२६ माघ शहिनशाही सम्मत १ कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड माल चक ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे मैं मेटणा कलयुग कूड़, लख चुरासी काया कपड़ खोज खुजाईआ। सुघड़ स्याणे बणाउणे मनमुख मुग्ध मूढ़्ह, अमृत आत्म अन्तर रस चुआईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साची बख्शणी इक धूढ़, मस्तक टिक्का धुर दा इक वखाईआ। आत्म परमात्म निरगुण निरगुण रंग चाढ़ना गूढ़्ह, सरगुण काया माटी पंज तत वज्जे वधाईआ। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी बोध अगाधी बख्शणी तूर, नाद अनादी नाद सुणाईआ। जोती जोत सति प्रकाश देणा नूर, अन्ध अन्धेरा देणा मिटाईआ। दाता योद्धा दस्सणा इक सूरबीर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा नाम अणयाला दो जहानां तीर, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी गहर गम्भीर, बेनज़ीर देणा मिलाईआ। जिस दी नज़र ना आए किसे शमशीर, शमशान भूमी करे सर्ब लोकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी आपणे हथ्थ रखाईआ। जो लहिणा देणा लेखा जाणे शाह हकीर, वरन बरन ज़ात पात तत वजूद वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए कराईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दीन दुनी नूं दस्सणा जोग, जुगीशर इक्को इक समझाईआ। माया ममता हउमें हंगता कटणा रोग, हँ ब्रह्म कर पढ़ाईआ। सतिगुर नाम दी दस्सणी खोज, चौदां विद्या डेरा ढाहीआ। सच उपजाओणा इक सलोक, सोहला तूंही तूंही राग अल्हाईआ। भाग लगा के काया मन्दिर साचे कोट, कोट जन्म दे पाप देणे मिटाईआ। नाम नगारे ला के चोट, सोई सुरत देणी उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अज्ञान देणा गवाईआ। सच दवारे दस्सणी मौज, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया दए बदलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखणे जगत संसार, लख चुरासी परदा लाहीआ। नव नौ चार मेटणा धूआँधार, ब्रह्मण्ड खण्ड कर रुशनाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पाउणी सार, चारे खाणी चारे बाणी शब्द शनवाईआ।
भगत सुहेले सन्त सज्जण लैणे उठाल, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। शब्द अगम्मी वजाओणा ताल, धुन आत्मक राग सुणाईआ। झगड़ा मकाउणा शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को देणा वखाईआ। जिस दा सच दवारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, शिवदवाला मठ्ठ मन्दिर मस्जिद वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नित नवित निरगुण सरगुण पुच्छे मुरीदां हाल, हरि मुर्शद बेपरवाहीआ। मानव मानुख मानस विच्चों करे बहाल, तत्व तत खोज खुजाईआ। सति सतिवादी हो के आप दलाल, दीन दुनी दा मालक फेरा पाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर देंदे गए अहिवाल, वाक् भविख्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता कार कमाईआ। हरि शब्द कहे मैं बदल देणा समाज, चार वरन अठारां बरन देणा समझाईआ। आत्म अन्तर दे के दात, दाता दानी देणा मिलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के रात, सति चन्द कर रुशनाईआ। नाम निधाना दस्स के बोध अगाध, अक्खर वक्खर इक समझाईआ। भगत सुहेले वेख के साध, सज्जण लैणे जगाईआ। जो अबिनाशी करता रहे अराध, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। मन आत्मा होए विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। झगड़ा कूड़ ना रहे फ़साद, फ़ैसला हक देणा सुणाईआ। सुरती शब्दी कर इमदाद, कामल मुर्शद देणा मिलाईआ। बिन अक्खों जावण जाग, निज नेत्र होए रुशनाईआ। त्रैगुण माया पंज तत बुझे आग, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। हँस बुद्धी ना रहे काग, काग हँस रूप वखाईआ। घर मिलाउणा कन्त सुहाग, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। जिस दे हथ्थ दो जहानां वाग, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। शब्द नाद सुणाए धुर दी आवाज़, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के घर विच घर खोल्हे राज़, परदा ओहला दए उठाईआ। झगड़ा चुक्के वुज़ू नमाज़, मुर्शद इक्को दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर दा हुक्म इक समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं वेखणा दीन दुनी, कायनात फोल फुलाईआ। परदा लाहुणा ·षी मुनी, सूफ़ी सन्त फ़कीर उठाईआ। सज्जण वेखणे धुर दे गुणी, गहर गम्भीर होए सहाईआ। सृष्टी सारी छाणी पुणी, पुरख अकाला सेव कमाईआ। याद आउणी कृष्न वाली अठारां खूहणी, चार कुण्ट पए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी पुकार रिहा सुणी, घट भीतर वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सणा इक्को बोल, एकँकार देणा जणाईआ। जो सब दे वसे कोल, घट घट डेरा लाईआ। जो तत्तां अंदर गया मौल, मौला नूर ख़ुदाईआ। जो अमृत झिरे नाभ कौल, कौल इकरार पिछला पूर कराईआ। जो लेखा जाणे धरनी धरत धौल, धवला भार वेख वखाईआ। जिस दा लहिणा देणा कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, जगत विद्या समझ किसे ना आईआ। सच दवारा हरि निरँकारा निरगुण सरगुण देवे खोल्ह, चार वरन अठारां बरन इक सरनाईआ। नाम
नाद अनाद वजावे ढोल, ढमक्का इक्को दए सुणाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता कढ्ढे पोल, परदा ओहला दए चुकाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुरमुख सज्जण लए विरोल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारा दए समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सणी सतिजुग धारा, सति सतिवादी खेल कराइंदा। सृष्ट सबाई मन्नो इक निरँकारा, निरगुण सरगुण सोभा पाइंदा। जिस दा अगम्म अथाह जैकारा, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए सालाहइंदा। जो आदि जुगादी परवरदिगारा, यार सांझा इक अखवाइंदा। जिस दा मुकामे हक दवारा, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जिस दा शब्दी सुत दुलारा, गोबिन्द आपणी कार कमाइंदा। जिस दा नाम खण्डा दो धारा, लोहार तरखाण ना कोए घड़ाइंदा। जो निरगुण सरगुण खेल करे अपर अपारा, अगम्म अगोचर आपणा वेस वटाइंदा। सो लेखा जाणे कलयुग अन्तिम वारा, वारता पिछली फोल फुलाइंदा। नवें जुग दा नवां विहारा, विवहारी हो के आप कराइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अंज़ील कुरान खाणी बाणी जिस दा दे के गए इशारा, सो साहिब स्वामी अन्तरजामी परदा आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ कुड़यारा वेखे दर दर नव सत्त ब्रह्म मति बिन तत्व तत, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता, सति स्वामी अन्तरजामी गृह भीतर मन्दिर वेख वखाइंदा।
२६ माघ शहिनशाही सम्मत १ राधा स्वामी प्रताप सिँघ दे नाल तरन तारन ज़िला अमृतसर
रूह कहे मेरा धाम सचखण्ड, सति सति इक्को नज़री आईआ। जित्थे दूई द्वैत नहीं कोई वण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड रचन ना कोए वखाईआ। ढोला गीत नहीं कोई छन्द, नाद धुन ना कोए शनवाईआ। रसना जेहवा नहीं बत्ती दन्द, तन वजूद ना बणत बणाईआ। इक्को नूर नुराना सगला संग, संगी साथी बेपरवाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। धुर दी डोरी बन्न्ह नाल कमंद, कामल हो के आपणा अमल जणाईआ। ना कोई लहिणा देणा लेखा सूर्या चन्द, जलवा इक्को इक रुशनाईआ। ना कोई वण्ड हँ ब्रह्म, तत्व तत ना कोए दरसाईआ। ना कोई जन्म कर्म भरम, वरन बरन ना कोए दरसाईआ। इक्को इक अगम्मी सरन, सरनगति सहिज सुखदाईआ। जित्थे ना कोई जन्म मरन, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। ना कोई नेत्र हरन फरन, नैण अक्ख ना कोए बदलाईआ। गहर गम्भीर गुणी गहीर इक्को करनी करन, करता पुरख दए वड्याईआ। जिस दी मंज़ल आदि जुगादि जुग चौकड़ी आत्म परमात्म हो के चढ़न, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। अग्नी तत कदे ना सड़न, माया ममता ना मोह हल्काईआ। बिन वेक्खयां बिन जाणयां बुझिआं सूझ आवे
उह चरण, जिस चरण दा चरणामित चरणोदक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच दर, दरगाह साची हक मुकाम सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को घर बणाईआ। रूह कहे मेरा सच वसेरा, बिस्तर सेज ना कोए हंढाहीआ। किशना शुक्ला पक्ख ना कोए अन्धेरा, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। दूई द्वैत ना कोए झेड़ा, झगड़ा ब्रह्म ना कोए समझाईआ। चार दीवारी छप्पर छन्न ना कोए खेड़ा, महल अटल सोभा पाईआ। जित्थे साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण निरवैर निराकार वसे सज्जण मेरा, पीआ प्रीतम बेपरवाहीआ। सच सरनाई बेपरवाही दस्से इक वसेरा, विश्व आपणा रंग रंगाईआ। इस तों अगला भेव जाणे जेहड़ा, बिन पूरन सन्तां समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। रूह कहे मैं वसां धाम अथाह, सच दवारे सोभा पाईआ। जित्थे वस्या शहिनशाह, शाह पातशाह नूर ख़ुदाईआ। जो हुक्में अंदर हुक्म रिहा चला, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जिस दी धार अपार रूप रंग रेख ना सके कोई जणा, समझ विच समझ ना कोए टिकाईआ। उह लहिणा जाणे सहिज सुभा, सति स्वामी अन्तरजामी आपणा खेल खिलाईआ। जिस दा नूर ज़हूर देवे वण्ड वण्डा, मेहरवान आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणी रिहा खिलाईआ। रूह कहे मेरा मालक इक, एकँकार नज़री आईआ। जो बिन अक्खरां तों लेखा देवे लिख, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। बिन अक्खां तों आवे दिस, साख्यात सोभा पाईआ। बिना मनसा तों पूरी करे इच्छ, भावना आपणे विच टिकाईआ। जिस दा जगत निराला द्रष्य, दृष्टी इष्टी दा मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सच दए समझाईआ। रूह कहे मेरा मन्दिर अपार, हरि प्रीतम स्वामी दया कमाईआ। जित्थे सदा होए उज्यार, दीवा बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन सख़ियां मंगलाचार, गीत अगम्म रिहा सुणाईआ। संदेसा देवे वारो वार, बिन तन्द सितार हिलाईआ। सदा सदा सद रहे ख़ुशहाल, ग़मी रंग ना कोए बदलाईआ। जित्थे इक्को शब्दी लाल, दुलारा दूल्हा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे बह के आपणी कार कमाईआ। रूह कहे मैं वेख्या स्वामी सच, सति सतिवादी वेख वखाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द रिहा हस्स, ख़ुशी भगतां नाल बणाईआ। आपणी धार करके आपणे वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। अगला मार्ग निरगुण हो के निरगुण दस्स, निरवैर आपणी कार कमाईआ। तुहाडे ढोले सिफ्ती गावे जस, बिन अक्खरां राग अल्हाईआ। जिस दी कोई ना समझे हद्द, हदूद विच हदूद सबूत आपणा नाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रूह दा मालक आपणा आप प्रगटाईआ। रूह कहे मैं वेख्या उह बाप, जिस
नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस दा एथे ओथे सदा प्रताप, प्रताप सिँघ प्रताप ना कोए जणाईआ। जिस दा निरगुण नाल निरगुण साक, साक सज्जण बेपरवाहीआ। सब दा लहिणा देणा करे बेबाक, हिस्सा वण्ड झोली दए भराईआ। जिस वेले सचखण्ड दा खोल्हे ताक, ताकतवर आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, विष्न ब्रह्मा शिव आसा सब दी पूर कराईआ।
२६ माघ शहिनशाही सम्मत १ दीदार सिँघ दे घर पिण्ड शफ़ीपुर ज़िला अमृतसर
दर दवारे जो आया रुपईआ, माया मोह रिहा जणाईआ। जिन्हां मिल गया सतिगुर शब्द धुर दा सईआ, हरि सज्जण बेपरवाहीआ। उह चढ़ गए अगम्मी नईआ, जो दो जहानां पार कराईआ। अबिनाशी करता पकड़े बहीआ, सगला संग बणाईआ। राए धर्म कढ्ढे ना वहीआ, चित्रगुप्त ना हिसाब जणाईआ। गोबिन्द दा पूरा होया ढईआ, सुत्ती उठे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रुपया कहे मैं होया पेश, आपणा आप जणाईआ। जिस माया नूं सरसे सुट्ट के गया सतिगुर दस्मेश, जल धारा विच वहाईआ। ज्ञान दे के गया इक नरेश, नर नरायण सच समझाईआ। धुर दा नाम रहे सदा कोल हमेश, खा ख़र्च तोट ना आईआ। वधाई वज्जदी रहे लोकमात देश, सचखण्ड साचे मिले वड्याईआ। ममता मोह मिटा के रेख, चिन्ता ग़म गया चुकाईआ। गुरमुखो इक्को पुरख अकाल दी रखणी टेक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मन वासना बुद्धी करनी बिबेक, दुरमति मैल धवाईआ। त्रैगुण माया ना लावे सेक, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। गुरमुख दरगाह साची दा सदा सेठ, टकयां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धीरज धीर दए धराईआ। रुपया कहे मैं वेखी दुनिया ममता, माया ममता विच लोकाईआ। जन भगतां तोड़ां गढ़्ह हंगता, हँ ब्रह्म समझाईआ। मैं भरम भुलावां जगत पंडतां, पान्धआं दयां रुलाईआ। भुलेखे विच रखां जीव जँतां, जिज्ञासू तत्तां दयां लड़ाईआ। गुरमुख विरले बणावां बणता, नाता कूड़ कूड़ छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। रुपईआ कहे मेरा रूप अनोखा, दीन दुनी विच नज़री आईआ। शाह सुल्तानां नाल करदा धोखा, राज राजानां ख़ाक मिलाईआ। जेहड़ा सन्त फ़कीर धुर दी मंज़ल पहुंचा, उस दे दर कदे ना भाईआ। जगत वासना मुक जाए सोचा, समझ रहे ना राईआ। पूरी हो जाए लोचा, निज लोचन दर्शन पाईआ। इक्को पुरख अकाल दी रखदे ओटा, ओड़क ओहो होए सहाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटा, लख चुरासी रही कुरलाईआ।
जिस दा प्रकाश निर्मल जोता, घट घट रिहा समाईआ। उस दा नाम भण्डारा इक्को बहुता, जो इक्को वार झोली दए भराईआ। झगड़ा मुक जाए चौदां लोकां, चौदां तबक ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। रुपया कहे मैं वेख्या जगत जुग, चार वरन अठारां बरन खोज खुजाईआ। हिरस हवस विच लग्गी सर्ब अग्ग, तृष्ना सके ना कोए बुझाईआ। गुरमुख विरले मंज़ल चढ़ के उपर शाह रग, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जित्थे अनहद अगम्मी नाद रिहा वज्ज, अनरागी राग सुणाईआ। नाम भण्डारा मिले अमृत धुर दी मध, मधुर धुन नाल शनवाईआ। बिन मक्के काअब्यों साचे हुजरे महबूब दा हो जाए हज्ज, हाज़र हज़ूर दरस दिखाईआ। उह लालच दुनिया दीन जाए छड्ड, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। वासना नालों हो के अड्ड, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। रुपया कहे मेरा सोहणा सोहजंणा रूप, बणत सोहणी नज़री आईआ। मैं भरम भुला के वड्डे वड्डे भूप, रईयत राउ रंक दिते रुलाईआ। मैं झगड़ा पाया चारे कूट, दहि दिशा होए लड़ाईआ। पिता पूत बणाई फूट, माँ धी रही कुरलाईआ। गुरमुखां दे अंदरों मौली रुत, रुत रुतड़ी नाल मिलाईआ। पुरख अकाल दे बण गए सुत, अबिनाशी करता इक्को रहे ध्याईआ। साची धारों गए उठ, जित्थे जन्मे कोए ना माईआ। नाम ख़ज़ाना मिल्या अतुट, दीन दयाल दया कमाईआ। जिस नूं ठग्ग चोर यार सके कोई ना लुट्ट, पल्लउँ गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। रुपया कहे मैं रूपवन्त, सुचज्जा नज़री आईआ। मैं भरम भुलाए कोटी कोट कलयुग काया सन्त, भुलेखे विच लोकाईआ। जिन्हां नूं परम पुरख दा मिल गया इक्को अन्तर आत्म मंत, ढोला इक्को रहे गाईआ। ओन्हां दे अगे मेरी सदा मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अगे जाण दी नहीं हिम्मत, हौसला दिता ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां नाम शब्द साची दिती ख़िल्लत, ख़ालक हो के आपणे रंग रंगाईआ। रुपया कहे मैं सतिगुर किरपा सदा मन्ज़ूर, पुरख अकाल दया कमाइंदा। साची सेवा कर के हज़ूर, हज़रत आपणा रंग रंगाइंदा। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, मार्ग सच इक समझाइंदा। सच प्रीती करनी बण मज़दूर, सेवक सेवा इक रखाइंदा। आसा मनसा मनसा विच्चों पूर, पूरन ब्रह्म दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नाम भण्डारा देवे सदा भरपूर, पारब्रह्म पतिरमेश्वर प्रभ आपणा रंग रंगाइंदा।
२६ माघ शहिनशाही सम्मत १ दलीप सिँघ दे घर जंडयाला गुरू ज़िला अमृतसर
चरण कँवल विच रहे मज़ा, सरन बख्शे सच सरनाईआ। जन भगत चलाए आपणी रज़ा, भाणे अंदर खेल खिलाईआ। कूड़ी क्रिया करन ना देवे दग़ा, कलयुग फरेब दए मिटाईआ। दरस दिखा के उपर शाह रगा, शहादत आपणा नाम भुगताईआ। सदा वधाउँदा रहे अग्गा, जुग चौकड़ी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जो जन शरनाई लग्गा, फड़ बाहों पार कराईआ। प्यार मुहब्बत विच रहे बध्धा, बदी अंदरों देवे कढाहीआ। कूड़ा लालच रहिण ना देवे लबा, हँकार विकार देवे खपाईआ। आवण जावण लेख मुका के सबा, सभनी थाँईं होए सहाईआ। दे के निरबाण धुर दा पदा, पतिपरमेश्वर रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर देवे माण वड्याईआ। चरण कँवल सदा लग्गी रहे प्रीत, पीआ प्रीतम मेल मिलाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा रहे रीत, जन भगतां इक्को रंग चढ़ाईआ। सिफ्ती ढोले सुणाउँदा रहे गीत, गुरमुखां इक्को नाम पढ़ाईआ। शिवदवाले मठ बणाउँदा रहे मसीत, सन्त फ़कीरां काया काअबा दए समझाईआ। जगत वासना कुनी काया कपड़ करदा रहे पलीत, हरिजन अन्तर आत्म ब्रह्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। चरण कँवल जुड़या रहे नाता, अगे जुदाई ना कोए वखाइंदा। घर स्वामी मिलदा रहे दाता, दीन दयाल परदा लाहइंदा। मातलोक बणया रहे राखा, निरगुण हो के सेव कमाइंदा। पूरी करदा रहे आसा, तृष्ना कूड़ बुझाइंदा। चरण कँवल बख्शदा रहे भरवासा, सिर समरथ आपणा हथ्थ टिकाइंदा। लहिणा देणा मुकाउँदा रहे पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर चरणां हेठ दबाइंदा। सचखण्ड दवारे दसदा रहे वासा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे रंग रंगाइंदा। चरण कँवल जुड़या रहे जोड़, जोड़ी धुर दी आप बणाईआ। भगत भगवान दी सांझी लोड़, वक्खरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जुग चौकड़ी जावे बौहड़, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकावे दौड़ दौड़, पाँधी हो के फेरा पाईआ। लख चुरासी जीव जंत वेखे मिठ्ठा कौड़, चारे खाणी फोल फुलाईआ। जिन्हां गुरमुखां परम पुरख दे मिलण दी लग्गी औड़, अमृत मेघ दए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर प्रकाश अन्धेरे घोर, सच नूर करे रुशनाईआ। चरण प्रीत कहे मैं भगतां सदा बणदी, बन खोजण कोए ना जाईआ। दुरमति मैल धोवां तन दी, अंदरों बाहरों करां सफ़ाईआ। वासना बन्न्हां मन दी, दहि दिशा ना कोए भवाईआ। धार प्रगटावां जोती चन्न दी, नूर नूर रुशनाईआ। आवाज़ सुणावां शब्दी धन्न धन्न दी, अगम्मी राग अल्हाईआ। भूमिका वखावां बिना छप्पर छन्न दी, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। खेल वखावां हँ ब्रह्म दी, पारब्रह्म नाल
मिलाईआ। जिस दी धार कदे ना जम्मदी, मरन विच कदे ना आईआ। जुग जुग जन भगतां बेड़ा बन्न्हदी, फड़ बाहों कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। चरण प्रीत कहे मेरा भगतां नाल संजोग, जुग विछड़यां मेल मिलाईआ। जन्म जन्म दा कट विजोग, बिरहों इक दयां वखाईआ। माया ममता कट के रोग, सुख सांतक सति दयां वरताईआ। झगड़ा चुका के लोक परलोक, सच दवारा देणा समझाईआ। जित्थे इक्को नाम ढोला सोहला सलोक, नाम निधान सच्ची शनवाईआ। होए प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर डगमगाईआ। सचखण्ड दुआर नज़री आए अगम्मा कोट, कुटीआ कुटम्ब नाता दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक वखाईआ। चरण प्रीती कहे मैं जुग जुग भगतां नाल लगदी, गुरमुखां रंग रंगाईआ। तृष्ना बुझावां ममता वाली अग्ग दी, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। रीती बदलावां संसार वाले जग दी, जागरत जोत करां रुशनाईआ। हद्द मुकावां जगत हद्द दी, हज़रत हज़ूर इक्को दयां समझाईआ। जोत प्रगटावां लट लट दी, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। खेल जणावां पुरख समरथ दी, जो दाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल वखाए धुर दे हक दी, हकीकत विच्चों परदा लाहीआ। चरण प्रीत कहे मैं सदा भगतां जोगी, जोगीआं हथ्थ कदे ना आईआ। मैं प्रेम रस दी भोगी, आत्म परमात्म मिल के सोभा पाईआ। बिन सतिगुर किरपा मेरा बणदा कोए ना खोजी, लख चुरासी जीव जंत हल्काईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को चोजी, चोज निराले रिहा वखाईआ। जिस नूं झुकदे गए वेदी सोढी, नमस्ते कह कह सीस निवाईआ। जिस दा नाम निधाना इक सलोकी, ढोला राग इक अल्हाईआ। उह मंज़ल दस्से सौखी, राह विच ना कोए अटकाईआ। पढ़नी पए कोई ना पोथी, पुस्तक हथ्थ ना कोए वखाईआ। इक्को रमज़ इशारे वाली बहुती, दूजा झगड़ा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर मेला लए मिलाईआ। चरण प्रीत कहे मैं वसदी सदा पुरख अकाल दे चरण, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। जन भगतां खोल्ह के नेत्र हरन फरन, फ़ुरना इक्को दयां दृढ़ाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात वरन बरन, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। सुरत सवाणी आवां फड़न, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। बिन पौड़े डण्डे मंज़ल आवां चढ़न, चढ़ां चाँईं चाँईंआ। निरभउ चुकाया मेरा मरन डरन, भय अवर ना कोए रखाईआ। मैं भगतां आउँदी सदा वरन, वर आपणा खोज खुजाईआ। मेरा दरगाह साची दा सच्चा प्रण, कौल इकरार कीता तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरण प्रीत कहे मैं आवां जुग जुग, आपणा फेरा पाईआ। भगत सुहेले लभ्भां चुग चुग, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सृष्टी औध गई
मुक्क मुक्क, कोटन कोटि हाल बताईआ। बिना सतिगुर किरपा मिले किसे ना सुख, सांतक सति ना कोए वरताईआ। जन भगतां प्रभ चरण आ के मरन दा रहे ना दु:ख, दुखियां दर्द लवां वण्डाईआ। मात गर्भ होण ना देवां उलटा रुख़, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। माणस विच्चों माणस जामा मिले मनुक्ख, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणी गंढ्ढ रखाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच देवे वड्याई अबिनाशी अचुत, चेतन सता सुरत शब्द शब्द सुरत सूरत आपणी विच लुकाईआ।