पुस्तकालयभाग १९

४ माघ शहिनशाही सम्मत १ ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे गृह भलाईपुर डोगरां ज़िला अमृतसर

माघ कहे मैं गुरमुख वेखां मंगदे, मांगत हो के झोली डाहीआ। अन्तर आत्म तन वजूद रंगदे, काया माटी ख़ाकी सोभा पाईआ। दुरमति मैल पाप धो के चम्म दे, चम्म दृष्टी जाण बदलाईआ। भेव मुका के हँ ब्रह्म, दे, पारब्रह्म प्रभ पतिपरमेश्वर दर्शन पाईआ। पुरख अकाल दे गृह जम्मदे, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। मानस जन्म बेड़ा बन्न्हदे, नाता जगत वाला तुड़ाईआ। झगड़े मुका के ख़ुशी ग़म दे, इक्को रंग रहे समाईआ। लेखे मुका के ममता मम दे, सीस जगदीश इक झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि देवणहार सरनाईआ। माघ कहे मंगतयां विच्चों नज़री आई मंगती, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। जिस नूं समझे ना कोई पंडती, वेद शास्त्र पुराण ना कोए दृढ़ाईआ। भेव जाणे धार ना कोई मन दी, बुद्धी परदा ना कोए उठाईआ। खेल नहीं किसे पंज तत काया तन दी, तत्व तत ना कोए वड्याईआ। चाल अवल्लड़ी श्री भगवन दी, पारब्रह्म प्रभ खेल खिलाईआ। वस्त पिछली बल वाले अन्न दी, हुक्मे अंदर लई मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। माघ कहे मैं मंगते वेखे जग, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर प्रभ नूं रहे लभ्भ, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले रहे भज्ज, भज्जण वाहो दाहीआ। नाम संदेश्यां विच रहे सद्द, नाअरे कलमयां विच लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। माघ कहे मैं वेखां पूरब लहिणा, लेखा लेखे विच्चों प्रगटाईआ। सतिजुग खेल कीता नर नरायणा, नर हरि दया कमाईआ। पुरख अकाल अगम्मी शब्दी ढोला कहिणा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। थोड़ा लेखा बाल्मीक लिख्या विच रमायणा, सतरां साढे तिन्न वण्ड वण्डाईआ। रविदास चमार नेत्र लोचण तक्क के आपणे नैणां, अक्ख प्रतख वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं की दस्सां कार, सोच समझ रही ना राईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। संदेशे दे के गए गुरू अवतार, पैगम्बर कलमा कायनात पढ़ाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा खोल्हे ना

कोए किवाड़, परदा परदा ना कोए चुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा फिरी दरोही जंगल विच उजाड़, पहाड़ रहे कुरलाईआ। सदमा होया पुरख नार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। पूरब लेखा कहे मेरी किसे ना लिखी लिख्त, कलम शाही वण्ड ना कोए वण्डाईआ। समझ आई ना दुनी दृष्ट, सृष्ट जीव ना कोए वड्याईआ। थोड़ा इशारा कीता राम वशिष्ट, वासना शब्दी इक जणाईआ। कूड़ी क्रिया अन्तिम होवे निष्ट, नष्ट करे बेपरवाहीआ। जिस दे कोल आदि जुगादि फ़रिसत, निहकर्मी करमां खोज खुजाईआ। भेव जाणे वैरागी त्यागी बैरागी गृहस्त, कन्त सुहागी खोज खुजाईआ। झगड़ा मुकावे टांक जिसत, इक्को एका दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे की दसां बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आदि जुगादी दाता दानी गुणी गहीर, गहर गवर वड वड्याईआ। जिस दी अकस विच नहीं तस्वीर, रूप रंग ना कोई प्रगटाईआ। दो जहानां मालक ख़ालक वड्डा पीर, पारब्रह्म इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैनूं आई याद, बल दवारा नज़री आईआ। शब्द अगम्मी वज्जी आवाज़, हुक्म रही सुणाईआ। मंगते मंगतयां दा खोल्ह राज़, परदा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दे समझाईआ। परदा कहे मैं रखणा ओहला, सति सति देणा जणाईआ। शब्दी हुक्म बणे विचोला, गुप्त ज़ाहर खेल खिलाईआ। कूड़ा पाए कोई ना रौला, सति सच दए समझाईआ। याद कराए धुर दा बोला, अनबोलत राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए जणाईआ। माघ कहे मोहे आई वीचार, सतिजुग पिछला याद आईआ। पुरख अबिनाशी बण भिखार, मंगण जाए चाँईं चाँईंआ। बावन रूप आपणा धार, दर ठांडे आसण लाईआ। भेखी हो के नर निरँकार, माला मणके रिहा वखाईआ। पाटे चीथड़ चोली अपर अपार, बहत्तर कन्नीआं गंढ्ढ पवाईआ। सत्त रंग दी बन्न्ह दस्तार, लीरो लीर लीर वखाईआ। टुट्टा जूता कर त्यार, अद्धा खब्बा चरण नंगा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। माघ कहे मैं मांगत वेख्या दरवेश, पुरख अकाला नज़री आईआ। जो वेस वटाए नित हमेश, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। बल दवारे करे आदेश, डण्डौत इक्को इक जणाईआ। नाल लै के पंज रेठ, पंजां उंगलीआं हेठ दबाईआ। जिस दा समझे कोई ना भेत, अमीर वज़ीर रहे कुरलाईआ। सब तों वक्खरी कर के खेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं वेख्या करतार, बवला बौरा रूप वटाईआ। बिरध अवस्था विच संसार, बणयां पाँधी राहीआ। इक्को ढोला गावे अपर अपार, तूं ही तूं

ही राग अल्हाईआ। भुक्ख्यां बीत गए जुग चार, ब्राह्मण पेट ना कोए भराईआ। ख़ाली दिसदे सर्ब दवार, भण्डारा सच ना कोए वरताईआ। ग़रीबां करे ना कोए प्यार, मुहब्बत सति ना कोए कमाईआ। नाले रोवे धाहां मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं नहीं वेख्या राज दरबार, दर दरबार ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। खेल कहे मैं वेख्या खिलारी, हरि करता बेपरवाहीआ। रूप धार अगम्म अपारी, निरगुण सरगुण आसण लाईआ। समझ सके ना जीव गवारी, दर दरबान भेव किसे ना पाईआ। साढे तिन्न उच्ची कूक कीती पुकारी, होका दे के दिता सुणाईआ। उठ के चलया बुढ्ढा भिखारी, ब्राह्मण वेता फेरा पाईआ। नेत्र रोवे ज़ारो ज़ारी, नैणां नीर वहाईआ। लंमी वाहवा हिल्ले दाढ़ी, ढाई हथ्थ नज़री आईआ। तिन्न दफा दोवां हथ्थां नाल झाड़ी, दो जहान रहे शरमाईआ। कूक पुकारे सच्ची नहीं कोई सरदारी, छत्रधारी पूरी आस ना कोए कराईआ। बिना पुरख अकाल चंगी नहीं कोई यारी, याराना तोड़ ना कोए निभाईआ। ओधरों आ गई तेरां साल दी कन्यां कुँवारी, जिस दा पिता यशीम नज़री आईआ। ओहदा दादा सी परशोतम बड़ा उपकारी, नित ब्राह्मण सेव कमाईआ। उह नंन्ही बच्ची जा डिग्गी चरण दवारी, मस्तक धूढ़ी टिक्का लाईआ। चलो पिता मैं सेव करां तुमहारी, घर भोजन देवां छकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बिरध कहे तूं अजे बाली बच्ची, सच दयां समझाईआ। पहलां दयां प्रेम दी रत्ती, नाम ख़ुमारी दयां चढ़ाईआ। फेर पढ़ा के अगम्मी पट्टी, निर अक्खर दयां समझाईआ। फिर वखावां साची हट्टी, मैथों वस्त ख़रीदणी चाँईं चाँईंआ। निरगुण जोत दी देवां सच्ची बत्ती, अग्नी अग्ग लए जलाईआ। तेरी प्रीत समझ के हकी, हकीकत दयां दृढ़ाईआ। उह कन्यां झट रो पई अक्खीं, नेत्र नीर रही वखाईआ। उस दे कोल सी इक पक्खी, हौली हौली झल्ल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बिरध कहे मैं ब्राह्मण बुढ्ढा, कदम कदम ना कोए उठाईआ। मैं की दस्सां भेव गुज्झा, किस नूं दयां समझाईआ। सतिजुग पैंडा दिसदा मुका, अन्त रिहा बदलाईआ। मैनूं टुक्कर दे दे सुक्का, खा के ख़ुशी मनाईआ। कन्यां रो पई मार के भुब्बां, उच्ची दए दुहाईआ। मैनूं बख्श साची बुधा, भेव दे खुल्हाईआ। मेरा पिता इक लत्त तों डुड्डा, लंगड़ा नज़री आईआ। ओहदा राजे दे घर हुद्दा, होका दे के सद्दे लोकाईआ। साडा नेड़े वसदा झुग्गा, विच मेरी बुढ्ढी माईआ। जिस दीआं चार धीआं ते इक्को मुंडा, नरायण नाउँ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। कन्यां कहे सुण वड्डे बाबे, बाबल दयां जणाईआ। तेरे वस्त्र वेखे सादे, ग़रीब निमाणा नज़री आईआ। मैनूं साफ़ दिसदे इरादे, अंदरों अंदर सफ़ाईआ। तूं वस पै ग्यों डाढे्ह, राज

दुआर डेरा लाईआ। मेरी इच्छया तैनूं भोजन छकावां आपणे हांडे, हाण्डी मेरी माता बणाईआ। नन्न्हे निके बाल मिल के खांदे, पंजे भैण भाई ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल दे गीत गांदे, अठ्ठे पहर ध्यान रखाईआ। तेरे गोडे दिसदे थक्के मांदे, पैर छाले रहे वखाईआ। तेरे गिट्टे दिसण नांगे, धोती उपर लई टिकाईआ। साडे गृह चरण पा जा जांदे जांदे, एहो मंग मंगाईआ। बिरध किहा मैं वेखां आंढे गवांढे, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल उठ के गया बैठ, पिठ्ठ दुआर नाल लगाईआ। बैठ के गया लेट, बाजू हेठां रखाईआ। लेट के होया मूंधे पेट, हथ्थ गर्दन उत्ते टिकाईआ। हस्स के किहा बेट, बेटी कह के ल्या बुलाईआ। मैनूं तेरा आया हेत, प्रेम नाल समझाईआ। तूं अच्छे घराने दी नेक, नंन्ही नज़री आईआ। तूं मैनूं ल्या वेख, मैं तैनूं दयां वड्याईआ। घर नूं देवां भेज, सहिज नाल समझाईआ। जो पक्कया ल्यावीं लपेट, बुक्कल विच छुपाईआ। ख़ुशीआं नाल लवीं खेड, हौली जही दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वरताईआ। कन्यां कर के निमस्कार, भज्जी चाँईं चाँईंआ। रस्ते विच डिग्गी वारी दो चार, आपणी सुरत भुलाईआ। ख़ुशीआं नाल लंघिआं बार, कदम अगे दिता वधाईआ। आवाज़ माँ नूं लई मार, माता कह के ल्या बुलाईआ। भुक्खा ब्राह्मण वेख्या दर दरबार, बल दवारे दए दुहाईआ। मैनूं ओस दा आया प्यार, प्रीती विच जणाईआ। ओस ने करना आहार, भुक्खे भुक्ख गवाईआ। मैनूं दुपड़ां दे दे दो चार, छे सत्त जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। माँ किहा सुण बच्ची भोली भाली, सच दयां समझाईआ। तूं नढ्ढी अजे बाली, समझ कोए ना आईआ। पातशाहां दे दर जो मिलदा सो लै के जावे डाली, ख़ाली हथ्थ ना कोए आईआ। पता नहीं उह केहो जेहा स्वाली, जिस दी आस पूरी ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वरताईआ। बच्ची किहा दे दे जो रिद्दा पक्का, निउँ निउँ लागे पाईआ। ओधरों आ गया भईआ सका, ख़ुशी नाल दृढ़ाईआ। मैं वी बुढ्ढा वेख्या ढठ्ठा, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। छोटीआं भैणां पा ल्या रट्टा, कूक कूक सुणाईआ। बिरध नूं ताप वेख्या चढ़या मठ्ठा मठ्ठा, अक्खां लाल रिहा जणाईआ। वड्डी भैण ने फड़या पक्खा, सोहणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। कन्यां कहे सुण माँ प्यारी, ममता विच दयां जणाईआ। मैनूं अंदरों आवाज़ आए इक न्यारी, हौली हौली रही सुणाईआ। छेती छेती करो त्यारी, बुढ्ढा भुक्खा दए दुहाईआ। चारे भैणां चलो इक्को वारी, वस्त वक्खो वक्ख उठाईआ। कोई वेख ना लए राज दरबारी, दर दवारे निगाह उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, धुर दी कार आप भुगताईआ। ख़ुशी नाल माता दिता भत्ता, इक दूजे उत्ते दिता टिकाईआ। नाल बचन कीता सच्चा, सुख़न दिता सुणाईआ। पहलों जा के टेकिओ मथ्था, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। फिर बोल बोल्यो कठ्ठा, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। थोड़ा नमक दिता मठ्ठा, हिस्सा वण्ड वण्डाईआ। बिना चखिउँ पाया खट्टा, रस स्वाद ना कोए वड्याईआ। उत्ते दे के हथ्थां नाल दोपट्टा, पटका दिता टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा आप वरताईआ। ओधर बुढ्ढा ब्राह्मण रिहा तक्क, अक्ख आपणी आप उठाईआ। खेल करां हो समरथ, परदा जगत जग जणाईआ। मेल मिलाउणा एन्हां सच, जो साची सेव कमाईआ। साचा मार्ग देणा दस्स, करनी इक पढ़ाईआ। अमृत देणा रस, रस्ता देणा समझाईआ। जिन्हां गाउणा मेरा जस, प्रभ दी सिफ्त सालाहीआ। एन्हां अन्तर जाणा वस, नाता प्रेम प्यार बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। ओधरों कन्यां रल के भैणां चार, आईआं चाँईं चाँईंआ। ख़ुशीआं नाल बोल जैकार, गीत इक्को दिता गाईआ। बापू तेरे नाल प्यार, सरन दे सरनाईआ। जो चुक्क के लयांदा भार, अगे दिता टिकाईआ। ओस हस्स के किहा हो ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच जणाईआ। किथ्थे तुहाडा वीर पंजवां लाल, मैनूं दयो वखाईआ। उह पिच्छे पिच्छे करदा आवे हाल हाल, बौहड़ी बौहड़ी सुणाईआ। मैं वी कन्या हुन्दा मैनूं ल्याउँदीआं नाल, आप आपणा संग बणाईआ। अबिनाशी करते किहा मैं वी तेरी करां संभाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जे तूं पिच्छो मिल्यों आण, तैनूं निक्का दयां बणाईआ। जे कन्यां बणन दा ध्यान, एह वी आसा पूर वखाईआ। पंजां इक्ट्ठे कर करां कल्याण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अज्ज तुहाडा बणया मैं महिमान, मेहरवान हो के फेरा पाईआ। परदा लाह के उत्तों पकवान, तिन्न वेरां चख के ल्या खाईआ। तिन्न जुग दा लहिणा कर परवान, परवाना शब्दी हथ्थ फड़ाईआ। हुक्म दे के धुर फ़रमान, धुर संदेसा इक जणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त निरगुण हो के आवां विच जहान, निरवैर हो के फेरा पाईआ। लहिणा देणा चुकावां लख चुरासी विच्चों कर पहचान, बेपहचान रहिण कोए ना पाईआ। ओसे दा लेखा मुक्कया आण, लहिणा रिहा दिवाईआ। शब्द संदेसा दे श्री भगवान, हुक्मी हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल थोड़ा जिहा पकवान छक, शहिनशाह दिता जणाईआ। बच्चयो उपर वेखो मेरी अक्ख, अक्ख चों अक्ख पार दिती लँघाईआ। पहलों देवां तुहाडा हक, लहिणा जुग जुग झोली पाईआ। तिन्न जुग परदा रखां ढक्क, चौथे जुग करां रुशनाईआ। प्रेम प्रीती दे के सति, सति सतवन्ते लवां बणाईआ। नाम रंगण चाढ़ के रत, रतन अमोलक हीरे लवां बणाईआ। एथे ओथे रखां पत, पतिपरमेश्वर हो के दया कमाईआ। अमृत

जाम दा देवां रस, रस्ता इक्को दयां वखाईआ। सहिज सभाओ करां इक्ट्ठ, मेला आपणा लवां मिलाईआ। मात पिता घर जन्म होवे अड्ड अड्ड, नाता जगत वाला जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पंजे रो पए बाले नढ्ढे, वैराग अंदरे अंदर आईआ। हुण किस बिध सानूं छड्डें, झल्ली ना जाए जुदाईआ। नाता जुड़या मास नाड़ी हड्डे, पंज तत वज्जी वधाईआ। दीन दुनी विच्चों केहड़ा कढ्ढे, बाहर लए कढाहीआ। पुरख अकाल बहा के सज्जे खब्बे, बुढ्ढा रूप आपणे उत्ते लए टिकाईआ। मेरे प्रेम प्यार विच रिहो बद्धे, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जिस वेले आया उपर जग जगे, कल कल्की फेरा पाईआ। तत्ती वाउ इक्को वगे, चार कुण्ट दए जलाईआ। तुहाडा प्रेम प्यार इक्को दर लभ्भे, दूजा दर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं वेखी उह कन्या, जो बावन सीस निवाईआ। जिस उत्ते हरि जू मन्नया, मेहर नज़र उठाईआ। जुग चौकड़ी बेड़ा बन्न्हया, जन्म जन्म दा लहिणा देवे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। माघ कहे मैं वेखां उह नज़ारा, बिन अक्खां नज़री आईआ। बलख दिसे बल दवारा, बाहर वज्जे वधाईआ। बिरध बालां दा प्यारा, सोहणा रूप नज़री आईआ। शब्दी होए हुश्यिारा, कलयुग अन्त रिहा जणाईआ। तुहाडा लेखा चुकावां विच संसारा, संसार सागर विच्चों पार लँघाईआ। चौहां नूं जन्म दवावां दुबारा, इक नूं सिह बार रूप बदलाईआ। हाज़र हो के करां विवहारा, हज़ूर हो के होवां सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। बच्चयां किहा तूं बहुत बिरध उत्ते दिसे बुड़्हापा, डंगोरी सहारा नज़री आईआ। तेरा साडे नाल जुड़ गया साका, मेहरवान हो के दया कमाईआ। सानूं अगला दस्स ख़ाका, परदा दे उठाईआ। भावें तूं बच्चयां नाल चंगीआं कीतीआं बातां, प्रेम नाल जणाईआ। कुछ अगलीआं बख्श दातां, दर तेरे मंग मंगाईआ। प्रभू किहा मैं मंगता तुहाडा, बच्चयो तुहाथों खा के ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्तिम होवे खेल तमाशा, ख़ालक हो के दयां दृढ़ाईआ। तुहाडी पूरी करां आसा, तृष्ना दयां बुझाईआ। तुहाडा प्यार ना कदे गवाचा, तुहाडे विच्चों लवां प्रगटाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दा बणा के ढांचा, माणस जन्म दयां दवाईआ। पंजां दा बणा के साथा, सगला संग जुड़ाईआ। तुसीं हुण मेरा मंनिओ आखा, घरां नूं जाणा चाँईं चाँईंआ। मेरीआं हुण कुछ बल नाल बातां, आपणा आप लैणा बदलाईआ। कन्यां किहा उह राजा सब दा पिता माता, रईयत ख़ुशी रिहा वसाईआ। बावन किहा फेर वी तुहाडा रखावां साथा, कलयुग अन्तिम जोड़ जुड़ाईआ। दासां दा होवे दासी दासा, सेवकां दा सेवक रूप धराईआ। मेरे उत्ते करयो भरवासा, शाबाश कहे लोकाईआ। हुण पाताल विच देणा वासा, सितल

लोक राह तकाईआ। जिस दवारे तों मैं नहीं कुछ पीता ते नहीं कुछ खाधा, राज भोज रसना ना कुछ लगाईआ। एह वी इशारा दे के गया बल दा दादा, दयावान हो के पूरा रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कन्यां किहा तेरा किस बिध होवे दर्शन, दीदार समझ कोए ना आईआ। मन वासना मिटे हरसन, हवस रहे ना राईआ। लोचन दीद परसन, परस तेरी ख़ुशी मनाईआ। मन वैरागी हो के करे तड़पन, कूक कूक सुणाईआ। किस बिध तेरा होवे लोकमात परतन, पतिपरमेश्वर दे समझाईआ। कवण दुआर लँघें सरदल, दर दहिलीज़ चरण टिकाईआ। कवण करे तेरी अरदल, शाहो भूप किस बिध अख्वाईआ। पुरख अकाल किहा मैं जोती शब्दी धार होवां मरदन, मर्द मर्दाना वेस वटाईआ। सब दी जगत आसा पूरी करां अरज़न, मनसा सब दी वेख वखाईआ। मैं सब दा लहिणा देणा देवां करजन, मकरूज़ हो के दयां चुकाईआ। मैनूं पता बाले नढ्ढे बच्चे किस तर्हां परचन, ओसे तर्हां लवां परचाईआ। ख़ुशीआं नाल खेडण हस्सण, हँसीआं विच्चों हँसीआं दयां वटाईआ। नाले तुहाडा जन्म कर्म आवां दस्सण, परदा ओहला मात उठाईआ। बच्ची नढ्ढी कन्या कँवारी ओस वेले विहारी तेरा नाम होवे गुरदर्शन, दर्शन दा दर्शन दासां दा दास नूरो नूर चन्द दा चन्द चन्द निरगुण रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। कन्या कहे, प्रभू की ! मैं केहड़ा थाल परोसां, सेवा सच ना कोए कमाईआ। तिन्ने भैणां कहिण सानूं एस उत्ते रोसा, क्यों नहीं सानूं पहलों दिता समझाईआ। भावें साडे पिउ दा निक्का जिहा कोठा, चौदां हथ्थां वाला ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान किहा मैनूं समझो ना बिरध ब्राह्मण, ब्राह्मण ब्रह्म ना कोए वड्याईआ। मैं तुहाडा अगे बणना ज़ामन, ज़ामनी आपणी विच रखाईआ। शब्दी धार पकड़ाउणा दामन, दमां दा लेखा आपणे विच लटकाईआ। साचा दे के अगम्मी नामन, नाम रंग लैणा रंगाईआ। आप होए पतित पावन, दुरमति मैल देणी धुआईआ। जगत तृष्ना रहे कोई ना कामन, कूड़ी क्रिया तों लैणा बचाईआ। नेत्र लोचण बिना दरस तों दरस पावण, अठ्ठे पहर नज़री आईआ। अमृत मेघ बरसदा रहे अगम्मी सावण, जिस दी थित वार ना किसे बदलाईआ। चरण धूढ़ी मिले धुर दा नहावण, सर सरोवर नाता दए तुड़ाईआ। भाग लगा के काया ग्रामन, घर गृह देणा वखाईआ। हुण मेरा रूप बल दवारे बावन, बल्ल दवारे वल छल सृष्टी नूं छल के, भगतां अंदर रल के, सच दवारे घल्ल के, ख़लकत तों बाहर लैणा कढाहीआ। बच्चयो आप आवां चल के, निरगुण निरगुण जोत बल के, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तुसीं मेरा पकवान ल्याउणा रल के, भैणां भैणां नाता दयां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कन्या किहा आह

फड़ इक ग्लास, जो कलस वाला नज़री आईआ। बावन किहा मेरी ख़ुशी नाल बुझ गई प्यास, तृष्ना रही ना राईआ। निक्के बच्चे अगे हो गए पास, नेड़े हो के रहे सुणाईआ। सानूं प्याउण दी बुढ्ढयां नूं चंगी जाच, छाती उत्ते चढ़ के मूँह विच दईए उलटाईआ। नाल करन हास बिलास, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। बावन किहा सुणो बात, तुहानूं दयां जणाईआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं आवां तुहाडे पास, निरगुण वेस वटाईआ। किसे लभ्भां ना उत्ते आकाश, पृथ्मी ना अक्ख खुल्हाईआ। शब्द संदेसा दे के दस्सां तुहानूं जाच, राह दयां वखाईआ। तुसां आटा गुंन्हणा विच परात, पाणी विच छुहाईआ। तुहाडी चवां दी जमात, सहिजे दयां रलाईआ। एसे कारन कर के जगजीत सुखवन्त कश्मीर कठ्ठीआं होईआं आज, पंजवां भाई दविंदर निक्की नंन्ही बच्ची नज़री आईआ। तुहाडा खाणा बच्चयो खाधा नाल स्वाद, एह वी रविदास दी वड्याईआ। पिछला बाल्मीक दा लिहाज, जो नाता रिहा जुड़ाईआ। हुण बुढ्ढा नहीं अपाहज, राज दरबार ना कोए वखाईआ। नवीं साजन साज, भगवन भगत रिहा बणाईआ। नवें जुग दा साजन साज, सतिजुग बूटे रिहा लगाईआ। किसे कारन पूरब लेखे विच्चों चौथे जुग रात, रैण भिन्नड़ी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडी वेख के अगम्मी सौग़ात, आपणी झोली पाईआ। चार माघ कहे मैं वेख्या अज्ज दा भोजन, भजन बन्दगी वालयां हथ्थ किसे ना आईआ। नानक नूं मिल्या उपर करोड़ां ते कोटां जोजन, प्रभ चरण मिली सरनाईआ। जित्थे भगत भगवान इक दूजे नूं लोचन, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मन बुध मिटे सोचन, आत्म परमात्म राह तकाईआ। ओथे गुर अवतार पैगम्बर मूल ना रोकण, विष्न ब्रह्मा शिव ना सिर उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भोजन कहे मेरी निक्की सोहणी इक दुपड़, विच नमक दिता लगाईआ। उत्तों दिता चोपड़, घृत नाल वड्याईआ। असीं ओथे गए उपड़, जित्थे पिच्छे ना कोए परताईआ। जां वेख्या भगत भगवान दा नाता पिता पुत्तर, दूजा रंग ना कोए रंगाईआ। जिस नूं नानक किहा आपणी धारों आए उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। ओस दा सारे करदे शुकर, शुकराने विच ढोले रहे गाईआ। ओह कौल इकरार तों कदे ना जाए मुक्कर, जुग जुग लहिणे रिहा चुकाईआ। ग़रीबां दा खा के टुक्कड़, एहसान आपणे सिर रखाईआ। अगे भण्डारा ना देवे मुक्कण, भुक्ख्यां दए रजाईआ। गोदी आया चुक्कण, फड़ बाहों गले लगाईआ। विछड़यां नूं आया पुछण, सहिजे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा जणाईआ। टुक्कड़ा कहे टुकड़े दा बणया प्रसाद, प्रसाद नाल प्रसादा ल्या बणाईआ। जिस ने पिछली कराई याद, याद याद विच्चों प्रगटाईआ। श्री भगवान दे के जावे दाद, वस्त अमोलक

इक वरताईआ। जन भगतो तुहाडा भगत भण्डारा देंदा रहे स्वाद, अनरस रस रस विच भराईआ। हुण कोई बल्ल वाला नहीं राज, राजयां दे राजे गुरमुख रिहा बणाईआ। तुहाडे पिच्छे आया भाज, पैंडा पन्ध मुकाईआ। शब्दी दे के आवाज़, सुत्यां ल्या उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। प्रसादा कहे मैं चढ़ गया उस दी भेंट, जिसदी भेंटा होवे लोकाईआ। मैं भरया ओस दा पेट, जो पटने वाला नाल मिलाईआ। प्रेमीआं करे हेत, गुरमुखां रंग चढ़ाईआ। नज़री आवे नेतन नेत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। पूरब लहिणा वेख, विछड़यां ल्या मिलाईआ। पिछला दस्स के भेत, परदा दिता उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मंगती कहे मैं मंगणी सच प्रीत, प्रीतम अगे झोली डाहीआ। प्रीतम कहे मैं दस्सणी साची रीत, संदेसा सच सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाणा इक्को गीत, इक्को राग अल्हाईआ। काया होवे ठांडी सीत, अग्नी अग्ग देणी बुझाईआ। साफ़ पवित्र रखणी नीत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। रहिणा सदा अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपे वसे बीच, परदा दए उठाईआ। सच भण्डारे दी सति धर्म दी चलण लग्गी रीत, रीती देणी बदलाईआ। चौदां महीने गुरमुख सिँघ पहलों लगवाउणा करना भोग ठीक, ठाकर अगे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। प्रशादा कहे मैनूं फिर लग्गण लग्गा भोग, ग्यारां सालां पिच्छो वारी आईआ। भगतां वाला बदलण लग्गा जोग, जुगती दए गवाहीआ। कटण लग्गा रोग, हउमें दए मिटाईआ। मिलण लग्गा धुर संजोग, विछड़यां लए जुड़ाईआ। शब्दी शब्द करे चोज, सुत्यां लए उठाईआ। आत्म परमात्म दी देवे मौज, मनसा मोह मन दए मिटाईआ। किसे दवारे रहिण ना देवे तोट, अतुट दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक जणाईआ। भोग कहे किसे ना जाणया एह क्यों लगदा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण कोए ना पाईआ। श्री भगवान आदि जुगादि कदे ना रज्जदा, तृष्ना सके ना कोए मिटाईआ। भगतां दे प्रेम प्यार अंदर इन्हां दा भण्डारा चखदा, रसना जिह्वा नाल छुहाईआ। अगे लहिणा देवे हक दा, हकीकत झोली पाईआ। इशारा दे के अक्ख दा, अक्खीआं दए बदलाईआ। सदा अंदर होवे वसदा, विछोड़ा कटे जुदाईआ। नाम संदेसा देवे जस दा, सिफ्तां विच सलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखे लावे दिन अज्ज दा, जो चल आए सरनाईआ।

५ माघ शहिनशाही सम्मत १ पाल सिँघ लांगरी दे घर पिण्ड भलाई पुर डोगरांँ

माघ कहे धुर फ़रमाना हुक्म दरुसत, टेडी धार ना कोए बणाईआ। जन भगत सुहेले करे चुस्त, आलस निंद्रा कूड़ मिटाईआ। नाम भण्डारा वण्डे मुफ्त, अनडिठड़ी दौलत झोली पाईआ। भेव खुल्हा के इक अंगुशत, बालिशत लेखा दए मुकाईआ। नज़र दरसाए धुर दा उरस, अर्श अज़ीम दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाईआ। माघ कहे मैं सुणां फरमाण अनोखा, फ़ुरनयां तों बाहर जणाईआ। जिस दे विच नहीं कोई धोखा, धूआँधार तों लए बचाईआ। चरण प्रीती बख्शे इक्को ओटा, ओड़क आपणा रंग रंगाईआ। सन्त सुहेले लभ्भे विच्चों कोटा, कोटी कोट खोज खुजाईआ। शब्द दमामे मारे चोटा, चोटी चढ़ के चोट लगाईआ। सच प्रकाश करे निर्मल जोता, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जन भगतां मेटे पिछली अगली सोचा, सच सच दए जणाईआ। नाम संदेसा दे के होका, हुक्म इक मनाईआ। हरि का भाणा किसे ना रोका, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ढोला गाया सच सलोका, वज्जे सच वधाईआ। मार्ग रहे कोई ना औखा, मंज़ल इक्को दए चढ़ाईआ। पढ़ना पए कोई ना पोथा, बग़ल कुरान ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। माघ कहे मैं सुणदा सदा ख़ुशजंरी, ख़ुशीआं विच जणाईआ। पुरख अकाला शेर बब्बरी, भबक आपणा नाम सुणाईआ। फिरे दरोही उपर अम्बरी, ज़िमीं ज़मां रिहा कुरलाईआ। जिस ने भगतां भरती कीती जबरी, नाम पैमानां आपणे हथ्थ उठाईआ। आसा कहे आसा रहे ना कोई बेसबरी, सांतक सति रिहा वरताईआ। कूड़ कुड़यारी कर के पधरी, हमवार आपणा आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। माघ कहे मैं सुणया सच संदेसा, सदीआं दे पिच्छो आवाज़ सुणाईआ। दो जहान मुकणा ठेका, ठेकेदारी रहिण कोए ना पाईआ। भगत भगवान करना एका, एकँकार इक्को रंग चढ़ाईआ। नव नौ चार पूरब कराउणा चेता, भेव अभेदा अन्त खुल्हाईआ। दो जहानां बणना धुर दा नेता, नर निरँकार वड्डी वड्याईआ। मेहरवान रहे हमेशा, सदा सद आपणी दया कमाईआ। जन्म कर्म चुकाए लेखा, लिख्त भविख्त दए समझाईआ। शब्दी धार उपजा के बेटा, पेट आपणा करे सफ़ाईआ। सन्त सुहेला बण के खेवट खेटा, नईआ नौका नाम चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। माघ कहे मैं सुणां आवाज अगम्म, बिना सरवन ख़ुशी मनाईआ। लेखा चुका के माटी चम्म, श्री भगवान फेरा पाईआ। हरख़ सोग मेट के ग़म, चिन्ता चिखा दिती तजाईआ। पवन स्वास छड्ड के दम, घट घट रिहा समाईआ। धुर दा संदेसा नाम, नर निरँकारा आप वरताईआ। भाग लगा के खेड़ा ग्राम, गुरमुखां

दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे प्रभ दी नहीं कोई करामात, निहकर्मी कर्म कमाईआ। लेखा लिखे नाल कलम दवात, कलमा कलाम हक सुणाईआ। आपणी दस्से वक्खरी ज़ात, अजाती डेरा ढाहीआ। कलयुग मेटे कूड़ी अन्धेरी रात, सति चन्द करे रुशनाईआ। सच उजाला होए प्रभात, धुँदूकारा दए गुआईआ। भगतां पूरी होवे आस, गुरमुखां जोड़ जुड़ाईआ। चित आवे स्वास स्वास, चेतन सुरती दए कराईआ। अंदर बाहर वसे पास, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मंज़ल वखा के अगम्मी घाट, पत्तन इक्को दए समझाईआ। भगत सुहेले मेले आप, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां दा बण के माई बाप, पाप कोट जन्म काया कुटीआ विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन सद्दयां देवे साथ, साथी हो के सगला संग निभाईआ।