१२ माघ शहिनशाही सम्मत १ सरदूल सिँघ दे गृह पिण्ड बल सचन्द्र ज़िला अमृतसर
सतिजुग कहे मैं कलयुग बदल देणी रीत, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल दो जहान इक्को रंग वखाईआ। जन भगतां दस्सणी सच प्रीत, लोकमात मार झात आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। काया माटी पंज तत करना ठांडा सीत, त्रैगुण अग्नी तत रहिण ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणाउणा धुर दा अगम्मी गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर गोबिन्द देणा मिलाईआ। झगड़ा मुका के जगत वासना मन्दिर मसीत, काया काअबा हुजरा हक देणा वखाईआ। सन्त सुहेला कर अतीत, कूड़ी क्रिया बन्धन देणा तुड़ाईआ। लेखा मुका के हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक ज़ात पात दीन मज़्हब खैहड़ा लैणा छुडाईआ। सच दुआर दे कर वसनीक, दरगाह साची सचखण्ड धाम दवारा देणा वखाईआ। बीस इकीसा रिहा बीत, हरि जगदीसा जलवा नूर करे रुशनाईआ। नाम निधाना मर्द मर्दाना शाह सुल्ताना करे बख्शीश, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेले खोज खुजाईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग लहिणा देणा देणा गवा, लोकमात रहिण ना पाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्को दस्सणा राह,
बोध अगाधी चार वरन अठारां बरन इक पढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आत्म परमात्म दस्सणी इक सलाह, सच संदेसा नर नरेशा धुर फ़रमाना इक जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दस्सणा इक मलाह, ठाकर स्वामी बेपरवाह बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। नईआ नौका नाम ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहानां देणी इक चला, चार कुण्ट दहि दिशा वज्जे सच वधाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता जन भगतां देणा मिला, दूई द्वैती रहिण कोए ना पाईआ। शरअ शरायती बन्धन देणा तुड़ा, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी निज नेत्र देणा दरसा, दोए लोचन पन्ध देणा मुकाईआ। शब्द अनादी अगम्मी ढोला बिन अक्खरां देणा पढ़ा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बैठी सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा दस्सदे गए राह, सिफ्ती ढोले रसना बत्ती दन्द अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर वेख वखाईआ। सतिजुग कहे कलयुग कूड़ी क्रिया होणी वैरान अन्त, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। किरपा करनहार श्री भगवन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा खेल आदि अन्त, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। बोध अगाधा दो जहानां बण के पंडत, निरअक्खर वक्खर करे सच पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म इक्को दए समझाईआ। लेख मुका के बहिश्त जन्नत, स्वर्ग लेखा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म मेला करे साचा कन्त, जुग जन्म विछोड़ा दए मुकाईआ। सतिजुग कहे धन्न वड्याई आ शहिनशाही चलया सम्मत, समें दा लेखा लेखे विच रखाईआ। गुर शब्दी मेहरवान साची करे हिम्मत, हौसला भगतां दए वधाईआ। झगड़ा दिसे उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चार कुण्ट चारे सिम्मत, चार वरन अठारां बरन धीरज धीर ना कोए धराईआ। मक्का काअबा हाहाकार होए अलाही उम्मत, ईसा मूसा मुहम्मद दए गवाहीआ। सतिजुग कहे मैं सति सतिवादी दस्सणा इक्को ढोला, नाम संदेसा जगत सुणाईआ। शब्द गुरू आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा विचोला, रहबर एथे ओथे इक्को नज़री आईआ। सच दुआर धुर दरबार नाम भण्डार जिस ने खोल्हा, ऊँचां नीचां राउ रंकां आदि जुगादि सति वरताईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर घट भीतर निज नेत्र सदा वसे कोला, निजानंद परमानंद विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा निरंतर मंत्र सुणाए अगम्मी ढोला, रसना जेहवा बत्ती दन्द कोए ना गाईआ। सति भण्डार देवे जगत वस्त अनमोला, अमृत रस निझर धारा मुख चुआईआ। आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी भार करे हौला, हिरदे हरि जू दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग अन्तिम देणा बदल, धरनी धरत धवल रहिण कोए ना पाईआ। श्री भगवान शाह सुल्तान करनहारा
साचा अदल, अदल अदालत इक्को इक वखाईआ। कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार माया ममता हउमें हंगता कर के कतल, कुदरत कादर लेखा दए समझाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नव नौ चार वेखे पत्तन, जगत जगदीशा आपणा फेरा पाईआ। कोटन कोटि कोटां विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले आए रखण, भगत भगवन्त आपणा जोड़ जुड़ाईआ। धुर दा मार्ग अगम्म अथाह सति सतिवादी आए दस्सण, बिना अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग बदल देणी धार, धर्म इक्को देणा वखाईआ। जिस दा राह तक्कदे गए गुर अवतार, पैगम्बर अक्ख उठाईआ। सो मनाउणा हरि निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, चौकड़ आपणे हुक्म भवाईआ। जिस दर ते विष्न ब्रह्मा शिव भिखार, करोड़ तेतीसा सीस निवाईआ। रवि ससि ना कोए चमत्कार, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। कागत कलम ना लिखणहार, अलिफ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। वस्त्र तन ना कोए शृंगार, शस्त्र हथ्थ ना कोए उठाईआ। मंज़ल होए ना कोए दुष्वार, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। इक्को जोत नूर निरँकार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। वसणहारा सचखण्ड सच्चे धर्म दवार, दर दरवाज़ा वेखण कोए ना पाईआ। बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह के गए पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। सो खेल करे करतार, कल कल्की वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी राह वखाईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग बदल देणा जैकार, नाअरा इक्को नाम सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड सिर सके ना कोए उठाल, शाह सुल्तान बल ना कोए वधाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाईआ। शब्द विचोला बणा गुरू दलाल, गहर गम्भीर बेनज़ीर देणा मिलाईआ। खाणी बाणी देवे जिस दा अहिवाल, परम पुरख परमात्म ओहो देणा मिलाईआ। जिस दी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत डूँग्घे सागर करदे भाल, समुंद खाई खोज खुजाईआ। जो अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर वसे नाल, जग नेत्र लोचण नैण नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां पूरी करे घाल, जुग जन्म दे विछड़े वेख वखाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया अंदर वखाए सच्ची धर्मसाल, परदा ओहला दए उठाल, दीवा बाती कमलापाती इक्को देवे बाल, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। अमृत आत्म सुहाए ताल, निझर रस इक चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दुआर दए वखाल, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग अन्तिम देणा इक संदेसा, धुर फ़रमाना श्री भगवान जणाईआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर आदि जुगादी इक नरेशा, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी बदले वेसा, वेस अनेका रूप वटाईआ। नाम शब्द कलमा कलाम दए संदेसा, नग़मा कायनात जणाईआ। खेले
खेल देस परदेसा, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। लख चुरासी देवे ठेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जन भगतां करे बुध बिबेका, दुरमति मैल धवाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के आपणा दस्से भेता, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। दर दवारे बण के खेवट खेटा, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। लहिणा देणा चुका के दस दस्मेसा, दहि दिशा इक्को नूर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा इक घर, बन्द ताकी दए खुल्हाईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग बदल देवां रिवाज, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। शाह सुल्तानां सीस नहीं रहिणा ताज, दर दर मंगण थाउँ थाँईंआ। कूड़ी क्रिया रहे ना नाच, माया ममता मोह ना कोए हल्काईआ। सति धर्म जणाउणा साच, सति सतिवाद देणा वखाईआ। गढ़्ह हँकारी कर बरबाद, नाम डंका देणा वजाईआ। दीनां मज़्हबां तों कर आज़ाद, आत्म परमात्म नाता देणा जुड़ाईआ। धुन आत्मक सुणा के आवाज़, अनहद नादी नाद देणा अल्हाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रच के काज, गृह मन्दिर देणा सुहाईआ। सोई सुरती आवे जाग, शब्द मिलावा सहिज सुभाईआ। इक्को जोत होवे प्रकाश, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। भगत भगवान वसण इक दूजे दे पास, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुके पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म मिले साथ, नाता जगत वाला तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग रहे ना अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो भविख्तां विच गए आख, आख़र सब दा लहिणा देणा झोली पाईआ। साचे सन्तां इक्को पट्टी पढ़नी इक्को चढ़नी जमात, जुमला अक्खर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। झगड़ा मुकावे कलम दवात, कातब लिखे नाल कोए ना शाहीआ। फुरने अंदर स्वाल जवाब, हुक्मे अंदर करे शनवाईआ। सच दवारा खोल्ह महिराब, महबूब इक्को दए वखाईआ। जिस दी बिना अक्खरां वाली किताब, जुग चौकड़ी नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सच देणा दृढ़ाईआ। सतिजुग कहे मैं लाउणा लोकमात सति, सति दवारा वज्जे वधाईआ। मानस मानुख मानव देणी ब्रह्म मत, विद्या इक्को देणी जणाईआ। बहत्तर नाड़ ना उबले रत, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। ज्ञान नेत्र खुल्ल्हे अक्ख, निज नेत्र होए रुशनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नज़री आवे सच, नाता कूड़ दए तुड़ाईआ। हकीकत विच्चों लभ्भे हक, शिकवा शक ना कोए जणाईआ। मिले मेल पुरख समरथ, महिमा अकथ अकथ दृढ़ाईआ। दृष्टी सृष्टी नालों हो जाए वक्ख, इष्टी इक्को बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग अन्तिम देणा होका, लोक परलोक देणा सुणाईआ। साचे नाम दा इक सलोका, चौदां विद्या दए दृढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों मानस जन्म साचा मौका, मुकम्मल प्रभ दे नाल मिलाईआ।
मंज़ल चढ़ना नहीं औखा, सतिगुर शब्द होए सहाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। सो तन नगारे मारे चोटा, सोई सुरती रिहा उठाईआ। जन भगत रहिण ना देवे कोई खोटा, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। करे प्रकाश निर्मल जोता, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। सतिजुग कहे मैं भगत भगवान मिलाउणा विच जग, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। दरस दिखाउणा उपर शाह रग, सन्त सुहेले जोड़ जुड़ाईआ। हँस रूप बणाउणा कग, कलमा इक्को इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढ, माया ममता देणी मिटाईआ। सच दवारे धुर दे सद्द, सदमा पिछला देणा चुकाईआ। इक सरनाई जाओ लग्ग, पुरख अकाल इक्को इष्ट मनाईआ। जिस दवारे पूरा होवे हज्ज, काया काअबा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिजुग कहे भगत भगवान वेखणा मिलदा, पंज तत नज़र कोए ना आईआ। एह खेल अगम्मी पिर दा, पीआ प्रीतम दए वड्याईआ। जो गुरमुख विछुन्ना चिर दा, कर किरपा होए सहाईआ। श्री भगवान नित नवित भगतां पिच्छे फिरदा, चार कुण्ट दहि दिशा फिरे थाउँ थाँईंआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया गेड़ा गिड़दा, सतिजुग साची लठ्ठ भवाईआ। लहिणा देणा सब निबड़दा, लेखा मुके ख़लक ख़ुदाईआ। जगत वासना भरया कूड़ चिक्कड़ दा, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेला नितरदा, जो निरवैर पुरख अकाल इक्को इक मनाईआ। उह मालक बणे चोटी सिख़र दा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। एह खेल नहीं जगत वाले इश्क दा, मुहब्बत इक्को विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दए मुकाईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग बदल देणी भगती, भगवन इक्को देणा समझाईआ। जो आदि जुगादी सच व्यक्ति, विषयां विच कदे ना आईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर शक्ती, शमां दीप जोत रुशनाईआ। उह मालक अर्शी फ़र्शी, दो जहानां खेल खिलाईआ। उह भगत भगवान प्रीआ प्रीतम वरदी, दीनां अनाथां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग अन्त देणा इक्को धक्का, बल धुर दा देणा समझाईआ। लेखा मुक्कणा मदीना मक्का, चार कुण्ट कुण्ट कुरलाईआ। झगड़ा पैणा बूरा कक्का, कूड़ी क्रिया होए हल्काईआ। खेल होणा उत्तर दिशा, पूरब सार कोए ना आईआ। दक्खण थोड़ा आउणा हिस्सा, हस्ती सब दी देणी गवाईआ। समझेकोई ना वड्डा निका, बुद्धिवान ना कोए दृढ़ाईआ। शाह सुल्तान ना रहिणा टिका, रईयत रंग ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अन्त अख़ीरी कढ्ढण वाला सिट्टा, सट्टेबाजी सब दी उलटाईआ। इट्ट नाल रहे ना इट्टा, पाथर पाहन रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सतिजुग कहे धुर दा हुक्म वरते श्री भगवान, भगवन आपणा खेल खिलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करे सवाधान, करोड़ तेतीसा सुरप्त इन्द अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर उठाए नौजवान, शब्दी शब्दी कार कमाईआ। लोकमात वेखो खेल महान, नौ खण्ड सत्त दीप रिहा कुरलाईआ। शास्त्र सिमरत भुल्ला वेद पुराण, खाणी बाणी अञ्जील कुरान कलमा हक ना कोए दृढ़ाईआ। धीरज सति ना रिहा ईमान, धर्म दृढ़ ना कोए बणाईआ। पंज तत होया शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। नौ दवारे सर्ब कुरलाण, सांतक सति ना कोए वरताईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां जो दिता मात ज्ञान, जगत ज्ञान गया गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिजुग कहे कलयुग अन्त प्रभ देवणहारा फ़रमाना, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। लहिणा देणा वेखे सीता रामा, रामा, कृष्ना कान्हा खोज खुजाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद दे के गए पैग़ामा, हज़रत हुजरयां विच कर पढ़ाईआ। कायनात वेखे मार ध्याना, महबूब बेपरवाहीआ। नानक निरगुण गा के गया तराना, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। गोबिन्द चिला फड़ तीर कमाना, कमंद इक्को इक खिचाईआ। सारे लिख के गए परवाना, वेद व्यासा परदा लाहीआ। कलयुग अन्त होए वैराना, वैरी घर घर नज़री आईआ। पिता पूत होए बेगाना, नार कन्त ना कोए सुहाईआ। साचा मिले ना कोए टिकाणा, चार कुण्ट होए हल्काईआ। पुरख अकाल पहरे बाणा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुदरत कादर वेख वखाईआ। सतिजुग कहे कलयुग अन्त होए हैरानी, हाहाकार करे लोकाईआ। सृष्टी दृष्टी होई नादानी, नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अठ्ठ सठ्ठ सार पाए कोई ना पाणी, तीर्थ तट ना कोए वड्याईआ। भरमें भुल्ली चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सति धर्म ना कोए वखाईआ। झगड़ा प्या चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा राग अल्हाईआ। बिना भगतां मिले ना पद निरबानी, सच दुआर ना कोए बिठाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया मति मतवाली करे बेईमानी, बुध बिबेक ना कोए जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार वरन झगड़ा चलया दीवानी, फैसला हक ना कोए सुणाईआ। सतिजुग कहे मैं लोकमात जन भगतां देणी इक निशानी, नाम निधाना हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग दए जणाईआ। सतिजुग कहे मैं कलयुग अन्तिम मार्ग देणा दस्स, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। जन भगतां अंदर वस, वास्ता इके नाल रखाईआ। जन्म कर्म दी पूरी कर के आस, तृष्ना देणी बुझाईआ। बिन गोपी काहन वखा के रास, मण्डल मण्डप डेरा देणा ढाहीआ। हउमें हंगता कर के नास, स्वास स्वास इक्को देणा समझाईआ। जो साहिब सुहेला सदा वसे पास, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जाता सद
प्रकाश, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। मन वासना रहिण ना देवे बदमाश, सच सुच दए दृढ़ाईआ। जिस दा तत्तां वाला नहीं लबास, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, रजो तमो सतो रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब सुहेला इक्को नज़री आईआ। सतिजुग कहे मैं भगतां करना मिलाप, भगवन जोड़ जुड़ाईआ। दोहां दा इक्को होवे जाप, सोहँ ढोला सच सुणाईआ। जन्म कर्म दा रहे ना पाप, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म परमात्म बणे साक, सज्जण इक्को नूर ख़ुदाईआ। घर दीआ बाती होए प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। अमृत मिले आबे हयात, हयाती विच्चों हयाती दए बदलाईआ। महल्ल वेखे इक महिराब, महबूब बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक दरसाईआ। सतिजुग कहे मैं भगतां दस्सणा सच दवार, दवारका वासी दी लोड़ रहे ना राईआ। जित्थे वस्या हरि निरँकार, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। छप्पर छन्न ना कोए दीवार, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। इक्को नूर नूर अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपे रिहा वखाईआ। ना कोई दूसर मीत मुरार, सज्जण संग ना कोए बणाईआ। ना कोई पंज तत आकार, ना शब्द नाद शनवाईआ। ना पैगम्बर गुर अवतार, ना ढोले गीत पढ़ाईआ। ना कागद कलम लिखार, ना शाही वण्ड वण्डाईआ। ना सख़ियां मंगलाचार, ना मण्डल रास रचाईआ। ना शस्त्र वस्त्र धार, कमरकसा कसाईआ। ना खड़ग खण्डा कटार, ना तीर तलवार बणाईआ। इक्को खेल अपर अपार, पतिपरमेश्वर आपणा आप रचाईआ। जोती जोत जोत उज्यार, नूरो नूर डगमगाईआ। साचे भगतां करे प्यार, प्रीतम हो के प्रेमी लए बणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे वारो वार, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। नव नौ चार खेल करे करतार, करनी दा करता दया कमाईआ। सतिजुग कहे मैं कर्ज़ा लाहुणा उधार, पूरब झोली पाईआ। खेल वेख विच संसार, सगला संग देणा बणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सांझा यार, नाता कूड़ देणा छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी हो के कर्म कमाईआ। सतिजुग कहे भगवन भगतां देणी दात, दयावान झोली पाईआ। आप मिला के आपणी ज़ात, अज़ाती रूप देणा गवाईआ। सच सुहञ्जणी दस्स प्रभात, नाम निधाना देणा पढ़ाईआ। इक्को सुण अगम्मी आवाज़, सुरत शब्द लैणा मिलाईआ। मेहर नज़र खोल्ह राज़, परदा अंदरों देणा उठाईआ। पूरब लेखा कर बेबाक, हिसाब देणा चुकाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह ताक, जलवा नूर देणा वखाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर के ख़ाहिश, कर्म कर्म दा लेखा देणा मुकाईआ। झगड़ा मुका के मात गर्भ दस दस मास, लख चुरासी फंद कटाईआ। एथे ओथे दो जहान जन भगतां मिले प्रभू चरण निवास, निवास अस्थान इक्को इक वखाईआ। जेहड़ा होवे कदे ना नास, शाह सुल्तान सके ना
कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवन्त नार कन्त, नाम मंत रुत्त बसन्त, पत्त डाली फुल्ल फुलवाड़ी, महक महबूब उच्च अरूज, अर्श फर्श दो जहान सच निशान मेहरवान इक्को इक वखाईआ।
१६ माघ शहिनशाही सम्मत १ जरनैल सिँघ दे गृह मालवा संगत पिण्ड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
गोबिन्द कहे जिस वेले बणया उच्च दा पीर, उच्च अगम्म अथाह दिती वड्याईआ। मेरी तक्क ना सक्या कोई तस्वीर, शाह हकीर समझ कोए ना पाईआ। मेरा मैं ना होया दिलगीर, ख़ुशी अंदर ख़ुशी वज्जी वधाईआ। मैं तक्क के वेख्या अख़ीर, आख़र इक्को नज़री आईआ। जिस दे हुक्म दी तामीर, तअमील अंदर अगे सेव कमाईआ। चले ना कोए दलील, वासना वण्ड ना कोए वण्डाईआ। किसे ना जाणया वस्त्र नील, भरम प्या तहसीलां ठाणयां। पुरख अकाल अगे कीती अपील, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द कर कल्याणया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखानया। पुरख अकाल अगम्मी कीती तदबीर, अचरज खेल रचाईआ। सति धर्म दी दे के धीर, सच सच दिता समझाईआ। बिना कलम शाही दस्सी लकीर, धार धार विच्चों बदलाईआ। नज़री आया पैगम्बरां दा पीर, पीरां दा पीर शाह हकीर धुरदरगाहीआ। मैं तक्कया नाल नीझ, बेनज़ीर नूर ख़ुदाईआ। जिस दी मेरे अंदर तासीर, तसबी माला ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वखाईआ। गोबिन्द कहे जिस वेले मैं चढ़या उपर खाट, खटका रिहा ना राईआ। दो जहानां मुक गई वाट, पाँधी पन्ध ना कोए वखाईआ। परम पुरख परमेश्वर तक्कया साथ, साहिब स्वामी धुरदरगाहीआ। शब्द अगम्मी सुणाए बात, नाम निधाना ढोला गाईआ। गोबिन्द तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक्को ज़ात, शाह फ़कीर इक्को रंग वखाईआ। तेरा मेरा लेखा बिना कलम दवात, काग़ज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नेत्र खोल्ह बिन अक्खां झाक, परदा पलक उठाईआ। चौंह दी दिसी जमात, कलमा हक हक सुणाईआ। सच दी वेख महिराब, महबूब सीस निवाईआ। सजदयां विच अदाब, नैणां नीर चलाईआ। आई अगम्मी आवाज़ शब्द करी शनवाईआ। संदेसा देवे पैगम्बरां दा बाप, नूर नुराना नूर अलाहीआ। गोबिन्द दा साक, सज्जणां जोड़ जुड़ाईआ। भविख्तां दा वाक्, मुहम्मद दए गवाहीआ। गोबिन्द साख्यात, सेजा रिहा सुहाईआ। ग़रूब होण वाला आफ्ताब, आपणा रंग बदलाईआ। सोहण वाली अन्धेरी रात, शबे शबाब रही शादयाना गाईआ। मिलणा इक अहिबाब, मुहब्बत विच समाईआ। अगम्मी आवाज़ आई कलमे वाल्लयो खाणा
नहीं कबाब, काअबा इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द कहे जिस वेले मैं सिँघासण चढ़या, सिँघ रूप बदलाईआ। पंज तत दी गुफ़ा अंदर वड़या, पड़दे अंदर नूर ख़ुदाईआ। बिना अक्खरां तों कलमा पढ़या, हरफ़ हरूफ़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मेरा निरंतर अन्तर ठरया, मंत्र सुणया शहिनशाहीआ। ख़ुश वेख्या गगन गगनंतर दो जहान हरया, रूप अनूप बदलाईआ। सति दवारे पुरख निरँजण खड़या, परवरदिगार सोभा पाईआ। बिना हथ्थां मेरे मस्तक हथ्थ धरया, दस्सया हुक्म अलाहीआ। गोबिन्द तूं मैनूं मैं तैनूं वरया, वरयां दी गंढ्ढ दिती पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म वरताईआ। गोबिन्द कहे जिस वेले सेजे सुत्ता, बिन तकीए सीस टिकाईआ। बदली वेखी दो जहान रुत्ता, ब्रह्मण्ड खण्ड रूप वटाईआ। पुरख अकाल किहा वाह मेरया पुत्ता, वाहिगुरू कह के वाह वाह गुरू मैनूं दिता समझाईआ। नाले आख्या थोड़ा जिहा तेरे उत्ते ग़ुस्सा, इशारे नाल दृढ़ाईआ। हुण गुरमुखां दे कंधे चढ़ के होवीं उच्चा, फेर गुरमुखां दे अंदर देणा सुआईआ। जिथ्थों किसे नूं लभ्भें ना लुका, खोजयां फड़न कोए ना पाईआ। कलमें वालयां किहा असीं अज्ज तों छड्ड दिता पीणा हुक्का, हुक्म मंनयां बेपरवाहीआ। गोबिन्द किहा मैं तुहानूं सुणावां इक तुका, तूं मेरा मैं तेरा ढोला लैणा गाईआ। इक कोल सी टुक्कर सुक्का, ओस कन्नी गंढ्ढ खोल्ह के अगे दिता टिकाईआ। गोबिन्द पंजां उंगलीआं नाल चुक्का, भन्न के भोर के ओसे दी झोली दिता टिकाईआ। बचन दिता एह सुच्चे दा सुच्चा, सच दी दए गवाहीआ। हुण मैं गोबिन्द तत्तां वाला मनुक्खा, काया चोला रिहा हंढाहीआ। जिस वेले शब्दी धार हो के उठा, निरगुण निरवैर हो के फेरा पाईआ। बेपरवाह पुरख अकाल मेरा तुठ्ठा, दीन दयाल दया कमाईआ। लोकमात लख चुरासी विच्चों फेर तैनूं फड़ उठावां आपणे हथ्थ गुट्टा, नाम हलूणा इक लगाईआ। मेरा प्यार दो जहान कदे ना तुट्टा, एथे ओथे तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेलणहारा जोड़ जुड़ाईआ। गोबिन्द कहे मैं सेजे चढ़ के हथ्थ रख्या आपणी उपर छाती, दस्त दस्त नाल दबाईआ। जलवागर तक्कया कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी साची, सति सति रिहा वरताईआ। ओस मैनूं हौली जही किहा हुण तेरी काया माटी काची, तत्तां वाली नज़री आईआ। जिस वेले कलयुग आवे अन्त अन्धेरी राती, तेरा रूप दयां बदलाईआ। खेलां खेल बहु बिध भांती, बिध आपणी ना किसे समझाईआ। कोई ना जाणे जोत दी धार जाती, जोती जाता आपणे हथ्थ रखाईआ। मंज़ल औखी रखां घाटी, बिन मेरे चढ़न कोए ना पाईआ। गोबिन्द किहा ओह साहिब पुरख अबिनाशी, तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल मण्डल रासी, दो जहान वज्जे वधाईआ। मेरी इक्को इच्छया इक्को आसी, आशा आपणी दयां
दृढ़ाईआ। मेरे गुरमुख मेरे सदा होवण साथी, सगला संग निभाईआ। मंज़ल पूरी करां उहनां दी वाटी, पैंडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सची सरनाईआ। गोबिन्द कहे मैं लेट के अक्खां मीटीआं झब, पलक पलक नाल दबाईआ। मैनूं हुक्म होया हब्ब, हम साजण दिता दृढ़ाईआ। गुरमुख प्रेमी आपणे लभ्भ, निज नेत्र लोचण कर रुशनाईआ। शब्दी धार नाल सद्द, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ, प्रेम प्रीती इक बंधाईआ। गोबिन्द कहे मैं पुरख अकाल आख्या, मैनूं तत्तां नालों हो लैण दे अड्ड, काया माटी दे तजाईआ। फिर सन्त सुहेले आपणी बणा के यद, घर साचे लवां जुड़ाईआ। इक्को पदवी इक्को मार्ग इके दे के पद, पतित पावन तेरे विच समाईआ। मैं नज़र ना आवां दीन दुनी विच जग, जागरत जोत करां रुशनाईआ। गुरमुखां दे अंदर वड़ के उपर शाहरग, शाह पातशाह हुक्म दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं सहिज बदलया पासा, तन वजूद बदलाईआ। वेख्या दो जहान तमाशा, ब्रह्मण्ड खण्ड दुहाईआ। मैनूं आया हासा, ख़ुशीआं विच ढोला दिता गाईआ। वाह वाह तेरा खेल पुरख अबिनाशा, तेरी बेपरवाहीआ। श्री भगवान झट खोल्ह के आपणा खाता, बिना ख़तूतां तों मैनूं दिता जणाईआ। गोबिन्द तैनूं बणाउणा उह दाता, जो दो जहान देवणहार अख्वाईआ। जन भगतां पूरा करें घाटा, लेखा पिछला झोली पाईआ। हुण तूं अमृत प्याया नाल बाटा, फेर गुरमुखां दे अन्तर निझर झिरना देणा झिराईआ। आत्मा दा बण के आका, परमात्मा हो के हुक्म सुणाईआ। हुण तेरा मुसव्वर खिचके ख़ाका, कल्गी तोड़ा बाज़ रहे जणाईआ। मात पिता दा दस्सदे नाता, पटने ढोले रहे गाईआ। फेर तेरा ओथे रखां वासा, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। तेरा मेरा नूर होवे प्रकाशा, शब्दी डंका थाउँ थाँईंआ। दोहां दा होवे इक भरवासा, दूजी धार ना कोए बदलाईआ। तूं मेरा खोल्हणा खुलासा, मैं तेरी करां पढ़ाईआ। गुरमुखां पूरी करां आसा, आहिस्ता आहिस्ता लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। गोबिन्द कहे जिस वेले होया शब्दी फ़ुरना, हुक्मी हुक्म मनाईआ। कहारो अगे हुण तुरना, तुरत लैणा उठाईआ। इक प्रीती अंदर जुड़ना, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। इक कहार किहा कुछ तेरे कोलों सुणना, सानूं दे समझाईआ। गोबिन्द किहा मैं फेर लोकमात विच मुड़ना, निरगुण हो के वेस वटाईआ। ओस किहा मैनूं कदे ना भुल्लणा, सलामालेकम कह के सजदा सीस दिता झुकाईआ। गोबिन्द किहा, तुहाडा दवारा फेर खुल्हणा, ख़ालस ख़ालसे दयां बणाईआ। तुसां जन्म जन्म जन्म विच नहीं रुलणा, माणस दे माणस आपणे नाल मिलाईआ। तुहाडे नाल मिल के गोबिन्द फलणा फुलणा, पत्त डाली नाल महकाईआ। भाग लगणा साची कुलना, कुलवन्त
होए सहाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार अन्धेर झुलणा, सति सच मुख छुपाईआ। वाहिगुरू जाप सारयां करना उत्ते बुल्लणां, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख मेरे कंडे तुलणा, नाम कंडा लवां उठाईआ। कूड़ी क्रिया बूटा हुलणा, अमृत रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कहार किहा मैं सजदा करां काअबा, किबल इक्को नज़री आईआ। गोबिन्द किहा कदी तक्कया ई आपणा बाबा, जिस नूं मुहम्मद अब्बा कह के सीस निवाईआ। जिस नूं उच्ची उच्ची पुकारो नाल बांगां, उंगलां कन्नां विच पाईआ। उह स्वामी वरतया स्वांगा, ख़ुदा ख़ुद आपणा वेस वटाईआ। कहार किहा सानूं अगे होर तांघां, ध्यान ध्यान विच रखाईआ। गोबिन्द किहा ज़रा पहली पुट्टो उलांघा, कदम अगे लैणा उठाईआ। उन्हां नूं मुहम्मद दिस्या नांगा, रो रो रिहा कुरलाईआ। परवरदिगार धुरदरगाही सब दा सांझा, कलमयां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। उह आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोक परलोक तबकां विच आउँदा जांदा, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। जिस नूं वेख ना सके कोई पंडत पांधा, मुल्ला शेख़ नज़र ना कोए टिकाईआ। ना उह सूर खाए ना उह खाए ढांडा, ना उह मित्र सज्जण ना उह वसे आंढ गवांढा, लख चुरासी अंदर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे जिस वेले कहारां कदम चुक्कया अगे, धुर दी सेव कमाईआ। हुक्म दिता सूरे सरबग्गे, शहिनशाह करी जणाईआ। गोबिन्द तेरे नाल मिल के इन्हां दी जोत जगे, जगत होवे रुशनाईआ। पुरख अकाल आपणी धारों कढ्ढे, देवे माण वड्याईआ। हुक्में अंदर हाकम हो के सद्दे, संदेसा इक जणाईआ। सच दवारे आवण भज्जे, भजन बन्दगी दए समझाईआ। बिना रसना तों देवे मज़े, मज़ाक मुके जगत ख़ुदाईआ। जे कोई पुछे की वजह, वजह सके ना कोए समझाईआ। जिस तों विछड़े ओसे ने लभ्भे, ओहो दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे चलदयां चलदयां वैराग अंदर जरनैल सिँघ तेरा अक्खां चों निक्कल गया नीर, नीवां हो के ज़िमीं वल ध्यान लगाईआ। ओस वेले हस्स के किहा कबीर, काअब्यां दा पैंडा देणा मुकाईआ। शरअ दी तोड़ ज़ंजीर, शहिनशाह लैणा मिलाईआ। मैं तैनूं दस्सां तदबीर, सहिज सहिज समझाईआ। इस तों परे नहीं अख़ीर, आख़र एहो धुर दा माहीआ। होवीं ना दिलगीर, आस निरास ना कोए बणाईआ। हथ्थों सुट्ट के शमशीर, बण के उच्च दा पीर, आसण तुहाडे उत्ते रखाईआ। जिस नूं समझे ना कोए ग़रीब अमीर, शाह सुल्तान ना कोए दृढ़ाईआ। इसने पिछले उत्ते फेर के लकीर, अगला लेखा देणा बणाईआ। एहदा साथी गहर गम्भीर, नर निरँकारा नज़री आईआ। जिस ने सुहाया इस दा सरीर, तत दिती वड्याईआ। तुहाडी बदल देवे ज़मीर, ज़ामन हो के
दया कमाईआ। उन्हां किहा या आमीन, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कबीर किहा मैं जुलाहयां घर कमीन, कमलापति मिल के कामल मुर्शद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक वेख वखाईआ। कहार किहा की मालक चल्यों आख, आपणा आप छुपाईआ। ओस किहा मैं दस्सया साफ़, सहिज दिता जणाईआ। अन्त तुहाडा होणा साथ, एसे नाल वड्याईआ। खेल वेखणा पुरख अबिनाश, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तुहाडा मेला होणा साख्यात, सति सतिवादी जोड़ जुड़ाईआ। प्रेम प्रीती बज्झे नात, नाता इक्को इक समझाईआ। हुण लेखा नहीं नाल कलम दवात, फेर शब्दां विच वड्याईआ। शहिनशाही सम्मत विच तुहाडे जन्म दी तुहानूं वी मिलणी दात, कर्म दी कामना पूर कराईआ। सो सुहञ्जणी आ गई रात, भिन्नड़ी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच सरनाईआ। भिन्नड़ी रैण कहे मैं भागां भरी, सोहणी सुहञ्जणी नज़री आईआ। जिस विच गोबिन्द गुरमुखां उपर किरपा करी, शब्दी शब्द दिती वड्याईआ। सुलखणी होई घड़ी, पल पल दए गवाहीआ। जन भगतो तुहाडी प्रेम प्रीती सेवा बड़ी, बहुत्यां तों बहुती नज़री आईआ। रविदास वाली पिछली बज्झी लड़ी, लड़ सक्या ना कोए छुडाईआ। अगे आवण जावण तों साफ़ होया बरी, ब्रह्मा विष्न शिव सीस निवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां उत्ते किरपा करी, कृपाल हो के करमां तों ल्या छुडाईआ।
१७ माघ शहिनशाही सम्मत १ करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
शब्द कहे मैनूं जगत कहे आवाज़, शब्द गोबिन्द समझ किसे ना आया। निरअक्खर समझे ना कोए राज़, अक्खर अक्खर मिल मिल ढोला गाया। बिना तन वजूदों मेरा साजण ल्या साज, सतिगुरू मेरा नाम प्रगटाया। शाह पातशाह राजन राज, नवाब इक्को इक अख्वाया। निराकार निरँकार इक्को मेरा साथ, मात पित किसे ना जाया। आदि जुगादि वेखे खेल तमाश, जुग चौकड़ी हुक्म मन्नाया। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी निक्की जेही दस्स के गाथ, कलाम कलमयां नाल सालाहया काया हुजरे वखा के महिराब, महबूब नूर ज़हूर चमक चमकाया। मेरा कोई ना जाणे आकार, आपणा भेव ना कोए खुल्हाया। ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान समझे कोए ना लाख, बेअन्त बेअन्त बेअन्त गुर अवतार पैगम्बर गाया। नित नवित मेरा प्रताप, परम पुरख प्रभ रंग चढ़ाया। निर्मल धारा सदा साफ़, पतित रूप ना कोए जणाया। सच दुआर सच्चा इन्साफ़, हुक्मी हुक्म इक सुणाया। बिन भगतां कदे ना करां किसे मुआफ़, लख चुरासी हथ्थ किसे ना आया। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी धार आप प्रगटाया। शब्द कहे मैनूं जगत विद्या कहे बोल, रागां नादां वाला जणाईआ। मेरा परदा किसे नहीं वेख्या खोल्ह, जुग चौकड़ी भेव ना कोए खुल्हाईआ। मैं आदि जुगादि सदा निरमोल, निरवैर निराकार सोभा पाईआ। जुग जुग सति भण्डारा देवां खोल्ह, वस्त अनमुलड़ी आप वरताईआ। पंज तत अंदर वड़ के वजावां ढोल, गुर अवतार पैगम्बर लवां उठाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत रौल, शास्त्र सिमरत करां लिखाईआ। दो जहानां तोल के तोल, बिना तराज़ूउँ हथ्थ उठाईआ। संदेश्यां वाले पूरे करां कौल, इकरार आपणा तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। शब्द कहे मैनूं सारे कैहिंदे गुरू, गुरदेव मन्न के सीस निवाईआ। किसे नहीं दस्सया किस वेले होया शुरु, शरअ आपणी आप जणाईआ। किसे नहीं पता आपणी धार किस बिध मुड़ू, बिन पाँधी पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण, फ़ुरनयां अंदर फुरू, सुरती सुरत उठाईआ। किसे नहीं दस्सया केहड़ी मंज़ल तुरू, चले वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वखाईआ। शब्द गुरू कहे मेरे हुक्म संदेशे रहे पढ़दे, मन मति बुध ध्यान लगाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां दर्शन रहे करदे, विष्न ब्रह्मा शिव मनाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीरां सजदे रहे करदे, कलमयां विच गाईआ। चरण कँवलां उपर सीस रहे धरदे, मस्तक टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। बिना वजूदों मैनूं मूल ना मिलदे, मिल के आपणा हाल सुणाईआ। खेल समझे नहीं असल दे, असलीअत परदा ना कोए उठाईआ। रस माणे नहीं अगम्मी वसल दे, विषयां विच लोकाईआ। कोटां विच्चों जन भगत विरले मेरी नसल दे, जिन्हां दा इक्को पिता माईआ। ओह प्रेम प्यार अंदर मिल के हस्सणगे, हस्ती हस्ती विच्चों बदलाईआ। बिना गुरुआं तों गुरू इक्को दस्सणगे, जो गोबिन्द धार शब्दी बेपरवाहीआ। सच दुआर ओसे वसणगे, जित्थे इक्को सेज सुहाईआ। गुरू देव स्वामी अन्तरजामी इक्को मन्नणगे, बिना सीस सीस निवाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुरमुख आपणा बेड़ा बन्न्हणगे, दूसर कंध भार ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर दाता इक सरनाईआ।