१८ माघ शहिनशाही सम्मत १ कपूर सिँघ दे गृह मोगा गुलाबी बाग़
फुल्ल कहिण साडी मौली बहार, बसन्त आपणा रंग बदलाईआ। ख़ुशीआं विच होए त्यार, पत्त डाली मात महकाईआ। सोहणी खिड़ी गुलज़ार, महक विच्चों प्रगटाईआ। इक इक्क जुड़ के बणया सोहणा हार, हर हिरदा वेख वखाईआ। असीं दस्सण आए कूक पुकार, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। जन भगतो सांझा करना सच प्यार, नाता कूड़ ना रहे जुदाईआ। पुरख अकाल मनाउणा इक्को धुर दा यार, परवरदिगार हक गुसाँईंआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवे तार, नित नवित होए सहाईआ। जिस दा एथे ओथे दो जहान ठांडा दरबार, धर्मसाल इक्को इक उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फुल्ल कहिण साडा मेल होया नाल कच्चे तन्द, नाता नाते नाल जुड़ाईआ। ख़ुशी वेख्या बन्द बन्द, बन्दगी इक्को ढोला गाईआ। मिल के पाया परमानंद, अनन्द वज्जी वधाईआ। गाया ढोला छन्द, मेरा तेरा इक्को नज़री आईआ। जगत दुर्गन्धी रही ना कोई गंद, सुगंध विच्चों नज़री आईआ। प्रेम प्रीती अंदर हो पाबन्द, बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। हार कहे तुसीं वेख्यो हरया, हरयावल नज़री आईआ। प्रेम प्रीती अंदर भरया, सिफ्त विच वड्याईआ। लोकमात मूल ना डरया, भय भउ ना कोए जणाईआ। सच दवारे बैठा चढ़या, जित्थे मिले माण वड्याईआ। परम पुरख परमात्म दर्शन करया, निज नैण लोचण अक्ख खुल्हाईआ। धुर दा ढोला इक्को पढ़या, इक्को नाम जणाईआ। मैं आदि जुगादि जीउदा कदे ना मरया, मर जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। हार कहे मेरी सोहणी वेखो लड़ी, लड़ीवान दयां जणाईआ। कलयुग विच बदल के आई सतिजुग सुहञ्जणी घड़ी, गुर अवतार पैगम्बर जिस दी देण
गवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच प्रेम दी लाई झड़ी, भगवन भगतां रंग रंगाईआ। नाम निधाना पोशाक दे के ज़री, वस्त्र इक्को रिहा सुहाईआ। कृपाल हो के नर हरी, नरायण देवे वड्याईआ। साची मंज़ल बिन पौड़ी डण्डे चढ़ी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फुल्ल कहिण जन भगतो गुरमुख बण जायो बच्चे फुल्ल, दो जहानां आपणा आप बदलाईआ। भगवन घर तुहाडी उपजे कुल, कुल मालक बणे पिता माईआ। सचखण्ड दवारे कीमत पाए मुल्ल, बेअन्त होए सहाईआ। सच प्रीती अंदर जाणा घुल, आप आपणा देणा मिटाईआ। सच दवारा गया खुल्ह, लोकमात वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवदहारा साचा वर, परदा ओहला आप उठाईआ। फुल्ल कहे मेरी बदल गई रुत, रुतड़ी प्रभ रिहा महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, सति सतिवादी दया कमाईआ। भगत सुहेले भगवन दे बणे अनादी सुत, कूड़ी क्रिया नाता तोड़ तुड़ाईआ। परम पुरख परमात्म निरगुण धार आत्म लए चुक्क, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सच दवारयों सच निरँकार निरवैर धार पए उठ, जोती जोत रुशनाईआ। शब्द अगम्मी नाद अनहद लाए चोट, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। माया ममता हउमे हंगता कूड़ी क्रिया काया मन्दिर अंदरों कढ्ढे खोट, दुरमति मैल आप धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। फुल्ल किहा हुक्म इक निरँकार, कलयुग अन्त अन्त जणाईआ। सतिजुग बदल रही बहार, दो जहान वज्जे वधाईआ। कल कल्की लै अवतार, चार वरन करे पढ़ाईआ। नाम खण्डा अगम्म अपार, दो जहानां रिहा चमकाईआ। सोहँ छन्दा सच जैकार, लख चुरासी चारे खाणी चारे बाणी रिहा पढ़ाईआ। साचा मन्दिर इक दवार, धर्म दवारा रिहा वखाईआ। जोत जगे अगम्म अपार, तेल बाती ना कोए टिकाईआ। शब्द अगम्मी नाद सच्ची धुन्कार, अनरागी राग अल्हाईआ। गुरमुख सखीआं मंगलाचार, गीत गोबिन्द जणाईआ। साची करनी करे आप करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। जिस दा राह तक्कदे गए गुर अवतार, पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। भविख्तां विच करदे गए इज़हार, लेखा लिख के कलम शाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी प्रगट होए विच संसार, अपरम्पर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। फुल्ल कहिण असीं वेख्या दर दरवाज़ा, लोकमात ख़ुशी मनाईआ। शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित ग़रीब निवाज़ा, लख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। जिस नूं सजदे करदे मुल्ला शेख़ मुसायक सन्त साधा, भगत भगवन्त कह के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। फुल्ल कहिण असीं
तक्कणा उह नज़ारा, जो बेनज़ीर रिहा वखाईआ। कलयुग अन्त अन्त दिसे किनारा, चार कुण्ट रिहा कुरलाईआ। कूड़ नाता चार वरन अठारां बरन दिसे संसारा, सच प्रीत हक ना कोए कमाईआ। परदा ओहला चुक्के ना दूर होवे गुबारा, सच चन्द ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म लग्गे कोई ना नाअरा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले रहे गाईआ। दीन दुनी जगत वेख्या अखाड़ा, मजलसां विच लोकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निरगुण निरवैर निराकारा, निरँकार नज़र ना आया धुर दा लाड़ा, लाड़ी मौत सब नूं रही प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। फुल्ल कहिण असीं दस्सण आए भेत, परदा ओहला रहे चुकाईआ। जन भगतो परम पुरख दा साचा हेत, जिस दी प्रीत ना कोए तुड़ाईआ। रुत्त बदलण वाली अगे महीना चेत, चेतन सब नूं दए कराईआ। जगत करसाणा सुंञा होणा खेत, दहि दिशा पए दुहाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख थोड़े परम पुरख दी होए भेंट, आप आपणा झोली पाईआ। तिन्हां एथे ओथे दो जहानां साची सेजा लैणा लेट, सोहणी सेज रहे सुहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला बणना खेवट खेट, बेड़ा दो जहानां पार कराईआ। इक्को मालक ख़ालक प्रितपालक सदा एक, एकँकार दए सरनाईआ। सचखण्ड दवारे बख्शे धुर दी टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। फुल्ल कहिण साडा धरत उत्ते ना वेख्यो फर्श, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। मेहरवान कर के तरस, नज़रे कर्म रिहा उठाईआ। की खेल उपर अर्श, सूरज चन्द सीस निवाईआ। करोड़ तेतीसा रिहा भटक, विष्न ब्रह्मा शिव नेत्र अक्ख ना कोए तकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रहे तरस, आदि जुगादि ध्यान लगाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां उत्ते साचा मेघ देवे बरस, बरखा फूलन इक्को लाईआ। जित्थे ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। जिस दी समझ ना सके कोई लिख्त पढ़त, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव ना कोए खुल्हाईआ। सो सूरबीर योद्धा मर्दाना मर्द, नर निरँकारा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप बंधाईआ। धुर दी धार कहे मैं वेखणा दो जहानां धर्म, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। लख चुरासी जानणा कर्म, निहकर्मी हुक्म दिता वरताईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर परदा लाहुणा चार वरन अठारां बरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लुक्कया रहिण कोए ना पाईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले लोकमात विच्चों आई फड़न, चार कुण्ट दहि दिशा लैणे उठाईआ। नेत्र खोल्हणा निज नैण हरन फरन, दोए लोचण लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा मार्ग इक समझाईआ। फुल्ल कहिण असीं सोहे उत्ते धरती ख़ाक, धरनी
धवल रही वड्याईआ। साडा बणया सांझा साक, सज्जण मिल्या बेपरवाहीआ। उच्ची कूक सारे रहे आख, कूक कूक सुणाईआ। जन भगतो पुरख अकाल इक्को मन्नणा बाप, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां लए राख, फड़ बाहों गोद बिठाईआ। जिधर तक्को ओधर नज़री आवे साख्यात, स्वच्छ सरूपी सोभा पाईआ। करे खेल अगम्म अथाह पुरख अबिनाशी आप, आप आपणी कार कमाईआ। जिस दा आत्म परमात्म सोहँ ढोला धुर दा जाप, गुर अवतार पीर पैगम्बर गए सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खोल्हणहारा ताक, परदा ओहला रिहा उठाईआ। फुल्ल कहे मेरा वेखो खेल अगम्मा, अगम्मड़ा आप जणाईआ। मैं कीमत विच नकम्मा, टकयां मुल्ल रखाईआ। कंडे खार जम्मा, पत्त टहणी लटकाईआ। जुग चौकड़ी बदल के प्रभ मिलण नूं मेरा आ गया समां, नव नौ चार पन्ध चुकाईआ। अगे ओस दी सेजे सवां, जिथ्थों सुत्यां ना कोए उठाईआ। धुर संदेसा इक्को कहवां, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द हिलाईआ। जन भगतो तुहाडा जोबन एथे ओथे रहे सदा नवां, बिरध बाल बुड़्हापा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कूड़ी क्रिया करयो कोई ना तमअ, सच प्रीती सतिगुरू चरण सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस करनी तों कर के गए मन्न्हां, उह हुक्म देणा भुगताईआ। कलयुग जीव जंत रहिण नहीं देणा अन्न्हां, अक्ख प्रतख परदा दए उठाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात राउ रंक ऊँच नीच रहिण नहीं देणा बन्ना, आत्म परमात्मा इक्को देणा समझाईआ। नाम संदेसा सुण लओ दो दो कन्नां, दो जहानां वाली आप दृढ़ाईआ। तुहाडा खेल भगत भगवन्त वाग धन्ना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फुल्ल कहे मैं आपणा आप रिहा फोल, परदयां विच्चों परदा रिहा खुल्हाईआ। सच संदेसा देवां बोल, नाअरा हक जणाईआ। जन भगतो श्री भगवान सदा वसे तुहाडे कोल, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। सतिगुर प्रीती बजर कपाटी कुण्डा लओ खोल्ह, गृह मन्दिर अंदर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। फुल्ल कहिण मैं वेखणा हर हिरदा, घट घट खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी रिहा फिरदा, शाह सुल्तानां वेख वखाईआ। मैं नज़ारा तक्कया थिर घर दा, जित्थे वज्जे सच वधाईआ। मैं विछुन्ना नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग चिर दा, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। धन्न भाग दर्शन पाया अगम्मी पिर दा, मिल के ख़ुशी मनाईआ। एसे कारन ग़ुंचयां विच्चों पत्त पत्त हो खिड़दा, बन्द खिड़की आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा रंग इक चढ़ाईआ। धुर दा रंग चढ़ाए हरि रंगीला, अनडिठड़ा आप रंगाईआ। जन भगतो बणां तुहाडा इक वसीला, मेला धुर दरगाहीआ। चार वरन सोहणा लग्गे सच कबीला, ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को रूप नज़रीं आए नर
मदीना, आत्म अन्तर सोभा पाईआ। जगत विछोड़ा थोड़ा जल मीना, भगत भगवान कदे ना होवे जुदाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ठांडा रखे सीना, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तुहाडा सोहणा सम्मत अगे बदलण वाला चेत महीना, मेहरवान खेल खिलाईआ। गुरमुख रहे ना कोए कमीना, कमलापति लए उठाईआ। माण दे के उपर ज़मीना, हज्जां तों लए छुडाईआ। चौथे जुग दी कर तरमीमा, सोहणी अगली वण्ड समझाईआ। खैहड़ा छुडा दए कोलों हकीमां, तबीबां दी लोड़ रहे ना राईआ। लेखा मुके जगत ग्रन्थ मुनीमां, इक्को शब्द करे शनवाईआ। धुर दा हुक्म सब नूं करना पए तसलीमा, सिर सके ना कोए उठाईआ। खेल करे आहला आप अज़ीमा, आलीशान आपणा रंग बदलाईआ। जुग चौकड़ी पूरब लिख्या वेखे ज़मीमा, अक्खर अक्खर खोज खुजाईआ। गुरमुख हरिजन भगत सुहेला लख चुरासी विच्चों बणावे उह नगीना, जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। लेखा जाणे थान थनंतर, घट घट खोज खुजाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, भेव अभेदा परदा लाहीआ। नाम नज़ारा देवे मंत्र, निरंतर करे सुणाईआ। पावे सार हरिजन साचे सन्तन, सति सतिवादी होए सहाईआ। माणस जन्म साढे तिन्न हथ्थ काया माटी पंज तत बणाए बणतन, घाड़न घड़नहार स्वामी आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सगला संग आप निभाईआ। सगला संग प्रभू निभावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। रुत रुतड़ी आप महकावेगा। गुरमुख गुरसिख सज्जण सोई सुरत आप उठावेगा। चरण धूढ़ी करा के इक्को मज्जन, दुरमति मैल धुआवेगा। सच सरनाई जो जन लग्गण, तिन्हां दी लागत कीमत झोली पावेगा। एथे ओथे दो जहानां करे अदल, इन्साफ़ इक्को इक दृढ़ावेगा। जन्म विच्चों जन्म देवे बदल, बदला पूरब लहिणा आप मुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमावेगा। सच करनी कार कमाएगा। दीन दयाल वेख वखाएगा। गुरमुख गुर गुर आप उठाएगा। मस्तक लेखा लहिणा जाण के धुर, धूढ़ी टिक्का आप लगाएगा। साचा मंत्र अन्तर जाए फुर, मन मनसा मेट मिटाएगा। मेल मिलावे निवासी वासी अनन्दपुर, पुरीआं लोआं पार कराएगा। शब्द अगम्मी सुणा के सुर, सुरती सच विच समाएगा। निरगुण सरगुण बन्न्ह डोर, डोरी आपणा तन्द जुड़ाएगा। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, जोती जोत जोत रुशनाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाएगा। फुल्ल करे मेरी आउण वाली रुतड़ी चेत, सब नूं दयां कराईआ। पुरख अकाल नज़री आउणा नेतन नेत, हरिजन साचे नैण खुल्हाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी कोट केत, जुग चौकड़ी बण के पाँधी राहीआ। सो साहिब स्वामी घट भीतर लैणा वेख, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दी मुच्छ दाढ़ी ना केस, ना कोए
मूंड मुंडाईआ। जिस दा सुत दस दस्मेश, दहि दिशा करे रुशनाईआ। जो आदि जुगादि रहे हमेश, ना मरे ना जाईआ। जिस दे हुक्में अंदर विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, करोड़ तेतीस सीस झुकाईआ। सो बख्शणहारा साची टेक, टिक्के मस्तक दए लगाईआ। गुरमुखां बुद्धी कर बिबेक, कूड़ी क्रिया दए कढाहीआ। अन्तिम दस्स के एको एक, एकँकार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार दया कमाईआ। फुल्ल कहिण साडी रही रुतड़ी मौल, मौला दया कमाईआ। चार जुग दा पूरा कर के कौल, गुर अवतार पैगम्बरां दए वखाईआ। नवें जुग दी धार दस्स के उपर धौल, धरनी दए वड्याईआ। जन भगतां अन्तर आत्म दे के इक्को पाहुल, निझर रस दए चखाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सदा वसे कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नाम संदेसा वजाउँदा रहे ढोल, शब्दी राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। बख्शे सरन सच स्वामी, समां दए गवाहीआ। जन भगतां सुणा अगम्मी बाणी, बिन अक्खरां आप पढ़ाईआ। पद देवे इक निरबानी, निरवैर होए सहाईआ। खेले खेल हर घट जाण जाणी, जानणहार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप दरसाईआ। फुल्ल कहिण असीं इक दूजे नाल गए जुड़, सोहणा जोड़ बणाईआ। लग्गी प्रीती निभ जाए तोड़, अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। इक प्रभू दी साची लोड़, कूड़े नाते दिते मुकाईआ। जो आपणे नाल सदा लए तोर, तुरत आपणे घर वसाईआ। जित्थे नहीं कोई ठग्ग चोर, यार कूड़ कुड़यार ना कोए दिसाईआ। झगड़ा रहे ना कोई अन्धघोर, इक्को नूर सच रुशनाईआ। लेखा मुके मोर तोर, सोहँ रूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। हार कहे तुसीं वेखो मेरा मिलाप, सोहणा नज़रीं आईआ। सो प्रभू दा जाप, हँ विच समाईआ। त्रैगुण मेटे ताप, पंज तत ना कोए लड़ाईआ। रूह बुत्त होवे पाक, पतित पुनीत ना कोए वखाईआ। नाता तुट्टे कूड़ा साक, दीन दुनी दए दुहाईआ। आत्म परमात्म होए इतफ़ाक, हरि साचे वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी शाख़, सो शनाख़त आपणी दए कराईआ। जुग जुग दा पूरा कर भविख्त वाक्, वाक्य अगला दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। हार कहे मेरा वेखो फुल्लां नाल इक्ट्ठ, सोहणा नज़री आईआ। इक्को मार्ग देवां दस्स, करां सच पढ़ाईआ। जिस कारन गुरमुखो आए नस्स, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जन भगतां मिलणा हस्स हस्स, आपणी हस्ती देणी मिटाईआ। प्रेम प्रीती मानणा रस, कूड़ी क्रिया ना कोए दिसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह रिहा जणाईआ। हार कहे मैं दस्सण आया तमाम, कूड़ी तमअ देणी गवाईआ। इक्को जपणा धुर दा नाम, नाम
निधाना इक समझाईआ। पूरन होवण सगले काम, निहकर्मी कर्म कमाईआ। भाग लग्गे नगर खेड़ा काया ग्राम, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। अमृत आत्म पीणा जाम, निझर झिरना रस झिराईआ। जोत प्रकाश करना भान, अन्ध अन्धेरा अन्ध मिटाईआ। सतिगुर शब्द सुणना ज्ञान, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। इक्को ब्रह्म होवे ध्यान, पारब्रह्म नज़री आईआ। सोहणा मन्दिर सोहे मकान, काया माटी रंग रंगाईआ। जित्थे पुरख अकाला दीन दयाला करे क्याम, सच सिँघासण डेरा लाईआ। ठाकर स्वामी मिलणा होवे आसान, एहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। जन भगतो कोट जन्म भावें लाउँदे रहो दीवान, बिना प्रभ दरस लेखा मात ना कोए मुकाईआ। हरि के नाम पिच्छे भावें हो जाओ बदनाम, बदी नेकी आपणा रूप दए बदलाईआ। तुहाडे अंदर रहे ना अन्धेरी शाम, सति सच चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को रिहा दिसाईआ। हार कहे मैं करां हाल हाल, सब नूं रिहा जणाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, अन्त नगारा रिहा वजाईआ। लाड़ी मौत वजावे ताल, घूँगट मुख ना कोए रखाईआ। बिन सतिगुर पूरे करे ना कोए संभाल, साक सज्जण सैण कम्म कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी मैं करदा आया भाल, खोजत खोजत पन्ध मुकाईआ। धन्न भाग जे नव नौ चार पिच्छो शहिनशाही सम्मत दा मिल्या साल, रुत्तड़ी रुत्त नाल बदलाईआ। भगत सुहेले तक्के नढ्ढे बाल, गुरमुख गुर गुर रूप बदलाईआ। जिन्हां दे अंदर नाम ख़ज़ाना माल, अतोट अतुट दिसाईआ। उह इक्को मन्नदे पुरख अकाल, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। उन्हां दे गल विच एथे ओथे परम पुरख दे सोंहदे हार, तन्द तन्द नाल बंधाईआ। लेखे लग्ग गए मूर्ख मुग्ध गवार, जो जन आए सरनाईआ। नेत्र लोचण नैण दरस दीदार, अन्तर आत्म वज्जे वधाईआ। अन्तिम अन्त ना होण ख़ुआर, ख़ुआरी कूड़ी दिती कटाईआ। सच दवारा दे के धर्मसाल, धुर धाम आप बहाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, महाकाल भय ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महारज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बख्शे इक प्यार, विवहार विवहारी आपणे नाल रखाईआ।