पुस्तकालयभाग १९

१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सीतल सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर

छत्ती भोजन खावण छत्रधारी, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रसन लगाईआ। मन वासना भरदे रहिण पटारी, ख़ुशी जगत विच वधाईआ। भगत भगवान दी वक्खरी खेल न्यारी, निरगुण सरगुण दए समझाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो जन भगतां दी आई वारी, लोकमात मिले वड्याईआ। किरपा करे आप निरँकारी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नाम ख़ुमारी जावे चाढ़ी, रंग इक्को इक रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रस दए वखाईआ। छत्ती भोजन जगत पकवान, रसना जिह्वा रस वखाईआ। भगतां वस्त अमोलक देवे श्री भगवान, सति सच सति दृढ़ाईआ। जिन्हां घर स्वामी मिल्या आण, अन्तरजामी वेख वखाईआ। एथे ओथे दो जहानां मिले माण, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। लख चुरासी जीव जंत सारे पीण खाण, अंदर अधार इक रखाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला परम पुरख दा मंगे दान, नाम निधाना आस रखाईआ। जिस नूं साहिब सतिगुर करे परवान, मेहरवान दया कमाईआ। तिन्हां काया माटी गृह मन्दिर अंदर मिले आण, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म रस अनडिठा भोग लगाए आण, गुणवान दया कमाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। जन भगत कदे ना होवे ग़रीब, मिलख जागीर धन दौलत कम्म किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी लोकमात गए बीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। भगत भगवान दी चलदी आई रीत, ध्रू प्रहलाद कबीर जुलाहा आपणा संग बणाईआ। रविदास चमारा दे के गया इक नसीहत, धुर संदेसा इक दृढ़ाईआ। सच प्रीती जन भगतां मिली वसीअत, विश्व इक्को इक दरसाईआ। जिन्हां दे अन्तर सच्चे प्रेम प्यार दी असलीअत, असल वसल वेखे जलवा नूर ख़ुदाईआ। धुर दरबार सच दुआर मुकामे हक उहनां मिले अहिमीअत, मेहरवान महबूब मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। जन भगत लोकमात होवे ना मंगता, दर भिखारी ना रूप वटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तोड़नहारा गढ़्ह अन्तर हउमें हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। मेल मिला के साची संगता, सज्जण इक्को इक वखाईआ। नाम निधाना बोध अगाधा दस्से बण के पंडता, अक्खर वक्खर आप समझाईआ। झगड़ा मुका के बहिश्त जंनता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। माण वड्याई दे के साचे सन्ता, सहिज सुभाओ अन्तर परदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार अंदर जन भगतां काया चोली रंगदा, जुग चौकड़ी उतर कदे ना जाईआ। जन भगत कदे ना होवे भुक्खा, जगत तृष्ना ना कोए वधाईआ। जिन्हां दा अन्तर आत्म हो गया सुच्चा, कूड़ मैल रहे ना राईआ। उन्हां दा भण्डारा कदे ना मुकदा, देवणहार दया कमाईआ। भगत भगवान दा सदा टुक्कर सुक्का, शाह पातशाह घर फेरा कदे ना पाईआ। जिन्हां दा जीवण प्रभू दी प्रीती अंदर उच्चा, उह नीचों ऊँच कर कर देवे वड्याईआ। श्री भगवान उत्ते चले किसे दा ना कोई ग़ुस्सा, कोझयां कमलयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला लोकमात आप उठाए सुत्ता, सोई सुरती आप जगाईआ। जन भगत जगत वासना ना बणे भिखारी, माया ममता मोह वधाईआ। जिस दे अंदर निरगुण नूर जोत निरँकारी, जलवागर सोभा पाईआ। देवणहार वड दातारी, दयावान झोली दए भराईआ। मातलोक जन भगतां नेड़ ना आवे ख़ुआरी, ख़ालस इक्को रंग रंगाईआ। जिन्हां दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। जुग चौकड़ी पिच्छो लोकमात पंज तत काया अंदर साचे मन्दिर उन्हां दी आए वारी, वारता ढोले जस गीत रसना जिह्वा बत्ती दन्द बुद्धी नाल सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगतां अन्तर सदा लगदा रैहन्दा भोग, पुरख अबिनाशी घट घट वासी अन्तर रस चख चख ख़ुशी मनाईआ। जगत विछड़यां हुन्दा रहे संजोग, जन्म जन्म दा लहिणा देणा झोली देवे पाईआ। कर्म कर्म दा कटदा रहे रोग, चिन्ता

सोग़ दए गवाईआ। ख़ुशीआं अंदर आपणे नाम दी देंदा रहे चोग, चुगली निंदया अंदरों बाहर कढाहीआ। चरण प्रीती बख्शदा रहे जोग, जगत जगदीशर आप समझाईआ। भाग लगा के काया माटी साचे कोट, कूड़ कुटम्ब दए मिटाईआ। साहिब सुहेला इक अकेला पुरख अबिनाशी जन भगतां निरगुण हो के चुक्के आपणी गोद, बिन भुजां फड़ बाहों आपणी गोद बिठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दर्शन देवे रोज़, बिन अक्खां प्रतख नज़री आईआ। जन भगत सदा माणदा मौज, मजलस प्रभ दे नाल रखाईआ। साचे प्रीतम दा अगम्मी चोज, निराला आपणा गृह दृढ़ाईआ। इक्को नाम निधाना श्री भगवाना दस्स सलोक, सोहला सच दए समझाईआ। झगड़ा चुक जाए लोक परलोक, दो जहानां डेरा ढाहीआ। चरण प्रीती साची रीती दस्स के धुर दी ओट, ओड़क आपणे विच मिलाईआ। जन भगत तेरा रूप निर्मल जोत, अन्त जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र बेनज़ीर आप उठाईआ।

१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ धन्ना सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर

जन भगत तेरा सच पदार्थ, धरनी धरत धवल दए गवाहीआ। प्रभ दा खा के सौरे स्वार्थ, सांतक सति वज्जे वधाईआ। गुरमुखां बणयां रहे परमारथ, प्रेम प्रीती रंग चढ़ाईआ। मानस जन्म ना जाए आकारथ, लेखा लेखे विच्चों बदलाईआ। ग़रीबां पिच्छे आउणा प्या यथार्थ, साजण हो के साची सेव कमाईआ। प्रीती प्रेम दी लिख के जाए इबारत, जुग चौकड़ी ना कोए मिटाईआ। पार कराए बिना सफ़ारश, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। भगत घर सदा भोग लग्गदा, लग्न प्रभ दी चली आईआ। जगत विहार छड्ड जग दा, जग्हा जग्हा लए उठाईआ। कूड़ा लालच तुड़ा माया ममता अग्ग दा, सति धर्म इक वखाईआ। जो साहिब सरनाई लग्गदा, लग मातर दए बदलाईआ। शहादत देवे वेला वक्त अज्ज दा, जुग चौकड़ी कार भुगताईआ। वेख्या खेल पूरे पुरख समरथ दा, जो भगतां होए सहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम बख्श के जाए सच दा, काया कच्च मिले वड्याईआ।

१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ मेला सिँघ दे गृह पिण्ड डगरू ज़िला फ़िरोज़पुर

जन भगत कहे प्रभू धन्न, धन्न धन्न तेरी बेपरवाहीआ। जिस वासना बदल के मनुआ मन, ममता कूड़ दिती गवाईआ।

भाग लगा के काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दिती बदलाईआ। घर चाढ़ के साचा चन्न, सति सति कीती रुशनाईआ। नेत्रहीण रिहा ना अन्न्ह, नैण इक्को दिता खुल्हाईआ। तेरा नाउँ सुण के जस सरवण कन्न, मिली माण वड्याईआ। लोकमात बेड़ा दिता बन्न्ह, गुण निधान हो के आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा राह रिहा वखाईआ। जन भगत कहे तूं प्रभू आदि जुगादी खोजी, जन भगतां लएं जगाईआ। किसे हथ्थ ना आवें अभ्यासी जोगी, जुगतीआं विच मरे लोकाईआ। गुरमुखां दे के आपणी सोझी, सोई सुरती लएं उठाईआ। आत्म रस रहे भोगी, जगत दुक्खड़ा ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साजण बण के धुर दा मौजी, मेला रिहा कराईआ। जन भगत कहे मैं झलक निराली तक्की बांकी, निरवैर निराकार नज़री आईआ। मेरी अंदरों खुल्ह गई ताकी, भेव रिहा ना राईआ। प्रभ मिल्या अंदर दा साकी, जाम प्याला इक प्याईआ। मनुआ मन रिहा ना आकी, मनमति दिती गवाईआ। सुणया नाम अगम्मा अनादी, नाद धुंन रिहा वजाईआ। हंगता गढ़्ह होई बरबादी, गृह मन्दिर दए वसाईआ। आत्म परमात्म होया विस्मादी, मेहर नज़र आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण हो के भगतां करे आप वैरागी, वैरागीआं हथ्थ किसे ना आईआ।

१५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सुरैण सिँघ दे गृह पिण्ड निधां वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

श्री भगवान कहे मैं करता कुदरत, कादर धुर दा बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी मालक बण के धुर दा मुर्शद, मुरीदां मुद्दा रिहा समझाईआ। लख चुरासी नालों वेहला हो के पा के फ़ुरसत, हरिजन आपणे नाल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के ग़ुरबत, गहर गम्भीर दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर इक्को रिहा वखाईआ। श्री भगवान कहे मेरा भगतां अन्तर निवास, भूमिका इक्को इक जणाईआ। जोती नूर कर प्रकाश, अन्ध अज्ञान गवाईआ। परमात्म आत्म दे के साथ, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा मुका के दस दस मास, मस्त ख़ुमारी विच रखाईआ। सच दवारे दे निवास, अस्थिल इक्को घर प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे दए वड्याईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां हितकारी, निरगुण हो के दया कमाईआ। निर्मल नूर जोत कर उज्यारी, उजाला करां थाउँ थाँईंआ। सच प्रेम दा बण भिखारी, दर दर घर घर वेखां चाँईं चाँईंआ। पवित्र भोजन बण अहारी, हरिजन साचे लवां उठाईआ।

सच दुआर दी बख्शां इक सरदारी, सरन अवर रहे ना राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत बणया आप जुआरी, सन्त सुहेले रिहा उभारी, गुर चेले चरण दवारी, दर दवारा इक्को इक सुहाईआ।

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ हजूरा सिँघ दे गृह पिण्ड सोसण ज़िला फ़िरोज़पुर

धरनी कहे मेरे जागे भाग, मिट्टी ख़ाक वज्जी वधाईआ। घर स्वामी पाया परमेश्वर आप, आपणे रंग विच समाईआ। गुरमुख दीपक जगाए अगम्मे चिराग, जोती नूर कर रुशनाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पतित पुनीत रिहा बणाईआ। मेल मिला के कन्त सहाग, सुहञ्जणी रुत रिहा वखाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो अन्तिम खोजे चाँईं चाँईंआ। जिस दा लहिणा होणा जुगादि, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। सो बदल के जगत समाज, समां आपणा दए पलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत लालच छड्ड स्वाद, रस प्रेम विच समाईआ। धरनी कहे मैं होई सोभावन्त, दर ठांडे वज्जी वधाईआ। घर पाया स्वामी कन्त, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। जो ढोला गावे सोहँ छंत, करे सच पढ़ाईआ। भगतां दा लहिणा देणा वेखणहार अन्त, अन्तश्करन फोल फुलाईआ। रुत्त सुहञ्जणी करे बसन्त, फलगुण देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा रिहा उठाईआ। धरनी कहे मैं सुत्ती जागी, आलस निंद्रा रिहा ना राईआ। बिरहों विछोड़े होए वैरागी, वैराग विच कुरलाईआ। जलवा तक्कया पुरख अबिनाशी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो जुग चौकड़ी भगतां बणे साथी, गुरमुखां संग निभाईआ। जिन्हां ने ओस दी मन्नी आखी, आख़र आपणे विच समाईआ। एथे ओथे शब्दी धार करे राखी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा देवे बाकी, पूरब लेखा रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मेरा अन्तर होया ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। प्रभ किरपा कीती दीन दयाल, साहिब स्वामी फेरा पाईआ। भगत सुहेले वेखे आपणे लाल, लोकमात विच्चों बाहर कढाहीआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, इक्को रंग रिहा रंगाईआ। साचा गृह घर बणा के सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप समझाईआ। धरनी कहे मैनूं बहुता आवे हासा, हस्ती वेखी बेपरवाहीआ। जिस दा जुग चौकड़ी खेल तमाशा, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। सो भगतां पूरी करे आसा, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। चरण प्रीती दे भरवासा, भाव आपणा दए समझाईआ। ओन्हां दा लेखे लावे तोलयां रतीआं वाला आटा, माश्यां विच मिसाल अगली दए बणाईआ। जन

भगतां कदे ना आवे घाटा, नाम भण्डारे नाल भराईआ। अगली मंज़ल चुका के वाटा, चुरासी गेड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख समराथा, सच सहायक इक्को नज़री आईआ।

१६ फग्घण शहिनशाही सम्मत १ नंद सिँघ दे घर पिण्ड थम्मण वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

श्री भगवान कहे मेरा भगत सति, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सति सति विच समाइंदा। जिस दे अन्तर आत्म ब्रह्म मत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर भेव अभेद आप खुल्हाइंदा। निर्मल जोत जगे लट लट, नूर नुराना शाह सुल्ताना एकँकारा डगमगाइंदा। शब्द अगम्मी नाद वज्जे सट्ट, अनहद नादी नाद सुणाइंदा। आत्म परमात्म जोड़ के नत्त, नाता बिधाता इक अखवाइंदा। मिल्या रहे मेल सदा पुरख समरथ, दूजा इष्ट ना कोए मनाइंदा। निज नेत्र खुल्ही रहे अक्ख, प्रतख गुसाँईं इक्को नज़री आइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन लहिणा देणा रंग चढ़ाइंदा। श्री भगवान कहे जन भगतां अन्तर आत्म सदा अनन्द, गृह मन्दिर घर ठांडे वज्जे वधाईआ। झगड़ा मुक जाए गाउणा रसना जिह्वा बत्ती दन्द, निरगुण निरवैर निरँकार निरअक्खर दए पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गावण ढोला छन्द, नग़मा नाम कलमा काया काअबा इक सुणाईआ। जलवागर साचा नूर जोत प्रकाश चाढ़े चन्द, सूरज चन्द दी लोड़ रहे ना राईआ। आवण जावण लख चुरासी जन्म जन्म दा मिटे पन्ध, राए धर्म देवे ना कोए सज़ाईआ। अन्त वसेरा होवे दरगाह साची मुकामे हक दवारे सचखण्ड, दर ठांडे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित, सन्त सुहेले गुरमुख मेले, भगत भगवान आपणे विच मिलाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां देवां अन्तर आत्म इक्को सुख, जगत वासना कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। जन्म मरन कर्म कर्म दा रहे ना कोई दु:ख, अग्नी तत तृष्ना मोह ना कोए दृढ़ाईआ। अमृत जाम निझर रस दे के मिटावां भुक्ख, सांतक सति दयां कराईआ। सुफ़ल करा के जनणी कुक्ख, उज्जल करां मात मुख, दुरमति मैल अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर धवाईआ। बिन हथ्थां बाहवां शब्द अनादी गोदी लवां चुक्क, खण्डां ब्रह्मण्डां पुरीआं लोआं बाहर धाम आपणा इक वखाईआ। जित्थे तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को होवे ढोला गीत छन्द, दूसर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक इकेला हो के वसां सदा संग, आत्म परमात्म नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा लँघ, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप किसे नज़र ना आए सूरा

सरबंग, शाह पातशाह पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां चाढ़ां नाम रंग, अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ। नाम सेजा सच पलँघ, सिँघासण आसण इक वड्याईआ। शब्द अगम्मी गा के छन्द, बिन अक्खरां करां पढ़ाईआ। नाम निधान वजा मृदंग, सोई सुरती लवां उठाईआ। दूई द्वैती भरमां ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म विच समाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को दस्सां सति धर्म, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लेखे ला के मानस जन्म, जरम आपणी झोली पाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां नाल जो करदा रिहा प्रन, कोल इकरार जुग जुग आप जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां बख्शे आपणी सरन, सरनगति इक्को नज़री आईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज लोचण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले मेल मिलाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां अंदर देणा इक संदेसा, आलस निंद्रा देणी गवाईआ। झगड़ा मुके गणपति गणेशा, शिव शंकर विष्न ब्रह्मा दी लोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां मिल गया पारब्रह्म पतिपरमेश्वर प्रतख इक नरेशा, नर नरायण बेपरवाहीआ। उह सन्त सुहेले सदा वसदे सचखण्ड दवारे देसा, मुकामे हक डेरा लाईआ। जित्थे वसे एकँकार एका, पुरख अकाल सोभा पाईआ। जन भगतां देवणहारा साची टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। मन वासना बुध करे बिबेका, निर्मल निरवैर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त कन्त भगवन्त आपणे रंग रंगाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां सदा सुहेला, सज्जण धुर दा नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण खेल करां इक इकेला, दूजा संग ना कोए बणाईआ। आत्म परमात्म काया मन्दिर अंदर कर के धुर दा मेला, परदा ओहला दयां उठाईआ। इक्को घर बहा के गुरू चेला, चेला गुर आपणे रंग रंगाईआ। नव नौ चार पिच्छो कर के वक्त सुहेला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता ठांडा सीता, साची रीता आप दृढ़ाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगत जन वेखां लोकमात, मातर भूमी खोज खुजाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, लख चुरासी फोल फुलाईआ। जो इक्को ढोला गाउँदे गाथ, धुर दी करन पढ़ाईआ। उन्हां बख्शां आपणी दात, नाम भण्डारा झोली पाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात, दीनां मज़्हबां विच्चों बाहर कढाहीआ। मेल मिला के पुरख अबिनाश, आत्म ब्रह्म दयां समझाईआ। मन मनुआ कर के घात, सोई सुरती दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पुछणहारा वात, वास्तविक नाता आपणे नाल रखाईआ। श्री भगवान कहे जुग चौकड़ी बीतदे गए विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ।

शब्द संदेशे दे के गए गुरू अवतार, पैगम्बर कलमयां विच जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल होणा अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी खेल खिलाईआ। भविख्तां विच कर के गए इज़हार, शब्दी ढोले लोकमात सुणाईआ। कल कल्की आवे अवतार, निहकलंक फेरा पाईआ। अमामां दा अमाम वड सिक्दार, जलवागर नूर ख़ुदाईआ। लेखा जाणे दृष्ट इष्ट दीन दुनी कायनात, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। कोटां विच्चों जन भगतां देवे धुर दी दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बदल देवे समाज, सति सन्तोख अन्तर आत्म मोख मुफ्त आपणी दया कमाईआ। ऊँच नीच राउ रंक बणा के इक जमात, ज़ामन हो के इक्को घर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे जोड़ जुड़ाईआ। श्री भगवान कहे मैं जुग चौकड़ी देंदा लहिणा, पूरब जन्मां वेख वखाईआ। गुरमुख विरले दरस दिखावां निज नेत्र लोचन नैणां, लख चुरासी दोए अक्खां दिस किसे ना आईआ। आत्म परमात्म बण के साक सज्जण सैणा, पारब्रह्म ब्रह्म नाता दयां जुड़ाईआ। शब्द अगम्मी हुक्म संदेसा इक्को कहिणा, फ़रमान धुर दा आप दृढ़ाईआ। हरिजन साचे हरि चरण दवारे सचखण्ड सच्चे घर बाहरे प्रेम प्रीती अंदर बहणा, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दा दान, दर दर घर घर जन भगतां झोली रिहा भराईआ।

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ संपूरन सिँघ दे गृह पिण्ड फ़िरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर

अन्न कहे मेरा होया अन्त न्याँ, अदल हरि जू रिहा कमाईआ। मैं वेख्या चाँईं चा, साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। निरगुण नूर होया रुशना, जोती जोत डगमगाईआ। भगत वछल दया कमा, दीनां अनाथां रिहा उठाईआ। लहिणा पृथू वाला चुका, लेखा सब दी झोली पाईआ। हुक्म धुर दा इक सुणा, मार्ग अगला रिहा लगाईआ। निरवैर हो के फेरा पा, वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। दर दर घर घर ख़ुशीआं रिहा मना, दुखियां दर्द गवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी करदे गए दुआ, हथ्थ जोड़ सीस निवाईआ। उह मेहरवान महबूब जलवागर ख़ुदा, जलाल आपणा रिहा वखाईआ। जन भगत दवारे गया आ, आमद विच आदमी बाहरों नज़री आईआ। सच पकवान भगवान रिहा बणा, कच्चे पक्के दए वड्याईआ। गृह गृह भोग रिहा लगा, मनसा नामे पूर कराईआ। धन्ना सीस रिहा झुका, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। जो सन्त सुहेले रिहा तरा, तारनहार आप अख्वाईआ। वड्डे छोटे इक्को जिहे रिहा बणा, अमीर ग़रीब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस नूं वेखण दो

जहां, ब्रह्मांड ख़ुशी बणाईआ। उह गुरमुखां प्रगटाउँदा जाए नाँ, नर निरँकारा दया कमाईआ। पाँधी बण बण तक्के राह, रहबर हो के वेख वखाईआ। बिना बेड़यों बण मलाह, आप आपणे कंध उठाईआ। तिनका तिनका बणे गवाह, शहादत आपणी इक भुगताईआ। तेरी खेल शहिनशाह, पारब्रह्म समझ किसे ना आईआ। गोबिन्द इशारे नाल गया जणा, लकीर ज़िमीं उत्ते खिचाईआ। पुरख अकाल जन भगतां दए जगा, गुरमुखां आप उठाईआ। लख चुरासी नाल करके दग़ा, फ़रेब विच रखे लोकाईआ। सन्त फ़कीरां बण के धुर दा अब्बा, गोदी आपणी लए टिकाईआ। नाम भण्डारे दा देवे मज़ा, मजलस आपणे नाल बणाईआ। अगे देवे ना कोई सज़ा, जमां तों लए छुडाईआ। जेहड़ा चार जुग कदे ना रज्जा, भुक्खे भुक्ख ना कोए गवाईआ। उह गुरमुखां दवारे देवे आपणी सद्दा, होका हक सुणाईआ। प्रेम प्यार अंदर आवे भज्जा, चले वाहो दाहीआ। उह रुक्खा सुखा टुक्कर खा के अद्धा, अदनयां तों आहला दए बणाईआ। जन्म कर्म दा रहे ना धब्बा, दुरमति मैल धवाईआ। लेखा चुका के पूरब हब्बा, हमसाजण लए जुड़ाईआ। नाम निधान सुणा के नद्दा, नादी सुत लए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। अन्न कहे मैं वेख्या हुन्दा अदल, इन्साफ़ प्रभ रिहा कमाईआ। जुग चौकड़ी धारा बदल, बदला भगतां रिहा चुकाईआ। दूर दुराडा पहुंचे मार के मज़ल, मंज़ल आपणी दए समझाईआ। नाम निगाहबान सुणा इक ग़ज़ल, ग़रज़ सब दी वेख वखाईआ। अन्तिम पोह ना सके अज़ल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दा वज़न, वजह आपणी दए समझाईआ। अन्न कहे मैं तुलदा रिहा तकड़ी विच तराज़ू, सेरां मणां वण्ड वण्डाईआ। महिसूस हुन्दा रिहा बाज़ू, कंधे ताईं जणाईआ। मेरी सार ना पाई किसे साधू, सन्त लेख ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बहुते वेखे आगू, जगत कर कर गए पढ़ाईआ। कुछ लहिणा देणा दस्सया गोबिन्द थोड़ा दादू, धीरज धीर नाल जणाईआ। जिस वेले भगतां दा भगवान बण के आया बापू, बाबल हो के फेरा पाईआ। उन्हां दी कर्म कांड दी क्रिया आपे सांभू, साधना सच्ची इक जणाईआ। दादू ने इक चोली नूं ला के लांबू, अग्नी भेंट कराईआ। स्वाह करके कहे मैं हुण की तैथों मांगू, मैनूं दे जणाईआ। गोबिन्द किहा मैं एसे चोली दी रखूं तांघू, चोली काया कपड़ रूप वटाईआ। जिस वेले मेरा भगवान मेरे नाल भगतां दा बणया आगू, अगला लेखा आपणे नाल रखाईआ। दयोहरे मन्दिर मसीत मठ जगत त्यागू, करे खेल बेपरवाहीआ। ओधरों ओस दा इक चेला आ गया भागू, हथ्थ लक्कड़ी टेडी उठाईआ। हस्स के कहे चुरासी विच्चों केहड़ा काढू, मैनूं दे जणाईआ। गोबिन्द किहा जिस दे हथ्थ शब्द वड्डा डांगू, दो जहानां रिहा डराईआ। उह इक इकल्ला आपणी धार विच्चों जागू, निंद्रा अक्ख

ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप कराईआ। अन्न कहे दादू कोल सी दाणे नौं, गोबिन्द चरणां उत्ते सुटाईआ। आप मथ्था रगड़ के भौं, नेत्र रोया मार के धाईंआ। पुट्ठा हो के गया सौं, हथ्थ छाती उत्ते टिकाईआ। की भगवान नूं भगत मिलण दा गौं, मैनूं दे जणाईआ। गोबिन्द किहा परत के आवां हउँ, हउमें दे रोग गवाईआ। वक्खरा धर के नाउँ, नर निरँकारा संग बणाईआ। गुरमुखां देवां ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी आवां भौं, कोटां विच्चों थोड़े लवां उठाईआ। जन भगतां मिलण दा सदा मैनूं चाउ, चाउ घनेरा इक जणाईआ। मैं वेखां थाँईं थाउँ, थान थनंतर परदा लाहीआ। सन्त सुहेले फड़ के बाहों, पुरख अकाल नाल जुड़ाईआ। इक्को दस्स के पिता माउँ, साची गोदी दयां टिकाईआ। सहिजे नाल पुछां, की तुसीं मैनूं खवाउँ, सति सच साची भेंट चढ़ाईआ ? नौ दाणे हस्स के कहिण असीं बलि बलि तैथों जाउँ, जानणहार तेरी सरनाईआ। जिस वेले आयों करन सच्चा न्याउँ, नयामत हो के तैनूं आपणा रस दईए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। नौ दाणे कहिण तेरी चरण लग्गे, मिट्टी ख़ाक मिल के ख़ुशी मनाईआ। कुछ अगला भेव दिसे अगे, आगमन विच राह तक्कीए चाँईं चाँईंआ। जिस वेले निरगुण धार जोत जगे, ब्रह्मण्ड खण्ड होए रुशनाईआ। साडी माण वड्याई वधे, वाधा दिसे विच लोकाईआ। भगत सुहेले नाल साडे फबे, सोहणे सुहञ्जणे नज़री आईआ। सच दवारे आवीं सद्दे, नाम संदेसा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। दाणा दाणा कहे साडे उत्ते ला दे मोहर, गोबिन्द तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं हुण होर फेर बण के आवीं होर, अवर दा अवरा रूप वटाईआ। कलयुग होवे अन्धेरा घोर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। माया ममता पावे शोर, वासना मन करे लड़ाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले दिसणे थोड़, गुरमुख सच्चे नज़री आईआ। उन्हां आपणे नाल लैणा जोड़, मेला धुर दा सच मिलाईआ। निरगुण हो के जाणा बौहड़, सरगुण लेखा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। दाणा दाणा कहे असीं वेख्या तेरा स्वाद, छैल छबीला नज़री आईआ। फेर रखणी तेरी तांघ, ध्यान विच्चों ध्यान बदलाईआ। मेहर मुहब्बत विच जाणा जाग, जग जीवण दाते अक्ख खुल्हाईआ। तेरा बदलदा वेखणा समाज, समग्री होवे बेपरवाहीआ। तेरा जलवा तक्कणा ताज, तख्त निवासी सोभा पाईआ। तेरे भगतां लए ना कोए ख़राज, दाअवेदार ना कोए बणाईआ। तेरा बेड़ा वेखणा जहाज़, नाम निधाना इक प्रगटाईआ। चार वरन दा तक्कणा समाज, रीती नीती इक प्रगटाईआ। भगत दवारे भगतां गृह तेरे प्रेम दा वेखणा स्वाद, रस भोग इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साचा लेखा देणा बणाईआ। दाणा कहे मैं नहीं रहिणा दुनियादार, दुनी वाली मंग ना कोए मंगाईआ। मैं वेखणे तेरे सन्त सुहेले यार, गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। जिन्हां अन्तर होवे तेरा प्यार, बाहर करीं रुशनाईआ। उह तेरे ख़िदमतगार, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं चल आवीं दवार, दर दर फेरा पाईआ। खेल करीं कमाल, कामल मुर्शद तेरे हथ्थ वड्याईआ। मेरा रस तैनूं रसां विच देणा खवाल, अनरस तेरे विच समाईआ। उन्हां दा जन्म जन्म दा कट के जाईं काल, तृष्ना भुक्ख गवाईआ। दूजे दवारे करना ना पए स्वाल, मांगत हो ना झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देणा सच्चा दान, दान इक्को इक वरताईआ।

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सुंदर सिँघ दे गृह फिरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर

अन्न कहे मैं हुन्दा रिहा हैरान, हैरानी अंदर झट लँघाईआ। मैनूं दुनिया कैहिंदी रही भगवान, श्री भगवान दी समझ किसे ना पाईआ। जगत मंगतयां नूं मेरा दिन्दे रहे दान, भुक्ख्यां दी भुक्ख नाल रलाईआ। मेरा लहिणा याद कीता नौ वार सीता राम, वन विच भुक्खे रह के झट्ट लँघाईआ। तिन्न दिन हुक्म मन्नदा रिहा कृष्न काहन, राधा तों बिना आपणा आप बदलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सुणदे रहे पैग़ाम, बिन कन्नां होई शनवाईआ। नानक उत्ते होया प्रभू थोड़ा मेहरवान, भाग भोग लालो घर लगाईआ। ओस वेले अबिनाशी करते किहा मैं सब दा लेखा देवां विच जहान, निरगुण हो के फेरा पाईआ। तरख़ाण दे प्रेम विच्चों बणा तरख़ाण, तृखा सब दी दयां बुझाईआ। अर्जन मारया इक ध्यान, पुरख अकाल राह तकाईआ। तत्ती लोह दिसे वैरान, मीत वैरी रूप बणाईआ। गोबिन्द हो के मेहरवान, गोबिन्द गोबिन्द दिता जणाईआ। जिस वेले पंजां प्यारयां अमृत लग्गा सी प्याण, खण्डा जल विच फिराईआ। ओस वेले किरपा कीती श्री भगवान, रस धुर दा दिता वखाईआ। सच दवारे पकदा वेख्या पकवान, चार जुग दे भगत सेव कमाईआ। नाल झुलदा वेख्या निशान, निशाना दिस्या बेपरवाहीआ। हस्स के कीती प्रणाम, दीन हो के सीस झुकाईआ। ख़ुश हो के निगाहबान, हुक्म दिता सुणाईआ। जिस वेले कठ्ठे हो के मिल के आए विच जहान, जहालत दिसे सर्ब लोकाईआ। ओस वेले भगतां कोलों लैणा दान, दर दर घर घर मंग मंगाईआ। तेरा अमृत मेरा पकवान, दोहां दा कठ्ठा पीण खाण, वक्त सुहेला वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। हुक्म सुणया सच जगदीश, दहि दिशा वज्जी वधाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू ठीक, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। श्री भगवान किहा रखणी उडीक, आसा आसा

विच वधाईआ। मेरे सम्मत दी सोहणी होवे तारीख, तवारीख दए बदलाईआ। जन भगत दवारयों मंगणा भीख, भिखारी हो के भेख वटाईआ। नाल शब्द दी पाउणी तस्दीक, शहादत तेरी देणी भुगताईआ। सब दी ख़ुश करदे जाणा तबीअत, दुखीआ रहिण कोए ना पाईआ। मेरी तेरे नाल वसीअत, विरसा तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा लेखा दस्स जाए असलीअत, असल असल विच्चों प्रगटाईआ।

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ अमर सिँघ दे गृह फ़िरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर

अन्न कहे मैं बिन अक्खां रिहा अन्न्हा, नर नरायण दरस कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी रिहा भन्ना, साल बसाला आपणा पन्ध मुकाईआ। जिस वेले ठाकर भोग लगाया धन्ना, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। इक संदेसा दिता बिना कन्नां, सहिज गया समझाईआ। कलयुग अन्त निरगुण जोत धुर दा चढ़ना चन्ना, सच करे रुशनाईआ। पिछला मेटणा बन्नां, अगला राह वखाईआ। बाल्मीक जो लिख्या लेख उपर तिन्न सौ तरेठ पंना, उह शहादत नज़री आईआ। पुरख अकाल जन भगतां देणा साचा धना, धन पदार्थ झोली पाईआ। लेखा मुकणा नामा छन्ना, दुद्ध कटोरी लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। अन्न कहे मैनूं याद आई गाथा, कहाणी दयां सुणाईआ। सतिजुग दा साका, कलयुग अन्तिम भेव खुल्हाईआ। पिरथू कटदा सी फ़ाका, फ़िकरां विच झट्ट लँघाईआ। हुक्म दिता धुर दे आका, अकल अकल विच्चों बदलाईआ। चरण कँवल प्रीती कर बण के दासी दासा, सेवक हो के सेव कमाईआ। अगला दस्सां भेव ख़ुलासा, परदा दयां उठाईआ। कलयुग अन्त प्रगट होणा पुरख अबिनाशा, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। जन भगतां देणा साथा सगला संग निभाईआ। चरण कँवल देवे भरवासा, दृढ़ निशचा आप बंधाईआ। इक्को वारी सब दा लेखे ला जाए कीता होया अरदासा, अगे अरज़ दी लोड़ रहे ना राईआ। जेहड़ा पकवान पक्का होया ज़ाहर हो के किसे नहीं खाधा, घर घर आपणा भोग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे वड वड भागा, साचा भाग हिस्सा भगतां झोली पाईआ।

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ प्रीतम सिँघ दे घर पिण्ड फ़िरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर

अन्न कहे मैं वेखे भुक्खे नंगे, जुग जुग मांगत रूप वटाईआ। दर दर मंगदे वेखे पंडे, तिलक संधूर मात चमकाईआ। सुथरे खड़काउँदे वेखे डण्डे, मन वासना देण दुहाईआ। साधू बैठे तीर्थां कन्ढ्ढे, झोलीआं रहे डाहीआ। तरसदे वेखे तटां उत्ते गंगे, गोदावरी जमना सुरस्ती धीर ना कोए धराईआ। इक दूजे नूं मारदे वेखे बन्दे, बन्दगी गए भुलाईआ। विकारी हो गए गंदे, सति धर्म ना कोए समझाईआ। मंज़ल चढ़े मूल ना डण्डे, साचे घर ना वज्जी वधाईआ। कूड़ी क्रिया करदे दंगे, घर घर करन लड़ाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख थोड़े लग्गे चंगे, जेहड़े प्रभू नूं रहे मनाईआ। राह तक्कण सूरे सरबंगे, रस्ता दूजा गए भुलाईआ। कवण वेला हरि लावे आपणे अंगे, अंगीकार इक अख्वाईआ। चुके धुर दे कंधे, फड़ बाहों लए उठाईआ। आत्म परमात्म देवे इक अनन्दे, रस आपणा दए चखाईआ। सच भण्डारा धुर दा वण्डे, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए दृढ़ाईआ। अन्न कहे मैं वेख्या खेल अनादी, अन्तर सब नूं दयां जणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर खेल करे विस्मादी, बिस्मिल आपणी धार प्रगटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां बण के आया इमदादी, इतहास पिछला दए बदलाईआ। नवीं साजणा रिहा साजी, साजन हो के होवे सहाईआ। भगत सुहेले कर के जाए राज़ी, राजन राज दए वड्याईआ। जिन्हां जन्म दी जित्त लई बाज़ी, माणस मानव लेखे पाईआ। प्रेम प्यार दी खा के भाजी, भजन बन्दगी इक्को वार लेखे पाईआ। देवे वस्त जो जन्म जन्म दी गवाची, घर विच ठाकर दए मिलाईआ। इक्को धार दस्से साची, पारब्रह्म ब्रह्म मेला रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाण के काया माटी काची, कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ।

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ जगतार सिँघ दे गृह पिण्ड फिरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर

अन्न कहे कोटन कोटि खांदे गए आपणी मर्ज़ी, मज़े रसना जेहवा वाले जगत बणाईआ। वशिष्ट ने पुरख अकाल कोल दिती अर्ज़ी, बिन अक्खरां इबारत जणाईआ। तुध बिन सच्चा दिसे कोए ना दर्दी, दुखियां दु:ख वण्डाईआ। तूं मालक अगम्म अथाह अर्शी, प्रीतम शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा दीन दुनी गर्दी, गुबार परदा लाहीआ। श्री भगवान तेरी प्यार धार किसे ना वरली, सद्दा दे ना कोए बुलाईआ। सार पाई ना किसे आपणे घर दी, सौहरे पईए घर घर फेरे

जगत पाईआ। आत्म सति सच तैनूं कोई ना वरदी, कन्त ख़ाकी तन हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा देणा मुकाईआ। अन्न कहे तैनूं किसे ना दिता नेंदा, स्वामी साचे घर ना कोए बुलाईआ। झगड़ा प्या क्यों क्यों दा, हउँ हउँ रही सताईआ। जुड़या जोड़ ना पिता प्यो दा, भगत भगवान ना रंग समाईआ। भाग होया ना चंगा घृत घिउ दा, चार जुग देण दुहाईआ। नाता तोड़ निभया ना जगत निहों दा, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। विछोड़ा लग्गा ना तेरी बिरहों दा, अग्नी अग्ग रही जलाईआ। रस मिल्या ना अमृत मेहों दा, बूँद स्वांती ना कोए चुआईआ। घर पाया ना साचे देउ दा, देवत सुर रहे मनाईआ। दर्शन कीता ना अलख अभेउ दा, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। अन्न कहे मैं वेख्या जुग चौकड़ी बीतया विच संसार, कलयुग अन्तिम गया आईआ। मैनूं खा खा लख चुरासी गई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मैं डर डर रोवां ज़ारो ज़ार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। बौहड़ी दरोही ख़ुदाए परवरदिगार, यामबीन तेरी सरनाईआ। नाता जोड़ कर प्यार, प्रेम प्रीती विच रखाईआ। निगाहबान बण मददगार, तेरी ओट तकाईआ। जन भगतां दे आधार, सूफ़ीआं सुख दे उपजाईआ। साचे प्रेम दा कर आहार, भोग इक्को वार लगाईआ। गुरमुखां दा सदा लेखा रह जाए जुग चार, चौकड़ी सके ना कोए बदलाईआ। तेरा भरया रहे भण्डार, देवणहार तेरी वड्याईआ। ग़रीब निमाणे जाईं तार, कोझे कमलयां गोद उठाईआ। तेरा नाउँ सच्चा निरँकार , निरवैर हो के वेख वखाईआ। घर ठांडा बणा सच्चा दरबार, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा करया विहार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।

१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ आत्मा सिँघ तेजा सिँघ दे गृह फ़िरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर

अन्न कहे जन भगतो शाबाश, ख़ुशीआं विच वज्जे वधाईआ। तक्कया पुरख अबिनाश, जो अबगतां पार लँघाईआ। सब दी पूरी करी जाए आस, तृष्ना अगली रिहा बुझाईआ। कूड़ कुकरमां कर के नास, सच धर्मा इक समझाईआ। सज्जण हो के वसे पास, सगला संग निभाईआ। गुरमुख रहे ना कोए उदास, चिन्ता ग़म दए गवाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। धीरज सन्तोख देवे विश्वास, कूड़े विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। आवण जावण फंद कटा के दस दस मास, लख चुरासी बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग चढ़ाईआ।

रंग कहे मैं चढ़ना अन्तर आत्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मेल मिलाउणा परम पुरख परमात्म, विछोड़ा रहे ना राईआ। जलवा देणा बातन, निज नूर कर रुशनाईआ। साची सेज सुहाउणा आसण, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। लेखा जाणे पृथ्मी आकाशण, दर दवारा इक्को देणा समझाईआ। जित्थे वसे पुरख अबिनाशण, जोती जाता डेरा लाईआ। मंज़ल दस्स के इक्को घाटण, घाटा पिछला पूर कराईआ। साहिब स्वामी मिल जाए साथण, समरथ पुरख नज़री आईआ। शाहो भूप वड राज राजन, रईयत आपणी लए बणाईआ। एथे ओथे दो जहानां पूरे करे काजण, कर्म कांड दा लेखा दए मुकाईआ। मुरदे आया ज्वालण गुरमुख संभालण, सन्त सुहेले अंग लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किरपा करे दीन दयालण, दीनां अनाथां वेख वखाईआ। अनाथ कहिण असां तक्कया नाथ, धुरदरगाही बेपरवाहीआ। जिस नूं कैहिंदे पुरख समराथ, मालक धुर दा इक अख्वाईआ। जिस दी गा के सच्ची गाथ, आपणा आप ल्या बदलाईआ। इक्को सिमरन इक्को पाठ, इक्को अक्खर दिता पढ़ाईआ। मंज़ल पिछली अगली मुक गई वाट, पैंडा अवर रिहा ना राईआ। झगड़ा मुक गया तीर्थ ताट, अमृत जाम दिता प्याईआ। सच प्रीती जोड़ के नात, साथ सगला ल्या बणाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर के ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग चढ़ाईआ। लेखे ला के जगत स्वास, पवण पवणां विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माणस जन्म कर के रास, रस्ता धुरदा दिता वखाईआ।