पुस्तकालयभाग १९

५ माघ शहिनशाही सम्मत १ सरूप सिँघ दे नवित मंगूपुर ज़िला कपूरथला

भगत आत्मा कहे मैं ख़ुशी मनाउँदी, परम पुरख प्रभ तेरा ढोला गाईआ। जुग चौकड़ी अबिनाशी करते तेरी सेव कमाउँदी, हुक्मे अंदर नित नवित वेस वटाईआ। पंज तत काया माटी तन हंढाउँदी, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द तूंही तूंही राग अलाउँदी, अन्तर अन्तर तेरा ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंडाउँदी, बिरध बाल जवान रूप ना कोए वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो निरगुण निरवैर निराकार निरँकार तेरा दर्शन पाउँदी, सति सरूपी शाहो भूपी साख्यात नज़री आईआ। सेज सुहञ्जणी प्यार मुहब्बत नाल बहाउँदी, सिँघासण आसण इक बणाईआ। चरण प्रीती साची रीती धुर दी सेव कमाउँदी, चाकर ख़ाक रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा नाता इक बणाईआ। भगत आत्मा कहे मैं जुग जुग दासी, सेवक सेवा विच समाईआ। तेरा मालक ख़ालक प्रितपालक पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। जिस दा खेल ब्रह्मण्ड खण्ड मण्डल रासी, दो जहानां सोभा पाईआ। सदा सुहेला इक इकेला पूरी करे आसी, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। भगत आत्मा कहे मैं वेखां खेल न्यारा, निरगुण निरवैर रिहा वखाईआ। जिस दी पावे कोई ना सारा, भेद सके ना कोए खुल्हाईआ। झुकदे वेखे सदा जुग चारा, चारे वेद सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर भिखारा, गुर अवतार पैगम्बर सेव कमाईआ। जो वसणहारा सचखण्ड धाम न्यारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। उस दा हुक्मी इक इशारा, शब्द नाल जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भगत आत्मा कहे मैं बड़ी सोहणी सुचज्जी, जुग चौकड़ी मिले वड्याईआ। हुक्मे अंदर बद्धी, भज्जां चाँईं चाँईंआ। दवारे आवां सद्दी, निउँ निउँ सीस निवाईआ। प्रीत इक्को लग्गी, ना सके कोए तुड़ाईआ। वधाई इक्को वज्जी, दो जहान करी शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भगत आत्मा कहे मैं सदा रव्हां हमेश, जन्म मरन विच

ना आईआ। मेरा नाता नाल शब्दी गुर दस्मेश, जो दहि दिशा रिहा समाईआ। मैं मन्नया मालक पुरख अकाल एक, एकँकार सीस निवाईआ। जगत जहान छड्ड के टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मुहब्बत विच कर के हेत, प्रेमी प्रेमका रूप बणाईआ। बिन अक्खां लवां वेख, बिन नेत्र दर्शन पाईआ। बिन रसना खुल्ले भेत, बिन सरवन करे शनवाईआ। बिन कलम लिखे लेख, बिन शाही जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप भुगताईआ। भगत आत्मा कहे मैं सदा सदा ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच समाईआ। लोकमात आवां प्रभ दा बण के बाल, गुरमुख साचा नाउँ धराईआ। काया मन्दिर सोहवे सोहवे मेरी धर्मसाल, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता होवे नाल, निरगुण दाता नज़री आईआ। मार्ग दस्से अगम्मढ़ी चाल, रहबर हो के नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भगत आत्मा कहे मेरा आदि जुगादी जोड़ा, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। मैनूं याद पिछला लेखा थोड़ा, सहिजे दयां सुणाईआ। गोबिन्द जिस दिन पहले दिन चढ़या घोड़ा, पुरी अनन्द वज्जी वधाईआ। मेरा पंज तत शरीर पिछला ज़ात दा रोड़ा, क्षत्री बंस दयां समझाईआ। मेरा हथ्थ हुन्दा सी कोढ़ा, उंगली पंज ना कोए चतुराईआ। मैनूं गोबिन्द वेख के आया रोणा, हौका दे के दिता सुणाईआ। ओस तक्कया नाल लोयणा, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। तूं किड्डा जवान बांका सोहणा, सूरबीर नज़री आईआ। ओस किहा मेरा हथ्थ किसे नहीं धौणा, दु:ख दु:ख रिहा सताईआ। गोबिन्द किहा तैनूं तुरकां नाल डाहुणा, बलधारी दयां वखाईआ। उस ने किहा मैं हथ्थ लपेटया विच पोणा, पुरी अनन्द वाले तेरे अग्गे सीस निवाईआ। गोबिन्द किहा मैं अमृत रस चोणा, दु:ख दलिद्र दयां मिटाईआ। ओधरों ओहदा बाप आ गया जिस दा नाम सी सौणा, सौण मल्ल कह के सारे जगत सुणाईआ। ओन लफ्फड़ मारया उत्ते धौणा, बाला घर नूं ल्या भजाईआ। गोबिन्द किहा मेरे कोलों नहीं किसे बचाउणा, लहिणे दा देणा झोली दयां पाईआ। बाले किहा मैं तेरे चरणी सीस निवाउणा, दूजा नज़र ना कोए रखाईआ। गोबिन्द किहा मैं शब्दी जामा जोती वेस वटाउणा, पुरख अकाल मेरा पिता माईआ। लोकमात फेर मुड़ के आउणा, दो जहानां डंक वजाईआ। बच्चे किहा मैं वी तेरा दर्शन चाहुन्दा पाउणा, नेत्र नैण तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भगत आत्मा कहे मैनूं याद आया पिछला तत शरीर, पंज तत माटी नज़री आईआ। गोबिन्द मिलके कटी गई पीड़, दु:ख दर्द रिहा ना राईआ। मैं नक्क नाल कढ्ढी लकीर, दोए जोड़ वास्ता दिता पाईआ। मेरी बदल दिती तकदीर, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। मैं बेनन्ती कीती अख़ीर, पल्लू गल विच इक रखाईआ। जिस वेले बण के आवें दो जहानां पीर, पैगम्बर बेपरवाहीआ। मैनूं

नज़रीं आवे तेरी एहो तस्वीर, तसबी माला गल ना कोए लटकाईआ। तेरे नाम दी फड़ां हथ्थ शमशीर, योद्धा सूरबीर अख्वाईआ। गोबिन्द किहा मेरे हथ्थ अगम्मी तदबीर, जुग चौकड़ी किसे समझ ना आईआ। जिस वेले वेला वक्त आया अख़ीर, तेरा लेखा दयां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बाले किहा मैं होवां शस्त्रधारी, तेरा पूत नज़री आईआ। गोबिन्द कहे मैं देवां नाम कटारी, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। तेरी वेखणी खेल न्यारी, निरँकार नाल जुड़ाईआ। तेरी आसा विच संसारी, मनसा पूर कराईआ। साचे सम्मत आए वारी, शहिनशाह दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। भगत आत्मा कहे मैं कदे ना भुल्लदी, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। तत्तां विच कदे ना रुलदी, अलोप हो के झट लँघाईआ। जिस वेले मेरे प्रभू दी अक्ख खुल्लदी, मैं बिन अक्खां दर्शन पाईआ। प्रीती अंदर घोल घुलदी, आप आपा मेट मिटाईआ। इक्को दे कंडे तुलदी, दूजा तराज़ू नज़र ना कोए रखाईआ। वड्याई लवां भगतां दी कुल दी, कुल मालक होए सहाईआ। लोकमात सदा फलदी फुलदी, प्रेम मुहब्बत विच महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत आत्मा कहे मैं दे के गई संदेसा, मंगूपुर तजाईआ। मनजीत नूं किहा तेरा मेरा कुछ मुक्कण वाला लेखा, सहिज सहिज समझाईआ। ओस समझया मूल ना भेता, परदा ना कोए उठाईआ। मैनूं गोबिन्द अंदरों दिता संदेसा, सहिजे दिता सुणाईआ। मैनूं पिछला आया चेता, याददाशत दए गवाहीआ। हुण मैं किसे दा नहीं बेटा, पिता इक्को इक मनाईआ। जिस दी धार उत्ते लेटा, खटीआ रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भगत आत्मा कहे किसे ना आई समझ, समझ कोए ना पाईआ। पंज सतम्बर मार के गया रमज़, अरबी फ़ारसी विच छुपाईआ। करया खेल नूरानी चमक, दमक दिती वड्याईआ। वक्त सुहा के आपणे सम्मत, समां दिता बदलाईआ। अन्तर अन्तर बख्श के हिम्मत, हौसला दिता वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फ़ारसी कहे प्रभ दा समझे ना कोए फ़ारमूला, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। शब्दी गुर ना बदले असूला, असलीअत आपणी धार चलाईआ। इक्को हुक्म देवे माकूला, ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। भगत आत्मा कहे मैनूं मिल्या हुक्म अकाल, गोबिन्द दिती माण वड्याईआ। मैं तक्कया नूर जलाल, जलवा इक रुशनाईआ। वेख्या दवारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जित्थे छप्पर छन्न ना कोए सुहाईआ। सच सिँघासण बैठा दीन दयाल, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। भगत आत्मा रिहा संभाल, जोती जोत विच मिलाईआ। ओथे पोह

ना सके काल, महाकाल ना कोए चतुराईआ। मेरा हल्ल कर स्वाल, साचा मार्ग दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। भगत आत्मा कहे मैं वेख्या सिँघ पाल, जो ब्रह्मा रिहा बदलाईआ। जगदीश वेख्या ख़ुशहाल, जो शंकर डेरा ढाहीआ। मनजीत दए अहिवाल, जो इन्द्र करे सफ़ाईआ। चेत सिँघ दा लाल, प्रभ दवारे बह के ख़ुशी मनाईआ। गुरदयाल सिँघ दा हाल, चौथे जुग ख़ुशी मनाईआ। मैं मिल्या उहनां नाल, गलवकड़ी लई पाईआ। मेरी पूरी होई घाल, लेखा रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। भगत आत्मा कहे मेरा होया छुटकारा, छुट्टी जगत वलों पाईआ। मिल्या मीत हरि निरँकारा, निरगुण दाता सहिज सुखदाईआ। जिस दा इक्को इक चमत्कारा, चमन वेखे सर्ब लुकाईआ। गुरमुखां करे प्यारा, भगतां गोद उठाईआ। मैं जा के सुणया बिन रसना जेहवा जैकारा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। मैनूं भुल्ल गया संसारा, पिछली याद रही ना राईआ। दोए जोड़ करी निमस्कारा, दर ठांडे सीस निवाईआ। शब्दी गोबिन्द कर इशारा, मेरी पलक दिती बदलाईआ। कुछ मंग लै मंग बण भिखारा, दर ठांडे झोली डाहीआ। भगत आत्मा कहे मैं कर के गिरयाज़ारा, बिन नैणां नीर दिता वहाईआ। किरपा कर मेरे गिरधारा, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। मेहरवान होया पुरख अकाला, दीन दयाला दया कमाईआ। फड़ के वखाया सचखण्ड सच्चा धर्मसाला, चारों कुण्ट दिता भवाईआ। सच्चयां भगतां दा दे के हवाला, कबीर जुलाहा दिता मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत आत्मा कहे मैं हो गई मंगती, मांगत रूप वटाईआ। परम पुरख परमात्म पा के इक्को कन्ती, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। दीन दयाल मैं तेरा लेखा वेखणा विच संगती, सज्जण हो के हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भगत आत्मा कहे मैं मंगी मंग अपार, अपरम्पर अगे झोली डाहीआ। किरपा कीती आप निरँकार, निरगुण सहिज ल्या मिलाईआ। तेरा बेअन्त बेअन्त भरया भण्डार, बेपरवाह अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख संसार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। सज्जण दिसे ना कोए मीत मुरार, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। सौहरे पईए करे ना कोए सच विहार, माया ममता मोह हल्काईआ। तेरा दर देवे ना कोए दवार, दरगाह साची ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे चुकाईआ। भगत आत्मा कहे मैं बेनन्ती कर अरदास, सीस दिता झुकाईआ। मैं आ गई तेरे पास, प्रभ तेरे विच समाईआ। मेरी होर अगम्मी आस, तृष्ना दयां जणाईआ। जिन्हां नाल मेरा साथ, ओन्हां लैणा तराईआ। लख चुरासी कटणा फास, जम ना दए सज़ाईआ। लाड़ी मौत ना करे घात, राए धर्म ना लेख वखाईआ। मेरे

वांगूं लेखे लाउणी रात, भिन्नड़ी रैण वज्जे वधाईआ। मैं वेखां हो के दास, मेहर नज़र तेरी उठाईआ। तूं मैनूं कहीं शाबाश, वाहवा तेरी वड्याईआ। मैं ख़ुशीआं नाल सब नूं देवां आख, पुरख अकाल धुर दा पिता माईआ। जिस दा इक्को पतण किनारा घाट, इक्को मन्दिर रिहा वसाईआ। जित्थे झगड़ा नहीं कोई ज़ात पात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई पृथ्मी ना आकाश, गगन मण्डल ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भगत आत्मा कहे मैनूं वस्त मंगण दा चा, प्रभ अगे झोली डाहीआ। तूं दाता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो ग्यों आ, निरगुण निरवैर हो के फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे गवाह, गोबिन्द शहादत रिहा भुगताईआ। तूं भगतां बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। नईआ नौका नाम चढ़ा, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। साचा रस्ता दे वखा, रहबर हो के नूर ख़ुदाईआ। मैनूं गोबिन्द पहलों लारा ला के गया सुणा, कलयुग अन्तिम आपणा हुक्म जणाईआ। मैं तत्तां वाला नाता आया तजा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सचखण्ड वेख्या धुर दा थाँ, सति सुहञ्जणा सोभा पाईआ। जित्थे ना कोई पिता ना कोई माँ, भाई भैण संग ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत आत्मा कहे मैं मंगी मंग ज़रूर, ख़ाली रहिण मूल ना पाईआ। तूं आदि जुगादी आसा मनसा पूर, भरपूर बेपरवाहीआ। भगत सुहेले तेरे नाम दे सदा मज़दूर, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। नाता तोड़ दे कूड़ो कूड़, काया कपट बाहर कढाहीआ। नज़र आ हाज़र हज़ूर, नूर नुराना कर रुशनाईआ। जन्म जन्म दा कट कसूर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शां सच्ची सरनाईआ। पुरख अकाल कहे मेरी आत्म अनन्ती, अन्तिम दयां जणाईआ। तेरी परवान करां बेनन्ती, विनय आपणी झोली पाईआ। तेरी बहार करां बसन्ती, धुर दी रुत्त महकाईआ। खेल मुका के कूड़े मन की, ममता दयां गवाईआ। धार बणा के आपणे चन्न दी, चन्द करां रुशनाईआ। कोटां विच्चों माता भगत सुहेला जम्मदी, अरबां विच्चों मिले पिता वड्याईआ। एह खेल है सच धर्म दी, गोबिन्द आपणे हथ्थ रखाईआ। ना कोई कार जाणे करन दी, निहकर्मी परदा रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा झोली पाईआ। भगत आत्मा कहे मैं कदे ना सौंदी, आलस निंद्रा विच ना आईआ। कोटन कोटि तत बुरज मैं ढाहुन्दी, आपणा आप ना कदे मिटाईआ। सदा सदा सद तेरा ढोला गाउँदी, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। नेत्र अक्ख ना कदे शरमाउँदी, नैण तेरे विच मिलाईआ। आदि जुगादि तेरा दर्शन पाउँदी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सिफ्तां करां तेरे नाउँ दी, आपणा आप ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। भगत आत्मा कहे मैं आई तेरे दवारे, भगतां वेख ख़ुशी मनाईआ। थोड़े बैठे तेरे चुबारे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। कोटन कोटि लभ्भण धर्म राए दवारे, अठारां दस रहे कुरलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कढ्ढण हाढ़े, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़े पहुंचे विच अखाड़े, जो आया तेरी भेंट चढ़ाईआ। वेखीं हुण ना देवीं लारे, वेला वक्त दए गवाहीआ। तेरे शब्दी इक इशारे, ऐशो इशर्त देणी गवाईआ। कारज करने प्रभू हमारे, हमसाजण हो के मेल मिलाईआ। असीं कोई भगत नहीं दो चारे, चार जुग दे मिल के रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणी इक सरनाईआ। भगत आत्मा कहे मैं करनी सच प्रीत, प्रीतम तेरी ओट तकाईआ। मैं रखां की उडीक, मैनूं दे समझाईआ। किस बिध अगे चलावें रीत, सन्त सुहेले लएं मिलाईआ। तेरा दवारा लँघण दहिलीज़, बिन कदमां कदम टिकाईआ। तेरी उडीक रखण उम्मीद, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। तूं हथ्थ रखणा सीस, सिर सिर दया कमाईआ। तूं मालक इक जगदीश, जगदीशर बेपरवाहीआ। तेरा पहला सम्मत ना जाए बीत, एसे अंदर झोली डाहीआ। मेहरवान करनी बख्शीश, बख्शिश दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कर दे कादर, कुदरत दे मालक मंग मंगाईआ। मैं तेरी आत्मा सदा बहादर, जुग चौकड़ी ख़ुशी मनाईआ। तेरे दवारयों वणज करां बण सौदागर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। धुर दा करे इक्को आदल, अदालत आपणी इक वखाईआ। तेरा रूप ना मकतूल ते ना कातिल, कतलगाह विच फेरा कोए ना पाईआ। मैं जलवा तक्कां बातन, नूर नुराना नज़री आईआ। मैं मल्लया तेरा पातन, दर ठांडे सोभा पाईआ। मैं कुछ भगतां जाणा आखण, लोकमात करां शनवाईआ। एह इक्को सब दा बापन, पिता पुरख अकाल वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दे समझाईआ। भगत आत्मा कहे मैं नहीं इकलौती, इकल्ली रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल तेरे शब्द दी धी ते तेरी पोती, तेरा पुत्तर गोबिन्द दए वड्याईआ। मैं कदी खाधी नहीं कोई जग विच रोटी, अन्न दाणे दी आस ना कोए रखाईआ। अन्तिम चढ़के तेरी चोटी, धुर दी भिच्छया मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणी सच सरनाईआ। पुरख अकाल कहे दस्स मंगें की, परदा दे खुल्हाईआ। भगत आत्मा कहे मैं तेरा पुत्तर ते तेरी धी, दूजा अवर ना कोए मनाईआ। कलयुग अन्तिम नाता छड्डया साढे तिन्न हथ्थ सीं, सीने चढ़ के तेरे ख़ुशी मनाईआ। झगड़ा पिछला मुकया इकीह वीह, बीस इकीस पन्ध मुकाईआ। अगे लाउणी सतिजुग नींह, निउँ निउँ लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठा दे स्वामी,

दर ठांडे मंग मंगाईआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, घट भीतर वेख वखाईआ। तूं भगत सुहेला जाण जाणी, परदा दे चुकाईआ। तेरा खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। मैनूं दे दे भगतां वास्ते इक निशानी, निशाने सारे देणे गवाईआ। मैं सब नूं दस्सणा एह दीन दुनी फ़ानी, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतो लोकमात कूड़ महिमानी, तृष्ना जगत ना कोए मिटाईआ। प्रभ नूं मिलणा नाल आसानी, असल राह दयां वखाईआ। गोबिन्द चिल्ला फड़े ना तीर कमानी, शब्द भथ्था इक वखाईआ। जगत सृष्टी समझयो बेगानी, आपणा घर ना कोए बणाईआ। कूड़ी क्रिया चढ़े तुग्यानी, माया ममता लहर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। भगत आत्मा की लै के जाएं संदेसा, सदा की सुणाईआ। की बिन कलम शाही समझया लेखा, बिन अक्खरां की पढ़ाईआ। आत्म कहे मैं भगतां कहिणा पुरख अकाल दा बण जाओ हेता, नाता कूड़ जगत तुड़ाईआ। राह विच जांदयां दो जहान लग्गे कोई ना ठेडा, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा कराईआ। भगत आत्मा कहे मेरे मालक हक, हकीकत दे जणाईआ। मैं लोकमात जावां नठ, ख़ुशीआं फेरा पाईआ। पिछलयां कढ्ढां शक, सहिँसा दयां गवाईआ। भगत सुहेले तक्कां सख, जो तेरा नाम ध्याईआ। दुनिया नालों वक्ख, सोहणे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दे दृढ़ाईआ। श्री भगवान कहे तूं आत्म छेती उठ, दयां माण वड्याईआ। आ पी अमृत घुट, जाम रिहा चखाईआ। तैनूं नज़रीं आवे सब कुछ, तैनूं वेखण कोए ना पाईआ। थित वार तों बाहर तेरी सुहावां रुत्त, माघ पंज वज्जे वधाईआ। ओथे इकट्ठे होए गुरमुख पुत्त, पिता पूत इक मनाईआ। जिन्हां दे अंदर इक्को साची तुक, सोहँ ढोला रहे गाईआ। भगत आत्मा कहे मैं की उन्हां उत्तों देवां सुट्ठ, मैनूं दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा तूं नेड़े जा के ख़ुशीआं विच रोवीं फुट्ट फुट्ट, नेत्र नैणां छहबर लाईआ। मैं आवां बदल के रुख़, निरगुण निराकार वेस वटाईआ। तूं इक्को वार जाणा झुक, निरगुण सीस सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। आत्मा कहे प्रभू क्यों दस्सया पंज माघ, मैनूं दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा आदि सब तों पहलों भगत भगवान दा जगया सी चिराग़, एहो दिवस देवे वड्याईआ। दुरमति मैल धोया सी दाग़, पापां मूल चुकाईआ। सुरत गई सी जाग, निज नैण अक्ख खुल्हाईआ। तृष्ना बुझी सी आग, ममता मोह मिटाईआ। ध्रू नूं एसे दिन दिता सी राज, सच दुआर ख़ुशी मनाईआ। अगे सतिजुग दा चलणा होर रिवाज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल आपणे नाल वरताईआ। भगत आत्मा कहे मैं सुणाउण आई बात, जन भगतो दयां जणाईआ।

हुक्म दिता धुर दे बाप, परम पुरख होया सहाईआ। अगे लेखा चुकाए बण के सच्चा साक, सज्जण शहिनशाहीआ। जन भगतां देवे साथ, सगला संग निभाईआ। गुरमुख रुले कोई ना ख़ाक, मिट्टी ढेर ना कोए भवाईआ। एह गोबिन्द दा वाक्, वाक्य साहमणे दिता वखाईआ। अगला खेल तमाश, सर्ब रिहा समझाईआ। हौली हौली जे तुसां आउणा मेरे पास, लोकमात पन्ध मुकाईआ। सोहँ ढोला गाउणा स्वास स्वास, रसना जिह्वा जोड़ जुड़ाईआ। रूह बुत्त दोवें होवण पाक, दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए गवाईआ। भगत आत्मा कहे मैं दस्सण आई अख़ीर, बिन अक्खरां रही जणाईआ। जन भगतो बदल लओ तकदीर, तदबीर रही दृढ़ाईआ। वेख्या धाम जित्थे ना कोई पातशाह वज़ीर, गुणी गहीर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जोती जोत विच कबीर, पाल पल पल दरस दिखाईआ। मैनूं लभ्भा नहीं ओथे कोई फ़कीर, फ़िकरयां वाला ढोला ना कोए सुणाईआ। राह विच सारे बैठे दिलगीर, अद्धवाटे बैठे पाँधी राहीआ। तुहाडा नवां महल्ल अगे होण लग्गा तामीर, पुरख अकाल सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। भगत आत्मा कहे मैं संदेश देवण आई सच्चा, सच दयां जणाईआ। वेख्यो गुरमुख रहे कोई ना कच्चा, भावें टुट्ट जाए लोकाईआ। माई बाप भैण भाई किसे दा नहीं कोई सका, अन्त होवे सर्ब जुदाईआ। माया कारन मेलदे अक्खां, अन्तर आत्म प्रेम ना कोए बणाईआ। अन्तिम साड़ के आउण विच कक्खां, अग्नी अग्ग भेंट कराईआ। जन भगत प्रगट होवे कोटां विच्चों लखां, लख्मी नरायण दए सरनाईआ। मैं बणया ओस दा बच्चा, जो बच्चे नीहां हेठ दबाईआ। प्रीती अंदर होवे पक्का, पक्की यारी तोड़ निभाईआ। तुहाडे कारन आया नठ्ठा, पंज पोह फेरा पाईआ। भगत दवारे भगतां होया इक्ट्ठा, इक्ट्ठ सोहणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। धुर दा हुक्म सुणावां इक, एकँकार रिहा जणाईआ। गुरमुखो प्रभ सरन आ के बण जाओ उह सिख, जो साख्यात प्रभ दा दर्शन पाईआ। जगत दुनी वखा दयो पिठ्ठ, करवट आपे लए बदलाईआ। साचे भगत कोई ना लवे पिट्ट, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। सीस निवाउणा नहीं किसे पत्थर इट्ट, इष्ट इक्को इक जणाईआ। जिधर वेखो ओधर पए दिस, दहि दिशा रिहा समाईआ। जे होर जाणो ते वसे तुहाडे विच, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत आत्मा कहे मेरा तत्तां वाला नहीं कोई सरूप, सरूप सिँघ रहिण कोए ना पाईआ। मैं ओस दा बणया पूत, जिस नूं पतिपरमेश्वर कह के सारे रहे गाईआ। मैं फिरना दहि दिशा चारे कूट, गुरमुख वेखां थाउँ थाँईंआ। प्रेम प्यालयां विच पीणा दूध, अमृत

रस मुख वखाईआ। वेख्यो जगत वासना बदल ना ल्यो बुध, मन ममता विच फसाईआ। अगे किसे नूं कोई ना रिहा पुच्छ, राए धर्म दए सज़ाईआ। जिस वेले प्रभ ने गोदी आंदा चुक्क, चित्रगुप्त निउँ निउँ सीस निवाईआ। वेख्यो एस निशान्यौं ना जायो उक, उका फ़ैसला लैणा कराईआ। मंज़ल चड़्हिओ जायो ना घुथ्थ, पाँधी हो के चलणा चाँईं चाँईंआ। भावें माता पिता साक जावे छुट्ट, प्रभ दे नालों ना होए जुदाईआ। भगतां पिछला नाता जावे तुट्ट, सौहरा पईआ ना कोए सुहाईआ। फिर वी ओस अकाल दे बणयो सुत, जो आदि जुगादि गोदी रिहा उठाईआ। सद भाणे विच रहिणा ख़ुश, चिन्ता ग़म ना कोए वधाईआ। मैनूं एथे नहीं कोई दु:ख, तुहानूं दु:ख ना कोए सताईआ। मैं चाहुन्दी जिवें होया मेरा उज्जल मुख, एह सब नूं मिले वड्याईआ। मैं लोकमात दा बूटा पुट्ट, सचखण्ड दवारे जड़्ह देणी लगाईआ। मेरी सदा मौली रहे बसन्ती रुत्त, खिजां रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पंज माघ कहे क्यों मेरी आई रुत्त, दिवस रैण वज्जी वधाईआ। मैं सब नूं रिहा पुछ, जो सनमुख बैठे सोभा पाईआ। की तुसीं रहोगे इके दे पुत्त, कि वण्डां जग वखाईआ। जाओगे ओस नूं झुक्क, जो सिर सिर रिज़क सबाईआ। पढ़ोगे इक्को तुक, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। वेख्यो हँकार विच कदे ना जायो रुठ्ठ, नाता विकार नाल जुड़ाईआ। अन्तिम काया बूटा सब दा जाणा सुक्क, पत्त डाली रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म हुक्म विच्चों मनाईआ। माघ कहे उह दर सर्ब ख़ुशहाल, पंच परवान रहे सुणाईआ। प्रधान हो के बणे लाल, सचखण्ड मिली वड्याईआ। साचे दर सोहे राजान, रईयत दो जहान अख्वाईआ। मुकामे हक पाया माण, दरगाह साची वज्जी वधाईआ। मैं देवण आया धुर फ़रमान, संदेसा सति सति सुणाईआ। वेख्यो जन भगतो किसे भगत दी कदे लाहुण ना जायो मुकाण, जगत रीती ना वण्ड वण्डाईआ। गुरमुखां दा मालक श्री भगवान, ग्रन्थी पन्थी पंडत पांधा मुल्ला शेख़ ना कोए छुडाईआ। सब दा नाता पीण खाण, वस्त्र ओढण लै के ख़ुशी मनाईआ। माघ कहे कैं होया हैरान, गोबिन्द फ़रमान भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रीत रिहा बदलाईआ। भगत आत्मा कहे तुहाडा मार्ग लगणा मात, मता रिहा जणाईआ। मेरी ऐवें ना समझयो बात, फ़रमाना धुर दा इक दृढ़ाईआ। सुगंध खा के जायो अज्ज दी रात, अन्तर ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल सब ने मन्नणा बाप, ओट इक्को इक तकाईआ। आत्मा कहे मैं ओसदी ज़ात, अन्तिम ओसे विच समाईआ। मुहब्बत वाला नात, प्रेम विच बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत आत्मा कहे जन भगतो कर लओ इक्को प्रण, प्रणाम इक जणाईआ। जीवण नालों चंगा समझयो मरन,

जिस मरन तों पिच्छो प्रभ दे विच समाईआ। साची मंज़ल पौड़ी सिख्यो चढ़न, आपणा बल वधाईआ। जे कोई मन वासना तुहाडे नाल आवे लड़न, ओहदे वल्ल ना अक्ख उठाईआ। जे कोई तुहाडा धर्म सति आवे हरन, उस दा मुखड़ा दयो भवाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को बख्श साची सरन, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख आशा कहे जन भगतो भगतां नूं कोई ना किहो सुहागण रंडी, विधवा रूप ना कोए बणाईआ। आत्मा दा परमात्मा सदा संगी, जो विछड़यां रिहा जुड़ाईआ। कोई ना किहो होई सिरों नंगी, ओढण सीस ना कोई टिकाईआ। जिस दा मालक सूरा सरबंगी, हर थाँ देवे माण वड्याईआ। गुरमुखो भाणे विच ना कटयो तंगी, दु:ख सुख विच लैणा बदलाईआ। एस धरती नालों प्रभ दी चरण प्रीती चंगी, जो चन्द वांग रुशनाईआ। तुहाडे उत्ते समाज दी रहे ना कोए पाबन्दी, कलयुग पागल दिसे लोकाईआ। गुरमुख हड्डीआं पायो कोई ना विच गंगी, जमना सुरस्ती गोदावरी गुरमुखां दे चरणां हेठां सीस दबाईआ। इक्को ढोला गाउणा छन्दी, मेरा तेरा राग सुणाईआ। गुरसिख नेत्र अक्ख रहे ना अन्धी, निज लोचण दए खुल्हाईआ। भगत आत्मा तुहाडे कोलों रही मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। वेख्यो धार रक्ख्यो ना कोए दुरंगी, जूठा झूठा कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत आत्मा कहे मैं वेखां ख़ुशीआं नैण, निगाह निगाहबान टिकाईआ। नाता जोड़ लओ भाई भैण, दूजी अक्ख ना कोए बदलाईआ। तुहानूं मिल गई चरण प्रीती इक रसैण, जो कंचन सोना दए वखाईआ। ढाई सतरां दा लेखा सरूप सिँघ दा विच रमायण, बाल्मीक गया लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। भगत आत्मा कहे मैं भगतां दा वेख इक्ट्ठ, आई वाहो दाहीआ। गुरमुखो रखयो हठ्ठ, झल्लणी जगत जुदाईआ। तुहाडा वक्खरा खुल्हणा हट्ट, भण्डारा लैणा चाँईं चाँईंआ। की होया जे साथी साथ गया छड्ड, अगे बैठा राह तकाईआ। तुहाडे नालों होण नहीं देणा अड्ड, वक्खरे थाँ ना कोए बहाईआ। नाता छुट्टया नाड़ मास हड्ड, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। सच दवारे रिहा गज्ज, ढोला इक्को रिहा सुणाईआ। की होया जे ठीकर गया भज्ज, तत्तां कीती जुदाईआ। मैं तुहाडे विच हाज़र अज्ज, पंज माघ करी रुशनाईआ। दर्शन कर के गया रज, तुसां दिती माण वड्याईआ। प्रीती अंदर गया बज्झ, मुहब्बत विच शरमाईआ। मैं नीवां हो के झुकावां मथ्थ, हौली हौली पलक उठाईआ। मनजीत नूं रिहा दस्स, सहिज सहिज समझाईआ। पुरख अकाल दी रखणी पत, की होया अन्त होई जुदाईआ। धीरज रखणा सति, धर्म ना जाणा डुलाईआ। छेती होवण वाला इक्ट्ठ, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। बेशक भैण भ्रा सज्जण साक सारे जाण नठ्ठ, गुरमुख वीर तेरे

नज़री आईआ। अगे नूं एह मार्ग चलणा सच, सच दयां समझाईआ। सब ने इक दूजे नाल मिला के चलणा हथ्थ, दो हथ्थां ताली देणी वजाईआ। प्रेम प्यार अंदर बह के इक्ट्ठयां लैणा छक, शक होर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत आत्मा कहे मैनूं सोहणा लग्गा दिहाढ़ा, त्योहार ख़ुशीआं नाल मनाईआ। मेरा मन्ज़ूर होया हाढ़ा, बेनन्ती लेखे लाईआ। गुरमुखां रंग वेख्या गाड़्हा, रूप आपणा रिहा बदलाईआ। जन भगतो प्रभ दे हुक्म अगे किसे दा नहीं कोई चारा, चार जुग रोंदे देंदे गए दुहाईआ। सच फ़रमान दा समझयो इक इशारा, जो अंदरे अंदर रिहा वखाईआ। गुरमुख भगत श्री भगवान दा सच्चा लाड़ा, जिसनूं ख़ुशीआं नाल लै के जाए चाँईं चाँईंआ। ओथे ना कोई पुरख ते ना कोई नारा, नार पुरख जगत वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगतो तुहाडी लेखे लाउणी भगती, भाग हिस्सा झोली पाईआ। भाणा मन्नण दी देणी शक्ती, शख्सीअत देणी बदलाईआ। तुहाडी धार रखणी दोहरफ़ी, पढ़नी अवर ना कोए पढ़ाईआ। गुरमुख आत्म कदे ना हरदी, जो हिरदे हरि रिहा वसाईआ। दीन दयाल ओस दा दर्दी, दुखियां दा दु:ख झोली रिहा पाईआ। सदा धार रखे चढ़दी, चढ़दा लैहन्दा दक्खण पहाड़ खोज खुजाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण प्रीत बख्शे आपणी लै दी, नालायक लायक आपे लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, परमात्म आत्म आत्म परमात्म अन्तर अन्त अन्तिम अन्तरीव आपणे विच मिलाईआ।