५ माघ शहिनशाही सम्मत १ डा० पाल सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरांँ
माघ कहे मेरा मेटया भरम, सहिँसा नज़र कोए ना आइंदा। पुरख अबिनाशी मेहर नज़र कर करे कर्म, निहकर्मी वेख वखाइंदा। जन भगतां लेखे लाए जन्म, जरम आपणे घर जणाइंदा। झगड़ा मुका के जगत मरन, मरन तों पहले मुरीद मुर्शद विच टिकाइंदा। बख्शीश विच बख्श के सरन, सरनगति इक्को इक दरसाइंदा। जुग चौकड़ी पूरा करन आया प्रन, प्रणाम बन्दना डण्डावत इक दसाइंदा। जुग विछड़े जग आया फड़न, पाँधी हो के पन्ध चुकाइंदा। नवीं घाड़न आया घड़न, ठठयार हो के ठोकर नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे गृह वसाइंदा। माघ कहे मेरा भुलेखा होया दूर, भरम रिहा ना राईआ। भगत भगवान तक्कया हाज़र हज़ूर, हुजरयां दा लेखा दिता मिटाईआ। जुग चौकड़ी जो मज़दूरी नाम करदे रहे मज़दूर, लेखा ओहनां झोली पाईआ। देवणहारा देण देवे ज़रूर, ज़रूरत आपे पूर कराईआ। मैं होवां बड़ा मशकूर, ख़ुशीआं वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। माघ कहे मैं बिन रुत्ती होवां ख़ुशहाल, थित वार वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को जलवा नूर तक्कां पुरख अकाल, चार कुण्ट दहि दिशा नज़री आईआ। शब्द अगम्मी सुणां ताल, अनहद नादी नाद शनवाईआ। जिस दा शास्त्र वेद पुराण देण अहिवाल, अञ्जील कुरान खाणी बाणी सिफ्त सालाह ढोले गाईआ। उह ठाकर स्वामी करनी करता दयानिध दीन दयाल, दयावान अख्वाईआ। भगत सुहेला इक इकेला आत्म अन्तर निरंतर मिले आण, निरगुण सरगुण आपणा रंग
चढ़ाईआ। जगत नेत्र चार कुण्ट दहि दिशा नज़र ना आवे जीव जहान, दोए लोचण कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सहिज सुआमी अन्तरजामी परवरदिगार बेपरवाहीआ। माघ कहे मैं तक्कां चार कुण्ट दहि दिशा खोल्ह अक्ख, बिन अक्खां अक्ख वखाईआ। काया माटी साढे तिन्न हथ्थ भाण्डे दिसण सक्ख, हरि हिरदे नाम ना कोए वसाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द जगत विद्या पढ़ पढ़ गए थक्क, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। भेव खुल्ल्हया ना हकीकत हक, लाशरीक शिरक्त ना कोए मिटाईआ। शब्दी नाद ना सुणया सच, अनहद नादी नाद ना कोए वजाईआ। नाम रंगण रंगे कोई ना रत्त, कूड़ी क्रिया बाहर ना कोए कढाहीआ। सच सुआमी अन्तरजामी दर्शन पाए ना कोए पुरख समरथ, निज लोचण नैण नेत्र ज्ञान खुल्हाईआ। माया ममता हउमें हंगता सृष्टी दृष्टी कीती वक्ख, इष्टी एकँकार ना कोए जणाईआ। स्वर्ग बहिश्ती रहे लभ्भ, चौदां लोक चौदां तबक फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। माघ कहे मैं वेख्या दो जहां, ब्रह्मण्ड खण्ड जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव नौ चार दिसे वैरां, पत्त डाली फल फुलवाड़ी हक ना कोए महकाईआ। बिना रसना जेहवा बत्ती दन्द जपे कोई ना नाँ, अजपा जाप समझ किसे ना आईआ। सच टिकाणा उच्च महल अटल दिसे ना किसे निशां, निशाना जगत गया भुलाईआ। हँस बुद्धी होई काँ, मन वासना काग वांग कुरलाईआ। साचा खेड़ा नगर ना दिसे गराँ, गृह मन्दिर अंदर बजर कपाटी परदा ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अबिनाशी करता परवरदिगार सांझा यार लभ्भदे थाँ थाँ, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ टिल्ले पर्बत डूँग्घी कंदर समुंद सागर फोल फुलाईआ। काया अंदर मारे ना कोई ध्यान, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। माघ कहे मैं वेख्या चार कुण्ट जग, जग जीवन दाता अचरज खेल वरताईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता तृष्ना लग्गी अग्ग, तन वजूद पंज तत काया माटी रिहा जलाईआ। हक हकीकत किसे नज़र ना आया सच महबूब विच ना कोए समाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात हिस्सयां वाली हदूद, विश्व धार ना कोए प्रगटाईआ। भगत सुहेला इक इकेला श्री भगवान एथे ओथे दो जहान जाणे मौजूद, ख़ाली बुत्तख़ाना नज़र कोए ना आईआ। जिस दा महल अटल उच्च मुनारा अर्श कुर्श अरूज, महिफ़ूज़ बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। माघ कहे मैं जगत सदी चौधवीं मास्टर पैगम्बर वेखे उस्ताद, जगत इलम करन पढ़ाईआ। अन्तर आत्म परमात्म खोल्हे कोई ना राज़, हकीकत हक ना कोए समझाईआ। मनुआ फड़े ना कोए गुस्ताख़, मन का मणका ना
कोए भुआईआ। साचे स्वाल दा हल्ल करे ना कोए जुआब, जमअ तफरीक सारे रहे समझाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए ना कोए नाल इतफ़ाक, दूई द्वैत बाहर ना कोए कढाहीआ। बलैक बोरडां उत्ते लिख के नाल चाक, काले उत्ते चिट्टा पा के काली धार मेट ना कोए मिटाईआ। कुतबख़ान्यां विच्चों लै किताब, सतरां वाली करन पढ़ाईआ। धुर दा मेल मिलाए ना कोई नाल वाहद, वाकिफ़कार नज़र कोए ना आईआ। साची चढ़े ना कोई जमात, विद्यार्थी विद्या समझ किसे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी कार कमाईआ। माघ कहे मैं वेखे विद्यावान बहु पंडती, ज्ञान ध्यान रहे दृढ़ाईआ। गढ़्ह तुट्टा ना हउमें हंगती, हँ ब्रह्म ना कोए जणाईआ। जगत वासना भुक्खी नंगती, वाहवा घर घर अलख रही जगाईआ। एह खेल सारी मन दी, बुध बिबेक ना कोए वड्याईआ। जिस नूं समझ नहीं आई आपणे तन दी, साढे तिन्न हथ्थ अंदर परदा ओहला ना सक्या उठाईआ। समझ आई ना आपणे कन्न दी, जो धुर शब्द अगम्मी सुणे चाँईं चाँईंआ। कलयुग खेल अन्त हैरान दी, हैरानी विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। माघ कहे मैं कोटन कोटि वेखे पढ़दे, तालीम मकतब पाठशालयां विच पाईआ। साची मंज़ल कोई ना चढ़दे, अगला पन्ध ना कोए मुकाईआ। दर्शन पाउण ना निरगुण निरवैर नर हरि दे, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। सच सरनाई बेपरवाही पतिपरमेश्वर मूल ना पड़दे, धूढ़ी टिक्का ख़ाक ना कोए रमाईआ। जगत किताबां वरके रहे उथलदे, मन दा पत्रा ना कोए परताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं वेखी जगत दात, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जगत विद्या लेखा नाल कलम दवात, काग़ज़ काले रहे कराईआ। आपणी समझीं किसे ना ज़ात, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। हकीकत विच्चों खोल्हे कोई ना राज़, राम राम ना कोए मिलाईआ। पिछली करदे याद, पूरब रहे सुणाईआ। आपणा खेड़ा करे ना कोए आबाद, काया मन्दिर ना वज्जे वधाईआ। हिस्सयां वाला समझे कोई ना बाब, इबारत इक ना कोए लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। माघ कहे मैं वेख्या भगतां अंदर रंग, ललारी नज़र कोए ना आईआ। सुणया अगम्मी छन्द, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला रहे गाईआ। वेख्या अनोखा पलँघ, जिस दा पावा चूल बाडी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आत्म परमात्म बिन अक्खां तक्कया संग, सगला संग निभाईआ। बिन सूरज चन्द चाढ़ के चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। हरख़ सोग मेट के ग़म, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों बदलाईआ। नाता तोड़ के हड्ड मास नाड़ी चम्म, चम्म दृष्टी दए गवाईआ। खेल करे श्री भगवन, भगत सुहेले लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह
मन्दिर वेख वखाईआ। माघ कहे मैं भगतां अंदर मारी झाकी, परदा अंदरों दिता उठाईआ। ओन्हां दी खुल्ही वेखी ताकी, तकवा इक्को उपर रखाईआ। गृह मन्दिर अंदर बैठा पुरख अबिनाशी, परवरदिगार सांझा यार जलवा नूर ख़ुदाईआ। बिन गोपी काहन सुहावे मण्डल रासी, खेल आपणा आप जणाईआ। इक्को नूर जोत जोत प्रकाशी, रूप रंग रेख ना कोए दरसाईआ। एथे ओथे दो जहान अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर आत्म परमात्म बण साथी, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे विच समाईआ। जन भगतां औखी मंज़ल चाढ़ के घाटी, सचखण्ड दवारा एकँकारा नर निरँकारा दए वखाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे आसी, आसा तृष्ना इक्को वार मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। माघ कहे मैं भगतां अंदर सहिजे ल्या तक्क, इक ध्यान लगाईआ। उह सब कुछ बैठे छड्ड, दीन दुनी गए मुकाईआ। सृष्टी तों हो के अड्ड, दृष्टी प्रभ दे विच टिकाईआ। पुरख अकाल दी बण के यद, इक्को नाता रहे जुड़ाईआ। नौ दुआर पार कर के हद्द, सुखमन टेडी बंक पन्ध मुकाईआ। शब्द अगम्मी नाद गावण इक्को छन्द, छन्द इक्को रहे सुणाईआ। निज आत्म परमात्म लै के अनन्द, परमानंद विच समाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म मिल के ख़ुशी वखाईआ। सच दवारे चढ़ के चन्न, जोती जोत करन रुशनाईआ। पुरख अकाल सर्ब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां कहे धन्न, धन्न धन्न धन्न जगत वड्याईआ। माघ कहे मैं भगतां तक्कयां इशारा, बिन अक्खां रहे लगाईआ। जोत नूर इक उज्यारा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। शब्द अगम्म वज्जे नगारा, सोई सुरत रिहा उठाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, वेद कतेब अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सब तों वक्खरा सब तों न्यारा, निरवैर निरँकार आपणी कार कमाईआ। साची सख़ियां मिल के लावे सति अखाड़ा, धर्म दवारा इक्को सोभा पाईआ। जिस गृह वसे तेई अवतारा, ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सजदयां विच सीस झुकाईआ। गुर दस कर निमस्कारा, भगत अठारां चरण धूढ़ ख़ाक रमाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी वेखे विगसे वेखणहारा, दीन दयाल दयानिध आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। माघ कहे मैं भगत भगवान दा वेख्या मिलाप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द करदे जाप, अनबोलत राग सुणाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर बिन नैणां नीर तों वैराग, वैरागी हो के रहे जणाईआ। इक दूजे नूं मिल के नाता जुड़े नार कन्त सुहाग, घर ठांडे वज्जे वधाईआ। सच दवारे सचखण्ड मुकामे हक होण विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी दीन दुनी बदल देण समाज, साचा हुक्म इक प्रगटाईआ। माघ कहे भगत भगवान जोड़ा वेख्या जुड़दा, कलयुग अन्त वज्जे वधाईआ। जीव जहान वेख्या रुढ़दा,
माया ममता धक्का रही लाईआ। कोई भेव ना जाणे शब्दी सतिगुर दा, जो सति सतिवादी नादी ब्रह्मादी वेख वखाईआ। कोई रस ना माणे धुर दे ताल सुर दा, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। अन्तर आत्म निरंतर फुरना किसे ना फ़ुरदा, मन वासना सारे रहे गाईआ। जो दिने जागदयां रातीं सुत्यां दर्शन पावे निरगुण जोत पुरख अकाल दा, प्रकाश प्रकाश विच समाईआ। नज़ारा तक्के काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल दा, बंक दवारा सोभा पाईआ। झगड़ा मुक्के काल महाकाल दा, राए धर्म ना दए सजाईआ। जलवा तक्के नूर जमाल दा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। लेखा चुक्के त्रैगुण जंजाल दा, जागरत जोत होए रुशनाईआ। जन भगतां श्री भगवान आपे सुरत संभालदा, लख चुरासी विच्चों लए उठाईआ। लेखा मुका के शाह कंगाल, दा, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पदार्थ देवे नाम साचे धन माल दा, भण्डारा इक्को इक वरताईआ। झगड़ा चुकावे आवण जाण दा, लख चुरासी पैंडा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले गुर चेले धुर दे रंग लए रंगाईआ। माघ कहे मैं तक्कयां एकँकार, इक इकल्ला नज़री आईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। जो भविख्तां करे विचार, गुर अवतार पैगम्बरां लेखा पूर कराईआ। निरगुण सरगुण लै अवतार, वेस अनेका रूप वटाईआ। लख चुरासी सुणे पुकार, गृह गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। भगतां दए दीदार, निज नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। सूफीआं करे उज्यार, नूर उजाला इक रुशनाईआ। सच वखा के बहार, गुलशन इक्को दए महकाईआ। झगड़ा मुका के कूड़ कुड़यार, सति सच दए दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म दस्स प्यार, दीन मज़्हब ज़ात पात लेखा दए मुकाईआ। पुरख अबिनाशी सर्ब निवासी जोत प्रकाशी परवरदिगार सब दा यार, अकल कलधारी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शिश रहमत आपणा नाम वरताईआ। माघ कहे मैं चार कुण्ट वेखी मण्डप माढ़ी, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। मैं लख चुरासी मानव ज़ाती तक्की नर नारी, घट घट अंदर खोज खुजाईआ। मन वासना तक्की दुराचारी, दुर्गन्ध विच समाईआ। मनुआ होया हँकारी, बंक गढ़्ह रिहा बणाईआ। कोटां विच्चों जन भगतां इक्को लाई प्रभ नाल यारी, याराने कूड़े गए तजाईआ। इक्को मेल जोत निरँकारी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस दे कोलों गुर अवतार पैगम्बर लै के आए सरदारी, सदीआं दे पिच्छो भज्जे वाहो दाहीआ। ढोला गाउँदे गए वारो वारी, सिफ्तां विच सालाहीआ। कातब बणे लिखारी, कलम शाही वण्ड वण्डाईआ। अन्तिम कर के चरण कँवल निमस्कारी, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह के पल्लू गए छुडाईआ। कलयुग अन्त ओसे दी वारी, वारता अगली दए दृढ़ाईआ। भगत सुहेला शाह पातशाह शहिनशाह खेल करे न्यारी, निरगुण निराकार आपणी
कार कमाईआ। चार वरन अठारां बरन ऊँच नीच राउ रंक इक्को गृह वसे दरबारी, दर दरबारा इक्को दए वखाईआ। भगत भगवान प्रेम प्यार मुहब्बत विच लावण जैकारी, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला सच्चा गाईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसारी, जगत विद्या परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्तान सदा मेहरवान, महबूब मुहब्बत अंदर मेहर नज़र बेनज़ीर आपणी इक उठाईआ।