१४ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड मनावा ज़िला फ़िरोज़पुर
चौदां फलगुण कहे मैं जलवा तक्कया निरगुण जोत, नूर नुराना नूर नज़री आईआ। दर दरबार वेख्या सचखण्ड दवारा अगम्मी कोट, छप्पर छन्न चार दिवार नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर सुणे गाउँदे इक सलोक, तूं मेरा मैं तेरा धुर दा राग इक अल्हाईआ। सीस झुकाउँदे वेखे विष्न ब्रह्मा शिव चौदां लोक, चौदां तबक ध्यान लगाईआ। जुग चौकड़ी सारे मंगण प्रभू तेरी इक्को ओट, दूजी आस ना कोए रखाईआ। तेरा भाणा लोकमात सके कोई ना रोक, निरगुण सरगुण मेटे ना कोए मिटाईआ। तेरा हुक्म फ़रमाना संदेसा धुर दा बहुत, ज़िमीं असमान रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी देणी दृढ़ाईआ। साची करनी दस्स श्री भगवन्त, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जुग चौकड़ी तेरी महिमा कह के गए बेअन्त, सिफ्त सालाही ढोले गाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा खोजदे कोटन सन्त, सच स्वामी नैण उठाईआ। भेव अभेदे अछल अछेदे दस्स आपणा मंत, मंत्र इक्को इक जणाईआ। सच दवारे हरि निरँकारे मेला होवे आत्म परमात्म नार कन्त, सेज सुहञ्जणी जोत निरँजणी वज्जे वधाईआ। झगड़ा चुक्के लख चुरासी माया ममता हउमें हंगत, जीव जंत करे रुशनाईआ। दर भिखारी दर दरवेश बैठे धुर दे मंगत, मन वासना दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल दए सरनाईआ। चरण कँवल प्रभ देदे सरन, दर ठांडे मंग मंगाईआ। नेत्र खोल्ह हरन फरन, निज नैण होवे रुशनाईआ। झगड़ा चुका दे मरन डरन, भय भउ ना कोए जणाईआ। तेरा ढोला तेरे गीत तेरे गुरमुख इक्को पढ़न, चौदां विद्या लोड़ रहे ना राईआ। साची मंज़ल पाँधी बण के चढ़न, अन्त अख़ीरी कदम उठाईआ। त्रैगुण अग्नी माया तत विच ना सड़न, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। झगड़ा मुक जाए वरन बरन, अठ्ठ दस ना कोए लड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तूं दाता तरनी तरन, तारनहार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र उठा श्री भगवान, भाण्डा भरम दे भन्नाईआ। आत्म सेजा कर बिसराम, विष्न ब्रह्मा शिव वेखण चाँईं चाँईंआ। ढोला सुणा अगम्मी नाम, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। कलमा दे अगम्मी कलाम, कायनात विच्चों बाहर पढ़ाईआ। सच वखा इक निशान, सच दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र करे भगवन्त, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख लभ्भे विच्चों जीव जंत, घट भीतर खोज खुजाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमें हंगत, हिरदे हरि दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। देवणहार सच्ची सरनगति, चरण कँवल इक दृढ़ाइंदा।
आत्म परमात्म धुर दी मत, मनमति ना कोए रखाइंदा। सति सन्तोखी धीरज जत्त, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। मन वासना नालों कर के वक्ख, बोध अगाध आप समझाइंदा। हकीकत विच्चों दे के हक, निज अक्ख आप खुल्हाइंदा। अमृत अंमिउँ दे के रस, अग्नी तत बुझाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाउणा जस, धुर दा ढोला आप सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कमाइंदा। चौदां फलगुण कहे मेरी आ गई लोकमात रात, भिन्नड़ी रैण वज्जी वधाईआ। मैं वेखणा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक रिहा वरताईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो पूरी होण लग्गी आस, नूर नुराना कर रुशनाईआ। जन भगतां हो के साथ, सगला संग बणाईआ। निरअक्खर वक्खर दस्स के गाथ, निहकर्मी करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणे देणे वेख वखाईआ। लहिणा देणा वेखणहारा, देवत सुर खोज खुजाईआ। कलयुग खेल करे अपारा, निरवैर वेस वटाईआ। भगतां खोल्ह के बन्द किवाड़ा, ताकी कुण्डा देवे लाहीआ। दीपक दीआ कर उज्यारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। वेखे विगसे वेखणहारा, गृह गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा चुकाईआ। फलगुण कहे मेरी आसा होई पूरी, आहिस्ता आहिस्ता दयां जणाईआ। सुणया नाद अगम्मी तूरी, तुरीआ तों अगे गया जणाईआ। जित्थे वस्त नहीं कोई कूड़ी, सति सच वज्जे वधाईआ। पंज तत चरण ना कोई धूढ़ी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिधर तक्को हाज़र हज़ूरी, हज़रत मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर कहे मैं जावां सदके, बलिहार मिली सरनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दर्शन करां रज्ज के, तृष्ना भुक्ख ना अवर वधाईआ। काया अन्तर आपणी लभ्भ के, खोजत खोजत वेख वखाईआ। झगड़े मुका के नौ दवारे हद्द दे, सुखमन टेडी बंक पन्ध चुकाईआ। नाद अगम्मी वेखां वजदे, धुन आत्मक होए शनवाईआ। दीपक वेखां जगदे, घर विच घर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा उठाईआ। परदा ओहला देवे चुक्क, चाकर हो के सेव कमाईआ। दूई द्वैत मेट के दु:ख, सुख आत्म दए उपजाईआ। घर स्वामी सज्जण जो बैठा लुक, नकाब परे दए सुटाईआ। गली भीड़ी मंज़ल पैंडा जाए मुक, घर मिले बेपरवाहीआ। परमात्म हो के आत्म लए पुछ, जन्म जन्म दी कटे आप जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार आप वड्याईआ। आत्म परमात्म करे मिलाप, मिलणी जगदीश कराइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को जाप, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। निरगुण सरगुण कर के पाक, पतित पुनीत दया कमाइंदा। निज घर दर्शन देवे साख्यात, जोती जाता डगमगाइंदा। नाम संदेसा देवे बिना कलम दवात, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाइंदा।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता जोड़ के धुर दा साक, सज्जण इक्को सोभा पाइंदा। सज्जण मिले साहिब स्वामी, आत्म अन्तर वज्जे वधाईआ। बोध अगाध दस्से इक्को बाणी, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। भेव अभेदा खोल्हे शाह सुल्तानी, शहिनशाह आप समझाईआ। सन्त सुहेला बणा के ब्रह्म ज्ञानी, विद्या आपणी दए पढ़ाईआ। झगड़ा मुका के अठ्ठसठ्ठ पाणी, अमृत झिरना दए झिराईआ। शब्द अगम्मी मार के तीर कानी, कायनात विच्चों बाहर कढाहीआ। तत वजूद लेखा चुक्के सृष्टी दृष्टी फ़ानी, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। जन भगतां उत्ते कर के आप मेहरवानी, महबूब आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित वेख वखाईआ। फलगुण कहे मैं की दस्सां, रसना जेहवा नज़र कोए ना आईआ। जगत नेत्र ना कोई अक्खा, नैण नैण ना कोए बदलाईआ। इक्को हुक्मे अंदर वस्सां, भाणे विच समाईआ। सेव करां बिन हथ्थां, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। वणज करां बिन हट्टां, भज्जां चाँईं चाँईंआ। साचा लाहा इक्को खट्टां, सहिजे सहिज दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल वेस वटा के वांग नटां, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। जिस नूं समझ ना सकण कोटन मतां, बुद्धिवान ना कोए चतुराईआ। जगत जहान रह जाए हका बक्का, हकीकत हक ना कोए दरसाईआ। बिना भगतां श्री भगवान दा मिले किसे ना पता, पतिपरमेश्वर जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी वासना प्या रट्टा, झगड़े विच लोकाईआ। गढ़्ह हँकार बुरज ना ढठ्ठा, दूई द्वैत ना कोए गवाईआ। साचा भोजन किसे ना चक्खा, अमृत रस कोए ना खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्ची सरनाईआ। फलगुण कहे घर घर पके पकवान, नव नौ सत्त पेट भराईआ। स्वामी मिले ना कोए भगवान, भागां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जगत बुद्धी होई अन्जाण, अनुभव परदा ना कोए खुल्हाईआ। सृष्टी दृष्टी होई वैरान, वैरी हो के देण दुहाईआ। सति धर्म गया निशान, निशाने सारे गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार बेपरवाहीआ। पकवान कहे मैनूं सारे कैहिंदे रोटी, जुग चौकड़ी रीती चली आईआ। मैनूं खा के सब दी वासना होई खोटी, कूड़ा कर्म कमाईआ। जीवां जंतां खा के बोटी, मेरा स्वाद रहे वधाईआ। मैं वेखण आया जेहड़े गुरमुख चढ़े मंज़ल चोटी, पैंडा आपणा रहे मुकाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोती, अन्ध अन्धेर दए चुकाईआ। भावें ताअने देवण लोकी, इक्को पुरख अकाल रहे मनाईआ। उन्हां पढ़नी पए ना पोथी, बगल कुरान ना कोए टिकाईआ। उन्हां दी सोच श्री भगवान रिहा सोची, समझ आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म रिहा वरताईआ। पकवान कहे मैं रिहा पक्कदा, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। मेरा लहिणा मिल्या ना हक दा, हकीकत झोली
कोए ना पाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां आया दस्सदा, रो रो दयां दुहाईआ। मालक मिलाउणा इक्को सच दा, जो शाह पातशाह शहिनशाह अख्वाईआ। जो लख चुरासी भाण्डा घड़े कच्च दा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। जो मार्ग दस्से निज नेत्र लोचन अक्ख दा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जो पैंडा मुकाए हकीकत हक दा, मंज़ल इक चढ़ाईआ। जो मुकामे हक वसदा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा भण्डारा सिफ्ती जस दा, जुग चौकड़ी रही सालाहीआ। उह भगतां पैज रखदा, नित नवित दया कमाईआ। दर्शन करना सूरे सरबग दा, चरण कँवल मिले सरनाईआ। नाता तुट्ट जाए कूड़े जग दा, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। पैंडा मुक जाए शाह रग दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। फलगुण कहे मैं वेख्या जुग चौकड़ी चार, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। भगत भगवान वेख्या प्यार, प्रेमी प्रेमिका रूप बदलाईआ। आत्म परमात्म वेख्या अधार, तृष्ना मोह ना कोए रखाईआ। निरगुण सरगुण खेल वेख्या संसार, जीवण जीवण रंग रंगाईआ। सो वेला वक्त रिहा विचार, घड़ी पल थित वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप समझाईआ। धुर दी करनी करे प्रभ आप, आपणी दया कमाइंदा। जन भगतां दे के साथ, सगला संग बणाइंदा। पढ़ा अगम्मी गाथ, गहर गम्भीर रंग रंगाइंदा। मंत्र दस्स के साच, सति सच विच मिलाइंदा। शब्द चढ़ा के राक, पुरीआं लोआं बाहर कढाइंदा। आत्म परमात्म कर इतफ़ाक, परदा ओहला दूर कराइंदा। पूरा कर भविख्त वाक्, कलयुग अन्तिम वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। भेव अभेदा खोल्हे जग, पारब्रह्म दया कमाईआ। चारों कुण्ट वेखे लग्गी अग्ग, अग्नी तत रही जलाईआ। साचा करे कोई ना हज्ज, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। आत्म परमात्म नालों होई अलग, मन वासना करी जुदाईआ। सच सिँघासण मेल ना होया सज, सज्जण मीत जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। बिन अक्खां दरस ना कीता रज्ज, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे एक, एकँकार दया कमाईआ। जन भगतां दे के धुर दी टेक, टिक्के मस्तक दए लगाईआ। त्रैगुण माया ना लागे सेक, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। सचखण्ड दवारा वखा के आपणा देस, इक्को नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत जोत प्रवेश, तत वजूद ना कोए बणाईआ। ना कोई विष्न ब्रह्मा महेष, गुर अवतार पैगम्बर निरगुण धार बैठे सीस निवाईआ। इक्को कलमा इक्को नाम इक्को ढोला इक्को सोहला इक्को करन आदेस, इक्को नाद रहे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दस्सणहार प्रीत, आत्म परमात्म परमात्म आत्म रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म रंगे रंग, भगत भगवन्त
वज्जे वधाईआ। आत्म सेजा वेख पलँघ, सच स्वामी सोभा पाईआ। शब्द अनाद वज्जे मृदंग, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। बिन रसना जेहवा आवे उह अनन्द, जो अनन्दपुरी वाला आपणे विच छुपाईआ। जित्थे ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। ना कोई बन्दगी अंदर करे बन्द, ना कोई कलमे रिहा पढ़ाईआ। ना कोई ढोला गीत छन्द, सोहला राग ना कोए सुणाईआ। इक दीन दयाल साहिब कृपाल बैठा बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां सदा संग, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वड्याईआ। वड्याई कहे मैं सिफ्त करां की भगत, भगवन अन्तर नज़री आईआ। मैं नमस्ते कर कर थक्कां विच जगत, निउँ निउँ लागां पाईआ। जिन्हां दा मेल नाल इक्को होया फ़कत, फ़िकरा इक्को ढोला गाईआ। ओहनां दा एथे ओथे सुहञ्जणा वक्त, निरगुण निरगुण ना होए जुदाईआ। नाता छड्ड के बूँद रक्त, जोती जोत विच समाईआ। ना कोई दूई द्वैती रहे हसद, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा राह इक वखाईआ। धुर दा राह दस्से ग़रीब निवाज़, कलयुग अन्तिम दया कमाईआ। सतिजुग साचा होवे प्रकाश, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जन भगतां पूरी करे ख्वाहिश, आसा आपणे विच समाईआ। परम पुरख दे करके दास, दस्त बदस्त सीस झुकाईआ। मन वासना कर के अनाथां अनाथ, गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाईआ। शिवजी तक्के उपर कैलाश, ब्रह्मा नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। विष्नूं चले साथ साथ, सेवक हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला बेपरवाहीआ। भगत सुहेला बेपरवाह, बेपरवाही विच समाइंदा। निरगुण सरगुण बण मलाह, बेड़ा लोकमात चलाइंदा। कलयुग अन्तिम दया कमा, दीनां अनाथां आप उठाइंदा। जन्म जन्म दा लेखा झोली रिहा पा, पूरब विछड़े जोड़ जुड़ाइंदा। जन्म कर्म दे कट गुनाह, गहर गम्भीर रंग रगाइंदा। सच दवारा इक वखा, परदा ओहला आप उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप समझाइंदा। धुर दा हुक्म कहे सब नूं मन्नणा पए भाणा, भाणे विच लोकाईआ। आत्म परमात्म साचा नाम सब ने गाणा, गावत गा गा ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल इक्को मन्नणा सब ने राणा, रईयत दो जहान नज़री आईआ। जिस दा रूप अनूप शाह शहाना, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा दे के गए ब्याना, हुक्म संदेशे मात सुणाईआ। उह प्रगट होवे वाली दो जहानां, नौजवानां मर्द मर्दाना वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी होए सहाईआ। साहिब स्वामी पुरख समरथ, भगवन मीता नज़री आइंदा। जिस दी महिमा सदा अकथ, सिफ्तां विच ना कोए सालाहइंदा। उह कलयुग सतिजुग
लहिणा देणा चुकावे हथ्थो हथ्थ, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। सन्त भगत गुरमुख गुरसिख कर के वक्ख, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाइंदा। वस्त अमोलक दे के हक, हकीकत आपणी आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाइंदा। साची करनी करनेहारा, करता पुरख वड्डी वड्याईआ। कल कल्की निरगुण लए अवतारा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सम्बल वसे धाम न्यारा, बंक सुहेला डेरा लाईआ। नाम शब्द इक जैकारा, दो जहानां आप सुणाईआ। भगत वछल कर प्यारा, भगवन आपणा रंग चढ़ाईआ। नाम खण्डा प्रचण्ड दो धारा, विच संसारा आप फिराईआ। बुद्धी करे ना कोई विचारा, सोच समझ ना कोए जणाईआ। जिस दा लेखा शास्त्र सिमरत वेद पुराणां बाहरा, अनुभव आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। गृह मन्दिर साचे वस्या, वसनीक इक्को नज़री आईआ। निरगुण हो के आत्म नाल हस्सया, परमात्म भेव खुल्हाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां फिरे नस्सया, बिन कदमां कदम टिकाईआ। ढोले गीत सुणा के जस्या, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। कलयुग कूड़ा मेटे रट्टया, सति सच लए उपजाईआ। मन ममता कर के हत्या, शब्द खण्डा खड़ग खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मार्ग ला के सच्चया, सति सच इक वखाईआ। सति सच दा मार्ग एक, इक्को दए वखाईआ। कलयुग अन्तिम धुर दी टेक, टिक्के मस्तक दए लगाईआ। झगड़ा मुकणा मुल्ला शेख़, काज़ी मुसायक रहिण कोए ना पाईआ। गुरमुखां खोल्ह के अन्तर भेत, परदा देणा उठाईआ। अगले साल दी रुत बदलण वाली चेत, चेतन सुरती सब दी दए कराईआ। पुरख अकाल दी वेखो खेड, जो चार कुण्ट खण्डे दए खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन तरदा वेखणा मात, तारनहार दया कमाईआ। सोहणी दस्से इक प्रभात, अन्ध अन्धेरा दूर कराईआ। निरगुण हो के पुछे वात, सरगुण गोद उठाईआ। जन भगतां घर दी खा के सोहणी भात, भरम भुलेखा दूर कराईआ। चार जुग दी मंग पूरी कर के आज, सतिजुग नींह रिहा वखाईआ। भगत भगवान दा भोग लग्गण दा सदा रिवाज, सतिजुग साचा दए गवाहीआ। गुरमुख दो जहान तुहानूं देण शाबाश, ख़ुशीआं विच सारे ढोले गाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण हो के तुहाडा देवे साथ, साथी हो के सगला संग बणाईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड मनावां ज़िला फ़िरोज़पुर
भगत भगवान दा इक्को भोजन, भजन बन्दगी सच वड्याईआ। जिसनूं नानक मिल्या चढ़ के उपर कोटन योजन,
जुज़ आपणा ओसे विच मिलाईआ। नाम संदेसा लै के आया अगाध बोधन, भेव अभेदा अगम्म खुल्हाईआ। सो भगतां देवण आया साची मौजण, मौजूदा हो के होया सहाईआ। जन्म जन्म दा कटे रोगण, चिन्ता ग़म रिहा गवाईआ। नाम दुशाला देवे ओढण, सीस जगदीश हथ्थ रखाईआ। जिस नूं सोचे कोई ना सोचण, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जग वेखे कोई ना लोचन, नैण अक्ख शरमाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटी कोटन, भज्जण थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। भगत भगवान दा सांझा रिश्ता, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। जो खेले खेल जुग चौकड़ी आहिस्ता आहिस्ता, हौली हौली भेव खुल्हाईआ। गुरमुखां नज़री आए दीदा दानिस्ता, दास्तान पिछली रिहा दुहराईआ। लेखा मुका के दोज़ख़ बहिश्ता, साचा दर इक सुहाईआ। जित्थे लेखा मंगे कोई ना फ़रिश्ता, अर्श फर्श पैंडा दए चुकाईआ। लहिणा देणा जानणहारा राम वशिष्टा, विश्व आपणा हुक्म वरताईआ। निंद्रा विच खोल्ह के दृष्टा, द्रष्य आपणा दए जणाईआ। जुग चौकड़ी पिछली वेख फरिस्ता, गुरमुख गोद लए उठाईआ। सच प्रीती दे के निसचा, नीती अंदरों दए बदलाईआ। पूरब लेखा जिस जिस दा, दर दर घर घर जा चुकाईआ। जन्म जन्म दा काज नजिठदा, तन माटी वेख वखाईआ। अगे वेला नहीं करवट वाली पिठ्ठ दा, सनमुख हो के नज़री आईआ। झगड़ा मुक्क गया हार जित्त दा, रंग इक्को दए रंगाईआ। दर्शन बख्श के सदा नित दा, निज आत्म मेल मिलाईआ। प्यार कर अगम्मी पित दा, गुरमुख पूत गोद उठाईआ। लेखा मुका के जन्मां दी सिक दा, सिख़र चोटी दए चढ़ाईआ। नव नौ चार पिच्छो विहार होया एकँकार इक दा, इक इकल्ला बेपरवाहीआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर लेखा गया लिखदा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। सो मालक बणया गुरमुख पूरे सिख दा, जगत सिख्या विच्चों बाहर कढाहीआ। दीन दुनी किसे ना दिसदा, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत भगवान सदा मीत, मित्रां विच्चों मित्र नज़री आईआ। जुग चौकड़ी बदलदे रहिण रीत, नित नवित वेस वटाईआ। सांझा गाउँदे रहिण गीत, धुर दा नाम पढ़ाईआ। झगड़ा छड्ड के मन्दिर मसीत, काया काअबे सोभा पाईआ। मेला मिल के हरि जगदीश, जगत वजाओँदे रहिण वधाईआ। वक्खरी निराली कर प्रीत, प्रीतम प्रीती विच्चों प्रगटाईआ। बैठे रहिण सदा अतीत, त्रैगुण नेड़ कोए ना आईआ। जिस दी करदे रहिण उडीक, अक्खरां विच ध्यान रखाईआ। सो साहिब आया नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। जन भगत दवारयों मंगे भीख, भिखारी हो के झोली डाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी करे आप तस्दीक, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड सद्दा सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
जन भगतां अंदरों चुकणा परदा, दूई रहिण कोए ना पाईआ। भेव खुल्हाउणा साचे घर दा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। लेखा चुकाउणा भय डर दा, भयानक रूप ना कोए दरसाईआ। मेल मिलाउणा नरायण नर दा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। घर वखाउणा थिर घर दा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेख वखाईआ। लहिणा देणा चुकाउणा जग, हरिजन साचे लए जगाईआ। त्रैगुण माया मेट के अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। काया काअबे करा के हज्ज, हुजरा इक्को दए वखाईआ। शब्द अगम्मी सुणा के नद, अनहद नादी ताल वजाईआ। दया कमा के उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा रंग चढ़ाईआ। सच दवारे बहे सज, सज्जण हो के सोभा पाईआ। नाम प्याला देवे मदि, अमृत रस रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। जन भगतां देणा नाम अमोला, बिन रसना जिह्वा आप जणाईआ। धुर दा सुणाउणा अगम्मी सोहला, तूं मेरा मैं तेरा दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मन मनुआ पाए ना रौला, मति मतवाली ना कोए कुरलाईआ। परदा चुकाउणा अन्ध अन्धेर ओहला, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सहिज सुभाओ सतिगुर शब्द बणे विचोला, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर सोभा पाईआ। जन भगतां दस्सणी अगम्मी रीत, निरगुण निरवैर करे पढ़ाईआ। झगड़ा मुक्के मन्दिर मसीत, सच दवारा सोभा पाईआ। आत्म परमात्म गाए इक्को गीत, गहर गम्भीर करे रुशनाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी करदे रहे उडीक, सो स्वामी वेख वखाईआ। इक्को कलमा दस्से हदीस, इक्को हज़रत करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। परदा ओहला चुक्के आप, देवणहार सच्ची सरनाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हे ताक, गृह मन्दिर होवे रुशनाईआ। रूह बुत्त करे पाक, पतित पुनीत दए जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म धुर दा देवे साथ, सगला संग बणाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। शब्द अगम्मी वजाए नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। पूरब लहिणा देणा करे बेबाक, लेखा पिछला रहे ना राईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच खेल करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक दरसाईआ। जन भगतां सच दवारा वखाए दरस, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जन्म मरन दी मेट के हरस, हवस अगली दए गवाईआ। कर्म कर्म दी मेटे भटक, भरम भरम दा गढ़्ह तुड़ाईआ। नाता तोड़ के कूड़ा जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। रीती दस्स के भगवान भगत, भगवन आपणा नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। भगत भगवान सदा संग, जुग जुग खेल खिलाइंदा। अन्तर आत्म चाढ़े रंग, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। नाम सति सति वजाए मृदंग, नाद अनादी राग अल्हाइंदा। नाम सेजा सुहा पलँघ, सिँघासण आसण इक वड्याइंदा। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत डगगाइंदा। गुरमुखां दे के अगम्मी अनन्द, अनन्द आपणे विच समाइंदा। दीन दयाल हो बख्शंद, रहीम रहमत झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल सूरा सरबंग, साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान आपणी कार कमाइंदा।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ जोरा सिँघ दे गृह पिण्ड सद्दा सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
जन भगत कहे प्रभ खोल्ह परदा, बेऐब नज़री आईआ। दर्शन करां तेरे सच्चे घर दा, जित्थे जलवा नूर इक रुशनाईआ। दर दरवेश बणा बरदा, बन्दीख़ाना रहे ना राईआ। जल वेखां साचे सर दा, अमृत इक्को नज़री आईआ। झगड़ा रहे ना भय डर दा, भवजल विच ना कोए भवाईआ। मंज़ल जावां आपणी चढ़दा, राह विच ना कोए अटकाईआ। दर्शन करां नरायण नर दा, नर निरँकार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी आस, तृष्ना जगत ना कोए जणाईआ। तेरे प्रेम दी सच प्यास, बिलप करे कुरलाईआ। सद वसां तेरे पास, होवे ना कदे जुदाईआ। निज घर कर वास, निवास अस्थान दे समझाईआ। जोती जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान तेरी बेपरवाहीआ। झगड़ा मुक जाए धरती आकाश, गगन पाताल दी लोड़ रहे ना राईआ। परम पुरख परमात्म आत्म तेरी ज़ात, क्यों नाता बैठा तुड़ाईआ। तेरा लेखा सदा बाहर कलम दवात, अक्खर सके ना कोए समझाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। साचा मिले ना कोई अहिबाब, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। निरगुण वजाए ना कोई रबाब, हक आवाज़ ना कोए शनवाईआ। लख चुरासी विच्चों करे ना कोई आज़ाद, बन्धन बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। दीन दुनी हुन्दी वेखी बरबाद, उजड़या घर ना कोए वसाईआ। राए धर्म दए अज़ाब, जूनी जून विच रखाईआ। बिन अक्खरां वाली दस्स दे आपणी अगम्मी किताब, जिस दी लुग़ात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तूं शहिनशाह पातशाह नवाब, नौबत इक्को दे सुणाईआ। मेरा सजदा तैनूं आदाब, नमस्ते कह के सीस झुकाईआ। महल अटल वखा महिराब, महबूब इक्को नज़री आईआ। लहिणा देणा देदे हो के दस्तयाब, दरे दरबार
मंग मंगाईआ। तेरी मंज़ल मिले सच ख़ताब, ख़ता रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सन्त सुहेले इक्को मंगण तेरी इमदाद, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। सोई सुरती जाए जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरे प्रेम दी वज्जे खिच, मन सुरती दे बदलाईआ। प्रगट हो जा काया विच, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। बिना अक्खां आवें दिस, निज नेत्र कर रुशनाईआ। धन्न वड्याई गुरमुख प्रगटा आपणे सिख, गोबिन्द साचे हो सहाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक आदि जुगादि दो जहानां पित, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। तूं साहिब स्वामी इक, एकँकार तेरी इक्को वड्याईआ। करवट दे बदल लै पिठ्ठ, सनमुख हो के सोभा पाईआ। साची धार दा दे के हित्त, नित नवित आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साख्यात परदा दे उठाईआ। जन भगत कहिण क्यों लुक्यों ओहले, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। असां तक्कणां तैनूं काया चोले, साढे तिन्न हथ्थ तेरी वज्जे इक वधाईआ। तेरे प्रेम दे गाउणे ढोले, सोहला सच सच सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर अगे बणदे रहे विचोले, अगे तेरी ओट रखाईआ। जेहड़ा इक्को कंडा सच तराज़ू तोले, धड़ी वट्टा हथ्थ ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म हो के मौले, मौला आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी आवण जावण जन्म मरन दे चुकण रौले, मात गर्भ ना कोए फिराईआ। सच स्वामी अन्तरजामी अन्तर आत्म हो के बोले, अनबोलत राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी वेखी बेदर्दी, दरदवंद रहे कुरलाईआ। आत्म बणा लै आपणी बरदी, बन्दीख़ाने विच्चों बाहर कढाहीआ। साची मंज़ल जावे चढ़दी, राह विच ना कोए अटकाईआ। नित दर्शन रहे करदी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मालक बणे तेरे घर दी, दूजा दर ना कोए फिराईआ। विछोड़े अंदर रहे ना सड़दी, आदि अन्त दी कट जुदाईआ। तेरा नाम रहे पढ़दी, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। मुहब्बत प्यार अंदर रहे मरदी, मुरदे मुरीद गुफ़त शनीद मुर्शद तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रंग इक्को देणा रंगाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरे ठाकर, ठोकर आपणी दे लगाईआ। तूं गहर गम्भीर डूँग्घा सागर, तेरी बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां जुग जन्म दयां विछड़यां दे आदर, आदश आपणा दे वखाईआ। तूं परवरदिगार सांझा यार धुर दा कादर, कुदरत दा मालक नज़री आईआ। सच दवारे करीं सच्चा आदल, अदल इन्साफ़ आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा तक्कीए जलवा नूर बातन, बैतुलमुक्दस इक्को नज़री आईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड सद्दा सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
श्री भगवान कहे जन भगत तेरा प्रेम सच्चा, सति सच मिले वड्याईआ। मैं निरगुण धार हो के तेरे लूं लूं अंदर रचा, साढे तिन्न करोड़ देवे गवाहीआ। शब्दी गुरू बणाया बच्चा, पिता पूत वेख ख़ुशी मनाईआ। दर्शन देवे निज नेत्र लोचन अक्खा, आख़र आपणा घर दरसाईआ। धुर धाम दा दे के पता, पतिपरमेश्वर परदा दए उठाईआ। नाता तोड़ के कूड़ा कच्चा, काया काची माटी रंग दए रंगाईआ। अमृत रस देवे निझर रसा, झिरना इक झिराईआ। मन्दिर अंदर रहे वसा, साढे तिन्न हथ्थ अंदर डेरा लाईआ। प्रेम प्यार दा नाता कर के पक्का, पारब्रह्म देवणहार सच्ची शरनाईआ। हुक्म विच फ़र्क पवे ना रता, रतन अमोलक गुरमुखां हीरे लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सन्तोख धीरज देवणहारा हठा, तप इक्को इक दृढ़ाईआ। श्री भगवान कहे सुण भगत सुहेले सज्जण, धुर दा हुक्म दयां दृढ़ाईआ। हरि चरण प्रीती अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ नालों चंगा मजन, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दा इक्को भजन, भजन बन्दगी सीस निवाईआ। जन्म जन्म दी पूरी होवे मज़ल, मंज़ल देवे बेपवराहीआ। गीत ढोला गाउणा नाम गज़ल, ग़रज़ पूरी दए कराईआ। साचे कंडे तोल के वज़न, कीमत करता लए पाईआ। लेखे ला के साढे तिन्न हथ्थ माटी बदन, बदौलत प्रेम जन्म मरन दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। श्री भगवान कहे सुण भगत मीत, मित्र प्यारा हो के दया कमाईआ। लख चुरासी नालों तेरी वक्खरी प्रीत, प्रीतम हो के दए समझाईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी रिहा बीत, बातन परदा दए खुल्हाईआ। लेखा मुकावणहारा हस्त कीट, ऊँच नीच वेख वखाईआ। साचा कलमा दे हदीस, हज़रत हो के करे हक पढ़ाईआ। तेरे अन्तर बख्शे इक तौफ़ीक, तोहफ़ा आपणा दए वरताईआ। नाम निधाना गाउणा गीत, गहर गम्भीर इक्को करे पढ़ाईआ। परम पुरख दा बणया रहिणा अज़ीज़, अज़ल तों लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग दए दरसाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत तेरा सदा संग, लख चुरासी कम्म किसे ना आईआ। दोहां दा मिल के वज्जदा रहे मृदंग, नाम सतार तन्द इक हिलाईआ। सच दवारे बणया रहे अनन्द, कूड़ी क्रिया ना कोए वड्याईआ। चढ़या रहे अगम्मी चन्द, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। तेरा मेरा ढोला सोहँ छन्द, शाह पातशाह शहिनशाह करे शनवाईआ। परदा ओहला चुक्के हँ, ब्रह्म पारब्रह्म दए समझाईआ। लेखे लावे पवण स्वास दम, दमां आपणे लेखे पाईआ। भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। झगड़ा मुका के हरख़ सोग़ ग़म, चिन्ता अंदर ख़ुशी दए वखाईआ। मानस जन्म बेड़ा देवे
बन्न्ह, कूड़ी क्रिया ना सके रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दे के माण, मनुआ मन दए समझाईआ। जन भगत तेरा सच सहारा, साहिब सतिगुर स्वामी राह तकाईआ। कलयुग अन्तिम वेख किनारा, नईआ नौका तेरे हथ्थ फड़ाईआ। चार कुण्ट अन्ध अंध्यारा, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसारा, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद चारा, शास्त्र सिमरत ढोले रहे गाईआ। साचा मन्दिर गृह तक्कया ना किसे गुरदवारा, मिल मालक ख़ुशी ना कोए मनाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, शाही नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जिन्हां परम पुरख परमात्म आत्म मिल गया इक निरँकार एकँकारा, इक्को रंग चढ़ाईआ। जन भगत कदे मंगण ना जाए दूजे दवारा, दवारका वासी बैठे राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच्ची सरकारा, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को इक देवणहार दया कमाईआ।
१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ पंजाब कौर दे गृह पिण्ड सद्दा सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
आदि जुगादि हरि किरपा सच्चे सतिगुर दी, गुरमुख गुरसिख लए प्रगटाईआ। वस्त अमोलक नाम निधान देवे धुर दी, पूरब लहिणा झोली पाईआ। खेल मुका के देवत सुर दी, सुरती आपणे नाल जुड़ाईआ। नगरी वखा के अगम्मी अनन्दपुर दी, पुरीआं लोआं विच्चों बाहर कढाहीआ। लोड़ रहे ना प्रीत चन्द चकोर दी, रंग इक्को दए वखाईआ। चिन्ता मुका के ग़म हरख़ सोग़ दी, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। वस्त दे के नाम भण्डारे चोग दी, चोजी प्रीतम मेल मिलाईआ। सहायता दस्स के इक्को ओट दी, ओड़क इक्को दए वखाईआ। हद्द पार कर के पंज तत काया कोट दी, मुकामे हक दए समझाईआ। जिस नूं बुद्धी विद्या विच कदे ना सोचदी, सोच समझ दए समझाईआ। एह किरपा पुरख अकाल ओस दी, जिस दी उसतत करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। सतिगुर पूरा दया निध, दीन दयाल दया कमाइंदा। जन भगतां आपणे मिलण दी दस्स के बिध, अन्तर आत्म आप समझाइंदा। कर प्रकाश गृह घर निझ, धूआँधार सर्ब मिटाइंदा। आत्म परमात्म कारज कर के सिद्व, सिध्धा आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। कलयुग तेरा अन्त अख़ीरी लेखा बहुता लिख्या विच वेद रिग, अथर्बण इशारयां नाल दृढ़ाइंदा। कोई समझ ना सके रिद्ध सिद्ध, शास्त्र परदा ना कोए उठाइंदा। करे खेल अबिनाशी करता एक ओंकारा इक, इक इकल्ला आपणी कार कमाइंदा। जगत नेत्र दोए लोचन किसे ना सके दिस, निज अक्ख प्रतख गुरमुख आप खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा
घर आप सुहाइंदा। सतिगुर शब्द सर्ब स्वामी, मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को नज़री आईआ। लख चुरासी अन्तर आत्म अन्तरजामी, घट भीतर वेखे थाउँ थाँईंआ। शब्द नाद बोध अगाध सुणाए धुर दी बाणी, आत्म परमात्म परदा दए उठाईआ। झगड़ा मुकाए अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी, ख़ालस सालस हो के इक्को दए वखाईआ। उॅतम सृेष्ट निरालम आलम इक्को दस्से अमृत जल पाणी, आबेहयात हज़रत दए पिलाईआ। मंज़ल महबूब दस्से सच रुहानी, मालक मिलाए उपर असमानी, प्रकाश प्रकाश विच छुपाईआ। जन भगतां देवे अगम्म निशानी, निशाना इक्को दए वखाईआ। चरण प्रीती साची रीती जग तों वक्खरी कुरबानी, काया कतलगाह ना कोए फिराईआ। निरगुण निरवैर निराकार हो के गुरमुखां रखे करे मेहरवानी, नज़रे कर्म आप उठाईआ। सुरती सुरत अकाल मूर्त मुरदी करे सावधानी, सालस हो के आप उठाईआ। मंज़ल दिसे हक इक लासानी, लाशरीक दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह परदा दए उठाईआ। सतिगुर शब्द देवे सुख अन्तर, अन्तश्करन वेख वखाईआ। धुर दा नाम दस्से सच मंत्र, मतलब अवर ना कोए कढाहीआ। निरगुण रूप ब्रह्म दिसे निरंतर, निरवैर परदा लाहीआ। कलयुग अग्नी अग्ग मेटे बसन्तर, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जन भगतां लहिणा देणा देवे जुगा जुगन्तर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खोज खुजाईआ। अगे बणावे साची बणतर, घड़न भन्न्हणहार समरथ स्वामी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पावे सार ब्रह्मा मनवन्तर, मनू सिमरती खोज खुजाईआ। झगड़ा मुका गगन गगनंतर, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। सर्ब कला हो भरतम्बर, भरम भुलेखा दए कढाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला, आत्म परमात्म जुग चौकड़ी जन भगतां रचदा आया सुअम्बर, सति सतिवादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी आदि जुगादी इक्को करे कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुख साचे वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं आदि जुगादी वड भण्डारी, नाम निधाना जगत वरताइंदा। मेरा खेल बाहर जगत संसारी, सहिंसयां विच कदे ना आइंदा। मेरा रूप जोत निरँकारी, निरवैर कार कमाइंदा। मैं वसां सच दरबारी, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जित्थे झुकदे गुर अवतारी, पैगम्बर सिर ना कोए उठाइंदा। भगत सन्त मंगण वारो वारी, दरवेश सीस निवाइंदा। सो कुदरत कादर खेल करे न्यारी, परवरदिगार सांझा यार आपणी कार कमाइंदा। जुग चौकड़ी वेखे विगसे करे विचारी, लख चुरासी जीव जंत खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। सतिगुर शब्द कहे मैं मेलां ओह महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा सब तों उच्च अरूज़, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। साची मंज़ल सच मकसूद, सच दवारे डेरा लाईआ। जित्थे दीन मज़्हब नहीं हदूद, लाशरीक जलवा नूर रुशनाईआ। ना कोई
तत ना वजूद, काया बुत्त ना कोए वखाईआ। ना कोई रूप प्रगटाए पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल ना कोए खिलाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर संदेसयां विच दे के गए सबूत, निरअक्खर अक्खरां विच बदलाईआ। जिधर वेखण ओधर सदा मौजूद, हर घट बैठा डेरा लाईआ। जिस दी सिफ्तां विच्चों सिफ्त भरी हज़ारा दरूद, हज़रतां इक्को ढोला गया सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। सतिगुर दाता गहर गम्भीर, गुर इक्को इक अखवाइंदा। जिस दी नज़र ना आए तस्वीर, नूर नुराना डगमगाइंदा। जिस दा खेल बेनज़ीर, नज़र विच ना कोए टिकाइंदा। जो मंज़ल चोटी चढ़े अख़ीर, हक मुकामे डेरा लाइंदा। सचखण्ड साचे बहे पीरां दा पीर, पुरख अकाला सोभा पाइंदा। सो आदि अन्त जुगा जुगन्त बणाउँदा रहे तदबीर, तकदीर दीन दुनी मेट मिटाइंदा। जिस दा नाम खण्डा तिक्खी धार शमशीर, शमां लख चुरासी गुल्ल कराइंदा। जिस दा राह तक्कदा गया कबीर, काया काअबा वेख ख़ुशी मनाइंदा। सो जन भगतां प्यावण हारा नाम सच्चा सीर, शीरख़ार बच्चे आपणी गोद उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि एथे ओथे दो जहानां दस्तगीर, आत्म परमात्म आपणा जोड़ जुड़ाइंदा।