२४ माघ शहिनशाही सम्मत १ पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
सचखण्ड दवारे हुक्म निरँकार, निरगुण निरवैर निराकार आप चलाईआ। महल अटल सुहाए उच्च मीनार, सति सतिवादी सोभा पाईआ। निरगुण जोत होए उज्यार, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। मुकामे हक परवरदिगार, लाशरीक डेरा लाईआ। खेले
खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कराईआ। दूसर ना कोए मीत मुरार, सगला संग ना कोए जणाईआ। सच संदेसा देवे इक्को वार, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होवो बेदार, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करे ख़बरदार, भय भउ इक समझाईआ। चारे जुग वेखो नैण उग्घाड़, करनी करता आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी हुक्म वरताईआ। सचखण्ड दवारे सति फ़रमान, हरि करता आप जणाइंदा। दरगाह साची खेल महान, आदि पुरख अबिनाशी करता आप कराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव होए सवाधान, आलस निंद्रा नज़र कोए ना आइंदा। गुर अवतार पैगम्बर करन ध्यान, सीस जगदीश इक झुकाइंदा। जुग चौकड़ी वेखो एका हुक्म देवे ब्यान, महिमा अकथ कथ समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाइंदा। धुर दा खेल दस्से भगवन्त, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। साचा सुणो अगम्मी मंत, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। नर नरायण जाणो इक्को कन्त, सति सतिवादी सोभा पाईआ। जिस दी आदि जुगादि महिमा अगणत, विद्या विच ना कोए दृढ़ाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां बणे बोध अगाधा पंडत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा इक्को वार सुणाईआ। सचखण्ड दवारे खेल श्री भगवान, हरि करता आप जणाइंदा। सतिवादी वेखो इक निशान, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। इक्को मन्दिर सच मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। इक्को दीप जगे महान, तेल बाती ना कोए टिकाइंदा। इक्को तख्त निवासी नौजवान, बिन रंग रूप सोभा पाइंदा। जो आदि जुगादी साचा काहन, बिन सख़ियां रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वखाइंदा। धुर दी खेल करे हरि करता, करनी आपणी दए जणाईआ। आदि जुगादि धुर दा भरता, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। साची मंज़ल अगम्म अथाह उच्च मीनार आपे चढ़दा, मंज़ल हक ना कोए समझाईआ। निरअक्खर वक्खर ढोला आपे पढ़दा, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। निरवैर हो के आपणी कार करदा, निरँकार हो के साची कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर वेख वखाईआ। साचा घर वेख सचखण्ड, सति सतिवादी ख़ुशी मनाइंदा। परदा लाह के कोट ब्रह्मण्ड, भेव अभेदा आप जणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव दवारे सद्द, सद्दा इक्को नाम अल्हाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर वेखो धुर दी हद्द, हदूद वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। परम पुरख दी सारे यद, शब्दी धार आप प्रगटाइंदा। जुग चौकड़ी गए लँघ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात हंढाइंदा। साची सेजा वेखो सुहञ्जणा पलँघ, पावा चूल ना कोए बणाइंदा। बोध अगाध शब्द अनाद
बिन राग ताल रिहा वज्ज, वजह सच ना कोए समझाइंदा। चव्ही माघ कहे मेरा वक्त सुहञ्जणा होया अज्ज, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पन्ध मुकाइंदा। शब्द संदेसा देणा गज्ज, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आप सुणाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल करे खेल आप समरथ, दूजा संग ना कोए जणाइंदा। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खाणी बाणी वेखणहारा हक, हकीकत परदा आपे लाहइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा भेव रहे दस्स, रसना जिह्वा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहइंदा। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता घट भीतर रिहा वस, गृह गृह आपणा डेरा लाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण देवणहारा अगम्मा रस, निझर झिरना आप झिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। चव्ही माघ कहे मैनूं आ गई याद, पूरब लहिणा नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंगदे गए दाद, दर दरवेश हो के अगे झोली डाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर करदे गए फ़रयाद, सचखण्ड दवारे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तूं रचना रची आदि, अन्त वेखे थाउँ थाँईंआ। तूं वाहिगुरू राम कृष्न अल्ला गाॅड, लाशरीक तेरी बेपरवाहीआ। तेरा नाम खण्डा इक्को दिसे राड, डंका सच सच वजाईआ। बिन अक्खरां बिना लेखा लिख्त तेरा राग, जुग चौकड़ी करे शनवाईआ। साचा खोल्हे कोई ना राज़, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। चव्ही माघ कहे तेरा वेख्या सचखण्ड दवार, सच दुआर वज्जी वधाईआ। घर बैठ गुरू अवतार, पैगम्बर सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण भिखार, ख़ाली झोली डाहीआ। तूं दाता दानी देवणहार, दयावान अख्वाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, लोकमात आपणा पन्ध मुकाईआ। भविख्तां विच तेरा इज़हार, काग़ज़ कलम शाही दए गवाहीआ। चारे खाणी दएं अधार, चारे बाणी सिफ्त सालाहीआ। धन्न वड्याई तेरी परवरदिगार, लाशरीक तेरी सच सरनाईआ। तेरा वेख ठांडा दरबार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। हउँ बालक सेवक ख़िदमतगार, दर घर साचे फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो पैगम्बर गुर अवतार, शब्द संदेसा दयां सुणाईआ। जुग चौकड़ी खेल अगम्म अपार, निरगुण सरगुण हुक्म वरताईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा बण लिखार, कातब हो के कलम चलाईआ। चार वरन अठारां बरन लख चुरासी खोल्ह किवाड़, वरन बरन आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मारो लोकमात झाक, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरी रात, सच चन्द ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन दुनी लड़ाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए इतफ़ाक, मन वासना होई हल्काईआ। सतिगुर शब्द ना दिसे
किसे साथ, अगम्मी नाद ना कोए वजाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना घाट, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। निरंतर सेजा सोए कोए ना खाट, सुहञ्जणी सेज ना कोए हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर लोकमात लओ तक्क, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आप जणाइंदा। साचा मिले किसे ना हक, हकीकत परदा ना कोए उठाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ सारे गए थक्क, संसा रोग ना कोए मिटाइंदा। नाम भण्डारा गृह मन्दिर अंदर साढे तिन्न हथ्थ खोल्हे कोई ना हट्ट, वणजारा वणज ना कोए कराइंदा। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता तत विकारा खेल बाज़ीगर नट, सच स्वांग ना कोए वखाइंदा। लग्गी अग्ग अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध सांतक सति ना कोए कराइंदा। चार वरन अठारां बरन कोई याद ना करे तुध, सजदा सीस ना कोए झुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप दृढ़ाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर लोकमात करो ध्यान, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। सिदक सबूरी रिहा ना कोए ईमान, अमलां विच ना कोए लोकाईआ। कूड़ी क्रिया चढ़या तूफ़ान, मानस मानव रिहा रुढ़ाईआ। साचा नाद सुणे कोई ना कान, तन्द सितार ना कोए हिलाईआ। निरगुण जोत प्रकाश होवे ना अगम्मी भान, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। मन्दिर सोहे ना सच मकान, काया माटी ना कोए रुशनाईआ। मन वासना जगत फिरे सुआन, भज्जे वाहो दाहीआ। मंज़ल हक हकीकी चढ़े कोए ना आण, नौ दवारे पन्ध ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पैगम्बरां रिहा समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लोकमात करो इशारा, शब्दी शब्द जणाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए प्यारा, कूड़ी क्रिया नाल कुड़माईआ। झगड़ा प्या पुरख नारा, नर नरायण ना कोए मनाईआ। हउमें हंगता लग्गा अखाड़ा, चार कुण्ट दए दुहाईआ। साची मंज़ल पार करे ना कोए किनारा, नईआ नौका सच ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नेत्र नैण रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण परम पुरख समरथ, एह तेरी बेपरवाहीआ। जो निरगुण सरगुण लोकमात आए दस्स, लेखा लिख के कलम शाहीआ। तेरा नाउँ निरँकारा दस्स के आए सच, सति सतिवादी हुक्म जणाईआ। निज नेत्र नैण खोल्ह के आए अक्ख, लोयण इक्को इक समझाईआ। सति धर्म दा प्रगट करके आए हट्ट, गुरमुख गुर गुर आप बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान तेरी सरनाईआ। पैगम्बर कहिण प्रभू दर सजदा, सीस जगदीश झुकाईआ। एह खेल अगम्मा हरि दा, हैरानी सब दे उत्ते छाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी आपणा खेल करदा, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। बिन तेरे भय कोई ना डरदा, भउ अवर ना कोए जणाईआ।
कलयुग अन्तिम लेखा सब दा जाए हरदा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर वेखो अन्त अख़ीर, आख़र दयां समझाईआ। सदी चौधवीं बदलण वाली तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। अन्तिम कटणा शरअ वाला ज़ंजीर, शरीअत इक्को देणी दरसाईआ। आत्म परमात्म खेल दस्सणा बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जिस मंज़ल ते चढ़ के बैठा कबीर, सच दवारे डेरा लाईआ। ओस दी धुर दी होई ताअमीर, बाडी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लेखा मुक्के शाह हकीर, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। पैगम्बर कहिण प्रभ साचे परवरदिगार, जलवा तेरा नूर ख़ुदाईआ। हउँ तेरे ख़िदमतगार, बैठे सीस झुकाईआ। चौदां तबक करन पुकार, तोबा तोबा कर दुहाईआ। अगला लेखा समझ ना आवे विच संसार, अन्त अख़ीरी वण्ड ना कोए कोए वण्डाईआ। सजदे करन वारो वार, निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए समझाईआ। पुरख अकाल कहे मैं भेव अगला दस्सदा हां, पैगम्बर हुक्म जणाईआ। हर घट अंदर वसदा हां, लख चुरासी डेरा लाईआ। कोटां विच्चों भगत सन्त सुहेले रखदा हां, सूफ़ी आपणे रंग रंगाईआ। परमात्म हो के आत्म नाल हस्सदा हां, निज नेत्र कर रुशनाईआ। मार्ग इक्को सच दा दस्सदा हां, दूजी अवर ना कोए चतुराईआ। कूड़ी क्रिया शौह दरयाए सटदा हां, नित नवित वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं देण आया फ़रमान, इक्को इक जणाईआ। परम पुरख होणा प्रधान, दो जहान वज्जे वधाईआ। सच झुलणा सच निशान, नव सत्त सोभा पाईआ। चार वरनां देणा इक ज्ञान, बरन अठारां हक पढ़ाईआ। शब्द खण्डा निकलणा विच्चों म्यान ब्रह्मण्ड खण्ड करे रुशनाईआ। शरअ मेटे कूड़ शैतान, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। सब नूं जणाए इक्को राम, सीता सुरती आप उठाईआ। कृष्न वखाए धुर दा काहन, जिस दा ना कोई पिता ना कोई माईआ। इक्को पुत्तर होए बलवान, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। पुरख अकाला उठे नौजवान, बिरध बाल ना कोए जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे विच्चों जहान, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा देवे दान, सति सतिवादी आप वरताईआ। इक्को नूर करे भान, सच सच रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा दे के गए ब्यान, भविख्तां विच परदा दए उठाईआ। सो सूरबीरा हाज़र हज़ूरा करनहारा सर्ब कल्याण, कलमा कायनात जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म वरते जग, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मक्के काअबे रहे ना हज्ज, हुजरा जग ना कोए सुहाईआ। शाह सुल्तान
तख्त ताज जाण तज्ज, धीरज धीर ना कोए धराईआ। सज्जण साथी जाण भज्ज, अगला संग ना कोए बणाईआ। माया ममता लग्गे अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कलयुग काग बुद्धी होई कग, हँस रूप ना कोए वटाईआ। चौवी माघ कहे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मेरा वक्त सुहञ्जणा होया अज्ज, आजिज़ हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक उपाईआ। धुर फ़रमान कहे मैं धुर दा मालक, हुक्म आदि जुगादि सुणाईआ। लोकमात बण के आवां सालस, दो जहानां देवां सफ़ाईआ। मेरा सब तों वक्खरा अनोखा कालज, बिना कलमयां करां पढ़ाईआ। मेरी समझ सके कोई ना नालज, विद्या विच ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखे नन्न्हे बालक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेवा गए कमाईआ। जो सजदयां विच मंगदे गए इक्को अदालत, अदली होवे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। हुक्म कहे मैं धुर संदेसा, कलयुग अन्तिम रिहा सुणाईआ। पुरख अकाल दस्सां हरि नरेशा, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जिस दो जहान बदल देणा पेशा, पेशतर पहले रिहा फ़ुरमाईआ। झगड़ा मुकणा विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, करोड़ तेतीसा ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरां चुकणा ठेका, लहिणा देणा सब दी झोली पाईआ। अन्तिम प्रगट होणा परम पुरख प्रभ एका, एकँकार इक्को नूर ख़ुदाईआ। दो जहानां बख्शे टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी लाईआ। लख चुरासी विच्चों माण वड्याई देवे जन भगत जिन्ह त्रैगुण माया लग्गे ना सेका, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के निरगुण सरगुण दस्से भेता, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक उपाईआ। हुक्म कहे मैं आउँदा जांदा, जुग जुग वेस वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखां थक्का मांदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। सच भण्डार देवां इक्को नाउँ दा, नर निरँकारा आप जणाईआ। वसणा दस्सां साचे गाउँ दा, सचखण्ड दवारा सोभा पाईआ। भेव चुकावां पिता माउँ दा, पुरख अकाल सर्ब समझाईआ। मस्तक टिक्का लावां धुर दे पाउँ दा, चरण कँवल सरनाईआ। गृह वखावां सच न्याउँ दा, हक हकीकत फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हुक्म कहे मैं आवां आदि जुगादि, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखां साध, सन्त सूफ़ी फ़कीर खोज खुजाईआ। नाम संदेसा देवां इक्को नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। वरन बरन चुका इक समाज, ज़ात पात परदा लाहीआ। धुन सुणा जगत राग, ताल तलवाड़ा करां शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धुर हुक्म कहे मैं दस्स गया तेई अवतार, तर्हां तर्हां समझाईआ। सब ने रहिणा ख़बरदार, बेख़बरां
ख़बर पहुंचाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीतया विच संसार, अन्तिम वज्जे इक वधाईआ। प्रगट होणा नर निरँकार, निराकार फेरा पाईआ। जिस नूं सदा करो निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जिस दी जोत जगत अधार, जोती जाता बेपरवाहीआ। ओह आवे आपणी धार, ना कोए जन्मे पिता माईआ। निरगुण नूर होए उज्यार, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, कातब चले ना कोए चतुराईआ। सिफ्तां विच ना कोए इज़हार, ढोलयां विच ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म आप वरताईआ। धुर हुक्म मैं दस्सया पीर पैगम्बर, ईसा मूसा मुहम्मद शब्दी नाद वजाईआ। परवरदिगार सांझे यार करना इक सुअम्बर, लोकमात वेस वटाईआ। सदी चौधवीं मेटणा अन्त अडम्बर, एका चौका खोज खुजाईआ। सर्ब कला होवे भरतम्बर, बेपरवाह नूर अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं दस्सया मूसे, मुसलसल हाल सुणाईआ। भेव रिहा ना कोए दूजे, एका एक सुणाईआ। पड़दे खोल्हे सब दे गूझे, ऐन गैन ना कोए पढ़ाईआ। काया माटी भाण्डे करे मूधे, तन ख़ाकी खोज खुजाईआ। साचा लाहा किसे ना सूझे, नेत्र नैण ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक उपाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं दस्सया हक ईसा, इष्ट इक्को इक जणाईआ। खेल करे जगत जगदीशा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। झगड़ा मुका के बीस इकीसा, एकँकार करे रुशनाईआ। साचा हुक्म हक हदीसा, इक्को करे पढ़ाईआ। पिछला लेखा जाणे बीता, चार जुग फोल फुलाईआ। अगे सतिजुग लावे रीता, मार्ग आपणा दए समझाईआ। लख चुरासी परखे नीता, चारे खाणी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। हुक्म कहे मैं दस्सया मुहम्मद ग़ुलाम, ग़मी ख़ुशी विच्चों बाहर कढाहीआ। तेरा मंत्रां वाला सलाम, तर्हां तर्हां विच वण्डाईआ। जिस वेले आवे आप अमाम, अमलां दा मालक नूर ख़ुदाईआ। देवे सच पैग़ाम, हकीकत इक समझाईआ। खोजे उपर असमान, ज़िमीं असमान परदा लाहीआ। वखा के इक निशान, तारा चन्द नूर रुशनाईआ। लए हल्फ़ीआ ब्यान, बिना इबारत कर पढ़ाईआ। दस्स अगम्मी कलाम, कलमयां करे वड्याईआ। तूं बालक इक निधान, हुक्मे विच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं शब्द संदेसा दिता दस गुरू, इष्ट देव स्वामी इक्को इक समझाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल हुन्दा शुरु, शहिनशाह दाता बेपरवाहीआ। जिस दा भाणा दो जहान कदे ना मुड़ू, सति समुंदर सार कोए ना पाईआ। जिसदा इक्को मंत्र नाम ढोला शब्दी फुरू, फ़ुरने मेटे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
निहकर्मी कर्म कमाईआ। संदेसा कहे मैं दस्सदा रिहा भगत, भगवान भेव खुल्हाईआ। प्रभ आउणा लोकमात जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जिस दा बिना गोबिन्द तों कोई ना समझे वक्त, चारे खाणी सार कोए ना पाईआ। जिस दा हुक्म होणा नाम सख्त, देवे अन्त सज़ाईआ। चार जुग गुर अवतार पैगम्बर इक्ट्ठा कर के वफ़द, सचखण्ड खेल वरताईआ। ना कोई शिवदवाला मठ्ठ मन्दिर होवे मस्जिद, चार दुआर ना कोए जणाईआ। ना कोई खाण पीण पहनण होवे रसद, रस्ता दीन दुनी ना कोए वड्याईआ। ना कोई ज़ात पात दीन मज़्हब करे हसद, ना कोई झगड़यां वाली लोकाईआ। ना कोई पंडत पांधा मुल्ला शेख़ मुसायक होवे सईयद, अक्खरां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को एकँकार जोती धार होवे मस्त, मतवाले गुर अवतार पैगम्बर लए बणाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होवे नष्ट, निसचे नाल आपणा हुक्म वरताईआ। सच मुनारे एकँकार इक्को दस्से आपणा दरस, द्रष्य इक्को दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं दस्सदा आया सन्त, सज्जण सच जणाईआ। परम पुरख परमात्म इक भगवन्त, भगवन बेपरवाहीआ। लख चुरासी जिस दा जीव जंत, घट घट डेरा लाईआ। कलयुग प्रगट होणा अन्त, अख़ीरी वेस वटाईआ। जिसदा इक्को नाम इक्को मंत, इक्को करे पढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगत बणाए थोड़े संगत, सगला साथी आप हो जाईआ। झगड़ा पए मण्डल मण्डप, पुरी लोअ कुरलाईआ। होए दुहाई जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज सार कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप भुगताईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं दस्सया फ़कीर सूफ़ी, सुफ़नयां विच समझाईआ। जगत परमात्मा नूं लभ्भणा विच्चों हरूफ़ी, बिना हरफ़ आरफ़ समझे कोए ना राईआ। भेव अभेद समझ पावे कोई ना सोझी, परदयां विच्चों परदा ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल धार रहिण नहीं देणी दूजी, एकँकार इक्को रंग रंगाईआ। ज़ात रहे ना मैं तूं दी, तूंही तूंही सारे गाईआ। खेल वेखणी बुत्त रूह दी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। कार करनी शब्दी गोबिन्द हूबहू दी, होका हक हक जणाईआ। वड्याई वेखणी साढे तिन्न करोड़ लूं लूं दी, गुरमुख लेखा रहिण कोए ना पाईआ। बन्दगी मुकणी रसना जेहवा बत्ती दन्द मूँह दी, अजपा जाप दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़रमाना राणा इक समझाईआ। हुक्म कहे मैं सद्दे देंदा रिहा वारो वार, वारता जगत सुणाईआ। कलयुग अन्तिम आउणा कल कल्की अवतार, कलमा वेखे ख़लक ख़ुदाईआ। अमाम अमामां दा सरदार, सदीआं दा मालक बेपरवाहीआ। जोती दा जाता होवे उज्यार, नूर नूर रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा सांझा यार, परवरदिगार फेरा पाईआ। सचखण्ड
दवारा खोल्ह किवाड़, धाम इक्को इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वखाईआ। हुक्म संदेसा कहे गुर अवतार पैगम्बर खोल्ह के वेखो अक्ख, बिन अक्खरां दयां जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण जोत तक्को प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साख्यात नज़री आईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी गाउँदी चार जुग दे जस, सिफ्तां वाले ढोले मात सुणाईआ। जिस दी महिमा गाउँदे आए सच, सति सति सति दृढ़ाईआ। जेहड़ा कदे हथ्थ ना आया विच्चों हड्ड मास नाड़ी रत्त, रतीआं वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस ने लख चुरासी जीव जंत बणाया पंज तत, विष्न ब्रह्मा शिव लए उपजाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहानां वाली हकीकत हक, हुक्मरान इक अख्वाईआ। घड़न भन्न्हणहार सदा सदा अणथक, थकावट जगत मात ना कोए बणाईआ। सो सच दवारा खोल्ह के हट्ट, भगत सुहेले गुरमुख चेले सन्त सज्जण रिहा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता वेख वखाईआ। धुर दा हुक्म कहे जो रिहा दस्सदा, दहि दिशा हुक्म सुणाईआ। जिस दवारे रिहा वसदा, सचखण्ड सोभा पाईआ। जिस प्रेमी नाल रिहा हस्सदा, प्रीतम तक्कया बेपरवाहीआ। जिस दा खेल वेख्या जुग चौकड़ी रथ दा, रथवाही हो के सेव कमाईआ। सो वेस वटाए दया कमाए रूप प्रगटाए पुरख समरथ दा, समां समें विच्चों बदलाईआ। जो भगत सुहेले सद्ददा, सन्तन रंग रंगाईआ। झगड़ा मुका के शाहरग दा, शहिनशाह आपणा घर दए समझाईआ। जित्थे इक्को दीपक जगदा, दिवस रैण होए रुशनाईआ। झगड़ा मुक जाए काअबे वाले हज्ज दा, शिवदवाला मन्दिर मठ्ठ सीस ना कोए झुकाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण इक्को सजदा, सजदयां दा लेखा दए मुकाईआ। नूर नुराना हो के दगदा, दग़ेबाज़ी दए गवाईआ। जो सब नूं घट घट भीतर हो के तक्कदा, बिना अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। ओह खेल करे जग सच दा, साचे दी साची सच वड्याईआ। सचखण्ड दवारा कहे मैं ओसे पुरख अकाल नाल वसदा, जो मेरे अंदर सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर चरण दवारे सद्ददा, हुक्मी हुक्म मनाईआ। कोई लेख ना जाणे अज्ज दा, कलकाती कर्म कांड ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़रमान आपणा रिहा सुणाईआ। सुणो फ़रमाना हरि गोबिन्द, पुरख अकाल जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी बिन्द, मात पित ना कोए वड्याईआ। तुहाडा मालक गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेटे चिन्द, चिन्ता दए मिटाईआ। सो पुरख अबिनाशी घट घट वासी, निरगुण निरवैर निराकार सदा बख्शिंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जो अमृत धार देवे सागर सिन्ध, अतोट अतुट वरताईआ। जो मालक जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। की उस दी करो निन्द,
निंदया विच जगत लोकाईआ। जिस दी तार सितार समझे कोई ना किंग, मृदंग अनरंग आप सुणाईआ। जो लेखा जाणे सुरप्त इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। धुर दा हुक्म कहे मेरी अन्तिम आ गई वारी, वारता पिछली देणी बदलाईआ। चौथे जुग दी कर ख़ुआरी, खाह मखाह देणा मिटाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात अन्तिम जाणी हारी, जो हरि जू आपणा हुक्म सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखणी उजाड़ी, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। सब ने याद रखणी चौव्ही माघ दी दिहाढ़ी, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छो मात आईआ। उठण लग्गी मौत लाड़ी, राए धर्म दवारे लए अंगड़ाईआ। मैं फिरना जंगल जूह पहाड़ीं, उच्चे टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रही कुँवारी, मैनूं जीवत अन्त ना कोए प्रनाईआ। मैं लख चुरासी विच्चों लभ्भण चली नारी, सदी चौधवीं फेरा पाईआ। मेरे सीस अगम्मी खारी, जिस दी धार ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। हुक्म कहे मेरा आ गया अन्तिम वेला, वेले सिर दयां समझाईआ। अगले साल नाता तुट्टणा गुरू चेला, चेला गुरू सीस ना कोए निवाईआ। लाड़ी मौत घर घर चाढ़न आउणा तेला, सगन आपणा रही वखाईआ। पुरख अकाल ने करना खेल नवेला, निराकार आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चौव्ही माघ कहे मैं गया जाग, जागण वेला दयां दृढ़ाईआ। सृष्टी दा बुझण वाला चिराग़, इष्टी नूर ना कोए रुशनाईआ। अगे हो ना पकड़े कोई वाग, सहारा सच ना कोए जणाईआ। हँस बुद्धी होई काग, माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। दुरमति मैल ना धोवे कोए दाग़, पापां पुनीत पवित ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट पैणी भाज, भाण्डा भज्जे जगत लोकाईआ। माता पुत्त रहे ना सांझ, नार कन्त ना कोए हंढाहीआ। शहिनशाही ना रहे राज, रईयत दए दुहाईआ। किसे सिर नहीं रहिणा ताज, तख्तां वाले दए उलटाईआ। प्रभ ने आपणा करना काज, सचखण्ड दवारे हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रहे भाज, भज्जण वाहो दाहीआ। लोकमात किस नूं दईए इमदाद, नेड़े हो के अन्त छुडाईआ। सब नूं सांझी पुरख अकाल दी आ गई आवाज़, सुनेहड़ा इक दृढ़ाईआ। किसे कम्म नहीं आउणी जगत दी पढ़ी नमाज़, हुजरयां विच ना कोए सफ़ाईआ। राम नाम कोई ना बणया साक, सज्जण सैण ना कोए अख्वाईआ। जिंनां चिर पुरख अकाल ना मन्नया सब ने बाप, अगला पन्ध ना कोए मुकाईआ। अन्तिम ख़ाकी होणा ख़ाक, ख़ालक नज़र ना कोए टिकाईआ। आउणा जाणा रहे आण बाट, मात गर्भ फंद ना कोए कटाईआ। कोटां विच्चों थोड़यां मुकणी वाट, जो इक्को रहे मनाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत जन अंदरों बाहरों दिसण पाक, रूह बुत्त होई सफ़ाईआ। काया काअबा
सोही इक महिराब, महबूब इक्को नज़री आईआ। जिस दे उत्ते ना कोई तन ना पोशाक, ना कोई वस्त्र रिहा हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। माघ कहे मेरी किड्डी सोहणी आई दिहाढ़ी, दिवस नालों रैण वज्जी वधाईआ। अज्ज सगनां नाल उठण लग्गी मौत लाड़ी, आपणा घूँगट अक्ख खुल्हाईआ। मैं तेरी वेखणी चार यारी, याराने सारे देणे तुड़ाईआ। चार जुग मैं बणी रही बेएतबारी, अगे एतबार देणा जमाईआ। चार कुण्ट फेरदी जावां बहारी, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मुल्ला शेख़ां रत्तड़ी कीती दाढ़ी, दाओ आपणा लैणा लगाईआ। अग्ग लगा के नाड़ी नाड़ी, अंग अंग देणा जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप समझाईआ। चौव्ही माघ कहे मेरा होण लग्गा वाधा, वधीआ हुक्म सुणाईआ। पुरख अकाल सब दा दादा, दयावान बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा गाउँदे रागा, नादां विच सुणाईआ। ओह करन वाला खेल तमाशा, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। गोपी काहन वाली मुक्कणी रासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दुनी हद्द बदल देवे पासा, सार पाशा आपणे हथ्थ वखाईआ। चौवी माघ कहे विष्न ब्रह्मा शिव सुणो सति, सति दयां जणाईआ। कलयुग अन्तिम सब नूं भुल्ली ब्रह्म मत, पारब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। मिल्या मेल ना कमलापति, कन्त कन्तूहल सेज ना कोए हंढाहीआ। एसे कारन कलयुग अन्तिम सके कोई ना रख, राखा रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर भुल्लयां कीमत पए किसे ना कक्ख, कौडी हट्ट ना कोए विकाईआ। भावें मणका मणका मन दा नाम रहे रट्ट, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। सब दे बुरज मुनारे जाणे ढठ्ठ, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए चतुराईआ। मुस्लिम सुन्नी अगे करन लग्गे इक्ट्ठ, महीने थोड़े बाकी नज़री आईआ। पुरख अकाल हुक्म देणा झट, कलमा कलमे विच्चों अल्हाईआ। दीन दुनी वज्जण वाली सट्ट, दीन मज़्हब रहे कुरलाईआ। हुक्म कहे मेरे उत्ते करयो कोई ना शक, मैं जुग जुग हुक्म रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाईआ। चव्ही माघ कहे मेरा लेखा कुझ कुझ, जुग चार सेव कमाईआ। भगत सुहेले उठावां जुग जुग, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। प्रभ दा दरस करावां लुक लुक, परदयां अंदरों परदा लाहीआ। नाम संदेसा देवां रुक रुक, हौली हौली जणाईआ। मनमुखां कोलों रुस्स रुस्स, पल्ला लवां छुडाईआ। गुरमुखां कोलों पुच्छ पुछ, पिछला लेखा दयां मुकाईआ। पुरख अकाल दे बणा के पुत्त पुत्त, पिता पूत दयां जुड़ाईआ। ओन्हां दा आवण जावण लख चुरासी लेखा जाए छुट, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सतिगुर शब्द सुहेला फड़ के अगम्मी गुट्ट, दो जहानां पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त दए सफ़ाईआ। चव्ही माघ कहे मैं भगतां जोगा, जोगी जुगीशर गए
जणाईआ। मेरा नाम संदेसा सदा होका, हुक्म बेपरवाहीआ। डंका वजावां चौदां लोका, चौदां तबक शनवाईआ। गुरमुखां देवां अगम्मी मौजा, मजलस प्रभ दे नाल बणाईआ। नव नौ चार पिच्छो मिल्या मौका, मुकम्मल परदा दयां उठाईआ। गुरमुखो तुहाडे नाल होवे कदे ना धोखा, सच सच सच समझाईआ। तुहाडा मार्ग दस्सया सौखा, लिखण पढ़न दी लोड़ रही ना राईआ। तुहाडे चरणां हेठां फिरे मुक्ती मोखा, मुफ्त सेव कमाईआ। साचे नाम दी लगदी रहे चोटा, चोटी चढ़ के करे शनवाईआ। जन भगत सच दवारे जगदी रहे जोता, दीवा बाती ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे हुक्म पार लँघाईआ। चव्ही माघ कहे मैं जागरत होया, दो जहानां वज्जी वधाईआ। भगत सुहेला कदे ना सोया, सुत्यां लवां उठाईआ। नाम निधान लै के आया धुर दा ढोआ, सोहँ सो झोली पाईआ। बिन सतिगुर नानक अवर ना जाणे कोआ, भरमें भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जां गोबिन्द जाणे नवां नरोआ, जो अन्तिम गया जणाईआ। आत्म परमात्म प्रभ ने आपणा बीज बोआ, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। आपे आत्म आपे परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म आपे होआ, पंज तत काया माटी रिहा हंढाहीआ। सच प्रकाश निर्मल जोत करे लोआ, निज लोचन कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे एहो हुक्म निरँकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी वरते विच संसार, दो जहान सीस झुकाईआ। लिख लिख लेखा गए गुरू अवतार, भविख्तां विच जणाईआ। कलयुग अन्तिम निहकलंक लए अवतार, जिस दा पिता ना कोई माईआ। महाबली उतरे आपणी धार, नूरो नूर कर रुशनाईआ। पीर पैगम्बरां दा सरदार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम पावे सार, महासार्थी वेस वटाईआ। करनी दा करता हो के ख़बरदार, बेख़बरां दए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमान दए दृढ़ाईआ। चव्ही माघ कहे मैं लाहया परदा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल जिस मन्दिर अंदर वड़दा, ओहो तन माटी ख़ाकी सोभा पाईआ। सचखण्ड दुआर ओहो बणदा, जित्थे निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर ओहो जणदा, जिसदा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी बेड़ा ओहो बन्न्हदा, खेवट खेटा शाह पातशाह इक अख्वाईआ। उह लेखा जाणे काची माटी तन दा, तत्व तत खोज खुजाईआ। उह झगड़ा मुकावे तारा चन्द दा, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। जो हुक्म संदेशे घल्लदा, सुनेहड़े सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। चौवी माघ कहे मैं जुग चौकड़ी आया चलदा, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। सच सुनेहड़े आया घल्लदा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिखाईआ। भेव दस्सदा आया जल थल दा, परदा महीअल आप
उठाईआ। सच दवारा आया मल्लदा, प्रभ चरण मिली सरनाईआ। खेल वेखदा रिहा घड़ी पल दा, पलक पलक विच्चों बदलाईआ। भगतां दे अंदर रिहा रलदा, बिन तत वजूद सोभा पाईआ। प्रेम मुहब्बत अंदर रिहा फलदा, फुल्ल फुलवाड़ी इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रंग रिहा बदलाईआ। चौवी माघ कहे मेरी होण वाली बदली, बदला चुक्के सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सच दवारे पुज्जे मज़लो मज़ली, मंज़ल आपणी पूर कराईआ। पुरख अकाल बण के अदली, अदालत इक्को इक जणाईआ। जिस दी वेल अगे वध गई, वाधा भगतां विच बणाईआ। जो करया सो आपणी यद लई, याददाशत पिछली रिहा दुहराईआ। गोबिन्द बिन अक्खरां उह किताब कढ्ढ लई, जिसदी सत्तां सतरां विच लिखाईआ। अगे पुरख अकाल नालों रहिणा अड्ड नहीं, जोत शब्द होवे कुड़माईआ। सच प्रीती इक्को बज्झ गई, डोरी तन्द ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकर्मी आपणा हुक्म वरताईआ। चव्ही माघ कहे मैं वेख्या चार कुण्ट, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। थर थर कम्ब रिहा बैकुण्ठ, स्वर्ग रिहा कुरलाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़े दिसे मुख, जो भगत भगवन्त विच समाईआ। इक्को रख के ओट, ओड़क इक्को रहे मनाईआ। तन नगारे नाम दी ला के चोट, पंजां रहे मिटाईआ। ममता दा कढ्ढ के खोट, हंगता दूर कराईआ। सच मिलण दी सोच, इक्को इक पढ़ाईआ। दर्शन कर के नेत्र लोच, लोचण रंग चढ़ाईआ। जन्म जन्म दी पूरी होवे खोज, अगे लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म मिल के मानण मौज, मौजूदा प्रभ दा दर्शन पाईआ। ना हरख़ रिहा ना सोग, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। भावें ताअने देवण लोक, निंदयां विच लोकाईआ। फेर वी तूं मेरा मैं तेरा सोहँ गांदे सलोक, सुल्हकुल इक्को रहे मनाईआ। जिस दा रूप निर्मल जोत, नूर नूर विच रुशनाईआ। ना कोई वरन ना कोई गोत, दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर हुक्म प्रगटाईआ। हुक्म कहे मैं हुक्मी धन्दा, आदि जुगादि जणाईआ। गुरमुख लभ्भां धुर दा बन्दा, बन्दगी इक्को इक समझाईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी वेख के कन्ढ्ढा, कंडयां विच्चों बाहर कढाहीआ। परदा लाह के ब्रह्मण्डां, मण्डल मण्डप दिता बदलाईआ। ओस गोबिन्द नूं मिलो जिस दा शब्द अगम्मी खण्डा, लुहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। लख चुरासी मारदयां कदे पवे ना दन्दा, साण उत्ते ना कोए रगड़ाईआ। धोणा पए ना विच जल गंगा, नीर दी धार ना कोए वखाईआ। बिना म्यानों कदे ना होवे नंगा, जग नेत्र दरस कोए ना पाईआ। ओस गोबिन्द दा वेखो कंघा, जो दुरमति मैल रिहा धवाईआ। नाल नेज़े दा सोहणा डण्डा, जो ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा हिलाईआ। साची ढाल दी इक्को वण्डा, जो पापां तों परे लए कराईआ। उह शस्त्र कदे ना होवे गंदा, रगड़ दे
नाल रगड़ ना कोए रगड़ाईआ। उहनूं खोह सके ना कोई बन्दा, बन्दीख़ाने ना कोए छुपाईआ। उह दो जहानां आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सदा करदा रहे दंगा, डंका सच वजाईआ। उह परखणहारा मंदा चंगा, लख चुरासी वेख वखाईआ। बिना नेत्रां कदी ना होवे अन्धा, वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान अक्ख खुल्हाईआ। माघ कहे मैं वेखणा उह महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। जिस दी हद्द ना होवे कदे महिदूद, वण्डां विच ना कोए वण्डाईआ। अर्शां तों उत्ते जिस दा उच्च अरूज, शहिनशाह अख्वाईआ। ना तन वजूद, कलबूत ना कोई प्रगटाईआ। जो मंज़ल वसे इक मकसूद, महिफ़ल सच समझाईआ। जित्थे चढ़ के पढ़ना पए ना हज़ारा दरूद, हज़रतां दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए प्रगटाईआ। हुक्म कहे मैं वेखे शाह हकीर, नव सत्त खोज खुजाईआ। मैं तक्कणे जगत फ़कीर, जो फ़िकरयां विच ढोले गाईआ। मैं वेखणे मात अमीर, जो ममता रहे हंढाहीआ। मैं वेखणे काअब्यां वाले पीर, जो पैर रहे रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। हुक्म कहे मैं हुक्मी आया, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। मैं वेखणी त्रैगुण जगत माया, ममता मोह खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया वेखणी छाया, जो जगत शहिनशाह रहे लगाईआ। मैं चार वरन अठारां बरन वेखणा जो दिवस रैण रिहा कुरलाया, कूक कूक कूक सुणाईआ। मैं चौवी माघ वेखणा जो लोकमात आपणा नाउँ प्रगटाया, वदी सुदी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गृह नछत्र ना संग रलाया, घड़ी पल ना कोए जणाईआ। इक्को एक सीस झुकाया, जगदीश मिली शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणा नाम दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर होवो सवाधान, सांझा यार हुक्म सुणाईआ। सारे सुणो इक कलाम, चार जुग दा पन्ध मुकाईआ। इक्को इष्ट कर दो जहान, दृष्ट सच खुल्हाईआ। प्रभ चरण बणे महिमान, निरगुण अगे निरगुण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा माण, निशान इक्को रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तक्को निशाना, निशा सब दी दए कराईआ। जिस दा लेखा आत्म परमात्म विष्नूं भगवाना, पारब्रह्म प्रभ फेरा पाईआ। जो एथे ओथे दो जहान होवे प्रधाना, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ हुक्म सुणाईआ। जिस दा राग शब्द नाद धुन कलामा, कायनात करे पढ़ाईआ। जिस दा वजणा सच दमामा, डंका इक्को इक सुणाईआ। जो कल कल्की पहर के बाणा, बावन लेखा पूर कराईआ। जो बण के वड अमामा, ईसा मूसा मुहम्मद लेखा दए समझाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी शामा, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। जन भगतां बख्शे उह माणा, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
उपर ज़िमीं असमाना, आशा सब दी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी पूरब आसा, आहिस्ता आहिस्ता सारे रहे जणाईआ। जुग चौकड़ी प्रभू तेरा दे के गए भरवासा, भाग इक्को इक समझाईआ। लेखा लिख के गए ख़ुलासा, ख़ालस तेरा रंग रंगाईआ। दस्स के गए जोग अभ्यासा, नाम नग़मा इक सुणाईआ। निरगुण जोत तेरी अगम्मी शिनाखा, तत्व तत ना कोए रखाईआ। तेरा गृह पुरख अबिनाशा, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित आपणे नाम दी दस्स के भाषा, भाख्या दिती जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ दस्सदा रिहा बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। अंदरे अंदर दृष्टी खोल्ही, ख़ालक ख़लक दिती वड्याईआ। मनुआ मन ना पावे रौली, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को रंग मौली, मौला आपणा परदा आप उठाईआ। कोई करे ना बौहड़ी बौहड़ी, कूक कूक ना कोए सुणाईआ। मंज़ल नज़र ना आए लंमी चौड़ी, सफ़री सफ़र ना कोए चुकाईआ। कोई समझया राग ना गउड़ी, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। जगत वासना हो गई बउरी, बावली होई लोकाईआ। सतिगुर अक्खर कोई ना जाणे धुरी, धुरां दा लेख ना कोए दृढ़ाईआ। ज्ञान ध्यान विच हरि जोत किसे ना औड़ी, बिन अक्खां दरस कोए ना पाईआ। समझ आई ना सलोक पौड़ी, छत्ती राग रहे कुरलाईआ। मानस देही किसे ना सौरी, लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। मंत्र सुणे कोए ना फौरी, फ़ुरना मन ना कोए चुकाईआ। जन भगतां जुग जुग प्रभ आपणे नाल जावे तोरी, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। सृष्टी नालों दरस देवे चोरी, कोल बैठयां नज़र किसे ना आईआ। एसे कारन किहा दरस दे जा भोरी, काया भोरे अंदर फेरा पाईआ। प्रीती जुड़ जाए तोरी मोरी, मुहरे हो के कर रुशनाईआ। मैं तेरी सदा उडीक रखी लोड़ी, लोड़ींदा साजण नज़री आईआ। प्रभू बिना भगत भगवान दे निरगुण सरगुण कदे ना सोंहदी जोड़ी, नार कन्त रूप ना कोए वटाईआ। कलयुग अन्त मुनयाद रह गई थोड़ी, सदीआं दे साल सालां दे महीने महीनयां दे दिन देण गवाहीआ। कलयुग जीवां करना बौहड़ी बौहड़ी, भईआ बेबा मेल ना कोए मिलाईआ। चुल्हे चढ़न वाली तौड़ी, हाण्डी सब दी देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर शब्दी बण के घोरी, घोर अन्धेरे विच वेखे लोकाईआ। घोर अन्धेरा कहे पुरख अकाल गया छुप्प, सदी चौधवीं नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां मिल्या उह कर गए चुप्प, नाता जगत वाला तुड़ाईआ। इक्को भगवान दे बण गए पुत्त, मात पिता दी याद ना कोए सताईआ। गोबिन्द दे बण के सुत, गोदी सौं के ख़ुशी मनाईआ। जोत अकालण दी सफ़ल करके कुक्ख, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। उज्जल करके मुख, दुरमति मैल धुआईआ। दु:ख विच रैहन्दयां मानण सुख, सुख विच मिल्या बेपरवाहीआ। ओह बाहरों तत्तां
वाले मनुक्ख, अंदर जलवा नूर ख़ुदाईआ। एह खेल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ आप कराईआ। जन भगतां मौली रुत, रुतड़ी प्रभ दे नाल महकाईआ। भावें दुनिया कहे कुछ, उह इक्को दा ढोला रहे सुणाईआ। अगे रहिण नहीं देणा परदा ओहला लुक, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप डंका देणा वजाईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर सचखण्ड निवासी कह के रहे झुक, निउँ निउँ सीस निवाईआ। सो पुरख अकाल आपणी धारों आया उठ, निरवैर हो के फेरा पाईआ। जन भगतां उत्ते रिहा तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। शब्द अगम्मी शेर हो के रिहा बुक्क, भबक इक्को नाम लगाईआ। जिन्हां ने सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गा लई तुक, विष्न ब्रह्मा शिव अगे सीस निवाईआ। उह सचखण्ड दवारे जाण तों कदे ना जाण रुक, गुर अवतार सारे होण सहाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पंडत पांधे मुल्ला शेख़ ग्रन्थी पन्थी भावें सारे करन दु:ख, गुरमुख गुर गुर विच समाईआ। उन्हां मात गर्भ फेर लटकणा नहीं उलटा रुक्ख, जमां वाली ना कोए सज़ाईआ। जिस ने भेजया ओस ने गोदी लैणा चुक्क, चार जुग दा लेखा दए मुकाईआ। जन भगतां भावें लोकमात विच खाण नूं मिले ना रजवां टुक्क, अगे भुक्ख्यां दी भुक्ख दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। चौवी माघ कहे मैं पावण आया सगन, सगल सृष्टी वेख वखाईआ। जन भगतो तुहानूं इक्को दी लग्गे लग्न, लग मातर दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाउणा भजन, जो भाण्डा भरम भन्नाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर एथे ओथे दो जहानां बणे सज्जण, सगला संग निभाईआ। चरण प्रीती विच रखे मग्न, माधो आपणा रंग चढ़ाईआ। तुहाडा पंज तत लेखे लाए ख़ाकी बदन, बदला पिछला दए चुकाईआ। शहिनशाही सम्मत तों तुसीं हुण अगे लग्गे वधण, पिछला पैंडा मुकाईआ। दीपक हो के लग्गे जगण, चार वरन रुशनाईआ। सच दवारे लग्गे वसण, हरि सरन सरनाईआ। गीत गोबिन्द गा के लग्गे हस्सण, हस्ती विच्चों हस्ती लई बदलाईआ। दर्शन करके नेत्र लोचण अक्खण, आख़र मेला मिल्या सहिज सुभाईआ। लख चुरासी विच्चों वरोल के मक्खण, नाम मधाणे लए हिलाईआ। जिन्हां ने पुरख अकाल दा अन्त अख़ीरी मन्नया बचन, बच्चयां वांग गोद उठाईआ। सोहणा रूप हीरे बण गए कंचन, कच्चयां तों पक्के रिहा बणाईआ। तुहाडा मन रहिण ना देवे चंचल, चित वित ठगोरी कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की करे परवरदिगार, वेखो लोकमात अक्ख खुल्हाईआ। मुहम्मद कहे ओह सांझा यार, सगला हुक्म वरताईआ। मूसा कहे मैं करां की इज़हार, लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। ईसा कहे मैं दे के आया इशतयार, हुक्मे हुक्मे हुक्मे अंदर सुणाईआ। मेरा बाप परवरदिगार, प्रताप
इक जणाईआ। गुस्ताख़ वेखे विच संसार, मुशताक मुहब्बत विच रलाईआ। नाल इतफ़ाक दए दीदार, साख्यात कर रुशनाईआ। शाह नवाब बण दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। पूरब लेखा कहे मैं वेखी पिछली लिख्त, बिन अक्खां नज़री आईआ। जगत नूं थोड़ा दस्सया भविख्त, इशारे इशारे नाल दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर प्रभ दी बन्दन विच फ़रिसत, यके बाद दीगरे सेव कमाईआ। मन्नदे गए इष्ट, हक हकीकत जगत जणाईआ। कुछ परदा रख्या राम वशिष्ट, उंगलां पंज चुकाईआ। पुरख अकाल भगतां नाल भोगणा गृहस्त, आत्म परमात्म सेज हंढाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करनी नष्ट, निसचे नाल फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा कहे मैनूं कोई ना लिखदा, कातब नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले नाता जुड़या गोबिन्द नाल सिख दा, शब्द इशारे नाल गया समझाईआ। बिन नेत्र नैणां नूर नुराना दिसदा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। ओस वेले नज़ारा तक्कया एकँकार इक दा, इक्को वज्जी वधाईआ। ना कोई हारदा ते ना कोई जित्तदा, ना कोई करे लड़ाईआ। घर सोहे पुरख अकाल अगम्मे पित दा, पतिपरमेश्वर डेरा लाईआ। अवल्लड़ा धाम सदा अनडिठ दा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। कुछ लेखा ओस निराली चिट दा, जो चिठ्ठी गोबिन्द बिन अक्खरां कोल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता खोज खुजाईआ। सचखण्ड दवारा कहे गुर अवतार पैगम्बर मेरे वसनीक, जुग चौकड़ी बह बह ढोले गाईआ। बिन अक्खरां सारे वेखदे रहे तरीक, तारीख रहे समझाईआ। हिरस हवस विच करदे रहे उडीक, आशा आसा विच बदलाईआ। तेरे विच सच तौफ़ीक, दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं सज्जण साहिब रफ़ीक, इक्को बेपरवाहीआ। तेरे उत्ते उम्मीद, अमलां विच सुणाईआ। कलमे तेरी तौहीद, अक्खर तेरी वड्याईआ। फ़िदा होए शहीद, शहादत गए भुगताईआ। मंग के दरस दीद, चन्द नूर रुशनाईआ। सदी चौधवीं सब ने आपणी कढ्ढणी रसीद, जो पुरख अकाल जुग जुग हथ्थ फड़ाईआ। हुक्म नाल करी ताईद, भय विच समझाईआ। जिस वेले दीन मज़्हब दी मेटणी लीक, लायक सारे लैणे बणाईआ। लोकमात बिरहों विछोड़े दी वज्जणी चीक, तोबा तोबा सुणाईआ। तुसां मेरे दर तों मंगणी इक्को भीख, बण भिखारी झोली डाहीआ। विच्चों गोबिन्द करे तस्दीक, शहादत दए भुगताईआ। प्रभू चार जुग दी साडी गई काबलीअत, काअबे कलयुग रहे कुरलाईआ। इक्को तेरे हथ्थ अहमीअत, आमद विच हो सहाईआ। सब दी बदल दे तबीअत, तमअ दे गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्में अंदर सर्ब भवाईआ। हुक्म कहे मैनूं याद आई आदि शक्ति भवानी, जो भावनी विच फेरा पाईआ। सिँघ पीठ दिती निशानी,
निशाना इक जणाईआ। नेत्र तक्क उपर असमानी, इस्म इक्को इक वखाईआ। जिस दे पिच्छे सब ने देणी कुरबानी, गुर अवतार पैगम्बर बचया रहिण कोए ना पाईआ। जिस दी धार प्रगट होणी सरगुण रूप इन्सानी, जिस्मानी कार कमाईआ। ओस दी खेल होणी रूहानी, रूपोश हो के डेरा लाईआ। जिस ने वेखणी जूह बेगानी, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। जिस दी आदि जुगादि इक्को जेही रहे जवानी, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां जिस दी गाणी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी आपणा राग अल्हाईआ। जिस दा निझर रस अमृत पीणा ठंडा पाणी, सरोवर इक्को इक सुहाईआ। जो दाता दानी होणा दो जहानी, अतोट अतुट आप वरताईआ। जो नाम संदेशे दए पैग़ामी, पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। जिस दे हुक्में अंदर खेले खेल चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वज्जे वधाईआ। जिस दुनिया करनी फ़ानी, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। ओह कलयुग अन्त सदी चौधवीं लोकमात रहिण ना देवे बेईमानी, बेवा वेखे जगत लोकाईआ। झगड़ा मुका के अञ्जील कुरानी, इक्को नग़मा दए सुणाईआ। जन भगतां उपर करे मेहरवानी, महबूब हो के आपणा दरस कराईआ। अगे मंज़ल दस्से आसानी, एहसान सिर ना कोए उठाईआ। पन्ध मुका के आवण जाणी, जानशीन आपणे लए बणाईआ। लेखा मुका के तीर कमानी, चिल्ला इक्को दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर्म कांड दए गवाईआ। कर्म कांड कहे साडा कोई ना रहिणा झगड़ा, प्रकृती वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पुरख अकाल मार्ग दस्सणा सगला, सच्चा राह वखाईआ। गुरमुखो भउणा पए ना विच जंगलां, टिल्ले पर्बत ना कोए जाईआ। कोई दवारा पए ना मंगणा, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। कोई तट किनारा पए ना लँघणा, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती ना कोए वड्याईआ। प्रभ दवारयों पए ना मंगणा, सब कुछ आपे झोली पाईआ। फिरना पए ना पैरीं नंगणा, तन भबूत ना कोए रमाईआ। छुहाउणा पए ना कोए कंगणा, दाढ़ी मुच्छ ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। चव्ही माघ कहे मैं वेखे भगत मीत, मित्र प्यारे नज़री आईआ। जो पन्ध मुका के मन्दिर मसीत, मिशन आपणा रहे बदलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के धुर दा गीत, गोबिन्द रहे सुणाईआ। पारब्रह्म तेरी अचरज वेखी रीत, कलयुग अन्तिम वज्जी वधाईआ। इक्को नाम कर बख्शीश, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। इक्को कलमा दस्स हदीस, हक करी पढ़ाईआ। तेरी रखीए सदा उडीक, नित लोचन राह तकाईआ। चव्ही माघ कहे उह सुहञ्जणी आ गई तारीक, तरीका पिछला दए बदलाईआ। जन भगतो तुहाडी आसा पूरी होवे उम्मीद, निराशा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ उठाईआ। सिर हथ्थ रखे प्रभ स्वामी, समां समें विच्चों
बदलाईआ। आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। साची दस्स के अगम्मी बाणी, अगम्म करे पढ़ाईआ। अमृत दे के ठंडा पाणी, अग्नी तत बुझाईआ। आत्म बणा के साची राणी, सचखण्ड दवारे दए टिकाईआ। जित्थे इक्को मिले हाणी, दूजा नज़र ना कोए टिकाईआ। झगड़ा मुक जाए चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज ना कोए भवाईआ। तुहाडा मिलणा होया आसानी, असल रूप दिता वखाईआ। भावें कलम नाल लिखो भावें नाल कानी, भावें शाही दए गवाहीआ। गुरमुखां उत्ते होई धुरों मेहरबानी, लोकमात ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। भाण्डा भरम कहे मैं सतिगुर बिना ना भज्जदा, भय भउ ना कोए चुकाईआ। सुभाग दिहाढ़ा होया अज्ज दा, वज्जी सच वधाईआ। गुरमुख सन्त सुहेला सज्जदा, दर ठांडे सोभा पाईआ। नाम प्याला पीता मध दा, ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। झगड़ा मुक्कया नौ दवारे हद्द दा, सुखमन टेडी बंक ना कोए सुहाईआ। ईड़ा पिंगल कोए ना डक्कदा, पंच विकार ना कोए लड़ाईआ। जिन्हां दे अंदर इक्को दीपक जगदा, नूर जोत होवे रुशनाईआ। नाद वज्जे अनहद नद दा, आत्मक धुन शनवाईआ। हँस रूप बणया गुरमुख कग्ग दा, कागों हँस बणाईआ। दर्शन मिल्या उपर शाहरग दा, घर साचे वज्जे वधाईआ। जन भगतां जुग जुग प्रभू लभ्भदा, भगत सुहेला बाहर खोजण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। सरन कहे मैं आ गई दवारे, थक्की मांदी फेरा पाईआ। हरिजन वेखणे भगत प्यारे, प्रेमी प्रीतम खोज खुजाईआ। जेहड़े मन्नदे इक्को इष्ट निरँकारे, दृष्ट रहे भुलाईआ। मंज़ल चढ़े ओस चुबारे, जिथ्थों फेर ना कोए कढाहीआ। मिल्या मीत सच मुरारे, मिल के मित्र ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा हक नज़ारे हकीकत आपणी वेख वखाईआ। चौवी माघ कहे मैं होया ख़ुश, ख़ुशहाली दयां जणाईआ। सन्त सुहेले वेखे अनादी सुत, जो सुत्ते प्रभ ने लए उठाईआ। कलयुग अन्तिम ओहनां मौली रुत, जो मौला विच समाईआ। जिन्हां दे अंदर वड़ के रिहा पुछ, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए रुस, अन्त अख़ीरी लए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। मिली वड्याई भगत जन, धन्न जणेंदी माईआ। भाग लग्गा काया माटी तन, तन्द सतार हिलाईआ। कूड़ वासना बध्धा मन, ममता मोह चुकाईआ। जोती नूर चाढ़ के चन्न, अन्ध अन्धेर दिता गवाईआ। जो सतिगुर शब्द सुणदे सरवण आपणे कन्न, करनी दा मालक करता होए सहाईआ। कर वसेरा बिन छप्परी छन्न, सच दवारे दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक वड्याईआ। वड्याई कहे मैं गुरमुख वेखे वड्डे, सोहणे सुच्चजे नज़री आईआ। जो
आत्म परमात्म प्रीती बज्झे, तन्द सतार ना कोए तुड़ाईआ। प्रकाश हो के दीपक जगे, जागरत जोत रुशनाईआ। लोकमात जन्म मिले अजे, वाधा होर दए वखाईआ। अबिनाशी करता परदा कज्जे, श्री भगवान होए सहाईआ। जो प्रेम प्यार प्रीती अंदर दूर नेड़यों आए भज्जे, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। हरि संगत विच बह के सजे, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। उन्हां दे आवण जावण लेखे लग्गे, ख़ाली हथ्थ ना कोए मुड़ाईआ। सब नूं दर्शन होए उपर शाहरगे, रातीं सुत्यां लए उठाईआ। प्रेम प्यार दे देवे मज़े, रस इक्को इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। चौवी माघ कहे मैं गावां धुर दा ढोला, बिन ढोलक छैणे राग अलाहीआ। सतिगुर शब्द बणया जिन्हां विचोला, दो जहानां पार कराईआ। परदा अंदरों चुक्कया ओहला, अन्धेर रिहा ना राईआ। घर सज्जण मिल्या मौला, मलकुलमौत ना दए सज़ाईआ। उलटा होया नाभ कँवला, अमृत झिरना रिहा झिराईआ। नूरी नज़री आया अवल्ला, नूरो नूर रुशनाईआ। जन भगत जगत वास्ते सदा बणया रहे कमला, कमला कहे लोकाईआ। पुरख अबिनाशी वेखणहारा सब दे अमला, कामल मुर्शद फेरा पाईआ। जन भगतो तुसां केहड़ा नहावण जाणा उपर जमना, गोदावरी सुरस्ती गंगा फेरा पाईआ। तीर्थां उपर मूल ना भवणा, अठ्ठ सठ्ठ ना खोज खुजाईआ। जंगलां विच मूल ना लभ्भणा, टिल्ले पर्बत ना पन्ध मुकाईआ। तुहाडे अंदर दीपक हो के जगणा, गृह गृह होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को रिहा सुणाईआ। हुक्म कहे मेरी तालीम, तुलबे गुरमुख नज़री आईआ। सबक दस्सां इक अज़ीम, आहला अदने नाल मिलाईआ। जो कोई समझे डण्डा मीम, मात पिता होवे जुदाईआ। जे कोई अक्ख खोल्ह के वेखे सीन, समां दए गवाहीआ। जे मुर्शद उत्ते करे यकीन, यका यक आपणा नूर करे रुशनाईआ। साची सिख्या विच करे मस्कीन, मसला इक्को इक समझाईआ। नेत्र रहे ना कोए नाबीन, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। बिना सजदिउँ कहे आमीन, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। एह मार्ग धार जगत महीन, महिरम नज़र कोए ना आईआ। बिना शब्द तों प्रभ दा नहीं कोई जानशीन, गुर अवतार पैगम्बर देण गवाहीआ। सतिगुर रूप ना नर ते ना मदीन, नारी पुरख नज़र कोए ना आईआ। ना चिन्ता ना ग़मगीन, ख़ुशी ग़मी ना कोए रखाईआ। दर आयां सब नूं करे तसलीम, बिन तसबी माला पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नबीआं दा नबी रसूलां दा रसूल, रसम आपणी दए समझाईआ। हुक्म कहे मैं दस्सणी आपणी अगम्मी रसम, रस्ता इक समझाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद खाधी कसम, सुगंद नाल वड्याईआ। गोबिन्द वड्याई दिती आपणी भस्म, ख़ाकी ख़ाक ना कोए उठाईआ। नाता झूठा छड्डके जिस्म, ममता दिती मुकाईआ। पुरख अकाल दा इक्को इस्म, इशारे नाल समझाईआ। दीद वेखो चशम,
नूर नूर रुशनाईआ। अगे लेखा कुछ होण वाला विच पच्छिम, पश्चाताप करे लोकाईआ। लाड़ी मौत लग्गे हस्सण, हस्तीआं देणीआं मिटाईआ। पंज चेत नूं मेरा लोकमात होणा जशन, ख़ुशीआं विच सालाहीआ। जिस वेले दिल्ली दरबारे मेरा मेरा लग्गे रखण, मेरी मेरी देणी उलटाईआ। शाह सुल्तान सुख नाल नहीं देणे वस्सण, वसदे देणे हिलाईआ। भज्जयां नहीं देणे भज्जण, भवजल विच लोकाईआ। सज्जणां दे बणे रहिण नहीं देणे सज्जण, मित्रां नालों मित्र तुड़ाईआ। हौली हौली लगा के अग्न, चार कुण्ट खेह देणी उडाईआ। कुछ झगड़ा पैणा अदन, अध्धयां नूं लए जगाईआ। फेर अगे जाए सद्दण, सुत्यां दए उठाईआ। उत्तर डंके फेर वज्जण, डौरू नाल हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा खेल दए प्रगटाईआ। खेल कहे मैं प्रगट होणा, होणी नाल मिलाईआ। घर घर सब नूं पए रोणा, ख़ुशीआं रंग ना कोए रंगाईआ। दर दर सब नूं पए भाउणा, बिस्तर सेज ना कोए हंढाहीआ। पुरख अकाल हुक्म वरताउणा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जन भगतां इक्को ढोला गाउणा, गा गा ख़ुशी वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाम ध्याउणा, ध्यान इके विच रखाईआ। चौवी माघ कहे मैं मज़ा सच चखाउणा, अमृत धार वहाईआ। जन भगत दवारा इक सुहाउणा, जित्थे वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगार सांझा यार नर निरँकार आपणा हुक्म आप वरताउणा, वारता पिछली वेख वखाईआ।