पुस्तकालयभाग १९

पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

फलगुण कहे मैं आया जगत, फल आपणा नाल ल्याईआ। परम पुरख दे वेख के भगत, भगवन समझ के सीस निवाईआ। वेला सुहञ्जणा जाण के वक्त, वाक्य वेख्या चाँईं चाँईंआ। जिस दा दो जहानां हुक्म सख्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। निवासी वासी उपर अर्श, फर्श करे रुशनाईआ। निरगुण हो के देवे दरस, नूर नुराना चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फलगुण कहे मेरी आई बहार, सम्मत साहिब मिले वड्याईआ। जिस दी सोहणी खिली गुलज़ार, गुरमुख बूटे रहे महकाईआ। वेखणहारा सांझा यार, जलवागर नूर ख़ुदाईआ। सच दवारे ला दरबार, भगत दुआर वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी दा लेखा जाणे जानणहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खोज खुजाईआ। लहिणा देणा नाल चम्यार, रविदासे मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वरताईआ। फलगुण कहे मैं आ गया अन्त, लोकमात वेस वटाईआ। जिस दा लेखा लिख के गए गुर अवतार पैगम्बर सन्त, गुर गुर लेख जणाईआ। सो अन्तरजामी वेक्खयां कन्त, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी मौली रुत्त बसन्त, दो जहान वज्जी वधाईआ। उह जन्म जन्म दे पापी तारे पंडत, पांधे वेख वखाईआ। किरपा नाल मेल के संगत, जन्म विच्चों जन्म दिता बदलाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दिता समझाईआ। भिखारी बण के आए संगत, झोली धुर दी अगे वखाईआ। लहिणा देणा मुका भुक्ख नंगत, वस्त अमोलक इक वरताईआ। झगड़ा मुका के बहिश्त जन्नत, जगह जगह दए वड्याईआ। मन मनुआ मेट के दंत, दुष्ट दुराचारी दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वरताईआ। फलगुण कहे मैं वेखण आया भिखारी, भिख्या मंगण चाँईं चाँईंआ। तख्त निवासी तक्कया इक दरबारी, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दी आदि अन्त इक्को यारी, याराना भगतां नाल रखाईआ। गुरमुख आत्म रहिण ना देवे कुँवारी, कन्त कन्तूहल आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जेहड़े मंगते दर ते आए वपारी, वस्त इक्को दए वखाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। फलगुण कहे मैं वेखां मंगदे, मंगते आपणा राह तकाईआ। जुग चौकड़ी वेखां लँघदे, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले कोटां विच्चों चोली रंगदे, नाम अगम्मा रंग चढ़ाईआ। डूम नाई कदे ना संगदे, प्रीती मंगण थाउँ थाँईंआ। झगड़े मुका के गोदावरी गंग दे, गंगा सागर हथ्थों दिता सुटाईआ। लेखे मुका के जलधार तरंग दे, तुरत आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फलगुण कहे मंगत्ओ मंगो की, सच दयो जणाईआ। जिस ने तुहानूं बणा ल्या आपणा पुत्तर धी, दूजा नाता ना कोए रखाईआ। सति धर्म दा मार्ग ला के लीह, राह इक्को रिहा दृढ़ाईआ। झगड़ा मुका के इकीह वीह, सम्मत शहिनशाही वज्जी वधाईआ। सतिजुग साची रख के नींह, निवण सु अक्खर दिता पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फलगुण कहे मंगत्ओ मंग लओ आपणा दान, दाता दानी झोली पाईआ। इस तों परे होर नहीं भगवान, भागां वाल्लयो भाग ना कोए जणाईआ। इस तों उपर नहीं कोई काहन, गोपी काहन एसे दी सेव कमाईआ। इस तों वड्डा नहीं राम, सीता राम बन खण्ड देण दुहाईआ। इस तों परे नहीं अमाम, ईसा मूसा मुहम्मद सीस निवाईआ। इस तों दूर नहीं कोए निरगुण निरवैर निरँकार सच निशान, नानक गोबिन्द गए समझाईआ। जो वसे सच भूमिका अगम्मी अस्थान, अस्थिल आपणा डेरा लाईआ। सो परत के आया वाली दो जहान, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी शाम, शमां गुरमुख दए जगाईआ। दर आयां नूं आत्म परमात्म देवे आराम, दीन दुनी दे दु:ख दए गवाईआ। प्रेम प्रीती प्याए जाम, जमां तों लए छुडाईआ। अमृत रस कराए पान, निझर झिरना आप झिराईआ। सति सच दवाए तुआम, कूड़ी तमअ दए गवाईआ। लेखा मुका के जन्म जन्म दा गुलाम, फाँसी अवर कोए ना पाईआ। जन भगत · रहे ना कोए हराम, शब्द अनादी सुत लए उपजाईआ। लेखे लाए सेवा निशकाम, जो

चल आए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। फलगुण कहे मंगत्ओ डाह लओ झोली, झूले वाला आपणी झलक वखाईआ। जिस दी चार जुग तों वक्खरी बोली, अनबोलत राग सुणाईआ। जिस दी बिना कहारां तों अगम्मी डोली, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। जो आपणे प्रेम प्यार दी खिलाए साची होली, बिन रंगण रंग चढ़ाईआ। जो निरगुण धार बण के तुहाडी बणी डोली, विचले पड़दे दए उठाईआ। मंगत्ओ जे मंगणा सोहँ शब्द दी पा लओ रौली, रौणक आपणी नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए वरताईआ। फलगुण कहे वेखो मंगत्ओ ना जायो थक्क, थकावट जगत ना कोए वखाईआ। मंगदे मंगदे ना जायो अक्क,

जुग चौकड़ी गए विहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला स्वामी इक समरथ, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। जिस दा सिफ्ती गाउँदे रहे जस, वेद पुराण दी लोड़ रहे ना राईआ। जगत नालों वक्खरी खोल्ह लओ अक्ख, तक्को प्रतख रूप गुसाँईंआ। दर्दी हो के आवो नठ्ठ, भज्जो वाहो दाहीआ। सच दवारे कर इक्ट्ठ, इक्को बोली दयो सुणाईआ। जे प्रभ देणा ते दे धीरज यति, सति हठ सन्तोख आपणा नाम झोली पाईआ। मानस जन्म ना होवे भठ्ठ, खेड़ा धुर दा देणा वसाईआ। असीं मंगते ब्राह्मण तूं देण वाला सिध्धा जिहा जट्ट, हाण लाभ ना कोए रखाईआ। भावें रोड़ी गंना दे भावें उलट दे मट्ट, काया मटकी दे भराईआ। जो तेरे दवारे आवे सो जाए खट्ट, खटका रहे ना राईआ। ब्राह्मण कहे साडी रीती खा पी के झट, ठूठा बग़ल विच छुपाईआ। दवानी चवानी लै के जाईए नठ्ठ, पिच्छा फेर ना कोए बदलाईआ। जे कोई झोली दाणे देवे सट्ट, गठड़ी भार सीस चुकाईआ। जे कोई खुल्ला वेखीए हट्ट, सस्ते दामां दईए लुटाईआ। नाले कहीए जजमानां दी मारी गई मत, खा के साडा शुकर मनाईआ। नाले वेखीए चोरी अक्ख, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। मेहरवान कहे मंगत्ओ मंगण दी सिख लओ जाच, याचक हो के दयां समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई तुहाडी रात, भगत भगवान वज्जे वधाईआ। निक्की जेही समझ लओ बात, बातन परदा दयां खुल्हाईआ। मन मति रखयो ना कोई नार कमज़ात, कुलखणी अंदरों देणी कढाहीआ। आपणी आत्म परमात्म दी समझ लओ ज़ात, दूजी वण्ड ना कोए वखाईआ। उह तुहाडा तुहाडे वसे पास, सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। जिधर वेखो तक्को सदा साथ, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच वड्याईआ। फलगुण कहे धन्न भाग जे मंगण आए मंगते, घर साचे वज्जी वधाईआ। जो मंज़ल अगली लँघदे, पिछला पन्ध चुकाईआ। झगड़े मुका के कूड़े संग दे, इक्को कन्त हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। फलगुण कहे मंगत्ओ कर लओ फुरती, चेतन चलाक आपणा आप लैणा बणाईआ। सतिगुर शब्द दान पाओ झोली सुरती, सुती लए अंगड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया चोली दी सोहे कुड़ती, अंगी इक्को वेख वखाईआ। जे कुछ होर नहीं नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो प्रभू दे नाम दी लै के जायो गुड़ती, अगे दाईआं दी लोड़ रहे ना राईआ। खेल मुक जाए देवत सुर दी, सुत्यां लए उठाईआ। एह वड्याई पूरे सतिगुर दी, जो गोदी आपणी लए टिकाईआ। मंगत्ओ तुहाडी मनसा रहे ना झुरदी, हिरस हवस दए मिटाईआ। तुहाडी वस्त दिती कदे ना खुरदी, ख़ुद मालक होए सहाईआ। कुछ दात बाकी अनन्दपुर दी, जो पुरीआं लोआं तों बाहर तुहाडी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, बख्शणहार सच सरनाईआ। फलगुण कहे मंगत्ओ तुहाडा देवणवाला दाता, दानी हो के फेरा पाईआ। उस नूं दस्सो आपणी गाथा, तन मन दा हाल जणाईआ। अन्धेरा मुक्के ना अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। लेखा मुके ना बिधना माता, सतरां ढाई ना कोए गवाईआ। चित्रगुप्त दा चुके ना खाता, हिसाब किताब ना कोए कढाहीआ। लाड़ी मौत दा मिटे ना हासा, कोटन हस्तीआं गई मिटाईआ। धर्म राए दा तुटा ना साका, सज्जण साहिब ना कोए मिलाईआ। जन भगतो तुहाडा मेल होया इतफ़ाका, इतमीनान नाल दए समझाईआ। तुहानूं पिछला दान देणा खासा, थोड़यों बहुता दए वरताईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नाता, नातवां जोबन दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फलगुण कहे मंगत्ओ झोली लओ अड्ड, अडरा राह वखाईआ। जुग चौकड़ी जिस नूं आए छड्ड, मंज़ल पन्ध मुकाईआ। उह पार करके दो जहानां हद्द, हाज़र हो के रिहा समझाईआ। जन भगतो इक्को वार तुहानूं बणा ल्या आपणी यद, पिच्छे होर ना कुछ रखाईआ। आपणे नाल सांझा बणा के छन्द, सोहँ ढोला दिता दृढ़ाईआ। छड्ड के पुरी अनन्द, अनन्द तुहाडे अंदर दिता प्रगटाईआ। अगे जाणा पए ना कोल गंग, मईआ सीस ना कोए निवाईआ। दान लवो भावें निशंग, निशाना आपणा दए लगाईआ। जेहड़े भगत दवारा आए लँघ, उह प्रभू नूं आपणे अन्तर गए समाईआ। श्री भगवान तुहाडे दवारयों खावण वाला डंग डंग, टुकड़ा टुकड़ा आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल दए समझाईआ। फलगुण कहे मैं वेखे फलदे फुलदे, पत्त टहणी नाल महकाईआ। जोबन वेखे ग़ुंचे गुल दे, गुलशन रहे महकाईआ। भा वेखे जगत मुल्ल दे, कीमत टकयां वाली समझाईआ। जिस वेले श्री भगवान दे सच दवारे खुल्हदे, लोकमात वज्जी वधाईआ। जेहड़े मंगते प्रभू दी कुल दे, उह कुल्ल मालक आपणे नाल रलाईआ। भगतो तुसीं मंगण वाली वस्तू अजे भुलदे, भुल्लयां दए समझाईआ। जिन्हां दे अन्तर मेरे प्रेम प्यार दे हन्झू डुल्हदे, बिन अक्खां नीर रहे वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी कार आप कमाईआ। फलगुण कहे जन भगतो तुहाडे अंदर सति सन्तोख, सन्तुशट दए कराईआ। तुसीं दयो प्रभू नूं मोख, आपणे पाप इस दी झोली पाईआ। झगड़ा मुका लओ लोक परलोक, आवण जावण रहे ना राईआ। मन दी कूड़ी छड्ड दयो सोच, समझ बुध ना कोए वड्याईआ। झगड़ा मुक जाए हरख़ सोग, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। जिस ने तुहानूं आपणे नाम दी दिती चोग, तृष्ना भुक्ख दिती मिटाईआ। दर्शन दे के इक अमोघ, अमरापद दिता जणाईआ। पन्ध मुका के जगत विजोग, धुर संजोग ल्या जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। भगतो तुसीं ब्राह्मण के डूंम, ढोल ढमक्का

नज़र कोए ना आईआ। जिस प्रभू नूं पिच्छे सारे समझदे रहे सूंम, कंजूसां दा कंजूस दए जणाईआ। तुहाडे साहमणे चार जुग दा बदल के कानून, कायम कर के तुहानूं दिता वखाईआ। इक्को दस्स के अगम्मा मज़मून, शास्त्र सिमरत वेद पुराण दिते भुलाईआ। धुर दा मार्ग दस्स असूल, असलीअत इक्को दिती दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फलगुण कहे मैं वेख्या तक्कया जाणया जग, जगदी जोत नज़री आईआ। मैनूं ख़ुशी होई अज्ज, मिली सच वड्याईआ। जो दो जहानां श्री भगवाना आया तज, निरवैर आपणा वेस वटाईआ। सच सिँघासण बैठा सज, सज्जण गुरमुख नाल मिलाईआ। बिना काअब्यों करा के हज्ज, हाज़र हो के दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरम भुलेखा दूर कराईआ। फलगुण कहे की मंगण पंडत पांधे, मंग मंग थक्के विच लोकाईआ। गऊ नूं कह के गऊ माता चराउँदे रहे ढांडे, सीर जगत मुख चुआईआ। गंगा गोदावरी रहे नहांदे, जञ्ञू बोदी कर सफ़ाईआ। सूरज नूं पाणी रहे चढ़ांदे, चुलीआं नाल भराईआ। नौ नौ टुभीआं रहे लांदे, नेत्र नैण बन्द वखाईआ। प्रभू दा दरस मूल ना पांदे, त्रसूल मथ्थे उत्ते घसाईआ। अग्गा पिच्छा तक्कण आउँदे जांदे, करमण्डल हथ्थां विच खड़काईआ। खीरां वाले तक्कण भाण्डे, सूकर डंडयां नाल हटाईआ। मूर्ख मति नाल रहे खांदे, गुरमति ना कोए जणाईआ। पुत्रां जंम्यां तों घर घर रहे जांदे, ओअँ तत सति सुणाईआ। प्रभ चरणां तों रहे वांझे, दरगाह मिली ना कोए सरनाईआ। अन्त हथ्थ गए नांगे, परदा ओढण ना कोए टिकाईआ। होई सहाई ना माई गांगे, गुंगी हो के बैठी ज़बान दबाईआ। नाते बणे ना सच्चे सांझे, सज्जण यार ना कोए हंढाहीआ। अन्तिम रो रो नीर वहांदे, हन्झूआं हार बणाईआ। बिन साहिब स्वामी पछतांदे, पिच्छा अगे ना कोए छुडाईआ। सो कलयुग अन्तिम मंगण आए ना मूल शरमांदे, मांगत हो के झोली डाहीआ। जो दर आ गए झक्खड़ मींह झांजे, आपणा पन्ध मुकाईआ। उह बह गए घर ठांडे, जित्थे अग्न ना कोए तपाईआ। एसे करके चौल पक्के विच हांडे, ब्राह्मण देणे खवाईआ। जिन्हां दी पूरी करनी तांघे, तृष्ना देणी मिटाईआ। ख़ाली भरने भाण्डे, ऊणता रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। जन भगतो प्रभ दा ना कोई पुत्त ना कोई पोतरा, पिता सब दा नज़री आईआ। उह ख़ुशीआं विच किसे दा सगणां वाला चुक्के ना टोकरा, भार गठड़ी हथ्थ ना कोए उठाईआ। ना कोई धी ते ना कोई दोहतरा, ना कोई बणे जवाईआ। ना जावे कदे प्रभ औंतरा, सद वजदी रहे वधाईआ। पंडतो अगे तुहानूं किसे नहीं बहाउणा साफ़ कर के चौंतरा, गऊ गोबर ना कोए फिराईआ। तुहानूं बहणा पए ना मार के चौंकड़ा, हथ्थ टिंडा उत्ते टिकाईआ। तुहाडे अगे किसे गुरमुख नहीं रखणी रोकड़ा, दच्छणां दान

ना कोए वरताईआ। तुहाडा वेहड़ा रहिणा नहीं मोकला, भीड़ी गली देणी समझाईआ। डूँग्घा दस्सणा कोठड़ा, दरवाज़ा दर ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फलगुण कहे जन भगतो तुहानूं सदा वधाई, वाधा तुहाडे विच बणाईआ। भगतां विच भगत मिल के बणया भाई, वड्डा छोटा ना कोए वखाईआ। जिस दा पिछला लेखा लहिणा देणा नानक दस्स के गया राही, रहबर हो के आप जणाईआ। दाता दानी देवणहार बेपरवाही, बेपरवाह आपणा रंग चढ़ाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी, परदा ओहला रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फलगुण कहे भगतो दस्सां साख्यात, सहिज सहिज समझाईआ। वेद व्यासा लिख के गया नाल कलम दवात, पुराण भविख विच दृढ़ाईआ। जो शेरा वाली ज़ात, शहिनशाह सरनाईआ। जिस वेले कल आवे अन्धेरी रात, कलमा भुल्ले लोकाईआ। खेल होवे चार कुण्ट दहि दिशा समझे कोई ना बात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दए दृढ़ाईआ। फलगुण कहे वधान नहीं एह वाधा, वज्हा नाल जणाईआ। जे पूरन सिँघ समझयो दादा, एह वी भुल्ल वखाईआ। जिस दा प्रेम सब नाल सांझा, हिस्सयां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। धुर फ़रमाना सुणो अज़ीज़, बच्चयो दयां समझाईआ। साची दस्स तमीज़, तमअ दयां गवाईआ। तक्को ला के नीझ, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। तुहानूं चाअ ते तुसीं करो रीझ, रीझ दे अगे प्रभ नूं लओ मनाईआ। जो प्रेम प्यार प्रीती अंदर जाए पतीज, इक्को पिता इक्को माईआ। जे गुर प्रनाली दी समझ लओ तरतीब, भरम भुलेखा रहे ना राईआ। जन भगतो तुसीं पातशाह मैं मंगता तुहाडा ग़रीब, तुहाडे गुनाहां दा मालक जनांह विच्चों लवां बचाईआ। तुसीं मंगते नहीं मैं मंगता तुहाडी लँघ के आया दहिलीज़, सचखण्ड निवासी हो के लोकमात फेरा पाईआ। किसे गया नहीं मन्दिर मसीत, शिवदवाला मठ्ठ राह ना कोए तकाईआ। जुग चौकड़ी दी तुहाडी लग्गी प्रीत, प्रीतम हो के तोड़ निभाईआ। तुहाडे नालों मैनूं तुहाडी बहुती उडीक, तुसीं बीते दिन गिणो मैं घड़ी घड़ी तुहाडा राह तकाईआ। सच पुछो मैं तुहाडे अंदर सदा नज़दीक, दूर नेड़ा ना कोए वखाईआ। तुहानूं चिर लगदा बदलण लगयां कमीज़, मैं इस तों पहलों कोटन चोले दयां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। मंगत्ओ तुहानूं होई ख़ुशी, अमरजीत होया घर पुत्तर, वज्जी इक वधाईआ। मैं अर्शां तों आवां उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण आपणी धार चलाईआ। तुसीं मेरा थोड़ा करो ते मैं तुहाडा बहुता करां शुकर, शायद तुसीं नहीं समझे मैं दयां समझाईआ। दस्सो मैं किहनूं ना चुकां कुच्छड़, सारे इक्को जिहे नज़री आईआ। मैं ना किसे दा

चाचा ताया ना किसे दा फुफड़, भैण भाई वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। फलगुण कहे जन भगतो मैं वेखां उह फुल्ल, जिस दी डोडी बिन गोडी सोभा पाईआ। जो कदी ना जावे रुल, आपणा रूप ना सके बदलाईआ। तुहाडे कोल पवाउण आ गया मुल्ल, कीमत तुसां देणी चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाईआ। फलगुण कहे मैं फलया, रस आपणा ल्या बणाईआ। लोकमात ओहनां विच रलया, जो रंग रलीआं प्रभ दे नाल रहे मनाईआ। उस ढांचे विच ढलया, जिथ्थों बाहर ना कोए कढाहीआ। उह दवारा मल्लया, जित्थे वजदी रहे वधाईआ। जन भगतो तुहानूं सुनेहड़ा प्रभ ने इक घलया, अगे घलूघार होवे लड़ाईआ। तुसीं आपणे आप नूं कदी ना समझयो इकल्लया, जिधर वेखो उधर नज़री आईआ। प्रीतम हो के फड़या पल्लया पल पल दी कटे जुदाईआ। तुहाडा बिरहों ना जावे झल्लया, झलक देवे नूर ख़ुदाईआ। मेरा ज़ख़म अजे अलया, अल्ला दी सौंह सौह अल्ला राणी अन्त आपणे नाल प्रनाईआ। किसे चोणा नहीं मकबरयां उत्ते तेल पलीआ, दीवा चराग़ ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म नाल हुक्म दए बदलाईआ। हुक्म कहे मैं दस्सणा सब दा इक हकीम, जन्म कर्म दा रोगी रहिण कोए ना पाईआ। दूजा रहिण नहीं देणा नीम, ख़तरा जान ना कोए जणाईआ। इक दा इक नूं दे के यकीन, इक दा एकँकार देणा वखाईआ। धुर दी दस्स तालीम, तुलबा देणे पढ़ाईआ। महल्ल दस्स अज़ीम, आज़म देणा मिलाईआ। वड्याई दे के उत्ते जमीन, जामन हो के अगे लैणा छुडाईआ। सब ने कहिणा यामबीन, याअमीन तेरी इक सरनाईआ। जन भगतो तुसां बणना नहीं किसे दे कमीन, इक्को घर दे मंगते इक्को देवणहार अख्वाईआ। रहिणा नहीं ग़मगीन, ग़मां तों लए छुडाईआ। तुसां मेरी दिती होई दात करनी तसलीम, तम्हां जगत रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग अगला दए वखाईआ। फलगुण कहे जन भगतो मैं चलया मुक, चढ़के ख़ुशी वखाईआ। अगे बदल देणा रुख़, पासा देणा उलटाईआ। किसे घर रहिण नहीं देणा सुख, सुखी वसे ना कोए लोकाईआ। बिना भगतां भाग लग्गे ना किसे कुक्ख, जणेंदी माँ ना कोए वड्याईआ। गुरमुखो तुहाडी भुखयां दी मिटा के भुक्ख, झोली इक्को देणी भराईआ। तुसीं जदों आओ मेरे नाल मानस जन्म विच मुक्ख, मुखीए आपणे जगत दयां वखाईआ। भगवान नूं सदा भगत दे विछोड़े दा दु:ख, विछड़यां लए जुड़ाईआ। जिस वेले मैथों जाओ रुठ, मैं लोकमात कदे ना आवां निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। जिस वेले सांझा वेला जावे ढुक्क, समां दयां बदलाईआ। तुहाडा इक्को पिता ते तुसीं इके दे पुत्त, इक्को जम्मण वाली माईआ। धुर दी धार दे के साचे सुत, सुत्यां लवां उठाईआ।

फलगुण वाली मौले रुत, बसन्त रही महकाईआ। जेहड़े मंगते मन रसना तों बैठे चुप, हक सब दा वेख वखाईआ। जिन्हां सोहँ गा लई तुक, उह तुरत आपणे विच समाईआ। जो प्रेम नाल गया झुक, अनझक हो के पैंडा दयां चुकाईआ। जो लोक लज्जया विच गए रुक, लख चुरासी विच दयां भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्दी हो के दर्द वण्डाईआ। मंगत्ओ मंगण दा वेला, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। इक्को रूप हो जाओ गुरू चेला, चिल्ल्हयां दी लोड़ रहे ना राईआ। ओस नाल हो जाए मेला, जिसदे मिलयां ना होए जुदाईआ। गुरमुख कदे ना रहे अकेला, अकल कलधारी आपणा साथ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहरवान मेहरवान माहर गुरमुख लए बणाईआ। फलगुण कहे मैं तक्की सच फुलवाड़ी, रस अगम्मा नज़री आईआ। जिस दी याद आवे सौणी हाढ़ी, हाढ़ा कढ्ढे लोकाईआ। उह मंगतयां दी लेखे लावे चरण छुहाई दाढ़ी, वस्त अमोलक नाम दान झोली पाईआ। सदा रहे पिच्छे अगे अगाड़ी, एथे ओथे संग बणाईआ। सब दी लेखे लावे दिहाढ़ी दयोहाढ़ी सदवार, होड़ा जोड़ा जोड़ा दए वखाईआ। जेहड़े मंगते जुग जन्म दे उम्मीदवार, मंगदे मंगदे दवारे पहुंचे आण, तिन्हां दे ख़ाली भरे भण्डार, भुक्ख्यां दए रजाईआ। ब्राह्मण गुरसिखां नूं अगे कोई ना कहे चंगा नहीं शनिचरवार, शंके सारे दए मिटाईआ। जन भगतो फलगुण कहे तुहाडी जन्म तों लै के अन्त तक अन्त तों लै के कन्त तक सदा इक्को जेही बहार, बहार विच मिले यार, यार विच निरँकार निरँकार विच आपणा दीदार दए दखाईआ। तुसीं किसे दर ते बणयो ना भिखार, मांगत हो के मंगण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, स्वालीआं दे मन्ने सारे स्वाल, ज़वाल तुहाडा दिता चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भवगान, झगड़ा मुका के जगत काल, महाकाल तों परे आपणे विच समाईआ।

२ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

करे खेल प्रभ अगम्मी हस्ती, हरि सतिगुर दया कमाईआ। मार्ग दस्से धुर दा अर्शी, फ़र्शी हुक्म सुणाईआ। जन भगतां नाम ख़ुमारी देके मस्ती, मस्तुआणा सतिगुर चरण धाम प्रगटाईआ। जो आत्मा जुग जन्म आई नसदी, कलयुग अन्तिम पन्ध मुकाईआ। जोत अकालण अकलां वालयां सच दस्सदी, दहि दिशा दए समझाईआ। एह खेल नहीं किसे दे वस्स दी, धुर दा हुक्म हरि करता आप प्रगटाईआ। जेहड़ी पिछले जन्म दी राणी इस जन्म दी सुरस्ती, सुत्तयां ल्या उठाईआ। उस दी भावना अंदर दी अक्ख दी, भाणे विच समाईआ। अगे वास्ते उह भगतां नूं तिलक लावे हस्सदी हस्सदी, मंगणी व्याह

विच मस्तक रंग चढ़ाईआ। हरि संगत भरी होवे जस दी, ढोले साहिब स्वामी गाईआ। प्रीती वेखणी सज्जे हथ्थ दी, जिस नाल गोबिन्द फड़ के गोदी विच टिकाईआ। कथा कहाणी नहीं अज्ज दी, जुग जन्म दी चली आईआ। जन भगतो तुहाडी रीती नहीं जग दी, जागदी जोत दए वड्याईआ। खेल मुकी वरनां बरनां वाली हद्द दी, घर इक्को दिता समझाईआ। आवाज़ सुण लओ ओस अगम्मी नद्द दी, जो धुन आत्मक करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोड़ी उह बणाए जो एथे ओथे सजदी, सज्जणां नाल सज्जण लए मिलाईआ। तिलक कहे मैं लग्गां ओस उंगली, जो पंजां विच्चों वड्डी नज़री आईआ। खोल्हां अंदर गुंझली, परदा दयां उठाईआ। अगे गुरमुख गुरमुख दी करे कोई ना चुगली, निंदया वाला मुख ना कोए वखाईआ। एह रीती प्रभ ने फेर प्रगटाई मुढली, जो विष्नूं ब्रह्मे दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। उंगली कहे नव नौ चार पिच्छो मैं वड्डी तों होई वड्डी, पुरख अकाल वड्डी दिती वड्याईआ। मैं पिछली रीती छड्डी, आपणी लई अंगड़ाईआ। दो जहानां दी बदल के गद्दी, गाईड गाॅड दिता वखाईआ। परम पुरख दी जणा के पहली सदी, बरसी पहली रही मनाईआ। धन्न वड्याई जे भगतां दी वेल वधी, वाधा हरि सतिगुर रिहा वखाईआ। प्रीती प्रीतम नाल लग्गी, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए भुगताईआ। उंगली कहे जिस वेले मैं लग्गणा नाल संधूर, सनद साची देणी बणाईआ। गुरमुख साफ़ कर के वांग काफ़ूर, कामल मुर्शद देणा मिलाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। अगे भगतां दा दस्स के सच दस्तूर, दस्त नाल दस्त देणा मिलाईआ। बेड़ा भर के साचा पूर, पारब्रह्म दा चप्पू देणा वखाईआ। लहिणा देणा झोली पा के हाज़र हज़ूर, हाज़र हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर आपणी नाल तराईआ। उंगल कहे मेरी किसे नहीं पाई सार, वड्डी तों वड्डी ना कोए बणाईआ। जुग चौकड़ी बीते चार, चारज गुरू अवतार पैगम्बर आपणे हथ्थ विच टिकाईआ। कोटां विच्चों भगत लभ्भे दो चार, चार वरन रो रो मारे धाईआ। पुरख अबिनाशी आया आपणी वार, वारता आपणी दए जणाईआ। भगत सुहेले कर के ख़बरदार, बेख़बरी विच्चों उठाईआ। जुग जन्म दा कर्म विचार, धर्म दी धार बणाईआ। दस्स के सांझा प्यार घर इक्को रिहा वखाईआ। हक दे के पुरख नार, समरथ बख्शणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रीती विच्चों नीती दए बदलाईआ। उंगली कहे जिस वेले मैं लग्गणा भगतां दे नाल मस्तक, मस्त ख़ुमारी देणी चढ़ाईआ। गुरमुख रहे कोई ना नास्तिक, कूड़ी करया बाहर कढाहीआ। नाता जोड़ के इक्को वास्तवक, विश्व रूप देणा समझाईआ। जिन्हां नूं पढ़ना

पए ना कोई शास्त्र, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर वसाईआ। मस्तक कहे जिस वेले मैं सुरस्ती दा तक्कणा हथ्थ, बल दी मासी नज़री आईआ। जिस दा लेखा गुरदयाल सिँघ हौली जेही गया सी दस्स, वीह सौ चौदां विच समझाईआ। ओस दा पूरा मिलण लग्गा हक, हकीकत दए गवाहीआ। अगे रहे कोई ना शक, शकायत करन कोए ना आईआ। हुक्म देवे पुरख समरथ, समरथ हथ्थ वड्याईआ। जिस दे नक्क सुहाग दी नथ्थ, मीढी सीस सच गुंदाईआ। उह गुरमुखां तक्के इक अक्ख, अक्ख विच्चों अक्ख ना कोए बदलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए हस्स हस्स, गुरमुख हस्ती आपणी मस्ती विच रखाईआ।

१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ बलवन्त सिँघ दे गृह तलवण्डी जुलेखां ज़िला फ़िरोज़पुर

फलगुण कहे मेरा आ गया वक्त सुभागा, सभा सच दी वेख ख़ुशी मनाईआ। गुरमुखां गोबिन्द पिता पुरख अकाल मिल्या दादा, दाअवेदार आपणे रिहा बणाईआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म अमिउँ रस दिता स्वादा, अनडिठ आप चखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणा के रागा, नाता ल्या जुड़ाईआ। तन्दी डोर फड़ के वागा, वाकिफ़ आपणे रिहा बणाईआ। मेल मिला के कन्त सुहागा, जगत विछोड़ा रिहा कटाईआ। दीपक जोत जगा चिरागा, चार वरन दए सरनाईआ। सति प्रेम दा सन्तोखीआं कोलों खा प्रशादा, प्रशाद आपणा सब नूं दए वरताईआ। लेखा लिख के गया बिन कलमों इशारे विच बुढ्ढा बाबा, नानक निरगुण निरवैर ध्यान रखाईआ। आसा विच आसावंद रिहा नाल कृष्न राधा, राह तक्क नैण उठाईआ। राम सीता भोजन खाधा सादा, बनबास पंचबटी डेरा लाईआ। बल ब्राह्मण बुढ्ढे नूं मारदा रिहा आवाज़ा, बावन अक्ख ना कोए पुटाईआ। शब्द अगम्मी खोल्ह दे राज़ा, राज़क रिज़क रहीम रिहा जणाईआ। मुहम्मद आस रखी विच नमाज़ा, माशाअल्ला नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। फलगुण कहे मैनूं याद आ गया भविख्त, धुर दी भाख्या दए गवाहीआ। जिस वेले ईसा लिखण लग्गा सी लिख्त, इष्ट आपणा इक मनाईआ। खुल्ही अंदरों दृष्ट, दहि दिशा सुणी शनवाईआ। लेखा मुक्कया बहिश्त, जलवा नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फलगुण कहे जिस वेले ईसा ने कीता सलाम, सीस सजदयां विच झुकाईआ। आई अगम्मी कलाम, कलमा इक जणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम बदले निज़ाम, नौबत वज्जे बेपरवाहीआ। प्रगट होवे इक अमाम, कामल मुर्शद फेरा पाईआ। झगड़ा मुकावे तमाम, तमअ कूड़ी दए गवाईआ। प्रेमीआं प्यारयां दए आराम, सच दुआर सच

सरनाईआ। हुक्में अंदर इक पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। साचा दस्स के धुर निशान, निशाने पिछले दए चुकाईआ। कूड़ी क्रिया दस्स के खेल हराम, मेहर नज़र नाल उठाईआ। झगड़े मुका के तमाम, तामस दए रुढ़ाईआ। सति प्रेम दा पका के इक पकवान, पक्के आपणे नाल रलाईआ। ईसा किहा उह केहड़ा दान, कवण झोली दए भराईआ। परवरदिगार किहा मैं आप होवां मेहरवान, महबूब हो के मुहब्बत विच्चों प्रगटाईआ। तूं बाला नढ्ढा अंञाण, समझ अगे ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। फलगुण कहे मेरी बदलदी आई रुत्त, रुतड़ी वेस वटाईआ। नव नौ चार पिच्छो होया ख़ुश, ख़ुशीआं विच सुणाईआ। नाता वेख के पिता पुत्त, गुरमुख गुर गुर वज्जी वधाईआ। जो अंदर बैठा लुक, सो बाहर करे पढ़ाईआ। जिस दे नाम दी इक्को तुक्क, तुख्म तासीर दए बदलाईआ। सो गुरमुखां दवारे प्रीती अंदर प्रेम दा मंगे टुक्क, टुकड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम दा दे के सुख, दु:ख दलिद्र दए गवाईआ। फलगुण कहे मेरे उत्ते आई हैरानी, अन्तर दए गवाहीआ। पुरख अकाल कर के मेहरवानी, महबूब फेरा पाईआ। जन भगतां मंज़ल दे के जाए आसानी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गोबिन्द दी लेखे लाए कुरबानी, कामल मुर्शद बेपरवाहीआ। बख्शिश करे गुण निधानी, रहमत आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फलगुण कहे मैं वेख्या घर प्रेम प्यार दा फुलका, ख़ुशीआं नाल बणाईआ। भाग उज्जल होवे साची कुल दा, जो कुल्ल मालक मिल के ख़ुशी मनाईआ। लहिणा मुक्कणा साची चुल्ह दा, सम्मत सोलां पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लहिणा देणा कदे ना भुल्लदा, मग्घर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। फुलका कहे मैं आदि जुगादि रिहा पकदा, अग्नी तत तपाईआ। मेरा लहिणा देणा मुकया ना सज्जण सच दा, साचे हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। मैं अधार बणया रिहा माटी भाण्डे कच्च दा, मन वासना जगत फिराईआ। नव नौ चार पिच्छो मेरा सुभाग दिहाढ़ा होया अज्ज दा, प्रभ प्रीती रीती विच्चों बदलाईआ। खेल निराला भगतां विच जग दा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। झगड़ा मुक गया हज्ज दा, हाजत सब दी पूर कराईआ। जिन्हां दवारयों पुरख अकाल खा खा के आप रजदा, भण्डारे उन्हां दे दए भराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हक किसे दा आदि जुगादि ना रखदा, जुग चौकड़ी ख़ुशीआं नाल झोलीआं दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले साजण सद्ददा, सिध्धे सादे सधरां विच रखाईआ।