पुस्तकालयभाग १९

१७ माघ शहिनशाही सम्मत १ गुरदास सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

सतिगुर सरन जो जावे आ, चारे खाणी दया कमाइंदा। सतिगुर दाता बेपरवाह, बेपरवाही विच समाइंदा। पूरब लेखा वेखे थाउँ थाँ, जुग चौकड़ी खोज खुजाइंदा। लक्कड़ी काठ जिस दा नाँ, बाडी सोहणी बणत बणाइंदा। कुण्डी कुण्डीआं

नाल जुड़ा, रंग रूप सोभा पाइंदा। पिछला लेखा रिहा समझा, धुर संदेश सुणाइंदा। जिस वेले बल्ल दवारे फेरा गया पा, ब्राह्मण जगत रूप वटाइंदा। पुरख अकाल लक्कड़ी सहारा ल्या तका, समरथ हथ्थ विच उठाइंदा। लक्कड़ी किहा मेरे बख्शे गए गुनाह, जन्म कर्म नज़र कोए ना आइंदा। चलदयां चलदयां इक वार चरणी लग्गी आ, ठोकर सज्जे चरण नाल लगाइंदा, ओस रो के मारी धाह, नेत्र नैणां छहबर इक वखाइंदा। तूं पातशाहां दा पातशाह, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। मैं कोई सेव ना सकी कमा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाइंदा। लक्कड़ी कहे जिस वेले मैं लग्गी बावन चरण, चरण मिली सरनाईआ। मैनूं भुल्ल गया अगला मरन, पिछला जीवण दिता तजाईआ। मेरा खुल्ह गया हरन फरन, नेत्र नैण रुशनाईआ। मैं लग्गी बहुती डरन, रो रो हाल दुहाईआ। अंदर कीता प्रण, सुगंद इक्को खाईआ। ढोला लग्गी पढ़न, तूंही तूंही राग अलाहीआ। बिरहों अंदर लग्गी सड़न, विछोड़ा दिसे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। लक्कड़ी कहे जिस वेले मैं चरण कँवल गई लग्ग, मस्तक सीस निवाईआ। मेरी प्यास बुझी अग्ग, सांतक सति रूप वटाईआ। मैं दर्शन कीता रज्ज, ख़ुशीआं ढोला गाईआ। हस्स के किहा किते मैनूं ना जावीं छड्ड, होए ना कदी जुदाईआ। बावन किहा मैं तत्तां तों होणा अलग्ग, जोती जोत जोत समाईआ। जिस वेले पुरख अकाल हो के आवां समरथ, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। फेर देवां तेरा हक, पूरब लेखा झोली पाईआ। लक्कड़ी किहा मैनूं थोड़ा जिहा शक, सच देणा समझाईआ। मेरी वेखण वाली नहीं अक्ख, किस बिध तेरा दर्शन पाईआ। बनास्पत विच्चों किवें होवां वक्ख, आपणा रूप वटाईआ। पुरख अकाल किहा मैं तेरा खेल करां प्रतख, परदा ओहला ना कोए दिसाईआ। तेरा माण बणावां सच, सति नाल मिलाईआ। जिन्हां सत्तां रंगां विच बल्ल समग्री बद्धी वक्ख वक्ख, अड्ड अड्ड टिकाईआ। उन्हां दा करां इक्ट्ठ, सत्त रंग निशाना दयां सुहाईआ। जोती नूर लट लट, जोत सति रुशनाईआ। खोल्ह सच दुआर हट्ट, भगतां वणज कराईआ। आपणे कर के वस्स, नाता दयां बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा मुकाईआ। लक्कड़ी किहा की खेल तेरा सत्त रंग, बली बावन दे जणाईआ। ओस किहा कुछ लेखा मंग, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। लक्कड़ी किहा मैनूं मिले अनन्द, अग्नी तत ना लागे राईआ। बावन किहा मैं बख्शां सदा संग, सगला संग बणाईआ। तूं तक्कीं मेरे गुरमुख लाल चन्द, गोबिन्द नाल कुड़माईआ। शाह सुल्तानां दी तेरी मुकणी वण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड वधाईआ। तेरा ख़ुशी होणा बन्द बन्द, बन्दगी इक्को देणी समझाईआ। जिस वेले गोबिन्द छड्डे पुरी अनन्द, साढे तिन्न हथ्थ लक्कड़ी तेरी धार सरसा विच रुढ़ाईआ। सत्तरां दी मंग, सिँघ वीर उंगली इक

छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच्चों बुझाईआ। लक्कड़ी कहे मेरी अरजोई अरदास इक, बेनन्ती इक सच सुणाईआ। कुछ मेरा लेखा लिख, प्रभू मिले सरनाईआ। बावन कहे जिस वेले सरगुण तों निरगुण होके आवां इक, इक अकल्ला फेरा पाईआ। भगत सुहेले गुरमुख प्रेमी होवण सिख, सज्जण धुर दे जोड़ जुड़ाईआ। तेरे नाल करां हित्त, नाता आपणे नाल रखाईआ। लकड़ी किहा मैनूं कुछ लिख के दे दे चिट्ट, चिठी हथ्थ फड़ाईआ। बावन किहा आह वेख मेरी गिठ्ठ, जो साढे तिन्न हथ्थ कलयुग अन्तिम आपणा रूप बदलाईआ। तेरा लहिणा देणा दए नजिठ, नेरन नेरे हो के दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा चुकाईआ। लकड़ी कहे मैनूं वेख्यो ना छड़ी, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। मेरी इक दिन दी प्रीती बड़ी, जो सतिजुग दी धार सतिजुग फेर वखाईआ। मैं मंज़ल ओस चढ़ी जित्थे वसे बेपरवाहीआ। मैं ओस दवारे खड़ी, जित्थे भगत भगवान होवे कुड़माईआ। मैं भाग लगावां घर घरी, सत्त रंग निशाना उपर झुलाईआ। मैं गुरमुखां कराउणा बरी, अगे देवे ना कोए सज़ाईआ। सब नूं याद कराउणा इक्को इष्ट मन्नणा प्रभ हरी, हरि हर हिरदे सोभा पाईआ। लकड़ी कहे जिस मेरे उत्ते किरपा करी, उह सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी लेखे लावे पल घड़ी, जो चल आयण सरनाईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत १ जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

लकड़ी कहे मैनूं याद आई भोइ तलवण्डी, तल्ब पिछली दयां समझाईआ। नानक तोड़या ढाब कन्ढ्ढी, जिस दी वण्ड चौदां चव्ही कर्म कर्म समझाईआ। फेर छिल लाही नाल दन्दी, बाल अवस्था ख़ुशी मनाईआ। मैं रो के किहा एह गल्ल नहीं चंगी, दुखियां रिहा सताईआ। नानक किहा मैं तैनूं कढ्ढ के विच्चों बेले झंगी, साचे दर दयां बहाईआ। जिस वेले भारत विच्चों जाण फ़रंगी, तैनूं मिले माण वड्याईआ। तेरी धार होवे सत्त रंगी, पीर पैगम्बर वेख ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल होवे संगी, सगला संग निभाईआ। ग़रीब निमाणयां कटे तंगी, दुखियां दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। वस्त अमोलक झोली पाए मंगी, आसा तृष्ना पूर वखाईआ। सच सिँघासण रहीं टंगीं, सोहणा रूप बदलाईआ। वासना वेखीं इक ठंडी, बिन पवणां पवण जणाईआ। तेरी प्रीती टाहणी नालों तोड़ के ओस नाल गंढ्ढी, जेहड़ा हाणी कदे ना करे जुदाईआ। मैं शब्दी लिख्त देवां संधी, सनद हथ्थ फड़ाईआ। जिस वेले परम पुरख भगतां उत्तों सब दी तोड़ पाबन्दी, इक्को हुक्म देणा सुणाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी वेख वखाईआ। लक्कड़ी कहे मैं जावां बलिहार, बलिहारी सीस निवाईआ। मेरा लेखा लग्गे विच संसार, भुलेखा रहे ना राईआ। मैं टुट्ट गई नालों डाल, होई तन जुदाईआ। मेरा सुणया किसे हाल, फरयाद विच कुरलाईआ। नानक साची सिख्या दिती सिखाल, साहिब कर पढ़ाईआ। जिस वेले मेरा आवे दीन दयाल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सच दवारे तैनूं लए उठाल, देवे माण वड्याईआ। लहिणा चुकाए शाह कंगाल, लेखा पूर कराईआ। देवे माण विच जहान, दो जहान वज्जे वधाईआ। तेरे उत्ते झुलणा उह निशान, जिस दी गुर अवतार पैगम्बर बैठे आस तकाईआ। कल कल्की होणा मेहरवान, महबूब नूर ख़ुदाईआ। सच दवारे मिलणा माण, ममता मोह मिटाईआ। लक्कड़ी किहा मैं सीस निवा के कीता परवान, बहु ख़ुशी ख़ुशी मनाईआ। गुरू नानक दिता दान, सतिगुर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भावना सब दी पूर कराईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत १ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

लक्कड़ी कहे मेरे अंदर वस्त अग्ग, जो सब नूं रही जलाईआ। जन भगतो तुहाडे अंदर सूरा सरबग्ग, पुरख अकाल सोभा पाईआ। कदे ना होवे अलग्ग, वक्खरा घर ना कोए वसाईआ। बैठा रहे उपर शाहरग, सच सिँघासण डेरा लाईआ। सद दर्शन करो रज्ज, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। मैनूं चेता आउँदा जद, पिछला लहिणा पूरब इक दृढ़ाईआ। फ़रीद दे ख़ाली दिसण हड्ड, मास माटी सोभा कोए ना पाईआ। पुठ्ठा लट्टकया विच खड्ड, नेत्र नैण तसाईआ। जिस नाल गया सी बज्झ, उह वी लकड़ी काठ मेरा रूप नज़री आईआ। जिस दे कारन मिली वड्याई जग, जागरत जोत होई रुशनाईआ। बिना मक्के काअब्यों महबूब दा कीता हज्ज, मुहब्बत विच समाईआ। ओस नालों मैनूं समां चंगा लग्गे अज्ज, कहाणी नहीं कहावत रही दुहराईआ। निरगुण धार शब्दी रूप आया भज्ज, सति सतिवादी फेरा पाईआ। जिस दे नाल मिल के वी रही सज, साजण हो के सज्जरा रंग चढ़ाईआ। तुहानूं रही सद्द, मिन्नतां नाल मनाईआ। जन भगतो हुण वक्खरा रहिणा नहीं अड्ड, विछोड़ा मुक्कया कटी जाए जुदाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस वेले सुणावे आपणा छद, छन्द सोहँ ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वारस हो के विरसा झोली पाईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत १ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

लक्कड़ी कहे मेरी परवान होई डण्डौत, डण्डावत इका नज़री आईआ। मैनूं जुग चौकड़ी बीते बहुत, जुग जुग वेखां जगत लोकाईआ। बिना भगतां दे सारी सृष्टी गई औंत, बूटा जड़्ह ना कोए लगाईआ। शाह सुल्तानां ख़ाक रलाया मौत, सचखण्ड दुआर ना कोए बहाईआ। नाता जुड़या रिहा ना नार खौंत, खसम भस्म विच मिलाईआ। मैं कलयुग अन्तिम गई चौंक, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। जग वासना रही भौंक, कूकर वांग कुरलाईआ। प्रभ मिलण दा थोड़यां मिल्या शौंक, जो शाकर हो के इक्को सीस निवाईआ। कूड़ी क्रिया मनमुखता जगत गल विच प्या तौंक, तबअ सके ना कोए बदलाईआ। हिरस हवस विच रहे हौंक, दमा दम ना कोए ध्याईआ। साची मंज़ल मूल ना सके पहुंच, राह खैहड़ा ना कोए वखाईआ। जगत रीती कूड़ी वेख के रौंस, रस्ते बिखड़े नज़री आईआ। बिना पुरख अकाल दे दो जहानां किसे दी नहीं कोई धौंस, हुक्म हक ना कोए सुणाईआ। सिर चुक्के ना कोई गुर अवतार पैगम्बर मुल्ला काजी गौंस, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार वड्याईआ। लक्कड़ी कहे मैनूं कोई ना समझे लक्कड़ी लक्कड़हारा, बनखण्ड भेव कोए ना पाईआ। मेरा आदि जुगादी इक्को नाल प्यारा, प्रीतम इक्को रही मनाईआ। जिस वेले राम गया जंगलां विच उजाड़ा, फिरया थाउँ थाँईंआ। पंचवटी निशान खिचया एका वारा, लकीर तकदीर दिती समझाईआ। ओस वेले मैं कढ्ढया हाढ़ा, हौका इक सुणाईआ। जिस सीता दा तूं लाड़ा, नूर नुराना नज़री आईआ। ओस दा औखा दिसे दिहाढ़ा, वाड़ कंडयां ना कोए बचाईआ। राम किहा मेरे राम दा खेल न्यारा, राम राम रिहा जणाईआ। लक्कड़ी किहा मैं करना सच्चा वणज लभ्भणा इक वणजारा, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। राम किहा जिस वेले कल कल्की लए अवतारा, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। मेरा पूरा करे इशारा, ऐशोइशर्त मेटे जगत गुनाहीआ। धुर दा बोल इक जैकारा, गुर अवतार पैगम्बर दए समझाईआ। तैनूं बख्शे चरण चरण सहारा, सरन देवे सरनाईआ। तेरा लहिणा होवे उज्यारा, उजरत झोली पाईआ। भगतां दा बण रखवाला, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ओस वेले तेरा देवे सच अहिवाला, हालत दए बदलाईआ। कलयुग अन्तिम बदल के चाला, सतिजुग साचा दए वखाईआ। तेरी पूरी करे घाला, सेवा वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा नूर अजब निराला, नेत्र अक्ख ना कोए तकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी करे सदा प्रितपाला, प्रितपालक हो के मेहर नज़र नाल तराईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत १ करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

लक्कड़ी कहे श्री भगवान दा शब्दी वेखो डण्डा, डर भय भउ आपणा इक रखाईआ। जुग जुग कूड़ी क्रिया मेटे दंगा, ममता मोह करे सफ़ाईआ। बिना बन्दगीउँ बणावे धुर दा बन्दा, बन्धन झूठे दए तुड़ाईआ। अमृत रस प्याए जाम ठंडा, अग्नी अग्ग गवाईआ। सच सरोवर दा दस्से कन्ढ्ढा, जित्थे अठ्ठ सठ्ठ बैठे रूप छुपाईआ। सच रबाब वजाए मृदंगा, तन नगारे चोट लगाईआ। परदा लाह के हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म दए मिलाईआ। जन भगतां खिच ल्याए सतिगुर कदमां, चारों कुण्ट लए उठाईआ। दो चार लभ्भे विच्चों पदमां, अरब खरब गणत ना कोए गणाईआ। लहिणा वेखे खाणी बाणी जेरज अण्डज होए कोई ना सदमा, सद्दा दए धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। लकड़ी कहे मैं किसे खण्डे दा नहीं दस्ता, मुठ्ठी बन्द ना कोए कराईआ। मैं भगतां दस्सां रस्ता, मार्ग इक समझाईआ। गुरमुखो प्रभ नूं मिल के बन्न्हणा पए कोई ना बस्ता, पुस्तक सीस ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो तुहानूं नाम मिल्या सस्ता, बिन कीमत रिहा वरताईआ। जिस नाल तुहाडा घराणा रहे वसदा, उजड़े जगत लोकाईआ। तुहाडा आत्म रहे हस्सदा, परमात्म विच समाईआ। ढोला बणया रहे स्वामी दे जस दा, सिफ्तां विच सालाहीआ। मेल हुन्दा रहे अगम्मी अक्ख दा, विछोड़ा मिटे जगत जुदाईआ। जो जुग जुग जन भगतां दी पैज रखदा, ओह मालक तुहाडा होए सहाईआ। जो दवारा देवे सच दा, साचे धाम बहाईआ। लूं लूं अंदर रचदा, घर घर रिहा समाईआ। जिस वेले काया माटी भाण्डा भन्ने कच्च दा, जोत जोत विच मिलाईआ। अगे झगड़ा मुक जाए वक्ख दा, वक्खरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एह विहार पुरख समरथ दा, जो समें दा समाज दए बदलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेल मिलाया भगतां दे इक्ट्ठ दा, इक इक्क नाल बंधाईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत १ नछत्र सिँघ दे गृह पिण्ड शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

लक्कड़ी कहे मेरे विच्चों निकले ओह लाट, जो ललाट करे रुशनाईआ। मेरी मंज़ल मुक गई वाट, बैठी पन्ध चुकाईआ। किनारा मिल्या घाट, पत्तन धुरदरगाहीआ। जित्थे मिली शाबाश, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पूरी होई आस, तृष्ना दिती मिटाईआ। पुज्ज गई ओस पास, जो पासा रिहा उलटाईआ। मैं हो के दासी दास, सेवा सच कमाईआ। सत्त रंग निशाना साख्यात, सब नूं रही वखाईआ। इक्को मन्नणा बाप, पुरख अकाल इक ध्याईआ। जिस दा सारे करदे गए जाप, अक्खरां

विच पढ़ाईआ। ओह प्रगट होया आप, जोती जाता शहिनशाहीआ। जन भगतो प्रेम प्रीतां अंदर बण जाओ साक, सज्जण इक्को इक मनाईआ। एह गोबिन्द दा भविख्त वाक्, वेला वक्त दए गवाहीआ। जिस वेले नंदेड़ विच लक्कड़ी कहे मैं तन कीता ख़ाक, सुआह दिती बणाईआ। ना वस्त्र रिहा ना पोशाक, पोशीदा सब कुझ दिता छुपाईआ। ओस वेले आई इक आवाज़, जिस मैनूं दिता उठाईआ। मेरी बिन अक्खां खुल्ह गई जाग, बिन तन लई अंगड़ाईआ। थोड़ी जेही सुलगदी सी आग, ढाई पा नज़री आईआ। ओस दे विच सी इक वैराग, हाए हाए कर सुणाईआ। कोई ना कहो गोबिन्द दा बुझया चिराग़, दो जहानां होई रुशनाईआ। जिस ने नवां साजण लैणा साज, वक्खरी नवीं बणत बणाईआ। नाल लै के सतिगुरू महाराज, पुरख अकाल फेरा पाईआ। कल्गी दा बणा के ताज, लोकमात होवे सहाईआ। जन भगत रहिण ना देवे किसे दे मुहताज, नाम भण्डारा इक खवाईआ। एथे ओथे दो जहानां रखे लाज, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लक्कड़ी कहे गोबिन्द हथ्थ सड़या नहीं जिस उत्ते सोहया बाज़, बाजां वाला बाजी जाए उलटाईआ। धार टुट्टी नहीं जिस हथ्थ विच पकड़े वाग, नीले वाला शाह अस्वार बेपरवाहीआ। फेर ओस किसे कोलों मंगणी नहीं इमदाद, इक इकल्ला हो के हुक्म वरताईआ। जिस नूं समझे ना कोए दिमाग़, बुद्धिवान ना कोए समझाईआ। जन भगतां अंदर देवे इक वैराग, वैरी दुश्मण अंदरों दए भजाईआ। लक्कड़ी कहे मेरे फेर होणे वड वडभाग, भाग हिस्सा भगवन मेरी झोली पाईआ। दुनिया मेरे नाल उडावे काग, गुरमुख मेरे नाल निशाना लैण झुलाईआ। सो वेला वक्त सुहञ्जणा होया विच महीना माघ, सम्मत शहिनशाही समझाईआ। अगला होर बदल देणा रिवाज, नवां नवीन हुक्म मनाईआ। गुरमुख लंगड़ा लूल्हा रहे ना कोए अपाहज, मंज़ल पौड़ी देणा चढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला साथ, समरथ आपणी दया कमाईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत १ सोभा सिँघ दे गृह पिण्ड वलूर ज़िला फ़िरोज़पुर

दयावान हरि दातार, नाथ अनाथां वेख वखाइंदा। लख चुरासी पावे सार, चारे खाणी फोल फुलाइंदा। आसा मनसा पूरी करे विच संसार, सच प्रीती इक समझाइंदा। भगत सुहेले दए उधार, गुर चेले रंग रंगाइंदा। घट घट अन्तर पावे सार, गृह मन्दिर अंदर परदा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। मेहर नज़र करे श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। जींवदयां जग दए निशान, लोकमात वड्याईआ। मानस जन्म करे कल्याण, अन्त कन्त होए सहाईआ। वस्त अमोलक देवे दान, ख़ाली झोली दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, सच प्रीती बख्शे इक जहान, अन्तर आत्म मेल मिलाईआ। दयावान गहर गम्भीर, पुरख अकाल इक अखवाइंदा। भाग लगाए काया माटी तन सरीर, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाइंदा। दौलत नाम ख़ज़ाना देवे सच जागीर, पिता पूत रंग रंगाइंदा। हुक्मे अंदर बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। मेहरवान हरि भगवन्त, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। माण रखाए हरिजन साचे सन्त, गुरमुख मेले चाँईं चाँईंआ। नाम निधान दे के मणीआं मंत, मस्त ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमें हंगत, निवण सु अक्खर करे पढ़ाईआ। मानस जन्म बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार होए सहाईआ। नाता जोड़ के धुर दी संगत, सगला संग दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीनां नाथा दया कमाईआ। दीनां नाथा दयानिध सागर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एकँकार इक्को नज़री आइंदा। वेखणहारा दीन दुनी डूँग्घा सागर, लोक परलोक खोज खुजाइंदा। ग़रीब निमाणयां जन भगतां सच दवारे देवे आदर, आदश इक्को इक समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करे करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। विछड़यां मेलणहारा नाल संसार, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। दुखियां दु:ख दए निवार, दलिद्रीआं दलिद्र दए मुकाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक देवे भण्डार, अतोट अतुट झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, बख्शिश विच बख्शीश रहमत आप कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म कर्म कर्म दी मेटे जहिमत, दु:ख सुख विच बदलाईआ।

१७ माघ शहिनशाही सम्मत १ साधू सिँघ दे गृह बस्ती तेगा सिँघ ज़िला फ़िरोज़पुर

माघ कहे नव नौ चार पिच्छो मेरी आई माघी, जन भगतां दुरमति मैल धुआईआ। साचे सन्तां सोई सुरत मन्दिर अंदर काया जागी, आलस निंद्रा ना कोए वखाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया बणो त्यागी, लोभ हँकार ना कोए हल्काईआ। सच प्रेम दे बणो वैरागी, इष्ट इक्को इक मनाईआ। काया कपड़ धोवो दाग़ी, पतित पुनीत रूप वटाईआ। शब्द सुणो अगम्मी नादी, धुन आत्मक राग अलाहीआ। अमृत रस पीओ अनडिठ स्वादी, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। शाह पातशाह मिलो इक नवाबी, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। महल अटल सोहवो सच महिराबी, महबूब हुजरा इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सरन कहे मैं भगतां दस्सां ओट, ओड़क इक्को

इक जणाईआ। जिस दा नाम निधाना दो जहानां लावे चोट, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल उठाईआ। लख चुरासी विच्चों कूड़ी क्रिया माया ममता कढ्ढे खोट, सति सति दए समझाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। सच सुणाए नाम सलोक, सोहला इक दृढ़ाईआ। धुरदरबार जणाके मौज, मजलस भगतां विच रखाईआ। जिस दी गुर अवतार पीर पैगम्बर दस्सदे आए खोज, शास्त्र वेद पुराण सिमरत ढोले गाईआ। ओस दा दर्शन बिना अक्खां करो रोज़, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सच मुहब्बत देवे जोग, जोगीशर आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक होए सहाईआ। धुर दा मालक तक्को एक, एकँकारा नज़री आइंदा। जुग चौकड़ी जिस दी सारे रखदे टेक, विष्न ब्रह्मा शिव सिर ना कोए उठाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो बदलणहारा भेख, नित नवित आपणा वेस वटाइंदा। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त लिखणहारा लेख, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर दा मालक इक नरेश, नर नरायण सोभा पाइंदा। पुरख बिधाता सदा वसे भगतां देस, महल अटल उच्च मिनार इक वड्याइंदा। निरगुण हो के सरगुण खेडे खेड, जगत खिलारी दो धारी चाल चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप समझाइंदा। धुर फ़रमान कहे मैं आवां जुग जुग, संदेसा लोकमात सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखां लुक लुक, दो जहानां खोज खुजाईआ। लख चुरासी विच्चों भगतां लवां पुछ, गुरमुख गुर गुर नाल जुड़ाईआ। अन्तर आत्म दे के सच सुच, संजम नेम इक्को दयां वखाईआ। उज्जल करां मात मुख, दुरमति मैल रहे ना राईआ। आत्म परमात्म वखावां सच्चा सुख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह कहे नव नौ चार पिच्छो आया माघ, मग्न भगतां आप रखाईआ। पुरख अकाल हथ्थ फड़ावे वाग, डोरी तन्द नज़र किसे ना आईआ। धुर दा मेला मेल मिलाए कन्त सुहाग, साहिब स्वामी अन्तरजामी जोड़ जुड़ाईआ। शब्द अनादी बोध अगाधी मारे इक आवाज़, बिन अक्खरां आप सुणाईआ। बन्द कवाड़ी परदा खोल्ह के राज़, राम रहीम जलवा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप प्रगटाईआ। धुर फ़रमान कहे मैं होवां प्रगट, लोक परलोक हुक्म सुणाईआ। मैं लेखा जाणा लख चुरासी हर घट, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज वेख वखाईआ। नाड़ बहत्तर माटी ख़ाक लेखा रत्त, नाड़ी नाड़ी परदा दयां उठाईआ। जगत विद्या वेखां मन मत, बुद्धी खोजां सहिज सुभाईआ। हुक्म संदेसा देवां पुरख समरथ, धुर दी धार आप जणाईआ। जन भगतां झोली पा अगम्मी वथ, नाम भण्डारा दयां वरताईआ। सच हकीकत लेखे ला के हक, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। गुरमुखां खोल्ह अक्ख, आख़र

इक्को नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। लक्कड़ी कहे मैं गुरमुखां हथ्थों हुन्दी रही इक्ट्ठी, बिखड़ी बिखड़ी जोड़ जुड़ाईआ। एह लहिणा अर्जन दी भठ्ठी, चन्नाब कन्ढ्ढा दए गवाहीआ। ओस ब्राह्मण दी हट्टी, जेहड़ा हटवाणा हो के हट्ट चलाईआ। जिस दा जीवण प्या नट्टी, सार पाशा खेल ना कोए समझाईआ। ओस दी बुझण वाली बत्ती, बत्ती दन्द देण गवाहीआ। जिस दा लेखा अवर ना कोए रती, रत्ती रत्त दए सुकाईआ। भगतां दा लेखा कदे ना होया कक्खीं, काठ मिले ना कोए चतुराईआ। खेल वेख्या जो नेत्र नैण अक्खीं, आख़र ओहो रिहा भुगताईआ। जे साथ ना हुन्दा कमलापती, बिन पत्तयां टहणी देणी जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिनका तिनका वेख वखाईआ। लक्कड़ी कहे मेरे हुन्दे रहे टोटे, टुकड़यां विच वण्ड वण्डाईआ। इक्ट्ठे करदे रहे वड्डे छोटे, बिरध बाल नाल मिलाईआ। मेरे सोहणे बणदे रहे सोटे, सूरबीरां नाल लड़ाईआ। छप्पर छन्न छुहाए कोठे, मण्डप रंग रंगाईआ। मेरी धार कोई ना सोचे, बनास्पत रो के दए दुहाईआ। जिस वेले लालो पाए मोछे, नानक सेव कमाईआ। किसे नहीं तक्कया कौण वेखे ओहले गोशे, आपणा आप छुपाईआ। चार युग मेरे नाल हुन्दे रहे धोखे, धुंआंधार करे लोकाईआ। नव नौ चार पिच्छो मैनूं मिले मौके, भगतां नाल होई कुड़माईआ। मैं भावें कहिण आई मुड़ के भौं के, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। जन भगत जो सेवा करनी निंद्रा विच सौं के, सोवत जागत रूप बदलाईआ। एह खेल अगम्म अथाहो के, भेद अभेद ना कोए जणाईआ। जगत दिहाढ़ ख़ुशीआं चाउ के, चाउ घनेरा रही वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। लक्कड़ी कहे मैनूं याद आया राम वशिष्ट दा वेला, त्रेता युग दए गवाहीआ। इक्को धार वेखे गुरू चेला, इक्को रंग समाईआ। आसण लाया विच जंगल बेला, दिन तिन्न चारों कुण्ट नज़री आईआ। ओस वेले कोल आया छैल छबीला, बाला नढ्ढा ख़ुशी मनाईआ। जिस दे कोल सी इक तीला, सहिज नाल वशिष्ट दे चरणां उत्ते टिकाईआ। वशिष्ट किहा तैनूं इस लक्कड़ी दा बणावां वसीला, विचोला विचे विच जणाईआ। जिस वेले भगत भगवान दा इक्ट्ठा होया कबीला, कलयुग अन्त लोकमात वज्जे वधाईआ। ख़ुशीआं विच हस्से रैण विच अम्बर नीला, नीलेवाला नीली धार पार कराईआ। लहिणा देणा नबेड़े उपर ज़मीना, ज़ामन हो के दए गवाहीआ। कलमा कोई ना जाणे आलमीना, कामल मुर्शद आपणी खेल खिलाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख विरला निकले नगीना, नर निरँकारा कीमत आपे पाईआ। नव नौ चार पिच्छो सुहञ्जणा होए जीणा, जीवण मुक्त वखाईआ। किरपा करे प्रभ दाना बीना, बेअन्त होए सहाईआ। लहिणा देणा चुकाए लोक तीना, त्रैगुण लेखा देवे चुकाईआ। जिस ने आत्म परमात्म रंग चढ़ाया भीना, भिन्नड़ी रैण नाल वड्याईआ।

गुरमुखां ठांडा करे सीना, अग्नी तत बुझाईआ। माघ होवे महीना, सोहणी रुत्त सुहाईआ। लक्कड़ी कहे ओस वेले मैनूं कोई हथ्थ ना लावे कमीना, बिन भगतां छूह सके कोए ना राईआ। मैं इक्को नूर तक्कां नर मदीना, नाता तत्तां वाला तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। लक्कड़ी कहे क्यों राज नरैण लाउँदा रिहा हथ्थ, होका गुरमुखां आप सुणाईआ। एह खेल पुरख समरथ, परदा ओहला रिहा चुकाईआ। गोबिन्द सहिज सुभाओ घर जा के आया दस्स, हुक्मी हुक्म बेपरवाहीआ। चुल्हे विच्चों कढ्ढ के कक्ख, अग्नी चरणां नाल बुझाईआ। उह तिन्नके पए हस्स, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। पटने वाले दस्स सच, निउँ के सीस झुकाईआ। हुण किथे देवें रख, आसण सिँघासण कवण टिकाईआ। गोबिन्द किहा मैं गुरमुखां दे करां वस, भगतां नाल मिलाईआ। जिस वेले आवे कथना अकथ, अगम्म अथाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप बणाईआ। लक्कड़ी कहे मेरी पैंदी रही रैण सबाई वण्ड, मण्डल मण्डप वेख ख़ुशी मनाईआ। हैरान होए कोट ब्रह्मण्ड, परेशानी विच लोकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रह गए दंग, करोड़ तेतीसा नैण नैण अक्ख शरमाईआ। की करया खेल सूरे सरबंग, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतां चाढ़ के भगती रंग, चरण कँवल देवे सरनाईआ। ढोला सुणा के नाम छन्द, परदा ओहला दिता मुकाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के गंद, गहर गम्भीर करी रुशनाईआ। आत्म परमात्म दे के अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। लक्कड़ी कहे मैं रैण सबाई नहीं दिता सौण, समें विच्चों समां ल्या बदलाईआ। एस भेव नूं जाणे कौण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी परदा ना कोए उठाईआ। संदेसा देवे ना उनन्जा पाउण, पवण पाणी ना कोए चतुराईआ। हिसाब लग्गे ना अवण गवण, बिना दुष्ट दमन समझ किसे ना आईआ। थोड़ा लेखा नाल बल बावन, नानक निरगुण दए गवाहीआ। लक्कड़ी कहे मैं गुरमुखां दर वेखण आई उह चमन, पत्त डाल्ही फल फुल्ल ख़ुशीआं विच महकाईआ। अमृत मेघ बरसदा वेख्या सवण, बूँद स्वांती कमलापाती मुख चुआईआ। अन्तर अन्तर मन हँकारी करे अमन, विकारी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच लेखा दए दृढ़ाईआ। लक्कड़ी कहे मैं चार जुग रही बिखरी, विछड़ी मेल ना कोए मिलाईआ। जिस वेले तिनका मारया सी शिबली, दु:ख विच्चों दु:ख प्रगटाईआ। मैं ओस दी धार दे विच्चों बाहर निकली, नर नरायण मंगी सरनाईआ। एह लक्कड़ी कहे वीह सौ बिक्रमी छब्बी पोह पहला समां खेल होया विच इटली, इटलस सके ना कोए जणाईआ। जिस दी कथा कहाणी दो जहान ना किसे लिख

लई, कागज शाही वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एह बख्शिश रहमत इक्को गुरसिख लई, गुरमुखां झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अथाह वेख वखाईआ। लक्कड़ी कहे क्यों राज नरैण रातीं रिहा चुणदा, सेवक हो के सेव कमाईआ। एह लेखा बहु वड्डे गुण दा, गहर गम्भीर दए दृढ़ाईआ। जिस वेले भाग उच्चा होया भगतां दी कुल्ल दा, गुरमुखां मिले माण वड्याईआ। आउणा होवे लोकमात सुल्हकुल दा, कुल्ल मालक नूर ख़ुदाईआ। उह लहिणा देणा चुकावे कीमत मुल्ल दा, हिसाब किताब खाता पिछला वेख वखाईआ। टहणी नालों औखा जुदा होणा फुल्ल दा, अलग्ग हो के जीवत रहे ना राईआ। बिन सतिगुर तों जगत जहान सारा भुल्लदा, अनभुल्ल नज़र कोए ना आईआ। नव नौ चार पिच्छो सच दवारा खुल्हदा, श्री भगवान फेरा पाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला कंडे तुलदा, तराजू छड्डे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी कर्म कमाईआ। लक्कड़ी कहे मैनूं कोई ना समझयो बालण, लख चुरासी दए जलाईआ। मैं वी ओस दर दी स्वालण, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर झोली डाहीआ। साचा मार्ग जन भगतां आई सिखालण, सुख सुनेहड़ा इक दृढ़ाईआ। हुक्म दिता जोत अकालण, अकल कलधारी खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। लक्कड़ी कहे मैं भगतां कहिण आई इक्ट्ठे हो जाओ इक थाँ, विछड़या रहिण कोई ना पाईआ। पुरख अकाल सब दा पिता माँ, गोद सुहञ्जणी लए सुहाईआ। ओस दा इक्को जपो नाँ, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। हँस बणो काँ, मनमति देणी तजाईआ। ओस दे हथ्थ फड़ावां बांह, जिथ्थों सके ना कोए छुडाईआ। ना कोई सूर खाओ ना खाओ गाँ, दोहां दा मालक इक्को नज़री आईआ। पुरख अकाल दा नवां साल होया रवां, रवानगी सब दी देवे कराईआ। अगे हुक्म चलणा नवां, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। सच दवारे जन भगतां कोल बहवां, कूड़ा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा पूर कराईआ। लक्कड़ी कहे रात रात बदल लओ आपणी रुतड़ी, रतन अमोलक हीरे नज़री आईआ। मैं जुग चार कीते कौल इकरार कदे ना मुकरी, मुकम्मल आपणी सेव कमाईआ। कलयुग अन्त ना होई नाशुकरी, शुकरीआ कह के ख़ुशी मनाईआ। हुण लोड़ पैणी किसे गुरमुख सूरे पुत्तर दी, गोबिन्द आपणी भेंट चढ़ाईआ। खेचल करनी ना किसे उठण दी, नेत्र अक्ख बदलाईआ। एह कहाणी नहीं कोई दुक्खण दी, सुख सागर विच समाईआ। सलाह नहीं किसे कोलों पुछण दी, आत्मा दी परमात्मा दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सलाह देवे शब्द अगम्मी धार उठण दी, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। लक्कड़ कहे रैण रही भज्जी, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। तक्क के जलवा नूर रब्बी, नेत्र नैण ख़ुशी मनाईआ।

मैं कुक सुणावां सभी, दयां हक दुहाईआ। जेहड़ी धार नव नौ चार पिच्छो मैनूं लभ्भी, नूर नुरानी नज़री आईआ। ओसे दे हुक्मे अंदर बद्धी, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। दर्शन कर मूल ना रज्जी, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। गुरमुखो सुनेहड़े विच सब नूं रही सद्दी, भगतां रही जगाईआ। पुरख अकाल दी पहली लग्गी सदी, सदमें सब दे दए गवाईआ। होए सहाई पतित पुनीत करे यदी, यदप आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी विच्चों रिहा कढ्ढी, फड़ बाहों पार कराईआ। ब्राह्मण अज्ज फेर चढ़न वाला सी गड्डी, ब्राह्मण कोलों ब्राह्मण ल्या तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धार बदल के संसार वाली जगी, विवहार आपणे विच रखाईआ।