१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ जगीर सिँघ दे गृह फ़िरोज़शाह ज़िला फ़िरोज़पुर
हरि नाम शब्द जगत नेता, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लख चुरासी संग निभाइंदा। तन माटी ख़ाकी अन्तर आत्म करे ठांडा सीता, कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता अग्नी तत बुझाइंदा। सच सुच सति धर्म निरगुण सरगुण दस्से अगम्मी रीता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर घर स्वामी सज्जण मेल मिलाइंदा। महल अटल उच्च मनार गृह मन्दिर वखाए इक अनडीठा, चार दुआर छप्पर छन्न नज़र कोए ना आइंदा। साचा कलमा धुर दा नग़मा दस्से इक हदीसा, हज़रत हो के आप पढ़ाइंदा। निरवैर पुरख निरँकार धुर दी दस्से इक प्रीता, प्रीतम हो के आपणे रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नित नवित कर कर हित, सन्त सुहेले गुरमुख आपणे विच मिलाइंदा। सतिगुर शब्द सच स्वामी आदि अन्त इक्को नज़री आईआ। गुप्त ज़ाहर अंदर बाहर घट भीतर अन्तरजामी काया माटी हाटी खोज खुजाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद अगम्मी सुणाए बाणी, निरअक्खर अक्खरां विच प्रगटाईआ। अंमिउँ रस अमृत जाम निझर धार देवे
ठंडा पाणी, अग्नी तत तत्व विच्चों बुझाईआ। शब्द नाद धुंन बिन कन्नां सुणाए महानी, अनरागी आपणा राग अल्हाईआ। निरगुण जोत प्रकाश करे अन्ध अन्धेर ना रहे निशानी, घर विच घर करे रुशनाईआ। जन भगतां साचे सन्तां देवे पद इक निरबानी, मंज़ल पैंडा पन्ध जगत दुआर मुकाईआ। परम पुरख दा मिलणा होवे सच आसानी, राह विच ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। शब्द गुरू गहर गम्भीर, बेनज़ीर नज़र किसे ना आइंदा। मंज़ल चोटी चढ़ के कहे अख़ीर, उपर शाहरग डेरा लाइंदा। मेहरवान हो के कोझयां कमलयां बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाइंदा। दीन मज़्हब शरअ कट ज़ंजीर, शहिनशाह आपणा रंग रंगाइंदा। जिस दे ढोले गाउँदे फ़िकरयां विच फ़कीर, सिफ्तां विच शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सालाहइंदा। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां कदे होण ना देवे दिलगीर, मन वासना कूड़ी क्रिया माया ममता बाहर कढाइंदा। दूई द्वैती बजर कपाटी परदा देवे चीर, चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन इक्को रंग रंगाइंदा। लेखा जाणे शाह पातशाह हकीर, ग़रीब निमाणे आहला अदने इक्को घर बहाइंदा। जिस दी मंज़ल चढ़के सच दवारे खड़्हके कह के गया कबीर, काया काअबा हक हकूक घर ठांडा इक दरसाइंदा। उह लेखा जाणे पंजां तत्तां वाला शरीर, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अन्तर आत्म देवे ठंडा सीर, निझर झिरना इक झिराइंदा। शब्द गुरू धुर दा सुल्तान, मुकामे हक डेरा लाईआ। सचखण्ड बहे दाता बण श्री भगवान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। गुर अवतारां पैगम्बरां देंदा रहे दान, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। भगत सुहेले लोकमात जुग चौकड़ी लभ्भे आण, लख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। नाम पदार्थ देवे दान, शब्द अगम्मा झोली पाईआ। अन्तर आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। साची मंज़ल दे हक मुकाम, मुकामे हक जलवा नूर करे रुशनाईआ। घर विच घर ठाकर स्वामी पारब्रह्म प्रभ मिले आण, अनन्द आत्म इक जणाईआ। भगतां दा बणया भगत वछल भगवान, भाग सब दा जुग जुग झोली रिहा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म दा मेला दस्से आसान, मुश्कल अगली हल्ल कराईआ।
१६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ अर्जन सिँघ दे गृह बस्ती खलील ज़िला फ़िरोज़पुर
अन्न कहे मैनूं खाधा जीव जंत, मानव उदर अधार बणाईआ। खिटा भरदे रहे सन्त, रसन स्वाद वखाईआ। छकदे
रहे पंडत, जजमानां घर फेरा पाईआ। बहिंदे रहे बण के पंगत, पंज सत्त जोड़ जुड़ाईआ। इक्को अख्वाउँदे रहे गुर की संगत, गुर धार ना कोए दरसाईआ। दर भिखारी वेखे मंगत, मंगण थाउँ थाँईंआ। झगड़दे रहे जेरज अण्डज, सांतक सति ना कोए कराईआ। मैनूं होए हैरानी रंजश, ग़मी रही सताईआ। लेखा मुकया ना किसे करन अन्तश, हक हक ना कोए समझाईआ। जगत वासना रही बन्दश, बन्दगी प्रभ ना कोए वड्याईआ। तृष्ना मिटी किसे ना तमस, तामस दए दुहाईआ। याद आई कूक मारी शम्मस, हौके नाल सुणाईआ। परवरदिगार तेरी रमज़, इशारयां विच वखाईआ। बुद्धी ना आवे समझ, विद्या ना कोए दृढ़ाईआ। बिना अन्न तों चले कोई ना नब्ज़, नबीआं नूं रही सताईआ। दु:ख होवे ग़ज़ब, गर्ज़ रही भड़काईआ। मिले ना माण अदब, वड्याई वड ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप वरताईआ। अन्न कहे मैनूं खांदी रही दुनिया, दाअवेदार अख्वाईआ। सहारा दिता ·षीआं मुनीआं, ज़िदगी ज़िंदगी नाल मिलाईआ। भण्डारा बख्श्या गुण गुणीआं, गहर गम्भीर समझाईआ। किसे लेखा नहीं जाणया सम्मत उन्नीआं, एका नाया परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा रंग आप रंगाईआ। दाणा कहे मैनूं खांदा रिहा जग, जगदीशर समझ किसे ना आईआ। मेरा लेखा बणदा रिहा विच हज्ज, हज़रत गए अपनाईआ। गुर अवतार स्वाद लैंदे गए रज्ज रज्ज, रसना (जिह्वा) बत्ती दन्द मेरा संग बणाईआ। मैं जुग चौकड़ी वेंहदा रिहा सब, पैगम्बरां ध्यान लगाईआ। मैनूं खा के सारे शुकरीआ करन इक्को रब्ब, वाहिगुरू नाम सिफ्त सालाहीआ। सच दवारे पुरख अकाल कोल किसे ना खड़या सद, आपणा वक्त गए लँघाईआ। मैं पालदा रिहा सब, हड्ड मास नाड़ी नाल रलाईआ। बौहड़ी मैनूं सारे गए छड्ड, साचा यार ना कोए मिलाईआ। अन्त अख़ीरी सब दी मुकी हद्द, पैंडा रिहा ना राईआ। मैं कूक पुकार कीती गज्ज, होका दिता सुणाईआ। जन भगतो मैं तुहानूं लैणा लभ्भ, लख चुरासी फोल फुलाईआ। तुहाडे कारन प्रभू नाल मिलण दा बणे सबब, सभा वेख साची ख़ुशी मनाईआ। जिस ने प्रेम प्रीती अंदर भोग लगाउणा जग, भाग मेरा दए बणाईआ। मैं चरण कँवल झुकणा वध, वाधा अगला लैणा बणाईआ। दर्शन करना रज्ज, नेत्र नैण रिझाईआ। सुनेहड़ा दस्सणा सच, सति देणा समझाईआ। प्रभू जन भगतां सिर ते रखणा हथ्थ, समरथ तेरी सरनाईआ। मैनूं भेंट कीता एहनां समझ के चंगी वथ, वस्त अमोलक दे बणाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा चार जुग मिलदा रहे रस, रस्ता इक्को दे वखाईआ। भगत भगवान दा संग वेखदा रहां हस्स हस्स, ख़ुशीआं विच आपणी ख़ुशी प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा रहे ना वक्ख, विछड़े लए मिलाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ हरी सिँघ दे गृह बस्ती खलील ज़िला फ़िरोज़पुर
भगत लेख कहे मैनूं देंदे गए सहारा, सृष्टी विच सति सच सच समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बोलदे गए जैकारा, इक्को प्रभ दा नाम ध्याईआ। सांझा रूप प्रगट होया ना विच संसारा, सगला संग ना कोए बणाईआ। भविख्तां विच दे के गए इशारा, संदेश्या विच समझाईआ। परम पुरख लए अवतारा, कल अन्तिम वेस वटाईआ। जोती नूर करे उज्यारा, ज़हूर विच समाईआ। भगतां सुहा के दवारा, दवारका वासी दी लोड़ रहे ना राईआ। देवे अगम्म भण्डारा, अथाह आप वरताईआ। सज्जण बण के प्यारा, प्रीतम आप अख्वाईआ। मेट के अन्ध अंध्यारा, साचा चन्द दए चमकाईआ। सतिजुग साचा कर प्यारा, धर्म इक दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरि आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म कहे मैं वेख्या हाकम, हरि करता बेपरवाहीआ। जिस दा इक्को नगर खेड़ा साकन, दूजा घर ना कोए बणाईआ। पैगम्बर अवतार जिस दी सिफ्त आखण, कलमयां विच सालाहीआ। जिस दा जलवा तक्कण बातन, ज़ाहर करे रुशनाईआ। सो सच सुनेहड़ा आया आखण, गुरमुखां हक पढ़ाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रातन, सतिजुग सच होवे रुशनाईआ। भाग लग्गे काया माटन, मटकी मिट्टी सोभा पाईआ। सच दवारा दस्से बातन, माही मिल मिल ख़ुशी इक वखाईआ। लेखा जाण पुरख अबिनाशण, परदा ओहला रिहा उठाईआ। जन भगतां कोट जन्म दे कट के पापण, पतित पुनीत रिहा बणाईआ। आत्म परमात्म दस्स के महातम, महिमा इक्को इक समझाईआ। साचा धर्म इक सनातम, आत्म दरसी दए दरसाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कोई कातब, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल सिर्फ़ आया भगतां बाबत, बाद मेल ना कोए मिलाईआ। प्रेमीआं पूरी करे हाजत, तृष्ना जगत मिटाईआ। निंद्रा लाह के आलस, असल दए समझाईआ। सच दा बण के सालस, सदमा दए गवाईआ। गुरमुख कर के ख़ालस, आपणा रंग चढ़ाईआ। जोड़ जुड़ा के धुर दा मालक, मेला इक्को लए कराईआ। गुरमुख वेखे नंन्हां बालक, बचपन आपणी गोद सुहाईआ। प्रेमी प्यारा बणा के याचक, यथार्थ देवे इक सरनाईआ। गुरमुख रसना जेहवा रौला पावे ना कोई जाचक, पिछला परदा दए उठाईआ। मन मनुआ रहे ना कोई राकश, बुद्धी बिबेक दए कराईआ। चुग़ली निंदया करे कोई ना सांतक, साची सिख्या करे पढ़ाईआ। हरिजन रहे कोई ना नास्तिक, स्वारथ सब दा दए बणाईआ। साचा नाम देवे किरपा कर के धुर दी आप विरासत, विरसा इक्को झोली पाईआ। निरगुण हो के करे सफ़ारश, हुक्में अंदर हुक्म वरताईआ। ख़ुशीआं नाल लिखदा जाए इबारत, अक्खरां नाल जोड़ जुड़ाईआ। निउँ निउँ कदम चुम्मे भारत, भावनी सब दी वेखे थाउँ थाँईंआ। सूफ़ीआं कराए सच ज़िआरत, ज़ेर ज़बर
ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया बदल वज़ारत, हुक्म इक्को इक समझाईआ। सचखण्ड दवारे ला अदालत, अदल इन्साफ़ आप कराईआ। जगत करे ना कोई वकालत, वुकला विद्या वाला कम्म किसे ना आईआ। हंगता गढ़्ह ना रहे बग़ावत, बग़लगीर नूर ख़ुदाईआ। सच भण्डारा करे सख़ावत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। तृष्ना रहे ना कोए अदावत, रंग इक्को दए रंगाईआ। कूड़ी रखे ना कोए बनावट, गुरमुख सति सच नाल प्रनाईआ। तन माटी बाहरों करे ना कोए सजावट, अंदरों निर्मल रूप दए वखाईआ। जन भगतां प्रभ मिलण दी करे ना कोई रुकावट, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। गुरमुखां मंज़ल चढ़दयां आवे ना कोई थकावट, भज्जण चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दवारे पहुंचण सही सलामत, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी मनाईआ। गुरमुखो सच्चा प्रेम जुग जुग दी तुहाडी रखी अमानत, कलयुग अन्तिम तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। साचा पीर गुणी गहीर बेनज़ीर हर घट जाणी जाणत, अन्जाणत लए उठाईआ। जे तुहानूं मेरी नहीं स्याणत, सुफ़नयां विच बिन नेत्रां आपणा दरस रिहा कराईआ। सदा सुहेला बण के प्रितपालक, काया पालकी विच उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां जन्म मरन दी रहिण ना देवे कोई इलामत, बिन इलमों आलम दए बणाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ धर्म सिँघ दे गृह बस्ती दरया ज़िला फ़िरोज़पुर
जन भगत आसा कहे मेरा लेखा लग्गा, बाकी रिहा चुकाईआ। पुरख अकाल दे के सद्दा, सदभावना पूर कराईआ। लख चुरासी नाल करके दग़ा, गुरमुख कूड़े दंगे विच्चों बाहर कढाहीआ। लेखे ला के भुक्खा नंगा, नाम ओढण सीस रिहा टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल दए सरनाईआ। आसा कहे मैं अगे नहीं जाणा बिछरत, विछोड़ा रहे ना राईआ। जग वासना छड्डया ऐसो-इशर्त, राह इक्को इक तकाईआ। आसा मनसा पूरी होवे हसरत, असूल इक्को दए समझाईआ। जिस दी साया हेठ जुग चौकड़ी कीते बसरत, बिसवेदारी दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची नईआ दए चढ़ाईआ। आसा कहे मैं वेख्या मालक असली, असल रिहा जणाईआ। आत्म परमात्म वसली, महबूब नूर ख़ुदाईआ। माण तोड़ के जल मछली, प्रीती धुर दी रिहा बणाईआ। खेल मुका के कच्छ मच्छ दी, इक्को रंग रंगाईआ। धार जणा के धुर दी अक्ख दी, अक्खीआं रिहा बदलाईआ। जेहड़ी काया कीमत नहीं कक्ख दी, कंचन रूप रिहा जणाईआ। कूड़ी रीती छुडा के जग दी, जागरत जोत रिहा जगाईआ। जन भगतां वेल रहे
वधदी, वाधा आपणे नाल पवाईआ। खेल मुके अज्ज पज्ज दी, भुलेखा भरम ना कोए भुलाईआ। बस्ती रहे ना अगे अड्ड दी, बसेरा इक्को घर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर इक टिकाईआ। आसा कहे मैं ओस दवारे टिकदी, जित्थे टिक्का इक्को नज़री आईआ। सिफ्त होवे इक दी, इक्को ढोला गाईआ। वड्याई होवे पित दी, पिता परमेश्वर बेपरवाहीआ। मैं प्यासी सदा साचे हित दी, हितकारी वेख वखाईआ। खेल मुका के नित दी, निज घर बैठा चाँईं चाँईंआ। मेरी बाज़ी हो जावे जित्त दी, हार नज़र कोए ना आईआ। वड्याई मिल जाए भगतां वाली थित दी, घड़ी पल सोभा पाईआ। जिस दी रेख कदे ना मिटदी, मेटणहार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भावना पूर कराईआ। आसा कहे मैं धुर दी आसावंद, ध्यान इक लगाईआ। वेखणा धुर दा चन्द, जोत नूर रुशनाईआ। मानणा इक अनन्द, जो अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। गाउणा इक्को छन्द, जो आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सिक्खणा इक्को ढंग, तरीका शहिनशाहीआ। कूड़ी ढाउणी कंध, भाण्डा भरम भन्नाईआ। मिलणा सूरे सरबंग, घर प्रीतम नज़री आईआ। सुणना इक मृदंग, अगम्मी नाद वजाईआ। सच दुआर वेखणा लँघ, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। सिर रहे ना पापां पंड, कूड़ गठड़ी देणी सुटाईआ। धुर दा बणाउणा इक्को संग, संगी साथी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर लेखा दए चुकाईआ। आसा कहे मैं जुग चौकड़ी रही तक्कदी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। किस वेले कीमत पवे हक दी, सच मिले वड्याईआ। तृष्ना रहे ना कोई शक दी, संसे दए गवाईआ। धार रहे ना मनमति दी, गुरमति करे कुड़माईआ। सूरत नज़री आवे कमलापति दी, पतिपरमेश्वर परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। आसा कहे मैं रखदी रही आस, आशा विच ध्यान लगाईआ। तक्कदी रही उपर आकाश, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। वेंहदी रही गोपी वाली रास, मुख घूँगट इक उठाईआ। गुर अवतारां वसी पास, पैगम्बरां नाल कुड़माईआ। सुणदी रही रबाब, जो तूं ही तूं ही गाईआ। आउँदी रही आवाज़, गोबिन्द बेपरवाहीआ। जाणदी रही नमाज़, सजदयां विच सीस झुकाईआ। पुछणी रही राज़, घर घर फेरा पाईआ। बिन भगतां प्रभ मिलण दी किसे ना दस्सी जाच, तत इष्ट सारे रहे मनाईआ। इक्को चंगी लग्गी बात, हभ कुछ पिछला गई भुलाईआ। मिलणा कमलापात, घर स्वामी नज़री आईआ। उह देवे दात, चरण प्रीती धुर दी झोली पाईआ। अन्तिम पुछे वात, कदे ना होवे जुदाईआ। सेवा विच कहे शाबाश, मेहर नज़र उठाईआ। प्रेम प्यार दी खा के भात, भोजन आपणा लए बणाईआ। दे वड्याई मात, मतलब अगला हल कराईआ। अमृत बूँद बख्श सवांत, अग्नी
तत गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगला पिछला जाणे सर्ब हालात, लेख लिखावे नाल कलम दवात, दाअवेदार गुरमुख साचे घर दए बणाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सुरजन सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर शहर
अन्न कहे मैं वेखे अनन्त, अरबां खरबां फोल फुलाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेला लभ्भे सन्त, गुरमुख सूफ़ी नूर ख़ुदाईआ। जिस दे अन्तर इक्को मंत, ढोला धुर दा गाईआ। सगली मेट चिन्त, दुखड़ा रिहा मिटाईआ। चुरासी विच्चों कर के हिम्मत, हौसला रिहा वधाईआ। सच दुआर दी चढ़ के सिम्मत, साहिब स्वामी अन्तरजामी दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। अन्न कहे मैं वेखे अनेक, जुग चौकड़ी फोल फुलाईआ। जो खा के रहे लेट, आलस निंद्रा जन्म गवाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले रहे चेत, चेतन सुरती आप कराईआ। निज स्वामी करन हेत, प्रीतम आपणा आप मनाईआ। मन मनसा कर के भेंट, गढ़्ह हँकार तुड़ाईआ। निज नेत्र आपणे वेख, पेख ख़ुशी मनाईआ। वेख अवल्लड़ा वेस, गीत गावण चाँईं चाँईंआ। समझ के धुर दा देस, दस्सण थाउँ थाँईंआ। धुर दी रख के टेक, पिच्छा जाण भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। अन्न कहे मैं वेखे मानुख मानुश मानव आदम, ममता विच लोकाईआ। बहुत्यां विच्चों थोड़े ख़ादम, ख़िदमतगार, हो के सेव कमाईआ। किसे लेखा नहीं जाणया कृष्न नाल यादव, युधिष्टर समझ रता ना आईआ। क्यों दर्योध्न होया पाग़ल, बुद्धी मति गवाईआ। क्यों कृष्न बणया कातिल, कतलगाह वड्याईआ। क्यों मुहम्मद जलवा वेख्या बैतुल, मुक्दस नूर ख़ुदाईआ। क्यों पुरख अकाल बणया आदल, अदालत इक्को इक प्रगटाईआ। सन्त सुहेले भगत जन जागण, जगावणहार आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप भुगताईआ। अन्न कहे मैनूं कैहिंदे रहे अनाज, रसना नाल वड्याईआ। मैनूं खांदे रहे लंगड़े लूल्हे अपहाज, रोगी सोगी आपणे मुख लगाईआ। मैं भेंटा हुन्दा रिहा राजन राज, शाह सुल्तान मिल के ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मेरी देंदे गए दात, लोकमात जीव जंत वरताईआ। मेरा सति सुच ना वेख्या किसे स्वाद, रस रसैण ना कोए बणाईआ। लहिणा देणा चुकाया ना मात, मितीआं गए समझाईआ। शब्दी ढोले गाए गाथ, भविख्त गए दृढ़ाईआ। लहिणा देणा फड़ा के हथ्थ पुरख अबिनाश, आपणा पल्लू गए छुडाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त आवे अन्धेरी रात, नव नौ चार दए दुहाईआ। अबिनाशी करता घट घट वासी जन भगतां होवे
दास, दास दासी होके फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दवारे दए वड्याईआ। अन्न कहे मेरी सब ने मंगी मंग, विष्नूं प्रभ दे अगे झोली डाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर रहे दंग, हैरानी विच ध्याईआ। सरगुण दा बख्शीं साचा संग, साहिब तेरी सरनाईआ। अधार दे वरभण्ड, ब्रह्मण्ड तेरी वड्याईआ। जिस धारों उपज्या जेरज अंड, उत्भुज उत्पत दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अन्न कहे मेरा नाता अनादी, नादी सुत बणाईआ। जोत अकालण मेरी दादी, माता धरती सेव कमाईआ। जगत प्यार नाल होई शादी, विश्व नाल कुड़माईआ। निरगुण सरगुण प्रभ दा रूप आबादी, नर नरायण वेख वखाईआ। पृथू कहे आशा इक्को जागी, अन्तर अन्तर मिली वधाईआ। पुरख अकाल ने दिती धुर दी भाजी, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जिस दी जड़्ह लोकमात लागी, जुग चौकड़ी धार दिती बंधाईआ। ओसदा पुरख अकाल बणया भागी, विभाग पिछला वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। विभाग कहे मेरा हिस्सा भाग कोई ना जाणे वण्ड, चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जन भगत होए दंग, हैरानी सब दे अंदर आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गए लँघ, जुग चौकड़ी आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगदे गए मंग, करोड़ तेतीसा झोलीआं डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शाह पातशाह तेरी सरनाईआ। जन भगतां ला आपणे अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। नव नौ चार दा लहिणा मुका दे विच इक डंग, डंका आपणा नाम सुणाईआ। हरिजन रहे ना कोई भागांमंद, मंदभागी दे तराईआ। झूठा भेख पाखण्ड ना रहे वेख डम्ब, डिम्ब अवर ना कोए वखाईआ। परम पुरख परमात्म तूं केहड़ा उडणा ला के खम्ब, जोत सरूप शब्दी धार जोती जोत कर रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर अन्त अख़ीरी गए हंभ, बल तेरे चरणां विच रखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जगत विकार रिहा कम्ब, धरत धवल ना कोए सहाईआ। दर दरवेश दर दवारे रहे मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बख्श इक अनन्द, दु:ख सुख विच बदलाईआ। अन्न करे मैं की दस्सां हाल, हालत बदली सर्ब लोकाईआ। मैनूं खाण वालयां नूं खा गया काल, अन्त सक्या ना कोए बचाईआ। राज राजान शाह सुल्तान होए बेहाल, बिहबल होए देण दुहाईआ। सुरत सक्या ना कोए संभाल, सूरत मूर्त नूर नूर ना कोए प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी मैं करदा रिहा भाल, पुछदा रिहा थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पैगम्बर बणो दलाल, होकयां नाल जणाईआ। मेल मिलाया नाल श्री भगवान, भाग मेरा मेरी झोली देवे टिकाईआ। सारे दे के गए ज्ञान, अक्खर वक्खर लेख जणाईआ। बिना भगतां दे प्रभ दा मिले ना किसे
निशान, दो जहानां नज़र कोए ना आईआ। ओन्हां उपर होवे मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। तेरा लेखे लावे पकवान, पाक पाकीज़ा दए बणाईआ। दर घर बणे महमान, महबूब साहिब गुसाँईंआ। तेरा लेखा चुकाए आण, अनक कलधारी दया कमाईआ। साचे नाम दा दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दए गवाईआ। भगतां नाल तेरी करे कल्याण, कलमयां दा लेखा दए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करे परवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पत तेरी लए रखाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ तारा सिँघ दे गृह फ़िरोज़पुर छाउणी
अन्न कहे मैनूं कोटन खा खा हो गए मुरदे, मुर्दा मुरीद विच ना कोए समाईआ। शाह कंगाल जगत जहान गए तुरदे, बण के पाँधी अन्तिम पन्ध ना कोए चुकाईआ। शौह दरयाए गए रुढ़दे, वहणां विच्चों मुहार ना कोए बदलाईआ। गुरमुख विरले भेव पाए पूरे सतिगुर दे, ध्यान चरण कँवल लगाईआ। सुरती अंदर मिल के जुड़दे, शब्दी वज्जे वधाईआ। राग सुण के अगम्मी सुर दे, सुत्यां लई अंगड़ाईआ। लेखे ला के भाग धुर दे, मस्तक रेखा लई बदलाईआ। वासी बण के सच्चे अनन्द पुर दे, पुरी इक्को इक वड्याईआ। जित्थे तूं मेरा मैं तेरा साचे मंत्र फुरदे, फ़ुरना मन ना कोए वखाईआ। झगड़े मुका के अन्ध घोर दे, सच नूर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्न कहे मैनूं जुग चौकड़ी खा खा गए लुक, कोटन कोटां विच्चों कोए रहिण ना पाईआ। मानस मानव बूटे गए सुक्क, पत्त टहणी फल फुल्ल ना कोए महकाईआ। असंख जननीआं गोद उठा के गईआं सुत, सुत्यां रैण जगत विहाईआ। सहारा बणया रिहा पंज तत काया माटी बुत्त, तन वजूद ख़ुशी मनाईआ। सिध्धा किसे मिल्या ना अबिनाशी अचुत, चातृक तृखा ना कोए बुझाईआ। नव नौ चार पिच्छो आई सुहञ्जणी रुत्त, रुतड़ी आपणा रूप बदलाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निरगुण धार गया उठ, निरवैर निराकार दया कमाईआ। मेहरवान हो के गुरमुखां उत्ते रिहा तुठ, दयावान हो के आप जगाईआ। सच प्रेम दा जाम देवे घुट, कूड़ी तृष्ना अग्ग बुझाईआ। घर घर दर दर जा के लए पुछ, पश्चाताप दए वड्याईआ। साची दस्से इक्को तुक, सोहँ ढोला शहिनशाहीआ। उज्जल करे मात मुख, मुफ्त आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अन्तिम अन्त अंदरों निकलण ना देवे हाए उफ़, उल्फ़त विच लै के जाए चाँईं चाँईंआ। अन्न कहे मैनूं खा खा अनक अनेक थक्के, थकावट विच लोकाईआ। मैं फिर फिर वेखे मदीने
मक्के, काअबे रहे कुरलाईआ। नौ अठारां मिलदे धक्के, रिद्ध सिद्ध ना कोए वड्याईआ। कोटां विच्चों गुरमुख थोड़े मिलदे सच्चे, जो सच सुच रहे अपनाईआ। सिध्धे पुरख अकाल दे बण के बच्चे, चाचयां कोलों पल्ले गए छुडाईआ। उन्हां दे लूं लूं अंदर रचे, रचना आपणी रिहा वखाईआ। उन्हां लोड़ ना रहे पढ़न दी कक्के खक्खे, ख़ालस आपणे विच समाईआ। लोकमात वेखे आपणी अक्खे, आख़र आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रहबर इक हो आईआ। अन्न कहे मैनूं खा खा वधदी गई जगत दी ख़ुदी, तकब्बर दए दुहाईआ। सुध्ध ना रही बुद्धि, भृष्टी विच लोकाईआ। निर्मल जोत ना होई उग्घी, घर मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ ना वसी झुग्गी, महल अटल देण दुहाईआ। मैं झगड़ा वेख्या चौंह जुगी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फ़ैसला ना कोए सुणाईआ। कलयुग अन्तिम इक्को निरगुण धार उठी, निरँकार आपणी कल वरताईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लभ्भे इक्को मुठ्ठी, गुरमुख थोड़े दए वड्याईआ। सति आत्मा रहे कदे ना रुठ्ठी, रुसयां लए मनाईआ। मन वासना जाए कुट्ठोी, शब्द खण्डा हथ्थ चमकाईआ। जन भगतां गंढ्ढदा जाए तुट्टी, गंढ्ढणहार स्वामी आपणी दया कमाईआ। सुहाउँदा जाए सुहञ्जणी रुत्ती, रुत्त धुर दी इक महकाईआ। दर दरवेश हो के जन भगतां दवारे कटे बुत्ती, बुत्तखानयां करदा जाए सफ़ाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां रिहा पुच्छी, बिन सद्दयां लए उठाईआ। गुरमुखो तुहाडे विछोड़े दी औध मुकी, वक्खरा राह ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन गोदी रिहा चुक्की, चुक चुक आपणी ख़ुशी मनाईआ।
१७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सूबेदार राम सिँघ दे गृह गवाल टोली फ़िरोज़पुर
अन्न कहे मैं बदलदी वेखी रुत्त, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। खेल तक्कदा रिहा अबिनाशी अचुत, की वरते बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर बदलदे रहे रुख़, नित नवित वेस वटाईआ। तक्कदा रिहा अन्धेरा घुप, दीन दुनी खोज खुजाईआ। बैठा रिहा ओहले लुक, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। दुनीदारां तृष्ना लग्गी रही भुक्ख, ममता विच लोकाईआ। बिन भगतां साचा मिल्या किसे ना सुख, तृष्ना अग्न ना कोए बुझाईआ। सुफ़ल होई ना जननी कुक्ख, गेड़ा लख चुरासी ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर परदा रिहा उठाईआ। अन्न कहे मैं वेखे कोटन कोटि अनक, अनक कलधारी जुग जुग खेल खिलाईआ। धार वेंहदा रिहा जनक, चारों कुण्ट परदा लाहीआ। तक्कदा
रिहा सज्जण सन्त, जो साहिब रहे मनाईआ। वेखदा रिहा पुरख अबिनाशी कन्त, कन्त कन्तूहल बेपरवाहीआ। जिस दी सब तों वक्खरी निराली रंगत, रंग अगम्मा दए चढ़ाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निरअक्खर अक्खर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत बणाए साची बणत, घड़न भन्न्हणहार समरथ स्वामी अन्तरजामी मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं भगतां सदा नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध ना कोए रखाईआ। मेल मिलावां लाशरीक, शिरक्त कूड़ी दयां गवाईआ। साचा कलमा दस्स हदीस, हज़रत इक्को एकँकार दयां मिलाईआ। महल अटल मन्दिर मनारा दस्सां ठीक, ठाकर स्वामी घर घर नज़री आईआ। जिस दी जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर करदे गए उडीक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला पतिपरमेश्वर पारब्रह्म परवरदिगार सांझा यार दस्से इक प्रीत, रीती नीती अंदरों दए बदलाईआ। वसणहारा सच दुआर इक इकल्ला काया करे ठांडी सीत, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुन आत्मक राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी अन्तश्करन हर घट खोज खुजाईआ। खोज कहे मेरी किसे ना कीती खोज, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़दे रोज़, रोज़यां विच आपणा आप मिटाईआ। निर्मल नूर ना तक्कया किसे जोत, दीआ बाती कमलापाती काया माटी करे ना कोए रुशनाईआ। मन वासना दीन दुनी करदी रही सोच, बुद्धी समझ नाल चतुराईआ। निज नेत्र किसे ना खोल्हया लोचण लोच, आसा मनसा मानव सक्या ना कोए बदलाईआ। अबिनाशी करता जन भगतां दस्से आपणा निराला चोज, चोजी प्रीतम हो के जोग इक्को इक समझाईआ। झगड़ा मुका के लोक परलोक, आवण जावण डेरा ढाहीआ। नाम सुणा के सच सलोक, अन्तर मोख चरणां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मुका के हरख़ सोग़, चिन्ता ग़म जन भगतां दए मुकाईआ। चिन्ता ग़म कहे मैं जगत प्यारी, घर घर बैठी डेरा लाईआ। माया ममता नाल सरदारी, कूड़ कुटम्ब रही बणाईआ। काम क्रोध नाल यारी, याराने घर घर रही वखाईआ। जगत विद्या कर ख़ुआरी, चारों कुण्ट करी हल्काईआ। दर दरवेश, बणे भिखारी, जीव जंत मंगण थाउँ थाँईंआ। बिन भगतां साची मिली ना किसे ख़ुमारी, ख्वाहिश पूर ना कोए बणाईआ। जगी जोत गृह ना इक निरँकारी, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम दुनिया वेखी सारी, सृष्टी खोजी थाउँ थाँईंआ। महल अटल सोहे ना कोए दवारी देहुरे, धाम रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहारा चरण कँवल धूढ़ सच्ची छारी, शरअ विच्चों शरअ दए बदलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल धुर दरबारी, दरे दरबार आपणा हुक्म मनाईआ।
१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सुलखण सिँघ दे गृह पिण्ड मूंगला ज़िला फ़िरोज़पुर
अन्न कहे मैनूं जुग चौकड़ी रहे खांदे, सरगुण ख़ुशीआं नाल पकाईआ। रंग माणदे रहे पंडत पांधे, काज़ीआं विच दुहाईआ। साधू खा खा फिरन नांगे, भबूती ख़ाक रमाईआ। विद्या वाले विद्यार्थी रहे गांदे, कूक कूक सुणाईआ। फ़कीर शाहां घर रहे जांदे, आपणा पन्ध मुकाईआ। भेंटा चढ़दी रही माता गांगे, गंगा जल विच समाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मैनूं हौली हौली रहे आंहदे, आख आख दृढ़ाईआ। तेरा लेखा मुकावांगे अन्त मालक कोल धुरां दे, धुर दा खेल वखाईआ। मैं सुण के बचन तत्तां वाले गुरां दे, गोर विच आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल धुर दा रिहा बणाईआ। मैनूं खांदे रहे हज़रत हकीर वड्डे हाजी, आपणी ख़ुशी बणाईआ। रस लैंदे रहे पैगम्बर बण नमाज़ी, आहला अदना इक्को रंग वखाईआ। मेरी रखी किसे ना लाजी, जवाब दे के सारे पल्लू गए छुडाईआ। मैं आपणी हारदी वेख के बाज़ी, बाजां वाले अगे दिती दुहाईआ। जिस वेले गुजरी स्वास छड्डण लग्गी सी बुढ्ढी दादी, ध्यान इक नाल लगाईआ। भुक्खी हो के मारी आवाज़ी, दुखी हो सुणाईआ। पुरख अकाल तेरा खेल अनादी, जुग चौकड़ी ना कोए बदलाईआ। मैं ख़ुशीआं वाली वेखी कोई ना शादी, शादयाना ना कोए वजाईआ। सुणया ढोला ना कोई अगम्मी रागी, ताल वजया ना थाउँ थाँईंआ। तेरा पकवान मिल्या ना अमृत रूप स्वादी, हावे अन्न दिती दुहाईआ। श्री भवगान किहा मैं भाणे विच राज़ी, ख़ुशीआं विच समाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम होण लगी बरबादी, घर बाहर देण दुहाईआ। ओस वेले नवीं साजण लवां साजी, धुर दा सज्जण हो के फेरा पाईआ। प्रेमीआं प्यारयां भगतां दा बणां इमदादी, आमद विच ख़ुशी प्रगटाईआ। खेल अगम्मी करां सांझी, आत्म परमात्म परदा लाहीआ। गुरमुख धार रहे ना वांझी, वञ्झ मुहाणा इक्को दयां जणाईआ। मनुआ रहे कोई ना बाग़ी, बग़ावत भगतां अंदरों दयां कढाहीआ। सच प्रेम बणा वैरागी, वैरी कूड़े दयां खपाईआ। सच दवारा करां वड भागी, भाग उन्हां दी झोली पाईआ। दर दर घर घर फिरां स्वांगी, वेस अवेसा रूप वटाईआ। प्रेम पदार्थ बणां स्वादी, गृह गृह आपणी ख़ुशी जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। लेखा कहे मैं वेखी लिख्त, लेख नौ साल पहले नज़री आईआ। मेरी अंदरों खुल्ह गई दृष्ट, दिशा वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल दा आपणा इक भविख्त, जिस दी भाषा समझ किसे ना आईआ। सोचदा रिहा राम वशिष्ट, नुकता गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। जिस अन्तर नव नौ चार दी लिस्ट, अक्खर लीक ना कोए वण्डाईआ। चौथे जुग दी अख़ीरी किशत, हिस्सा सोहणा दिता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताईआ। खेल कहे
मैं जुग जुग वरतां, वर्तमान दयां जणाईआ। जिस वेले राम तों विछड़या भरता, अयुध्या पई दुहाईआ। उस हाल सुणाया घर दा, अंदरों दिती दुहाईआ। राम किहा एह खेल अगम्मे हरि दा, जो हुक्म रिहा वरताईआ। भरत किहा जेहड़ा भोग तैनूं सी लगदा, भुक्ख भोज रूप बदलाईआ। जिस नूं खा के मैं सां रज्जदा, अंदरों दु:ख मिटाईआ। राम किहा मैं हुक्में अंदर सब कुछ तजदा, भाणे विच समाईआ। तैनूं सब कुछ दस्सदा, सच दयां दृढ़ाईआ। बचन याद रखीं अज्ज दा, भुल रहे ना राईआ। त्रेता दआपर जावे भज्जदा कलयुग अन्त करे रुशनाईआ। खेल होया जगत काअब्यां वाले हज्ज दा, मन्दिर मठ्ठ वण्ड वण्डाईआ। हुक्म मिलणा पुरख समरथ दा, अकथ करे पढ़ाईआ। नूर उपजणा जोत प्रकाश दा, प्रकाशवान ख़ुदाईआ। लेखा मुकणा तेरी आस दा, आहिस्ता आहिस्ता दयां दृढ़ाईआ। मेरा वसेरा होणा जंगल प्रभास दा, भाणे विच रखाईआ। अगला लेखा ऐउँ जापदा, जिस दी लिख्त ना कोए दृढ़ाईआ। साल चढ़ना पुरख अकाल दा, सम्मत साचा सोभा पाईआ। विहार होणा फुल्ल गुलाब दा, गुरमुख महक दए महकाईआ। नाम दस्सणा आपणे जाप दा, अवर ना कोए पढ़ाईआ। रिश्ता जुड़ना पिता पुत बाप दा, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। मेला वेखणा इक्को साक दा, दर सज्जण नूर ख़ुदाईआ। झगड़ा मुकणा बुद्धी काग दा, गुरमुख हँस दए बणाईआ। कोटां विच्चों विरला जागदा, जिस दी अक्ख आप खुल्हाईआ। महीना होणा माघ दा, रविदास मिले वड्याईआ। लेखा मुकणा बिदर साग दा, साहिब देवे शरनाईआ। जन भगतां सुणना हुक्म अगम्मी आवाज़ दा, शब्दी शब्द जणाईआ। अबिनाशी करते रस लैणा ओस स्वाद दा, जो रस हथ्थ किसे ना आईआ। जन भगत दवारयों लेखा पूरा करना खाज दा, दूजी आस ना कोए बणाईआ। मार्ग लाउणा अगले रिवाज दा, भगत भगवान मिल के ख़ुशी मनाईआ। राम किहा भरत हुण अगे कोई वेला नहीं स्वाल जवाब दा, चुप कर के सीस देणा निवाईआ। सो लेखा पूरा होणा ओस अहिबाब दा, जो शत्रु मित्र बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दख़ल देवे धुर दरगाही सच नवाब दा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।