देवे पाईआ। खेल वेखे नक्क फीने निक्के, फिक्के सारे दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी सल्ल लावे हिके, हिकमत आपणी ना किसे जणाईआ। माघ कहे सच प्रभू सब तों वक्खरा हकीम, हुक्म वाला नज़री आईआ। जेहड़ा आपणे नाम दी दुआ विच करदा रिहा तरमीम, राम अल्ला वाहिगुरू अक्खर दिते पढ़ाईआ। जिस वेले जलवा नूर दस्से सीन, फेर सारे इक्को रहे गाईआ। भरोसे विच दे यकीन, कलमे दिते समझाईआ। अल्ला राणी नहीं कोई मदीन, मुद्दा इक्को दिता समझाईआ। पैगम्बर कहिण आफ़रीन, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। नानक गोबिन्द कीता तसलीम, पुरख अकाल इक्को शहिनशाहीआ। जिस दी कलयुग अन्त होणी वक्खरी तालीम, कुनबे गुरमुख लैणे बणाईआ। मकतब जणा के इक अज़ीम, आला अदनयां करे पढ़ाईआ। सच स्कूल विच रहे ना कोए ग़मगीन, भुक्ख्यां नंगयां इक्को रंग रंगाईआ। किसे नूं कदे ना करे बेदीन, वेद शास्त्रां तों बाहर आपणी दस्से पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं वेख्या प्रभू करता, करतार निरँकार परवरदिगार नज़री आईआ। ना कदे जम्मदा ते ना कदे मर्दा, मदद वाली मंग ना कोए मंगाईआ। ना कदे जित्तदा ते ना कदे हरदा, हार जित्त ना कोए वखाईआ। उह मालक घर घर दा, गृह गृह डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो गुरमुख विरला उहनूं वरदा, वर वरयाम हो के आपणा आप मिलाईआ। एह खेल अगम्मा हरि दा, जो हिरदे विच्चों हिरदा दए बदलाईआ। इश्नान करा के साचे सर दा, सरोवर इक्को दए वखाईआ। जित्थे काग हँस बणदा, बग बप्पड़े होए सफ़ाईआ। मंज़ल इक्को चढ़दा, कदम कदम ना कोए बदलाईआ। तूं मेरा तेरा तेरा सोहँ ढोला पढ़दा, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। नित नवित निज नेत्र दरस प्रभू दा करदा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। बिना हथ्थां दे बन्दना करदा, बिना सीस दे सीस झुकाईआ। बदोबदी जोती जोत विच वड़दा, आप आपणा आप मिटाईआ। जन लेखा चुकया भय डर दा, भयानक विच भावी ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच स्वामी मेल मिलाईआ। माघ कहे जन भगतो की तुसीं चाहुन्दे स्वामी मिलाप ? अठ्ठे पहर विछड़ कदे ना जाईआ। तुहानूं पुछे आपणा आप, आपणे विच्चों नज़री आईआ। तुहाडे अंदरों प्रगट होवे उह जाप, जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण राग रहे गाईआ। ना कोई जन्म कर्म ना रहे पाप, दुरमति मैल दए धुआईआ। आत्म परमात्म बण जाए साक, सज्जण इक्को वेख वखाईआ। एह
वी सतिगुर दी किरपा नाल होवे इतफ़ाक, बिना किरपा मिलण कोए ना पाईआ। क्यों उह मन वड्डा सूरबीर चलाक, रिद्धीआं सिद्धीआं विच लए भरमाईआ। मोहणी रूप बण के किसे नूं रहिण ना देवे पाक, साध सन्त ·षी मुनी काम विच हल्काईआ। बदोबदी चुक्क के आपणी ढाक, मुख घूँग्ट दए उठाईआ। बाहर दा दे स्वाद, राजे राणे दए जणाईआ। नवाबां दा दे के ख़िताब, चकलयां विच भवाईआ। वेसवा दा बणा अहिबाब, मित्रां विच वड्याईआ। सीखां ते भुन्न कबाब, काअबे नूं दए भुलाईआ। अन्त अख़ीरी सब नूं कोरा जवाब, मुकामे हक ना कोए पहुंचाईआ। मानस जन्म दी लेखे लग्गी ना सलाम अदाब, अलैकम कह के ऐवें झट लँघाईआ। बिना मुर्शद तों कोई ना धोवे दाग़, दुरमति मैल साफ ना कोए कराईआ। घर घर तेल बत्ती दे जगदे वेखो चराग़, बिना सतिगुर तों आत्म जोत ना कोए रुशनाईआ। जंगलां विच गयां नहीं आउँदा वैराग, बंस छड्डयां नहीं हुन्दा त्याग, पुठ्ठे लटकयां नहीं आउँदी जाग, जलधारा वहायां नहीं बुझदी प्यास, नच्चयां टप्पयां नहीं पैंदी रास, जिंनां चिर नज़र ना आवे साख्यात, सनमुख हो के दरस ना दए दिखाईआ। ओन्हां चिर किसे कम्म नहीं आउणी ना पट्टी ना कलम दवात, जमात जुमलयां वाली ना कोए जणाईआ। कोट जन्म भावें फोलदे रहो लुगात, अक्खरां विच्चों अक्खर होर कढाहीआ। सारी उमर पढ़दे रहो किताब, वरका वरके नाल उलटाईआ। पंडतां कोलों जन्म पत्रीआं दा लाउँदे रहो हिसाब, गृह नछत्र वेख वखाईआ। जिंनां चिर सतिगुर शब्द किरपा करे ना आप, आपणा आप मिलण कोए ना पाईआ। लख सुंदरीआं कोटन मोहनीआं पहन के वंगां छल्ले छाप, भगतां नूं कदे ना सकण भरमाईआ। क्यों उन्हां दा प्रभू उन्हां दे साथ, अंदर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सज्जण वेख वखाईआ। माघ कहे जन भगतो अजे तक समझया नहीं कोई नानक दा मज्जन, सच इश्नान ना कोए कराईआ। बिना पुरख अकाल तों सच्चा नहीं कोई सज्जण, सगला संग ना कोए निभाईआ। मैं सब नूं आया दस्सण, दहि दिशा हुक्म मनाईआ। गुरमुखो जिंनां चिर सतिगुर ना वेख्यो आपणी अंदरली अक्खण, जगत अक्खां वाले गुरू कम्म किसे ना आईआ। उह एथे ओथे भाण्डे सक्खण, मल मूत्र वाली देह रहे वधाईआ। तालां विच कुद्दण नच्चण टप्पण, टप्पा अगला ना कोए समझाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द कूक कूक बकण, बगल विच्चों घुंड ना कोए खुल्हाईआ। कुछ लहिणा कुछ देणा जो तेग़ बहादर नाल मक्खण, कूड़ कुड़यारे दिते तजाईआ। कलयुग अन्त जन भगतां श्री भगवन्त पत आए रखण, राखा हो के सेव कमाईआ। आत्म परमात्म हो के आए वस्सण, सिँघासण आसण इक्को दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी आउँदी जांदी वारी, वारता पिछली नाल मिलाईआ। जन भगतां आत्म रहिण
नहीं देणी कँवारी, काया कंदर वेख वखाईआ। नाम निधान दे ख़ुमारी, ग़मख़ार लैणा बणाईआ। श्री भगवन्त दी कदे नहीं कच्ची यारी, कच्चयां तों पक्के लए बणाईआ। तुहाडी दूर करावे बेएतबारी, एतबार आपणा लए बंधाईआ। निरगुण जोत करे ज़ाहरी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। तुहाडी नवें जुग दी आउण वाली हाढ़ी, हाढ़े कढ्ढण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं पैणा उठ, वेला वक्त दए वड्याईआ। गुर शब्दी जाणा तुठ, दया दृष्ट खुल्हाईआ। गोबिन्द शब्द गुरमुख वेखणे नादी सुत, सुत्यां लैणा जगाईआ। सोहणी मौले रुत, पत्त डाली फुल फुल्ल महक महकाईआ। ना कोई परदा रहिणा लुक, ओहला देणा चुकाईआ। जो हिरदिउँ दलीलों मन दी वासना तों परे हो के गया झुक, उस नूं गोदी लैणा चुक्क, जमां तों लैणा छुडाईआ। शेर हो के शब्द अगम्मी पैणा बुक, बक्करे कसाई सारे देणे तजाईआ। दीन दुनी विच इक्को गाउणी सब ने तुक, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै जैकार सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल कुछ दा कुछ, हुक्म आपणा इक वरताईआ।