२५ माघ शहिनशाही सम्मत १ हरी सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
धुर हुक्म कहे मैं संदेसा देवां सच्चा नामा, नाउँ निरँकार इक जणाईआ। मुकामे हक सुणावां सच पैग़ामा, कलमा अगम्म अथाह दृढ़ाईआ। अबिनाशी करते पहरया जामा, निरवैर निराकार निरँकार वेस वटाईआ। जिस दा दो जहानां वज्जणा इक दमामा, दामनगीर होवे लोकाईआ। जिस नूं सीस निवाउँदे कृष्ना रामा, आदि जुगादि निउँ निउँ लागण पाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद करन सलामा, सीस सजदयां विच झुकाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द करे प्रणामा, नमस्ते कह के धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। जिस दा नित नवित अवल्लड़ा बाणा, पंज तत वेखे थाउँ थाँईंआ। जो सति पुरख निरँजण गुण निधाना, गहर गंभीर वड्डी वड्याईआ। जिस दा सति धर्म सच निशाना, नव नौ चार आप खुल्हाईआ। जिस दा समझ ना सके कोई पैमाना, पैमाइश आपणे हथ्थ रखाईआ। जो देवणहारा निरगुण सरगुण धुर दा दाना, वस्त अमोलक काया
गोलक झोली पाईआ। जो योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना, बलधारी नज़री आईआ। जिस दा सचखण्ड दवारा इक्को नगर ग्रामा, मुकामे हक डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं देवण आया सच दलील, दहि दिशा आप जणाईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी लख चुरासी इक वकील, वाक्य सब दा खोज खुजाईआ। दूसर अवर ना कोए अपील, हकीकत हक ना कोए दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त सब दी करन आया तातील, कूड़ी तमअ वेख वखाईआ। भगत सुहेले वेखे जगत मस्कीन, लख चुरासी परदा लाहीआ। हुक्मे अंदर करे तलकीन, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। अगे दीन मज़्हब ज़ात पात रहिण नहीं देणी कोई तकसीम, जगत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कुदरत दा कादर इक रहीम, रहमत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे बेपरवाहीआ। हुक्म कहे नाम सुनेहड़ा देवां सद्दा, सद सद मात सुणाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म फिरे भज्जा, भजन बन्दगी इक दृढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नूर समझाए इक्को सच्चा, ज़हूर ज़ाहर करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ रहे ना कच्चा, पुरख अबिनाशी डेरा ढाहीआ। सतिजुग साचा उपजे बच्चा, पुरख अकाल गोदी इक सुहाईआ। जो आत्म परमात्म संदेसा देवे पता, पतिपरमेश्वर नाल मिलाईआ। मन वासना करे हता, हत्या कूड़ी मेटे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कादर कुदरत वेख वखाईआ। हुक्म कहे मैं बणना नाम वणजारा, वाजा अनहद राग सुणाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हणा ताला, ताअलीम इक्को देणी पढ़ाईआ। सच ख़ुदाए दस्सणा आहला, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। लेखा मुके जोत ज्वाला, जागरत नूर होवे रुशनाईआ। सजदा होवे हक तुआला, तालब तुलबा बणे लोकाईआ। करे खेल पुरख अकाला, अकल कलधारी कार कमाईआ। सच प्रगटाए सच्ची धर्मसाला, चार वरन अठारां बरन सरनाईआ। लेखे लाए सब दी घाला, जो दिवस रैण रहे ध्याईआ। नाम पाए अगम्मी माला, मन का मणका दए भवाईआ। गुरमुख वेखे सच्चा बाला, बाली बुध लए उठाईआ। कलयुग अन्धेरा मेटे काला, सतिजुग सति करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाला, तत्व तत करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। धुर हुक्म कहे मैं बणना रंग रंगीला, रंगत आपणी देणी वखाईआ। भगत बणाउणे सच कबीला, कामल मुर्शद मेल मिलाईआ। मार्ग दस्सणा नवां नवीना, नाम इक्को इक पढ़ाईआ। जो सब नूं करना पए तसलीमा, तसबी माला ना कोए लटकाईआ। धाम वखाउणा इक अज़ीमा, आलीशान दए वड्याईआ। खेल वेखणा उत्ते ज़मीना, ज़ामनी भरनी सर्ब लोकाईआ। राह तक्कदा चेत महीना, चातर सारे देण दुहाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख लभ्भया आप नगीना, कीमत करता आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे मक्का मदीना, मकबरयां अंदर फोल फुलाईआ। हुक्म कहे मैं देवण आया इतलाह, सच संदेसा सर्ब जणाईआ। करना खेल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं मंनयां नूर ख़ुदा, ख़ुदी वेखे थाउँ थाँईंआ। जिस दे नालों होए जुदा, पल्लू रिहा छुडाईआ। उस ने मार्ग लाउणा सिधा, साधक सिध देण दुहाईआ। झगड़ा मुकाउणा नौ निधा, अठारां सिधां ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म मिलण दी दस्सणी बिधा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करके खेल वेख वखाईआ। धुर हुक्म कहे मैं दस्सणहारा सच सलाह, सही सलामत रिहा जणाईआ। पुरख अबिनाशी इक मलाह, गुर अवतार पैगम्बर जिस नूं सीस झुकाईआ। एथे ओथे दो जहानां बणे हक मलाह, नईआ नौका पार लँघाईआ। रहबर हो के दस्से राह, रास्ता बरास्ता इक्को दए समझाईआ। कोट जन्म दे कटे गुनाह, मेहर नज़र नाल तराईआ। धूढ़ी टिक्का मस्तक देवे ला, चरण कँवल कँवल सरनाईआ। दो जहानां बख्शे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। एथे ओथे बणे पिता माँ, बालक गुरमुख गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होणहार सहाईआ। हुक्म कहे मैं दस्सया नाम इलाही अल्ला, आलम उल्मा कर पढ़ाईआ। दरगाह साची सच महल्ला, हुक्मे हक नूर रुशनाईआ। कलमा कायनात घल्ला, अनायत कीती धुरदरगाहीआ। आत्म परमात्म फड़ के पल्ला, पलक पलक विच्चों बदलाईआ। दर दवारा इक्को मल्ला, नव नौ नाता दिता तुड़ाईआ। घर वखाया निहचल धाम अटला, जित्थे इक्को नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। हरि नाम कहे मैं वसां हर हर हिरदे, घट घट आपणा डेरा लाईआ। कोटन कोटि मैनूं लभ्भदे फिरदे, भज्जण वाहो दाहीआ। जो भगत विछुन्ने चिर दे, कलयुग सहिजे रिहा मिलाईआ। नाते जोड़ के धुर दे पिर दे, पतिपरमेश्वर दयां मिलाईआ। नज़ारे वखा के घर थिर दे, सचखण्ड साचे दयां बहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया गेड़े वेखो गिड़दे, लख चुरासी रिहा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। हुक्म कहे मैं जुग जुग आवां जग, नित नित वेस वटाईआ। लेखा जाणा उपर शाह रग, पर्दा परदा परदयां विच्चों चुकाईआ। धुर दा करावां अगम्मी हज्ज, हुजरा इक्को दयां वखाईआ। जित्थे मन वासना सारे जाण तज, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। सच दवारे बहणा सज, सज्जण मिले बेपरवाहीआ। दर्शन करन रज्ज, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। ख़ुशीआं अंदर होवण गद गद, गदागर बणन दी लोड़ रहे ना राईआ। जन्म जन्म दी करनी कीती हो जाए रद्द, समरथ देवे माण वड्याईआ। पिछली पिच्छे मुके हद्द, अगे मार्ग इक दरसाईआ। जित्थे नाम नगारा रिहा वज्ज, तूं ही तूं ही राग सुणाईआ। इक्को बोल जैकारा अलख, अलख अगोचर
दए वड्याईआ। सति सरूप हो प्रतख, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म करके वस्स, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। अमृत अंमिउँ दे के रस, जाम अगम्मी दए पिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मन्दिर इक खुल्हाईआ। धुर हुक्म कहे मैं दस्सणा इक्को मन्दिर, चार दीवारी नज़र कोए ना आईआ। जिस दा समझे कोए ना जंदर, त्रैगुण वेस ना कोए बणाईआ। मन वासना रहे ना बन्दर, दहि दिशा ना कोए भवाईआ। सोहणा सुहञ्जणा दिसे अंदर, इक्को इक सोभा पाईआ। ना कोई सूर्या ना कोई चन्द्र, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। ना कोई महल अटल मुनारा दिसे कंदर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। ना कोई सीस डण्डावत करे बन्दन, सिर कदम ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ना कोई मस्तक टिक्का लाए ललाटी चन्दन, रंगण कूड़ ना कोए रंगाईआ। धुर शब्द कहे मैं मेटण वाला हंगता, हँ ब्रह्म दयां समझाईआ। बोध अगाधा बण के आवां पंडता, पारब्रह्म ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। जन भगतां देवां साची संथा, सिख्या इक्को इक समझाईआ। लेखा मुका के मंज़ल कंठा, परदा अगला दयां खुल्हाईआ। लेखा चुक जावे आवाज़ सुणन दा संखा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। पवण उनन्जा करे कोई ना पंखा, सांतक सति दयां कराईआ। काग रूप बणा के हँसा, सोहँ जाप दयां जणाईआ। मन हँकार रहे ना कंसा, काहन कृष्ना नज़री आईआ। दे वड्याई विच्चों सहँसा, जागरत जोत करां रुशनाईआ। इक्को पुरख अकाल दी करां मन्नता, दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बरां बणावे बणता, पंज तत करे रुशनाईआ। सो दया कमाए गुरमुख साचे सन्ता, भगत भगवन्त वेख वखाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़े नारी कन्ता, कन्त कन्तूहल इक्को नज़री आईआ। अंदर बाहर रंग चढ़े बसन्ता, एथे ओथे दो जहान उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला मेल धुर दी संगता, संग आपणा नाल रखाईआ। धुर शब्द कहे मैं संगत वसां संग, सगला संग आप बणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी होवे मंग, आसा तृष्ना रहे ना राईआ। नाम निधान वज्जे मृदंग, ब्रह्मण्ड खण्ड शनवाईआ। गुरमुखां मिले आनंद, आत्म रस चखाईआ। दूई द्वैती ढाहे कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर दा छन्द, संसा रोग रहे ना राईआ। नंगी होण ना देवे कंड, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सजदे करन सूरज चन्द, मण्डल मण्डप सीस झुकाईआ। जिन्हां दा मालक सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। उह जगत मंज़ल पैंडा गए लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा दए वखाईआ। घर ठांडा इक्को ठंडा ठार, अग्नी तत नज़र ना आईआ। जित्थे वसे पुरख अकाल, हरि निरँकार सोभा पाईआ। चरण बहण गुरू अवतार, पैगम्बर
कदमबोसी करके ख़ुशी मनाईआ। बिन रसना जिह्वा कलमा रहे उच्चार, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। बिन दीवा बाती वेखण उज्यार, निरगुण जोत होए रुशनाईआ। बिन रसना जिह्वा सुण धुन्कार, अगम्मी नाम करे शनवाईआ। बिन कातब लिखदा रहे लिखार, अक्खर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सद भरया रहे भण्डार, अतोट अतुट आप जणाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण पाउँदा रहे सार, लख चुरासी खोज खुजाईआ। कलयुग अन्तिम हो त्यार, त्रैगुण अतीता वेस वटाईआ। जोती जलवा कर उज्यार, शब्दी डंका इक सुणाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख वेखे आण, आनन फ़ानन लेखा दए मुकाईआ। मेहरवान मुहब्बत विच महबूब करे प्यार, महवख़ाना इक्को इक समझाईआ। मस्त ख़ुमारी चाढ़े अपर अपार, एथे ओथे उतर कदे ना जाईआ। सच प्रीती बख्शे इक प्यार, पीआ प्रीतम परम पुरख परमात्म मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर बण के हाकम, हाकम हो के आपणा हुक्म सुणाईआ। हुक्म कहे मैं आदि जुगादी वड्डा, गुर अवतार पैगम्बरां सेवा लाईआ। दो जहान हुक्मे अंदर बध्धा, विष्न ब्रह्मा शिव सिर ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी देंदा रिहा सद्दा, सुनेहड़ा सुनेहड़े विच्चों सुणाईआ। करदा रिहा खेल चारे जुग लैंदा रिहा मज़ा, मजलस वेख बेपरवाहीआ। मन्नदा रिहा इक्को रज़ा, राज़क रहीम होए सहाईआ। कलयुग अन्त कूड़ कुड़यारां देणी उह सज़ा, जिस तों सके कोए बचाईआ। सब दे सिर ते कूकदी कज़ा, कसम खा के रिहा सुणाईआ। जिसदी समझे ना कोए वजह, वज़ाहत विच ना कोए दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किसे नाल करना नहीं कोई दग़ा, निहकर्मी करमां दी देणी सजाईआ। उह वेखणहारा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन मण्डल ज़िमीं असमान जगह जगह, कोना कोना गोशा गोशा किनारा वेख वखाईआ। बिन भगतां लोकमात वधे ना किसे दा अग्गा, अगला लेखा ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती अन्तर अन्तर अन्तर आपे लग्गा, लागत संग ना कोए रखाईआ।
२५ माघ शहिनशाही सम्मत १ सरमुख सिँघ, गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कल्ला ज़िला अमृतसर
धुर हुक्म कहे मेरा लिखे कोई ना लेख, जुग चौकड़ी भेव ना कोए खुल्हाइंदा। नज़र ना आए किसे रंग रूप रेख, काग़ज़ शाही वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। नित नवित सदा देवणहारा एक, एकँकार आप जणाइंदा। जन भगतां दस्स के अगम्मड़ा हेत, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। लख चुरासी विच्चों लए वेख, दहि दिशा खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाइंदा। धुर हुक्म कहे मेरा मालक इक जगदीश, जगदीशर बेपरवाहीआ। जिस दे छत्र झुल्ले सीस, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। जो नित नवित बदलणहारा रीत, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्सणहारा हक प्रीत, मुहब्बत इक्को इक समझाईआ। लख चुरासी परखे नीत, घट भीतर वेख वखाईआ। गुरमुखां बख्शणहारा नाम भण्डारा वड बख्शीश, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। पैगम्बरां दस्सणहार हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। लेखा चुका के बीस इकीस, सम्मत शहिनशाही प्रगटाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी होवे भय भीत, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप समझाईआ। धुर दा खेल कहे मैं अगम्म अथाह, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ किसे ना आईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक दाता बेपरवाह, बेअन्त बेऐब परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। जो जलां थलां रिहा समा, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर सीस रहे झुका, विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। पैगम्बरां किहा नूरी ख़ुदा, जलवागर नूर रुशनाईआ। भगतां किहा मेहरवां, महबूब इक गुसाँईंआ। जिस दा झुल्ले सच निशां, दो जहानां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप दृढ़ाईआ। धुर दा खेल करे समरथ, शाह पातशाह रिहा सुणाईआ। कलयुग अन्त हो प्रगट, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो गए दस्स, दहि दिशा करे शनवाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले खोल्ह के अक्ख, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। सति सरूप हो प्रतख, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नाम निधान सुणाए अनहद, नादी धुंन आप उपजाईआ। भेव खुल्हा के उपर शाहरग, परदा ओहला रिहा उठाईआ। नाम प्याला दे के अनरस, मधुर रस ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल हरि रघुराईआ। खेले खेल करता पुरख, करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतां खोल्ह के अंदरों सुरत, सुत्ती आत्म आप उठाइंदा। नज़री आए अकाल मूर्त, अकल कलधारी आपणा राह जणाइंदा। नाद वजावे शब्दी तूरत, तुरीआ पद पन्ध मुकाइंदा। चतुर सुघड़ बणावे मूर्ख मूढ़्हत, जिस सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन भगतां चरण धूढ़ी दे के धूढ़त, धुर दा टिक्का आप वखाइंदा। काया चोली चाढ़ के रंग गूढ़्हत, दुरमति मैल धुआइंदा। आसा मनसा कर के पूरत, पूरब इच्छया वेख वखाइंदा। लेखा जाणे उत्तर पच्छिम दक्खण पूरब, दहि दिशा परदा लाहइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक खुल्हाइंदा। चार कुण्ट कहे असां वेख्या कलयुग कूड़, दहि दिशा नज़री आईआ। मन ममता होई भरपूर, आसा तृष्ना वज्जी वधाईआ। हउमें हंगता बणया गढ़्ह गरूर, निवण सु अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। त्रैगुण तपे वांग तन्दूर, अमृत मेघ
ना कोए बरसाईआ। सतिगुर स्वामी दिसे ना किसे हज़ूर, हज़रत दरस किसे ना पाईआ। नाद सुणे ना कोए कोहतूर, शब्दी डंक ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पैंडा मुका के नेड़े दूर, घर मन्दिर परदा लाहीआ। जन भगतां पैंडा जाए मुक, मुकम्मल अगला पन्ध मुकाईआ। जिन्हां इक्को ढोला गाया धुर दी तुक, तुख्म तासीर दए बदलाईआ। आत्म परमात्म देवे सुख, घर सज्जण ख़ुशी वखाईआ। बिन बाहों लए घुट्ट, गोदी आपणी आप टिकाईआ। मेहरवान हो के अबिनाशी अचुत, चातृक वेखे थाउँ थाँईंआ। रुत्त बसन्ती मौले सन्त सुहेला होवे ख़ुश, पत्त डाली आप महकाईआ। लख चुरासी नालों बदल के रुख़, हरिजन साचे लए उठाईआ। भाग लगा के जनणी कुक्ख, देवणहार दए सच्ची सरनाईआ। उज्जल करे मात मुख, दुरमति मैल मैल धवाईआ। जो चरण दवारे गए पुज्ज, पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास दी लोड़ रहे ना राईआ। सब कुछ अगला गया सुझ, पिछला पन्ध मुकाईआ। महल अटल सचखण्ड दुआर मिले उच्च, ऊँचो ऊँच होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सरनाई कहे जो प्रभ दी आया सरन, समें समें मिली वड्याईआ। नेत्र खुल्ले हरन फरन, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन पूजा पाठ धुर दी मंज़ल चढ़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। निज नेत्र इक्को दर्शन करन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। झगड़ा मुक जाए जन्म मरन, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। नाता रहे ना वरन बरन, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। इक्को परसे सतिगुर चरण, धूढ़ी अवर ना ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दए वड्याईआ। जन भगत कहे मेरा अन्तर होया पाक, पवित दिता बणाईआ। हरि सतिगुर खोल्हया ताक, परदा रिहा ना राईआ। अन्तर अन्तर आत्म परमात्म जुड़या साक, जगत सज्जण गए तजाईआ। नज़री आया साख्यात, जोत सरूपी जोत रुशनाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद मन्नया बाप, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उस ने इक्को दस्स के आपणा जाप, जीवण जगत जुगत दिती बदलाईआ। एथे ओथे दो जहानां बदल के आपणा साथ, सगला संग बणाईआ। जो भविख्तां विच गए आख, सो लिख्तां वेखे थाउँ थाँईंआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सति सतिवादी सच चन्द करे रुशनाईआ। झगड़ा मेट के ज़ात पात, इक्को ब्रह्म दए समझाईआ। सतिगुर शब्द कोई ना सक्या वाच, खोजत खोज ना कोए खुजाईआ। तन माटी पुतले वेखे ख़ाक, ख़ालक रूप ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। हरिजन साचा जाए उठ, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जाए तुठ, सतिगुर पूरा होए सहाईआ। अमृत जाम प्याए अगम्मी घुट, अठसठ दी लोड़ रहे ना राईआ। जगत वासना जाए छुट, आत्म परमात्म
नाल जुड़ाईआ। घर बसन्ती मौले रुत्त, पत्त डाली आप महकाईआ। गुरमुख बूटा कदे ना जावे सुक्क, गोबिन्द सूरा होए सहाईआ। जिस दा रूप अगम्मी जोत, शब्दी डंक वजाईआ। बुद्धी सके कोई ना सोच, विद्या वड ना कोए वड्याईआ। जिस नूं लभ्भदे चौदां लोक, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। उस दा इक्को निराला अक्खर सलोक, सोलां कलधारी सीस ना सके उठाईआ। जन भगत ओस दा दर्शन करन रोज़, काया मन्दिर अंदर मिले बेपरवाहीआ। बिना गुरमुखां तों किसे हथ्थ ना आवे मौज, ख़ाली दिसे लोकाईआ। गुर शब्दी करे निराला चोज, चोजी प्रीतम फेरा पाईआ। गुरमुखां जन्म जन्म दा कट विछोड़ा रोग, विछड़यां ल्या मिलाईआ। मिटा के हरख़ चिन्ता सोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार आप वड्याईआ। वड्याई कहे मैं वेख्या वड्डा, दाता इक्को नज़री आईआ। जिस दा सचखण्ड दवारे सच निशाना गड्डा, सति सतिवादी आप लहराईआ। जिस दा रूप बिरध बाल ना बच्चा नढ्ढा, जोबन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव बध्धा, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। उस दा खेल जाणे ना कोई समझे ना वजह, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण दाता पुरख बिधाता पतिपरमेश्वर भगत सुहेला लोकमात जावे भज्जा, निरगुण सरुगण फेरा पाईआ। भगतां नाल करे कदे ना दग़ा, फ़रेबां विच रखे लोकाईआ। आपणे नाल प्रेम दा आत्म दे के मज़ा, मिज़ाज पिछला दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए जगाईआ। भगत सुहेला जावे जाग, जुगती सतिगुर आप जणाइंदा। अन्तर आत्म दे वैराग, वैरी अंदरों बाहर कढाइंदा। दुरमति मैल धो के दाग़, पतित पुनीत रूप वटाइंदा। झगड़ा मेट जगत समाज, दीनां मज़्हबां बाहर कराइंदा। धुन आत्मक सुणाए राग, छत्ती रागां पन्ध चुकाइंदा। हँस बणाए काग, माणक मोती चोग चुगाइंदा। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाइंदा। गुप्त ज़ाहर होवे साथ, सगला संग निभाइंदा। इक्को दस्स के पूजा पाठ, सिमरन जोग अभ्यास रखाइंदा। इक्को मण्डल दस्स के रास, गोपी काहन नाच नचाइंदा। इक्को सीता राम दस्स बनवास, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ इक वखाइंदा। इक्को ईसा मूसा मुहम्मद मार आवाज़, सोए सोए आप उठाइंदा। नानक गोबिन्द खोल्ह के राज़, राज़क रिज़क रहीम वेख वखाइंदा। नूर नुराना लख चुरासी दस्से प्रभ दी ज़ात, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। आत्म परमात्म परमात्म आत्म आदि जुगादी साक, सज्जण पुरख अकाल इक अखवाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बण के धुर दा कन्त जन भगतां देवण आया दाद, मेहरवान मेहरवान मेहर नज़र नाल पार लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जन भगत कहिण साडी पौह फुट्टी, जोती नूर नज़री आईआ। लख
चुरासी विच्चों मिली छुट्टी, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। मंज़ल कटणी पए ना कोए त्रैकुटी, सुखमन टेडी बंक ना कोए फिराईआ। विकारां दी करनी पए ना बुत्ती, बुत्तख़ाने वज्जे वधाईआ। आत्म उठाए सुत्ती, सुत्तयां ल्या जगाईआ। मेहरवान मेहर नज़र नाल कीती सुच्ची, दुरमति मैल रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाईआ। आत्म कहे मैनूं मिल्या शब्द इशारा, हरि जू हरि हरि आप दवाईआ। मैं मन दा छड्ड सहारा, उठी नाल चतुराईआ। कीता जगत किनारा, नाता कूड़ तुड़ाईआ। पाया दरस अगम्म अपारा, घर सज्जण बेपरवाहीआ। दीवा बाती होया उज्यारा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सुहञ्जणा शब्द नगारा, नौबत इक्को हक वजाईआ। ठाकर बणया परवरदिगारा, सांझा यार नूर ख़ुदाईआ। मुकामे हक कर पसारा, पिछला लेखा दिता चुकाईआ। सचखण्ड वस्या सच दवारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। मिल्या एका एक एकँकारा, अकल कलधारी आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। आत्मा कहे मैं सुणया इक्को छन्दी, ढोला बेपरवाहीआ। दीनां मज़्हबां दी रही ना कोई पाबन्दी, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मन वासना रही ना गंदी, आसा तृष्ना ना कोए हल्काईआ। हथ्थ फड़नी पई ना चण्डी, खण्डा खड़ग ना कोए खड़काईआ। मुनयाद मुक गई रहिण दी रंडी, कन्त सुहागी इक हंढाहीआ। मैं मंदिउँ बण गई चंगी, चारे कुण्ट वज्जी वधाईआ। प्रभ दर्शन दी अगे रहे ना तंगी, तंगदस्त ना कोए वखाईआ। मैं अन्तर गई रंगी, बाहरों नज़र कोए ना आईआ। घर ठाकर स्वामी मिल्या संगी, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर मन्दिर दए वखाईआ। घर मन्दिर वखाए स्वामी सोहणा, हरि करता परदा लाहीआ। जित्थे भगत सुहेला गुरमुख सोहणा, आलस निंद्रा रूप ना कोए वटाईआ। नेत्र अक्ख पए कदे ना रोणा, चिन्ता ग़म ना कोए प्रगटाईआ। दुरमति मैल पए ना धोणा, इक्को रंग रिहा रंगाईआ। लोकमात फिर पए ना रोणा, मात गर्भ ना कोए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच रखाईआ। आत्म कहे मैं पाया इक अबिनाशी, परम पुरख नज़री आईआ। ओस दी रहिणा बण के दासी, सेवक बण के सेव कमाईआ। जित्थे ख़ुशीआं वाली हासी, हस्ती अवर ना कोए वखाईआ। उह सचखण्ड दा निवासी, दूजे घर कदे ना जाईआ। जित्थे निर्मल जोत प्रकाशी, नूर नूर रुशनाईआ। ना कोई सज्जण ना कोई साथी, दूजी वण्ड ना कोए बणाईआ। ना कोई मंज़ल ना कोई घाटी, ना कोई पौड़ी डण्डा चढ़ाईआ। ना कोई दिवस ना कोई राती, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। ना कोई संधया ना प्रभाती, घड़ी पल ना कोए वखाईआ। इक्को जोत सदा इकांती, इक अकल्ला नज़री आईआ। जो देवे सच्ची दाती, दयावान वरताईआ।
आत्म कहे मैं ओसे दी ज़ाती, अन्तिम ओसे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल उठाईआ। आत्म कहे मैं वेख्या सच अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों आईआ। मेरा ख़ुशी बन्द बन्द, बन्दगी इक्को ढोला गाईआ। वडभागण होई मिटया पन्ध, मंज़ल रही ना राईआ। झगड़ा मुक्कया सूरज चन्द, मण्डल मण्डप गई पार कराईआ। मैं नहीं रही हँ ब्रह्म, पारब्रह्म विच समाईआ। मुड़ के फेर नहीं पैणा जम्म, जनणी गोद ना कोए उठाईआ। मेरा पूरा होया कम्म, निहकर्मी कर्म कमाईआ। सच दवारे खड़या बन्न्ह, डोरी तन्दी तन्द रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सद सरनाईआ। आत्म कहे मेरा होया मिलाप, कूड़ा नाता दिता तुड़ाईआ। जिस दा जपया साचा जाप, मिल्या धुर दा माहीआ। विछोड़े विच कटणी औखी हो गई रात, रैण नैण नीर वहाईआ। अगे बणया सच्चा साथ, सगला जोड़ जुड़ाईआ। लेखा मुका के पूजा पाठ, पूरन ब्रह्म दिता दृढ़ाईआ। आपणे नाल कर इतफ़ाक, नफ़ाक बाहर दिता कराईआ। पूरा कर भविख्त वाक्, वाकिफ़ हो के जोड़ जुड़ाईआ। दर्शन दे के साख्यात, सति जोत करे रुशनाईआ। करे खेल बहु बिध भांत, भाओ आपणा दए दृढ़ाईआ। जन भगतां मेला कर के साच, सच आपणे विच मिलाईआ। धुर दा मालक बण के बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ विछोड़ा दिता मुकाईआ। कूड़ विछोड़ा मुक्कया नाता, नातवां रही ना राईआ। घर स्वामी पाया आका, अकल बुध ना कोए चतुराईआ। जो होए सहाई नाथ अनाथा, दीनां दए वड्याईआ। सन्तां जोड़ के साचा नाता, सति सतिवादी मेल मिलाईआ। पूरब जन्म दीआं पूरीआं कर के आसां, आशा आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला रिहा मिलाईआ। आत्म कहे मेरा होया मिलाप, मिल्या धुरदरगाहीआ। सच सुणावां बात, कहाणी इक बणाईआ। गुरमुख नार बणे ना कोई कमज़ात, कुलखणी रूप ना कोए बणाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ के साक, घर सज्जण लैणा मिलाईआ। अमृत देवे बूँद सवांत, निझर रस चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेला इक अकेला, एकँकार हरि निरँकार दीन दयाल, भगत सुहेले वेखे आपणे नाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ।
२५ माघ शहिनशाही सम्मत १ करनैल सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
सतिगुर हुक्म साचा जोग, जुगीशर बैठे ध्यान लगाईआ। राह तक्कण चौदां लोक, चौदां तबक अक्ख खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मानण मौज, सन्त सुहेले ख़ुशी वखाईआ। सदा खुल्ला रहे लोचण लोच, नेत्र नैण होवे रुशनाईआ।
बुद्धी रहे कोई ना सोच, शब्दी नाद धुंन शनवाईआ। याद आए धुर सलोक, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। मंज़ल सके कोई ना रोक, विष्न ब्रह्मा शिव सीस निवाईआ। पुरख अकाल साची ओट, ओड़क आपणे रंग रंगाईआ। तन नगारे लावे चोट, डंका इक्को इक सुणाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन साचे तारनहारा, करता पुरख बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म बख्शणहार सहारा, सोई सुरती आप उठाईआ। पन्ध मुकावे कूड़ दवारा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। नाद सुणाए अपर अपारा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। काया माटी हाटी अंदर करे उज्यारा, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। ब्रह्म निरंतर करे प्यारा, अन्तर आपणा रंग रंगाईआ। सेज सुहञ्जणी सहाए सच दवारा, महल अटल वज्जे वधाईआ। बेनज़ीर नज़र आए मीत मुरारा, लातस्वीर आपणा दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर शब्द कहे मैं दस्से नाम एका टेक, आदि जुगादी नज़री आईआ। जुग चौकड़ी धारे भेख, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। अक्खरां वाले लिखे लेख, नाता सतरां विच जुड़ाईआ। आत्म परमात्म खोल्हे भेत, अनुभव आपणा राग अल्हाईआ। नज़रीं आए नेतन नेत, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सन्त सुहेले करे हेत, प्रेम प्रीती तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मुका के मुला शेख़ मुसायक, मुसम्मम · इक्को रंग रंगाईआ। सतिगुर
शब्द कहे मेरा रंग अवल्ला, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां रंगे अवल्लड़ा पल्ला, पल्लू आपणे नाल गंढ्ढाईआ। दूई द्वैती मेट के सल्ला, सालस इक्को दए वखाईआ। घर वखा के निहचल धाम अटला, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। दूई द्वैती मेट के सल्ला, हउमें हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। निरगुण निरवैर निराकार दर्शन देवे इक इकल्ला, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित वेख वखाईआ। नित नवित वेखणहारा, वाहवा सति नूर खेल खिलाइंदा। निरगुण सरगुण लै अवतारा, लोकमात फेरा पाइंदा। शब्द अनादी धुन जैकारा, नाअरा इक्को इक सुणाइंदा। सति धर्म दा खोल्ह दवारा, परदा आप उठाइंदा। प्रेम प्रीती सच प्यारा, पतिपरमेश्वर आप समझाइंदा। भगत भगवन्त नाता जोड़ कन्त भतारा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाइंदा। ढोला गीत सुणाए अगम्म अपारा, सोहला आपणा राग अल्हाइंदा। मौला हो के मउले मउलणहारा, महक आपणी इक उपजाइंदा। तोला हो के तोले तोलणहारा, शब्द तराज़ू हथ्थ उठाइंदा। जुग चौकड़ी खेल करे अपार अपारा, अपरम्पर स्वामी आपणी कार कमाइंदा। कलयुग अन्त लए अवतारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताइंदा। हरि शब्द कहे मेरा खेल लोकमात, मता इक्को नाल पकाईआ।
कलयुग वेख अन्धेरी रात, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। हक दिसे ना किसे ज़ात, अजाती दीन दुनी दए दुहाईआ। धर्म दवारा नज़र ना आए हाट, लुटेरे बैठे थाउँ थाँईंआ। दुरमति मैल सके ना कोए काट, काया कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। झगड़ा मुकाए ना कोए आण बाट, लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान खेल खिलाईआ। हरि शब्द कहे मैं वेख्या खेल ख़ालक, मख़लूक खोज खुजाईआ। पुरख अकाला बण के सालस, दो जहानां देवे सिफ्त सालाहीआ। कूड़ी क्रिया रहे ना कलयुग आलस, लोचण नैण दए खुल्हाईआ। मेल मिलाए धुर दा मालक, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। होए सहाई सदा प्रितपालक, पारब्रह्म प्रभ नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे लए मिलाईआ। साचे घर होवे मेला, वज्जे सच वधाईआ। इक्को रंग रवे गुर चेला, चेला गुरू विच समाईआ। नाता जोड़े सज्जण सुहेला, अगला संग ना कोए तुड़ाईआ। लोकमात वक्त ना होए दुहेला, दुबिधा विच्चों दए कढाहीआ। धाम वखा के इक नवेला, बख्शणहार बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। परदा ओहला चुक्के तन, अन्धेरा अन्ध रहे ना राईआ। मन वासना बज्झे मन, ममता मोह तजाईआ। गुरमुख गुर बणाए साचा जन, जनणी दए वड्याईआ। पंच विकारा देवे डंन, डंका शब्द नाम शनवाईआ। साचा राग सुणावे कन्न, अगम्मी आवाज़ अलाहीआ। मानस जन्म बेड़ा देवे बन्न्ह, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। घर प्रकाश वखाए अगम्मी चन्न, जोती चन्द दए चमकाईआ। लेखा मुका के ख़ुशी ग़म, इक्को रंग दए वखाईआ। लेखे ला के पवण स्वास दम, दामन आपणा लए फड़ाईआ। भाग लगा के काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दए तजाईआ। मेल मिला के गृह मन्दिर साजण हम, हँ ब्रह्म इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्चा नाम, निरअक्खर दए पढ़ाईआ। नाम कहे मेरा रूप सदा निरअक्खर, अक्खर मेरी सिफ्त सालाहीआ। मैं सब नूं दस्सां वक्खर, वखरा घर बणाईआ। जित्थे ना कोई सिला ना कोई पत्थर, ना कोई कलम शाहीआ। चोटी चढ़ के सिखर, बैठा डेरा लाईआ। इक्को प्रभ दी याद दा फ़िकर, दूजा फ़िकरा ना कोए गाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो निरगुण धारों आया निंकल, निरवैर हो के सेव कमाईआ। भगत उधारना मैनूं इश्क, आशक माशूक दोवें रंग वटाईआ। अंदरों खोल्ह के दृष्ट, दृष्टी गया बदलाईआ। नाता तोड़ के स्वर्ग बहिश्त, सचखण्ड दवारा दयां समझाईआ। जित्थे इक्को पुरख अकाल दा इष्ट, दूजा गुरू ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेख्या सति सति सतिवाद, जुग जुग फेरा पाईआ। बिन भगतां मिले ना किसे दाद, नानक दादक सारे देण दुहाईआ।
आत्म होए ना किसे आज़ाद, मन का मणका ना कोए भवाईआ। काया माटी खेड़े हुंदे वेखे बरबाद, साढे तिन्न हथ्थ अग्नी तत जलाईआ। सतिगुर शब्द सुणे ना कोए आवाज़, पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। सजदयां विच पढ़न नमाज़, रोज़यां विच झट लँघाईआ। जिंनां चिर मिले ना परवरदिगार आप, आपणा परदा लाहीआ। ओना चिर किसे दा पूरा होया नहीं जाप, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। जिन्हां दे वस गया अन्तर आत्म साथ, सगला संग बणाईआ। उहनां दी पूरी होई आस, ज़िमीं असमान दोवें गए तजाईआ। इक्को तक्क के जोत प्रकाश, प्रकाश विच आपणा डेरा लाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म अिाद जुगादि सदा अबिनाश, अबिनाशी आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां रखे आपणे पास, पुश्त दर पुश्त आपणा हुक्म मनाईआ।
२५ माघ शहिनशाहीआ सम्मत १ नरैण सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
सुणो सतिगुर ढोला नवां, नाउँ निरँकारा इक जणाईआ। जो खैहड़ा छुड़ावे कोलों जमां, ज़ामन हो के दए सफ़ाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे तमअ, तमन्ना पिछली दए गवाईआ। लेखा चुका के हरख सोग़ ग़मां, चिन्ता चिखा परे हटाईआ। लेखे लावे पवण स्वास दमां, दामनगीर पल्लू इक फड़ाईआ। जन भगत रहिण ना देवे कोई निकम्मा, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण नूर चाढ़े चन्ना, चन्द चांदनी इक रुशनाईआ। हरिजन दिसे कोई ना अन्न्हा, निज लोइन परदा लाहीआ। जिन्हां धुर दा हुक्म मन्ना, मन वासना दए बुझाईआ। जो सतिगुर शब्द सुणन कन्नां, सरवण वज्जे वधाईआ। किसे नहीं वेख्या गुरू ग्रन्थ दा तेरां सौ दस पंना, पारब्रह्म प्रभ की की खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। सतिगुर हुक्म नवां निरोल, जुग जुग फेरा पाईआ। संदेसा देवे अनमोल, अनमुलड़ी खेल कराईआ। नाद वजावे ढोल, डंका इक शनवाईआ। दवारा देवे खोल्ह, परदा ओहला उठाईआ। तोले पूरा तोल, नाम कंडा इक जणाईआ। जन भगतां वसे सदा कोल, घर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। शब्द कहे मेरा वेखणा नवां जुग, नवीं मिली वड्याईआ। भगत सुहेले गुरमुख चेले चुण चुण, इक्को रंग वखाईआ। परदा लाह के अंदर लुक, लायक सारे देणे बणाईआ। कीमत पाउणी धुर दी तुक, तूं मैं रहे ना राईआ। उन्हां लैणा पुछ, जो पिछले जन्म आए गाईआ। अगला लहिणा कुछ, देवे थाउँ थाँईंआ। सतिगुर दवारे बख्शे धुर दा सुख, दु:ख दर्द रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारों आया उठ, निरगुण निरवैर वेस
वटाईआ। नवां युग कहे मैं सदा नवीन, बहुरंगा नज़री आईआ। थोड़यां विच्चों थोड़यां देवां यकीन, बहुत्यां विच्चों बहुते दयां भुलाईआ। परम पुरख दी वक्खरी निराली तालीम, अक्खर वक्खर वक्खर अक्खर विच समझाईआ। जिस दा हरफ़ हरूफ़ बड़ा महीन, कलम सेव ना कोए कमाईआ। उह करता कादर करनी दा करीम, कराइम जराइम सब दे वेख वखाईआ। गुरमुख रहिण ना देवे ग़मगीन, ग़मी ख़ुदी दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नवें जुग दी नवीं गिणती, हथ्थो हथ्थ भगतां दए समझाईआ। गुरमुखो तुहाडे चरण चुम्मे घुंडी लोड़े मुक्ती, रो रो लागे पाईआ। तुहाडे जन्म कर्म विच कीती आप दरुसती, लेखे दा लेखा दिता बणाईआ। वेख्यो प्रभ मिलण तों करयो ना कोए सुसती, जगत आलस कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे पुसत दर पुश्ती, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। नवां जुग कहे मेरा नवां नवां संदेश, नवयां नवयां मात सुणाईआ। मेरा लेखा आदि जुगादि सदा नाल दस्मेश, दहि दिशा वज्जदी रहे वधाईआ। नेडे आ के मेरे हो के परदा लाह के लओ वेख, पलक पलक विच्चों बदलाईआ। जोती शब्दी धर के भेख, भेखाधारी वेस वटाईआ। मालक बण के धुर नरेश, नर नरायण रिहा समझाईआ। आदि जुगादि भगत भगवन्त एके दा एक, एका इक नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बणे दरवेश, दर्दी हो के दर्द मंग मंगाईआ।
२६ माघ शहिनशाही सम्मत १ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
आत्म परमात्म सच्चा नाम, सति सति सति दए गवाहीआ। बिना बनां तों मिले राम, हठ तप ना कोए वखाईआ। नज़री आवे धुर दा काहन, बंसरी अगम्म अथाह वजाईआ। हज़रत हो के देवे पैग़ाम, पैगम्बर हो के करे पढ़ाईआ। सतिगुर हो के देवे जाम, नाम ख़ुमारी इक रखाईआ। कूड़ी क्रिया झगड़े मेटे तमाम, तमअ ममता रहे ना राईआ। सच मार्ग जणा के इक आसान, राह इक्को सोभा पाईआ। जिस मंज़ल उत्ते मिले भगवान, घर भगतां वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। मेलणहारा आपे मिलदा, जुग जुग वेस वटाईआ। लेखा जाणे घड़ी पल छिन्न दा, अछल छलधारी फेरा पाईआ। लहिणा देणा चुकावे आदि जुगादि जुग चौकड़ी घड़ी पल दिन दा, जन्म कर्म वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान बेपवराहीआ। मेहरवान सदा महबूब, मुहब्बत विच्च समाइंदा। गुरमुखां कढ्ढ के एका दूज, एका दूजा रंग चढ़ाइंदा। सच दवारा जाए सूझ, नाता कूड़ो कूड़
मिटाइंदा। भाग लगा के काया पंज तत भूत, भूत भविख्त काल आप समझाइंदा। नाम संदेसा दे के शब्दी दूत, हुक्म इक्को इक दृढ़ाइंदा। चारों कुण्ट दिसे मौजूद, घर साचे सोभा पाइंदा। कर्म कर्म दा लेखा करे मौकूफ़, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नर निरँकारा निरगुण आपणा दस्से उह हरूफ़, जिसदी हरफ़ हरफ़ सिफ्त सालाहइंदा। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा रहे मसरूफ़, वेला वक्त ना कोए समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवाद शब्द अनाद बोध अगाध, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह शाह पातशाह आपणी दया कमाइंदा।