६ माघ शहिनशाही सम्मत १ सूबेदार मस्सा सिँघ दे नवित पिण्ड कोटली थान ज़िला जलन्धर
भगत आत्मा कहे मैं प्रेम प्यार दी भुक्खी, आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को दरस ध्यान लगाईआ। लोकमात छड्ड के सचखण्ड दुआर सदा सुखी, चिन्ता ग़म नज़र कोए ना आईआ। मैं दो जहानां विच्चों हो गई उच्ची, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ दिते तजाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार दी गोद विच सुत्ती, जिथ्थों सके ना कोए उठाईआ। बिन तत शरीर मन वासना मेरी लग्गी रुची, आत्म परमात्म विच समाईआ। मेरी औध कदे ना मुकी, जन्म मरन ना रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। भगत आत्मा कहे मैं होई सदा ख़ुशहाल, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। सचखण्ड दवारा तक्क सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची सोभा पाईआ। पतिपरमेश्वर मिल्या दीन दयाल, दीना बंधप होए सहाईआ। कूड़ा नाता तुटया विच जहान, माया ममता मोह दिता मिटाईआ। निरगुण निरवैर
निराकार दरस पाया श्री भगवान, उत्ते अर्श वज्जी वधाईआ। सच दवारे ठांडे दरबार मिल्या माण, चरण कँवल कँवल चरण सरनाईआ। सुख सांतक पाया इक आराम, दु:ख दर्द नेड़ ना आईआ। मैं भगतां देवां सच पैग़ाम, सच संदेसा हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, . . . . . . . . . . . .। भगत आत्मा कहे मैनूं आवे अगम्मड़ा हासा, पुरख अकाल दीन दयाल मेरी हस्ती दिती मिटाईआ। मैं वेख्या दीन दुनी जगत तमाशा, मानस मानुख मानव तन हंढाहीआ। साढे तिन्न हथ्थ चलदा रिहा राथा, पंज तत भज्जया वाहो दाहीआ। मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण नार कन्त वेख्या नाता, नेत्र नैण वेख वखाईआ। अन्त किरपा करी श्री भगवन्त दरस दिखाया पुरख अबिनाशा, अबिनाशी आपणी मेहर नज़र उठाईआ। मैनूं याद आया पिछला पूरब जन्म दा साका, साख्यात दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले गोबिन्द नीहां हेठ दबाया निक्का काका, छोटा बाला नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। भगत आत्मा कहे मैनूं पिछली आई याद, पूरब लहिणा नज़री आईआ। नेत्र वेख्या खेल तमाश, परदा ओहला ना कोए जणाईआ। सुणी अगम्मी आवाज़, शब्द नाद शनवाईआ। परदा खुल्ल्हया राज़, मन का मणका दिता भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सच करनी कहे कवण खेल जाणे करतार, दो जहान समझ कोए ना आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कूक कूक करन पुकार, सोहले ढोले राग अल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी बदलदे रहे वारो वार, नित नवित आपणा फेरा पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण सरगुण लए अवतार, लख चुरासी जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वेखे चाँईं चाँईंआ। भगत सुहेला गुरू गुर चेला शब्द अगम्मी धुन आत्मक बोल इक जैकार, नाअरा हक हक सुणाईआ। सच तौफ़ीक परवरदिगार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। भगत आत्मा कहे लेखा जुग चौकड़ी साख्यात, लोकमात खेल खिलाईआ। पंज तत काया माटी देवां साथ, त्रैगुण नाता सहिज सुभाईआ। मन मति बुध करां प्रकाश, भेव अभेद खुल्हाईआ। निरगुण निरवैर करां याद, बिन अक्खरां अक्खर पढ़ाईआ। माटी खेड़ा करां आबाद, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। शब्द वजा सच्चा धुन नाद, अनरागी राग अल्हाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द छड्ड स्वाद, रस इक्को इक चखाईआ। दीन दुनी सुहावा बाग़, चार कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा वखाईआ। भगत आत्मा कहे मैनूं नज़री आए ओह लिख्त, जिस दा हरफ़ हरूफ़ ना कोए समझाईआ। जिस दा कोई ना जाणे भविख्त, बुद्धिवान ना कोए वड्याईआ। परदा लाहे ना कोए दृष्ट, दृष्टांत विच ना कोए समझाईआ। मेरा आदि जुगादी इक्को इष्ट, आत्म परमात्म विच समाईआ।
थोड़ा इशारा राम नाल वशिष्ट, विशेषता नाल गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत आत्मा कहे मैं आदि जुगादी, नित नित वेस वटाईआ। हुक्मे विच खेल करां ब्रह्मादी, ब्रह्मांड खोज खुजाईआ। मैं कोटां विच्चों गुरमुखां दी थोड़ी रखां आबादी, जिन्हां अबादत इक्को दयां समझाईआ। मंत्र सुणावां धुन अनादी, बिन रसना जेहवा गाईआ। बिन मक्के काअबे बणावां हाजी, हुजरा हक हक दरसाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत तों करां आज़ादी, घर गृह इक्को दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भगत आत्मा कहे मेरा पुरख अकाल नाल समाज, दूजा संग ना कोए रखाईआ। नित नवित ओस दी रखां आस, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। प्रेम प्रीत विच प्यास, तृष्ना कूड़ मिटाईआ। बिन गोपी काहन पावां रास, मण्डल मण्डप वज्जे वधाईआ। जोती दिसे नूर तक्कां प्रकाश, अन्ध अन्धेर रहिण कोए ना पाईआ। एथे ओथे दो जहानां साचा देवे साथ, सगला संग निभाईआ। मैनूं पिछली आई याद, त्रेता दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म सदा वरताईआ। धुर दा हुक्म सदा वरतंत, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जुग चौकड़ी खेल भगत भगवन्त, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी ढोले गाईआ। धन्न वड्याई गुरमुख साचे सन्त, जिन्हां सज्जण मिल्या बेपरवाहीआ। उन्हां अन्तर आत्म निरंतर इक्को मंत, बसन्तर कूड़ी गए बुझाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमें हंगत, हँ ब्रह्म इक्को नज़री आईआ। लेखा मुका के बहिश्त जन्नत, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। सदा खुल्ही रहे दृष्ट, बुद्धी दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता इक्को नज़री आए इष्ट, ईश्वर आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। आत्मा कहे मैं सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। मेरी परम पुरख नाल प्रीत, पतिपरमेश्वर संग निभाईआ। मेरा झगड़ा नहीं कोई मन्दिर मसीत, शिवदवाला मठ्ठ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मेरा रौला नहीं ऊँच नीच, घट घट अंदर डेरा लाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले दस्सां प्रभ दा साचा गाउँदे गीत, निरअक्खर अक्खर अक्खर कर पढ़ाईआ। चरण प्रीती दस्सां धुर दी रीत, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, इक्को रंग दयां चढ़ाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी जिस उपर आपणी आप करे बख्शीश, रहमत रहीम रहमान कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। भगत आत्मा कहे मैं नहीं तक्कया कोई लोक, लोक परलोक ब्रह्मण्ड खण्ड भज्जी ना वाहो दाहीआ। परम पुरख परमात्म निरगुण निरवैर निराकार आदि निरँजण मैनूं दस्सया सच सलोक, तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला दिता समझाईआ। मैं तक्क के ओस दी ओट, ओड़क नाते झूठे
दिते तुड़ाईआ। मैं दर्शन करां रोज़, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सच दवारे मिली मौज, मजलस भगतां विच लगाईआ। जिस दी कोटन कोटि गुर अवतार पैगम्बर सृष्टी दृष्टी इष्टी अंदर करदे खोज, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। भगत आत्मा कहे मैं प्रेम प्रीती अंदर बज्झी, नाते कूड़े गई तुड़ाईआ। मैं सच दवारे आई सद्दी, सद्दा दिता धुरदरगाहीआ। मेरी आयू कोई ना समझयो अद्धी, जुग जन्म मरन रूप ना कोए वटाईआ। मेरा तन वजूद मूल ना समझयो हड्डी, हड्ड मास रंग ना कोए रखाईआ। मैं जुग जुग लोकमात आवां कदी कदी, कदीम तों रीती प्रभ बणाईआ। मेरा लेखा नहीं विच सुदी वदी, नछत्रां विच ना कोए गिणाईआ। मेरी जोत निर्मल निरालम जगी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हुक्म सुणाईआ। आत्मा कहे मेरा पूरब कोई लेखा, पिछला नज़री आईआ। मैं जिस सरहन्द ल्या सी ठेका, बच्चयां नीहां हेठ दबाईआ। मेरा ओस दे नाल थोड़ा जिहा हिस्सा, हिस्सेदार दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब परदा दए उठाईआ। आत्मा कहे मैं पिछली दस्सां बात, सहिज सच सुणाईआ। जिस वेले इट्टां लाउण लग्गा राज, हुक्म शहिनशाहीआ। मेरे अंदरों निकली इक आवाज, प्रभू दिता दृढ़ाईआ। क्यों डोबण लग्गों बेड़ा भर जहाज़, जहालत विच लोकाईआ। किसे कम्म नहीं आउणी वुज़ूआं वाली नमाज़, काअब्यां वाला सीस ना कोए सुहाईआ। कूड़ी क्रिया लाउण लग्गों दाग़, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। एह गोबिन्द दे चिराग़, जो चरागाहां विच करन रुशनाईआ। जिन्हां दा खेड़ा होणा आबाद, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। एह ओसे विच विस्माद, जिस दा रूप रंग नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। आत्मा कहे मेरा नाम ओस वक्त सी दास, दास कह के सारे गाईआ। मैं अंदर बाहर तक्कया गोबिन्द खड़्हा पास, सनमुख हो के रिहा वखाईआ। मैं दोए जोड़ बेनन्ती कीती अरदास, निउँ के सीस निवाईआ। एह बाले नढ्ढे तेरी शाख़, लोकमात लहर लहराईआ। ओस शब्दी दे आवाज़, मेरा खोल्ह दिता राज़, परदा दिता उठाईआ। एह हुक्म पुरख अकाल, करनी दा करता खेल करे कमाल, जग जीव समझ कोए ना आईआ। गोबिन्द किहा बेशक एह मेरे लाल, जगत दा बणां दलाल, अहिवाल इन्हां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। दास कहे मैं अगे कीता दस्त, कदमां वल्ल ध्यान लगाईआ। मेरी आत्मा हो गई मस्त, ख़ुमारी विच लई अंगड़ाईआ। मेरी कूड़ कुड़यारी वासना होई नष्ट, सुगंधी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कमाईआ। दास कहे मैं वेख्या दस्तगीर, शाह पातशाह
नज़री आईआ। दो जहानां वाली इक्को पीर, पैगम्बर बेपरवाहीआ। जलवागर नूर बेनज़ीर, नेत्र अक्ख ना कोए तकाईआ। कर बेनन्ती किहा बदल दे तकदीर, हुक्मे विच रज़ाईआ। गोबिन्द किहा एह वेला अन्त अख़ीर, ख़बर दयां समझाईआ। शब्दी खण्डे खिच्च इक लकीर, निशाना धुर दा दिता वखाईआ। करे खेल गुणी गहीर, गहर गम्भीर गवर वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख आत्मा कहे मैं रखी इक उम्मीद, आशा गोबिन्द दिती जणाईआ। इन्हां नाल मैनूं कर शहीद, शहादत आपणी दे भुगताईआ। मैं वेख के तेरी दीद, दामन फड़ां चाँईं चाँईंआ। तूं वस्या सदा नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। तूं ठाकर स्वामी ठीक, ठोकर आपणी दे लगाईआ। कलयुग अन्धेरा होया तारीक, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया जगत शरअ होई शरीक, शिरक्त विच लोकाईआ। तेरे विच वड तौफ़ीक, ताबेदारी दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा एह हुक्म पुरख अकाल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस कारन नीहां हेठ दब्बे बाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। कलयुग अन्त सृष्टी दृष्टी होणी बेहाल, चार वरन दए दुहाईआ। माया ममता हउमें हंगता कूड़ी क्रिया वज्जणा ताल, गुरू अवतार पीर पैगम्बर नेड़े हो ना कोए छुडाईआ। तेरा मन्न ल्या स्वाल, तेरी पूरी करां घाल, मेहर नज़र इक उठाईआ। दास रो के कीता हाल हाल, तूं शहिनशाह मैं कंगाल, तेरा खेल बेमिसाल, दो जहान खेल ना कोए बताईआ। गोबिन्द किहा मैं गुरमुखां दे सदा नाल, नाता तोड़ां काल महाकाल, सेवा करां हो के दीन दयाल, रकशक पालक प्रितपालक फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गुरसिख आत्मा कहे मैं बेनन्ती कर के किहा तेरी दासी, दास्तान दिती सुणाईआ। मेरी मनसा पूरी करनी आसी, आसरा तेरा इक तकाईआ। गल पए ना जम की फाँसी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। मंज़ल चाढ़ीं इक्को अनोखी घाटी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। देवीं दरस मेरे कमलापाती, पतिपरमेश्वर हो के नज़री आईआ। तूं सचखण्ड दा वासी, निवास अस्थान आपणा देणा वखाईआ। जित्थे इक्को जोत प्रकाशी, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। ना कोई दिवस ना कोए राती, घड़ी पल ना वण्ड वण्डाईआ। ना कोई संधया ना प्रभाती, इक्को रंग रिहा रंगाईआ। मेरी भुल्ल ना जाईं यादी, नेत्र रो के दयां दुहाईआ। गोबिन्द किहा तेरी पुरख अकाल बणावे साची साखी, साख्यात हो के दया कमाईआ। जन्म कर्म दी बन्द किवाड़ी खोल्हे ताकी, परदा अंदरों दए उठाईआ। नाम प्याला देवे बण के धुर दा साकी, इक्को रस दए चखाईआ। मनुआ मन ना रहे आकी, मति मतवाली दए मिटाईआ। साख्यात दरस दिखावे कमलापाती, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ।
तेरे जीवण विच्चों तेरी बदल देवे हयाती, हरि हरि आपणा रंग चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी तेरा जस शब्द अगम्मा गावे गाथी, नित नित सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दास कहे मैं किहा गोबिन्द शब्दी सूर, सूरबीर तेरी सरनाईआ। तूं आसा मनसा पूर, तृष्ना भुक्ख दे मिटाईआ। चरण प्रीती बख्श साची धूढ़, धूढ़ी टिक्का मस्तक ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, मेहर नज़र इक उठाईआ। तेरा भाणा तेरा हुक्म तेरा फ़रमाना सानूं मन्ज़ूर, सिर सके ना कोए उठाईआ। गोबिन्द किहा तेरा लेखा लहिणा कलयुग अन्त चुकावां जरूर, जरूरत पिछली वेख वखाईआ। मन मनसा मेट देवां वांग काफूर, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। जिधर तक्कें हाज़र हज़ूर, हज़रत हो के मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी गुणवन्ता दया कमाईआ। भगत आत्मा कहे मैं वेख के खेल अगम्मा, ख़ुशीआं विच ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल इक्को मन्ना, मेहरवान होए सहाईआ। नाता छड्डया पिछला माटी काया चम्मा, तत जगत विच तजाईआ। हुक्मे अंदर आया भन्ना, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। नाम निधाना सुणया कन्नां, अनरागी राग ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लहिणा दे चुकाईआ। आत्मा कहे मैं सुणया पिछला गीत, गोबिन्द अगम्म गाईआ। मैनूं होई दीद, दर्शन पाया शहिनशाहीआ। मैं आस उम्मीद, तृष्ना दिती मिटाईआ। पूरी कर रीझ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला ल्या मिलाईआ। भगत आत्मा कहे मैं धन्न होया होया मिलाप, मेला हरि जू आप कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, जगजीवण दाते परदा दिता उठाईआ। कोटन जन्म दे मेट के पिछले पाप, दुरमति मैल दिती धवाईआ। आत्म परमात्म बण के सच्चा साक, ब्रह्म पारब्रह्म मेला ल्या कराईआ। भाग लगा के काया माटी तन वजूद ख़ाक, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। एथे ओथे दो जहानां श्री भगवाना दे के साथ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। भगत आत्मा कहे मेरे उत्ते होया मेहरवान, प्रभ बेपरवाहीआ। जिस विछड़ी मेली आण, आनन फ़ानन लेखा दिता मुकाईआ। घर जोती मिल्या काहन, बंसरी नाम दिती सुणाईआ। साची सीता मिल्या राम, सीता सुरती आप प्रनाईआ। सच पैगम्बर दे पैग़ाम, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। मंत्र दस्स के साचा सतिनाम, नानक निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। गोबिन्द खेल करे महान, शब्दी शब्द वेस वटाईआ। बिन नेत्र नैणां अक्खां मार ध्यान, लख चुरासी विच्चों परदा दिता चुकाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण दे के इक आराम, आरामगाह दिती वखाईआ। जित्थे ना कोई सजदा ना सलाम, डण्डावत वाला रूप ना कोए बदलाईआ। ना कोई रसना जिह्वा बत्ती
दन्द सिफ्ती करे कलाम, ढोले राग ना कोए सुणाईआ। ना कोई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोई मुहम्मद ना कोई काहन, तत्तां वाला रूप ना कोए वखाईआ। इक्को जोती जाता पुरख बिधाता जलवागर नूर नुरान, इन्सान नज़र कोए ना आईआ। भगत आत्मा कहे मैं वेख होई हैरान, ना कोई बिरध ना बाल जवान, बुढेपा रूप ना कोए बदलाईआ। ना कोई मन्दिर ना मकान, ना कोई तेल बाती दीआ जगे महान, इक्को जोत नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा झोली पाईआ। पूरब लेखा वेख्या चुकदा, दर घर साचे मिली वड्याईआ। गोबिन्द निशाना कदे ना उकदा, अणयाला तीर चलाईआ। जन भगतां शब्दी धार पुछदा, गुरमुखां गुर गुर गोद उठाईआ। भाग सुलखणा करे माता दी कुक्ख दा, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सच्चे मेल मिलाईआ। हरिजन सच्चा कहे मेरा स्वामी इक, एकँकार नज़री आईआ। दूसर कोई ना आवे दिस, दहि दिशा ना कोए वड्याईआ। जिस मनसा पूरी कीती इच्छ, इश्क आपणा ल्या लगाईआ। जगत वासना विच्चों ल्या खिच्च, सहिज सभाओ मेल मिलाईआ। अगे दर्शन देवे नित, आवण जावण पैंडा दिता छुडाईआ। मालक बण के धुर दा पित, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। सचखण्ड दवारे करे साचा हित, हितकारी इक्को नूर ख़ुदाईआ। निहकर्मी हो के कर्म कांड दा लेखा दिता नजिठ्ठ, निरवैर हो के दया कमाईआ। स्वामी हो के ना देवे पिठ्ठ, करवट बदले थाउँ थाँईंआ। सन्त सुहेले रखे साया हेठ, मस्त ख़ुमारी नाम चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भगत आत्मा कहे मैं ख़ुशीआं नाल हस्सां, ढोला धुर दा इक्को गाईआ। प्रेमीआं प्यारयां दीआं अक्खां, लोकमात ध्यान लगाईआ। गुरमुख वेखां सच्चा, जो प्रभ नूं रिहा ध्याईआ। कलयुग भाण्डा वेखां कच्चा, जगत वासना विच हल्काईआ। प्रेम प्रीती नाता वेखां पक्का, कवण गुरमुख रिहा हंढाहीआ। छड्ड मदीना मक्का, काया काअबा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख कहे मैं ख़ुशीआं विच हस्सया, चाउ घनेरा नज़री आईआ। जगत अन्धेरी वेखी मस्सया, मस्सा सिँघ रिहा सुणाईआ। मेरे घर दा खेड़ा वस्या, जित्थे भगत सुहेले सोभा पाईआ। जिन्हां नाल रहिणा सदा इक्ट्ठया, एथे ओथे ना होए जुदाईआ। मेरा साढे तिन्न हथ्थ बुरज वजूद कूड़ा ढट्ठया, आत्म परमात्म सदा सदा सद इक्को रंग समाईआ। पुरख अकाल दा बण के बच्चया, बचपन आपणा ल्या बदलाईआ। इक्को ढोला नाम रटया, तूं ही तूं ही राग सुणाईआ। मानस जन्म विच्चों हरि का नाम लाहा खट्टया, कूड़ कुड़यारा दिता तजाईआ। मैं ख़ुशीआं नाल सचखण्ड दवारे गया नट्ठया, भज्जया चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल दिती वखाईआ।
भगत कहे मैं वेख्या दवारा, सति सति नज़री आईआ। जित्थे भगत भगवान दा इक जैकारा, बिन रसना जिह्वा ढोला गाईआ। बिन अक्खां होए इशारा, बिन सैनत लए समझाईआ। बिन तेल बाती होए उज्यारा, नूरो नूर होए रुशनाईआ। बिन सख़ियां लग्गे अखाड़ा, बिन गोपी काहन रास रचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मस्सा सिँघ कहे मैं होया मस्त, मस्त ख़ुमारी नज़री आईआ। मैं चढ़ के वेख्या उत्ते अर्श, अर्शी प्रीतम बेपरवाहीआ। जिस दा एथे ओथे इक्को दरस, दर्शन दे के ख़ुशी मनाईआ। जन्म जन्म दी मेट के हरस, हवस दिती गवाईआ। मेरे उत्ते करके तरस, विछड़यां ल्या जुड़ाईआ। एह खेल वड्डा असचरज, अचरज लीला रिहा वरताईआ। कलयुग कूड़ा वेख अन्धेरा गर्द, धूआँधार विच लोकाईआ। गुरमुख विरला प्रभ दा प्रेमी बणे मर्द, मर्द मर्दाना रूप वटाईआ। पंज तत काया माटी करके हर्ज, हुजरे सच दे बह के ख़ुशी मनाईआ। जगत वासना कूड़ी छड्ड के गरज, ओट इक्को इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। गुरमुख आत्मा कहे मेरी लैणी इक सलाह, सर्ब दयां समझाईआ। प्रभ दा नाउँ भुल्लयो कोई ना, नव नौ चार ना कोए वड्याईआ। बिना हरि सरन नहीं कोई थाँ, ब्रह्मण्ड खण्ड रहे कुरलाईआ। अन्तिम नाता तुट्टे पिता माँ, भैण भाई संग ना कोए निभाईआ। बिना सतिगुर शब्दी कोई ना देवे ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जन भगतां प्रभ ने सिधा दस्सया राह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस रहे झुका, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड दवारे चरण कँवल मिले सरना, सरनगति इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए जुड़ाईआ। गुरमुख आत्मा कहे मैं दस्सां अनौखी गल्ल, गलवकड़ी सब नूं पाईआ। जेहड़ा लेखा होया अज्ज ते कल्ल, कलमयां तों बाहर रिहा दृढ़ाईआ। शब्दी गोबिन्द देवे फल, फलीभूत देवे कराईआ। चुरासी विच्चों स्वाल होया हल्ल, हालत आपणी लई बदलाईआ। जिस ने हुक्में अंदर दिता घल्ल, अन्तिम ओह गोद उठाईआ। विछोड़ा होवे ना घड़ी पल, जुदा होण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। सरनगति देवे पुरख अकाल, अकल कलधारी दया कमाईआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक वखाईआ। आपे पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। जन भगतां पोह ना सके काल, लाड़ी मौत ना वण्ड वण्डाईआ। जन्म जन्म दी लेखे पाई घाल, घाल पिछली वेख वखाईआ। जन भगतो मैं तुहाडा बणां दलाल, विचोला धुर दा नज़री आईआ। तुसां सहिजे मिलणा आण, आपणा पन्ध मुकाईआ। मेहरवान श्री भगवान, भगतां देवणहार सरनाईआ। लोकमात पीओ हकीकी जाम, कूड़ा रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे लए बहाईआ। दर ठांडा वेखो सच दरबार, दरगाह साची नज़री आईआ। जित्थे वसे एका एकँकार, निरगुण निरवैर सोभा पाईआ। लख चुरासी जिस दा अधार, सरगुण वज्जे वधाईआ। उह भगत सुहेले लए उठाल, गुर चेले मेल मिलाईआ। नाता तोड़ के शाह कंगाल, शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। चुरासी विच्चों करे बहाल, बिहबल नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। मस्सा सिँघ कहे मेरा कोमल समझयो ना कोए सरीर मलूक, मालक देवणहार वड्याईआ। जन भगतो चार वरन रक्ख्यो सलूक, दीन मज़्हब करे ना कोए लड़ाईआ। सब दा पंज तत काया कलबूत, अंदर नूर नूर रुशनाईआ। पुरख अकाल सदा मौजूद, हाज़र हज़ूर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीत अंदर करे मसरूफ़, मसनिफ हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतो जे आए भगत दी ख़ातर, ख़तरा दयो मिटाईआ। बणयो धर्म प्यार दे चातर, चातृक रूप सर्ब वटाईआ। दर्शन करयो बातन, निज नेत्र नूर रुशनाईआ। मैं आया तुहानूं आखण, दूर दुराडा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। जन भगत कहे मैं दस्सण आया कहाणी, कहावत नाल रलाईआ। जन भगतो प्रभू दी भुल्लयो कदे ना बाणी, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग चढ़ाईआ। सति धर्म दी रखयो याद निशानी, कूड़ अपराध ना कोए कमाईआ। तुहाडा आत्म जोत नुरानी, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। खेल वेखणा दो जहानी, लोक परलोक ख़ुशी मनाईआ। अमृत जल पीणा ठंडा पाणी, निज आत्म रस चखाईआ। तुहाडी सतिगुरू दवारे मन्ज़ूर सदा कुरबानी, जे मन दी मनसा दयो मिटाईआ। तुहाडी चढ़दी सदा जवानी, बुढेपा परत कोए ना आईआ। मिले वड्याई विच चार खाणी, चारों कुण्ट होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक तराईआ। मैं देवां संदेसा इक कौर भजन, फ़रमाना धुर सुणाईआ। पुरख अकाल धुर दा सज्जण, सगला संग निभाईआ। धूढ़ी चरण मज्जन, दुरमति मैल धवाईआ। जो घड़े ठीकर सो भज्जण, थिर रहिण कोए ना पाईआ। प्यार अंदर रहिणा मग्न, हिरदे हरि वसाईआ। पुरख अकाल दी लग्गे लग्न, कूड़ी क्रिया देणी तजाईआ। सीस होवे ना कदे नग्न, समरथ हथ्थ टिकाईआ। किसे दवारे ना जाणा मंगण, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। सति धर्म ना पार करनी उलँघण, नेत्र अक्ख ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत आत्मा कहे झूठा नाता नार कन्त, तत्तां वाली वड्याईआ। जिन्हां मिल्या श्री भगवन्त, ओह भगवन विच गए समाईआ। अन्तर आत्मा नाम मंत, ढोला इक्को गाईआ। उह परम पुरख दे सन्त, अन्त सतिगुर विच समाईआ। कोई समझ ना सके पांधा पंडत, मुल्ला शेख़ ना कोए
समझाईआ। गुरमुख तेरी सब तों वड्डी हिम्मत, हौसला इक जणाईआ। तेरे नेड़ ना आवे कामना वाली इल्लत, दुर्गन्धी अंदरों देणी कढाहीआ। किसे दा बणना नहीं कदे वी निन्दक, निंदया मुख ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। भगत आत्मा कहे तूं आत्म बणी रहीं सच्ची, सच विच समाईआ। पुरख अकाल बणावणहारा साची बच्ची, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। नाम पदार्थ रंगण दे के रती, रतन अमोलक हीरे माण दए वड्याईआ। तेरा सदा जीउदा पती, पतण बह के ख़ुशी मनाईआ। की होया जे जगत विच्चों बुझ गई बत्ती, अगे निरगुण जोत विच समाईआ। वक्त नाल आ के वेखीं बिना अक्खीं, आख़र उहो नज़री आईआ। ख़ुशीआं नाल हस्सीं, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। कलयुग कूड़ी तपण वाली भठ्ठी, चारों कुण्ट अग्नी इक जलाईआ। धन्न भाग जे भगतां संगत होई इक्ट्ठी, गुरमुख मिल के सोभा पाईआ। जिन्हां पढ़ी इक्को पट्टी, बिन अक्खरां करन लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। भगत आत्मा कहे रखणा सच्चा सति, सति सतिवादी दया कमाईआ। किसे वल वेखणा नहीं बेगानी अक्ख, नेत्र नैण नैण मिलाईआ। जगत वासना देणी छड्ड, हड्डां दी रहे ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म मेला करना सच, सच विच समाईआ। नाम निधाना साढे तिन्न करोड़ जावे रच, रचना अगली दए वखाईआ। पुरख अकाल दी इक्को मत, मते अवर ना कोए जणाईआ। धीरज विच रखणा हठ, सति सति विच टिकाईआ। मानस जन्म काया खेड़ा ना होवे भठ्ठ, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र पार लँघाईआ। मस्सा सिँघ कहे मेरा हल्ल होया मसला, प्रभू मिसल दिती बणाईआ। मेरा रूप प्रगट होया असला, असलीअत दिती जणाईआ। मैं सचखण्ड दवारे वसणा, बस्ती सोहणी नज़री आईआ। जित्थे वसे वासी पटणा, शब्दी धारा इक प्रगटाईआ। जन भगतो लोकमात मानस जन्म दी इक्को वार घटना, फिर घाटयां विच्चों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची दए वड्याईआ। भगत आत्मा कहे मेरी आसा पुन्नी, पुनह पुनह सरनाईआ। गुरमुख वेखे वड्डे गुणी, गहर गम्भीर दिती सरनाईआ। जिन्हां दे हिरदे अंदर इक्को आवाज़ सुणी, तूंही तूंही ढोला गाईआ। उह भगत सुहागण भैण नूं देवण आए प्रेम प्यार दी चुन्नी, ओढण सोहणा सीस टिकाईआ। किसे पासिउँ ना रहे ऊणी, दर्दी हो के दर्द वण्डाईआ। सब दे विच्चों प्यारा दिसे मुनी, लाल लाल रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाग सब दा झोली पाईआ। भाग कहे मैं भागां वाला, भगवन होए सहाईआ। जन भगतां वेखां घर सच्ची धर्मसाला, जित्थे गुरमुख बह के ख़ुशी मनाईआ। इक्को मृदंग इक्को वज्जे ताला, तलवाड़ा राग इक्को इक गाईआ। इक्को
राह रहबर दस्से सुखाला, सुख सागर विच समाईआ। इक्को नूर होए उजाला, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच मिलाईआ। जन भगत कहे मैं वेख के अन्त मुड़दा, आप आपणा रुख़ बदलाईआ। संदेसा सुनेहड़ा दे के धुर दा, धरनी धरत गया सुणाईआ। लेखा वेखो पूरे सतिगुर दा, शब्दी शब्द दया कमाईआ। जो मालक अनन्दपुर दा, पुरीआं लोआं तों बाहर डेरा लाईआ। जिस दा कीता कौल इकरार कदे ना थुड़दा, बहुत्यां विच्चों थोड़े रिहा तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कृपाल हो के वेख वखाईआ। भगत आसा कहे मैं देंदी जावां असीस, अर्शीवाद जणाईआ। पुरख अकाल करे बख्शीश, बख्शिश बेपरवाहीआ। साचा कलमा हक हदीस, नग़मा नाम इक दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले रहिण अतीत, त्रैगुण कूड़ा पन्ध मुकाईआ। धुर दा ढोला गावण गीत, गहर गम्भीर गोबिन्द सालाहीआ। पुरख अकाल नाल लग्गे सच प्रीत, प्रेमी हो के तोड़ निभाईआ। जन भगतां जुग जुग चलदी रहे रीत, रीतीवान रिहा वखाईआ। हरि संगत हरि हर हिरदे वसे चीत, चेतन सब नूं दए कराईआ। शब्द विचोला सतिगुर सब दे बीच, विचाले हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, लेखे ला के हस्त कीट, दर घर साचे सचखण्ड दवारे देवे माण वड्याईआ।