१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ गुरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड तूत ज़िला फ़िरोज़पुर
सति कहे शाह पातशाह मेरे हज़ूर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार अरज़ कर मन्ज़ूर, दो जहानां वाली तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जूठ झूठ कूड़ी क्रिया कढ्ढ कूड़, लोकमात धरनी धरत धवल रहिण ना पाईआ। चतुर सुघड़ बणा मनमुख मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह, ज्ञान नेत्र निज लोचन कर रुशनाईआ।
सच प्रीती धुर सरनाई बख्श अगम्मी चरण धूढ़, मस्तक टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। माया ममता हउमें हंगता जगत तृष्ना कढ्ढ ग़रूर, गहर गम्भीर बेनज़ीर गुणवन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। जगत वासना पंचम पंच कर चूरो चूर, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को नूर कर रुशनाईआ। मानव मानुख मानस अन्तर आत्म आपणा जोती बख्श नूर, अन्ध अन्धेरा सञ्झ सवेरा इक्को रंग दे वखाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी तूं सर्ब कला भरपूर, बेअन्त बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। मनमुख जीव जो तैथों विछड़ होए मफ़रूर, काया काअबे साचे हुजरे अंदर फड़ बाहों लै मिलाईआ। शब्द अगम्मी नाद अनादी निज गृह दे आपणी तूर, तुरत सुरत अकाल मूर्त नाल मिलाईआ। जगत तृष्ना मनुआ मन ना पावे फ़तूर, फ़तवा इक्को वार ला के लख चुरासी जीव जंत लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा धर्म दे उपजाईआ। सति कहे प्रभ कलयुग मेट दे कूड़ा धन्दा, चार वरन अठारां बरन रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म तेरा नूर अलाही बन्दा, बन्दगी इक्को दे समझाईआ। जलवागर नूरी जोत चाढ़ चन्दा, जोती जोत कर रुशनाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना शब्द अगम्मी दे खण्डा, खड़ग इक्को इक चमकाईआ। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले सूफ़ी फ़कीर रहे कोई ना गंदा, जगत तृष्ना अंदरों बाहर कढाहीआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल तेरे नाम शब्द दा वजदा रहे सुरंगा, धुंन आत्मक अनरागी आपणा राग सुणाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाला दो जहानां वाली योद्धा सूरबीर सूरा सरबंगा, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। काया मन्दिर अंदर अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ जमना सुरस्ती गोदावरी वखा अगम्मी गंगा, निझर झिरना अमृत रस बूँद स्वांती इक चुआईआ। परदा लाह दे निज आत्म परमात्म भेव खुल्हा दे हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म तेरा रूप इक्को नज़री आईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती ज़ात पात मिटा दे भरमा, कूड़ी क्रिया गढ़्ह तुड़ाईआ। लेखे ला दे काया माटी साढे तिन्न हथ्थ चर्मा, चानण निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया दे बदलाईआ। सति कहे श्री भगवान कलयुग कूड़ा दे बदल, माबदौलत तेरी इक सरनाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दो जहानां कर इक्को अदल, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां गुरमुखां साची इक्को दस्स मंज़ल, दूजा राह ना कोए तकाईआ। धुरदा ढोला सच नग़मा दस्स अगम्मी ग़ज़ल, ग़रज़ सब दी पूर कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत समुंद सागर सारे तैनूं लभ्भण, वरन बरन खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लेखा दे मुकाईआ। सति कहे प्रभ वेख अन्धेरा अन्ध, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जगत पाँधीआं मुकया किसे
ना पन्ध, मंज़ल मंज़ल तेरा दरस कोए ना पाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द निजानंद, निज ताल ना कोए वजाईआ। ख़ुशीआं मनाउँदे रवि ससि वेख के तारा चन्द, घर जोत प्रकाश साढे तिन्न हथ्थ करे ना कोए रुशनाईआ। जगत जिज्ञासू जगत वस्तू सारे रहे मंग, आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरा मेला हक ना कोए मिलाईआ। नाम निधाना इक्को वण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी ओट तकाईआ। . . . . . . . . सति कहे प्रभू मैं वेखणा चाहुन्दा तेरा इक अगम्मी दरबार, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। जित्थे दर दरवेश खड़्हे गुर पैगम्बर अवतार, विष्न ब्रह्मा सीस निवाईआ। तूं निरगुण निरवैर निराकार निरँकार, जोती जाता पुरख बिधाता सच सिँघासण सोभा पाईआ। दीआ बाती कमलापाती तेरा जगे अगम्म अपार, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सके ना कोए बुझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लख चुरासी जीव जंत कर ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दे सुणाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया तजो हँकार, बुध बिबेक लओ बणाईआ। काग़ज़ कलम लिख लिख गए हार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। बिन साहिब सतिगुर पुरख अकाल साचे मन्दिर चढ़े ना कोए दवार, दरगाह साची हक मुकामे सचखण्ड सोभा कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सति कहे प्रभ वेख कलयुग काली रात, राती रुत्ती रुत्तड़ी हक ना कोए महकाईआ। साची वस्त ना किसे कोल दात, ख़ाली भाण्डे काया माटी नज़री आईआ। अंदर वड़ मन्दिर चढ़ ना वेखे कोई झाक, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। अमृत पीवे ना कोए बूँद स्वांत, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा परम पुरख परमात्म आत्म गावे कोई ना गाथ, सिफ्ती ढोले गा गा थक्की जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो भविख्तां विच गए आख, शब्द संदेशे लोकमात सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, कलयुग अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। सति कहे मेरे अन्तरजामी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। तूं सर्ब कला समरथ महिमा अकथ अगम्मी तेरी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम चार कुण्ट दहि दिशा रोवे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। राह तक्के तेरा अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ पाणी, शिवदवाले मन्दिर मस्जिद मठ दए दुहाईआ। किरपा कर परम पुरख शाह सुल्तानी, शहिनशाह तेरी आस रखाईआ। सदी चौधवीं सब नूं होई हैरानी, बेईमानी अंदर मन्दिर बैठी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को बख्श पद निरबानी, आपणी दया कमाईआ। सति कहे प्रभू बख्श सति सतिवाद, सति धर्म दे लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर बरबाद, जड़्ह लोकमात उखड़ाईआ। हर हिरदे अंदर आपणी दे दे उह याद, जिस दी याददाशत ना कोए भुलाईआ। काया खेड़ा कर दे आबाद,
गृह गृह आत्म बूटा दे महकाईआ। धुन आत्मक सुणा आपणा नाद, अगम्मी राग अल्हाईआ। बिन रसना दे स्वाद, रस आपणा इक चखाईआ। सोई सुरती जावे जाग, आलस निंद्रा दे मिटाईआ। सृष्टी बुद्धी ना रहे काग, हँस बंस दे बणाईआ। साची प्रीती दा बख्श इक वैराग, वैरी दुश्मण इक्को रंग रंगाईआ। दुरमति मैल दुराचारीआं धो दाग़, पतित पुनीत दे कराईआ। जगत तृष्ना कूड़ी बुज्झे आग, अमृत मेघ बरसाईआ। फल फुलवाड़ी तेरी मौले रुत सुहञ्जणी गुरमुख बूटा सोहणा दिसे बाग़, चार कुण्ट इक्को महक दे महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त अख़ीरी बदल दे रिवाज, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। सति कहे पुरख अकाल लोकमात ला दे सति धर्म, सति सन्तोख दे जणाईआ। निहकर्मी हो के दस्स आपणा कर्म, कर्म कांड दे गवाईआ। कूड़ी क्रिया किसे दे अंदर रहे कोई ना भरम, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। इक्को इक दस्स ठाकर स्वामी आपणी सरन, सरनगति इक्को दे जणाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले तैनूं वरन, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। लेखा चुक्के जन्म मरन, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। साची मंज़ल बिन पौड़े डण्डे चढ़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सच दवारे तेरे खड़न, सचखण्ड निवासी ठांडे घर वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला पढ़न, दूजा गीत ना कोए सुणाईआ। तूं करनी दा करता कारन करन, करते पुरख तेरी बेपरवाहीआ। प्रेमीआं प्यारयां निज नेत्र खोल्हदे हरन फरन, दोए लोचन कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इष्ट दृष्ट सृष्ट वेख वखाईआ। सति कहे प्रभू दे दे धुर दा जोग, जोगीशर तेरा ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ दे रोग, रंगत आपणी दे रंगाईआ। चिन्ता ग़म रहे ना सोग़, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। आत्म परमात्म मिल के माणे मौज, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। नित नवित तक्कण तेरा दरस लोचन लोच, अक्ख प्रतख मिले गुसाँईंआ। मन वासना रहे कोई ना सोच, मति मतवाली ना दए दुहाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर कर मदहोश, जगत मदि नाता दे तुड़ाईआ। झगड़ा चुका दे लोक परलोक, सलोक इक्को देणा सुणाईआ। चरणां हेठां रोंदी फिरदी मुक्ती मोख, जन भगत तेरा नूर तेरे विच आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म साची दस्स दे खोज, परदा ओहला दे चुकाईआ। सति कहे प्रभू मेरे धन्नवन्त, धन्न तेरी वड्याईआ। तूं लख चुरासी कन्त, कन्त कन्तूहल तेरी सरनाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। बोध अगाधा बण पंडत, चार वरन दे जणाईआ। गुरमुख वेख धुर दे सन्त, सज्जण मीत लै उठाईआ। नाम निधाना दस्स मंत, मंतव सब दा हल कराईआ। सतिजुग सच बणा बणत, कलयुग कूड़ी क्रिया दे खपाईआ। जुग चौकड़ी बीते लोकमात अनन्त, कलयुग लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
किरपा कर, साचा मार्ग दे प्रगटाईआ। सति कहे परम पुरख तेरी करदे रहे उडीक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दस्स के गए ठीक, ठाकर स्वामी आपणा वेस वटाईआ। जुग जुग चला के अवल्लड़ी रीत, मन्दिर मसीत लेखा दए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला दस्स के इक्को गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़रीआ अंदरों दए बदलाईआ। काया माटी कर के ठांडी सीत, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुन सुणाईआ। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान हकीर फ़कीर इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि जगदीश, जुग जगत आपणा हुक्म वरताईआ। सति कहे प्रभू दे दे फ़रमान, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। तूं आदि जुगादी परम पुरख सुल्तान, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। तैनूं झुकदे दो जहान, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। तूं लख चुरासी सच्चा काहन, नाम बंसरी धुन वजाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट शैतान, शरअ दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को ढोला तेरा गीत गाण, गोबिन्द तेरी सच सरनाईआ। काया माटी भाग लग्गे साढे तिन्न हथ्थ मकान, झूठे मकबरयां विच्चों बाहर कढाहीआ। आपणा मिलणा कर आसान, मुश्कल अगली हल कराईआ। तूं रहमतां दा रहमान, रहीम करीम इक्को इक अख्वाईआ। तेरा कलमा सच कलाम, नग़मा नूर ख़ुदाईआ। तूं जलवागर अमाम, ईसा मूसा मुहम्मद तेरे दर ते सीस निवाईआ। सच बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरा सहारा बैठे रखाईआ। कलयुग जूठ झूठ मेट मात निशान, निशाना धर्म दे उपजाईआ। मानव बख्श आपणा ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दे चुकाईआ। तूं सब दा सांझा श्री भगवान, हिस्सयां वाली वण्ड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर दुआर महान, महिमा अकथ ना कोए सुणाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ हजूरा सिँघ दे गृह पिण्ड गोले वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सति कहे प्रभ वेख खेल कलयुग कल दी, कायनात रही कुरलाईआ। मंज़ल सब नूं भुली तेरे निहचल धाम अटल दी, सचखण्ड दवारे मिलण कोए ना आईआ। कूड़ कुड़यारी अग्नी बलदी, बलधारी योद्धा सूरबीर सके ना कोए बुझाईआ। माया ममता कूड़ कुड़यारी खेल वेखी अछल अछल्ल दी, शांती सति सन्तोख धर्म ना कोए वड्याईआ। मन वासना दुनियादारी अंदर रलदी, काग हँस रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ा झगड़ा दे खपाईआ। सति कहे प्रभ कलयुग अन्तिम कर छेती, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। आत्म परमात्म बण भेसी, पारब्रह्म ब्रह्म परदा
दे उठाईआ। जन भगतां आत्म रहे ना कोए परदेसी, गुरमुख आपणे घर वसाईआ। निज नेत्र लोचन नैण आपणे पेखी, काया मन्दिर अंदर मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग देणा रंगाईआ। सति कहे प्रभ कलयुग मेट दे निंद्रा आलस, असल वसल आपणा दे कराईआ। पुरख अकाल बण सालस, झगड़ा कूड़ रहे ना राईआ। मिटे रैण अन्धेरी अमावस, सतिजुग साचा चन्द कर रुशनाईआ। गुरमुख सज्जण बणा ख़ालस, ख़ालस आपणा दरस दिखाईआ। मन विकारा रहे ना कोए नालिश, कूड़ कुड़यार वण्ड ना कोए वण्डाईआ। दो जहान तेरी इक्को दिसे अदालत, लोकमात वज्जे वधाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक दी रहे ना कोए बग़ावत, बग़लगीर बणना आप गुसाँईंआ। आत्मा तेरी अमानत, परमात्म आपणे लेखे लैणी लाईआ। तूं आदि जुगादी सही सलामत, साहिब सुल्तान तेरी शरनाईआ। तेरी महिमा सिफ्त महानत, नाद शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ दे मिटाईआ। कलयुग कूड़ मिटा दे अन्धेरी रैण, अंधिआं मार्ग दे वखाईआ। खोल्ह दे निज नेत्र नैण, लोचन अक्ख कर रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन नाता जोड़ दे भाई भैण, द्वैत विच करे ना कोए लड़ाईआ। मालक प्रितपालक सब दा बण साक सज्जण सैण, सुहेला इक्को इक अख्वाईआ। जन भगतां दे दे लहिणा देण, देवणहार तेरी वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी सिफ्त कहिण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। तेरा नाम निधाना इक रसैण, लोहा कंचन दे बणाईआ। तूं सचखण्ड निवासी नर नरायण, मुकामे हक तेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग दे वखाईआ। सति कहे प्रभू तेरे उत्ते इक्को ओट, ओड़क आस रखाईआ। जगत वासना कढ्ढ दे कूड़ा खोट, मन दी मनसा रहे ना राईआ। सोई सुरती ला दे चोट, शब्द नगारे दे उठाईआ। भाग लग्गे साढे तिन्न हथ्थ काया कोट, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। होए प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। नाम संदेसा पवणा देवे चौदां लोक, चौदां तबक अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। जन भगतां बख्श के आपणी मौज, मौजूदा हो के नज़री आईआ। अंदर वड़ के दस्स दे खोज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। सच कहे प्रभ चाढ़ दे आपणा रंग, पतिपरमेश्वर तेरी आस रखाईआ। नाम निधाना वजा मृदंग, जगत तम्बूर ना कोए खड़काईआ। प्रेम प्रीती दे अनन्द, पुरी अनन्द इक्को नज़री आईआ। जित्थे ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। सेज सुहञ्जणी सोहे सच पलँघ, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। अमृत वहावे निझर धारा गंग, गहर गम्भीर आपणा मेघ बरसाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे के सच्चा संग, सज्जण हो के स्वामी नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघ, कलयुग
अन्तिम लेखा दे चुकाईआ। अनक बिधी दा तेरा ढंग, बुद्धी समझ सके ना राईआ। दरे दरबार दर दरवेश दर्दी हो के मंगी मंग, अरज़ इक्को इक जणाईआ। तूं साहिब सुल्तान बेपरवाह परम पुरख बख्शंद, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बख्श धुर दा संग, पिछला लेखा दे चुकाईआ। सति कहे प्रभू मार अगम्मी आवाज़, शब्द धुंन सुणाईआ। कलयुग जीव जावण जाग, सुत्यां लै उठाईआ। कर दे वड वडभाग, भुक्ख्यां दे रजाईआ। जोत जगा चिराग़, घर मन्दिर कर रुशनाईआ। बदल दे समाज, चार वरन मंगे इक सरनाईआ। बख्श अगम्मी दात, नाम ख़ज़ाना झोली पाईआ। मिटे अन्धेरी रात, अन्ध गुबार ना कोए वखाईआ। तूं वसें भगतां साथ, परदा ओहला देणा उठाईआ। इक्को सिमरन इक्को पूजा पाठ, इक्को इष्ट देव देणा जणाईआ। इक्को मंज़ल इक्को पौड़ा चढ़े घाट, दवारा इक्को सोभा पाईआ। जिस घर वसें पुरख अबिनाश, सो भगतां देणा वखाईआ। लेखा मुक जाए पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर उपर डेरा लाईआ। अन्त अख़ीरी इक रखी आस, आशा पूर देणी कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म देणा वरताईआ। सति कहे प्रभ दे दे हुक्म संदेसा, सदा आपदा नाम जणाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक नर नरेशा, दो जहान तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पूरा कर दे दुनीदार दा ठेका, ठाकर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां भगतां कर लै चेता, कौल इकरार विच संसार पूरा दे कराईआ। सन्त उबारना तेरा पेशा, गुरमुख गुरसिख दे वड्याईआ। जुग चौकड़ी बदलदा आया हमेशा, विष्न ब्रह्मा शिव सक्या ना कोए उलटाईआ। जो लेखा लिख के गया दस दस्मेसा, दहि दिशा दए भवाईआ। नज़री आए पुरख अकाल एका, एकँकार तेरा नूर होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, कलयुग कूड़ कुड़यार रहे ना विच संसार, माया अग्नी अग्ग ना लग्गे अंग्यार, अमृत मेघ आपणा नाम घर घर देणा बरसाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ कृपाल सिँघ दे गृह पिण्ड गोले वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सति कहे किरपा कर पुरख समरथ, साहिब सतिगुर तेरी इक सरनाईआ। हकीकत विच्चों दे दे हक, मेहरवान दया कमाईआ। निज नेत्र लोचन खोल्ह आपणी अक्ख, आखर आपणा परदा दे उठाईआ। नाम भण्डारे भर सख, वस्त अमोलक विच टिकाईआ। सच प्रीती दे जस, जिस्म ज़मीर दे बदलाईआ। धुर दरगाही जुड़े नत, साक सज्जण इक अख्वाईआ। तेरा मेला होवे हस्स हस्स, गुर चेला मिल के वज्जे वधाईआ। घट भीतर गृह मन्दिर निज दुआर वसे प्रतख, वक्खरा धाम
ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाणा धुर दा घर, घर स्वामी परदा देणा लाहीआ। सति कहे प्रभू आपणे नाम दा सच दे सबूत, हुक्म धुर दा इक जणाईआ। भाग लगा काया काअबे सच कलबूत, कलमा इक्को इक दृढ़ाईआ। मुहब्बत विच मिल आप महबूब, महव इक्को रंग रंगाईआ। लेखे लग्गे तत काया पंज भूत, जग सूत रहे ना राईआ। जलवा नूर दिसे चारे कूट, गृह भीतर होवे रुशनाईआ। जगत रहे ना जूठ झूठ, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। अर्श फर्श इक्को दिसे अरूज, आख़र अख़ीर तूंही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा धुर दा घर, दर दरवाज़ा देणा खुल्हाईआ। सति कहे पुरख अकाल दीन दयाल घर मिल साचे सज्जण, साजण तेरी ओट तकाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डे भज्जण, निरअक्खर वक्खर कर पढ़ाईआ। प्रेम धूढ़ी दे अगम्मी मज्जन, सरोवर इक्को इक नुहाईआ। पतित पुनीत कर पाक माटी बदन, बदला पूरब दे चुकाईआ। ढोल सुणा जगत अनादी नदन, अनाहद आपणा राग अल्हाईआ। जोती दीपक जन भगतां अंदर जगण, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। नाम अमोला अनमोला अनतोला ला सगण, समुंद सागर लेखा रहे ना राईआ। तेरा दरस होवे उपर गगन, काया गागर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा धुर दा घर, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। सति कहे मैं तक्कणा साख्यात, सनमुख हो के नज़री आईआ। अमृत देवे अगम्मी आबेहयात, हयाती विच्चों हयाती दए बदलाईआ। महल अटल वखाए इक महिराब, महबूब बैठा सोभा पाईआ। डण्डौत बन्दना सजदा दिसे इक आदाब, बिन कदमां सीस निवाईआ। आत्म परमात्म खोल्ह के राज़, राज़क रिज़क रहीम दए वड्याईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल वज्जदी रहे आवाज़, धुन आत्मक बन्द ना कोए कराईआ। जन भगतां तेरे मिलण दी ख़ाहिश, गहर गम्भीर मिलणा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देणा इक ख़ताब, ख़ता पिछली मुआफ़ कराईआ। सति कहे जन भगत उठा सुत्ते, आलस लिंदरा रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेहरवान अबिनाशी अचुते, चातृकां बूँद स्वांती दे चुआईआ। तेरी मौले सुहञ्जणी रुत्ते, आपणा रंग बदलाईआ। तेरी धार निरँकार निरवैर हो के उठे, ब्रह्मण्ड खण्ड फिरे चाँईं चाँईंआ। दीनां अनाथां भगतां सन्तां फ़कीरां फ़िकरयां विच पुच्छे, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को वखाउणा धुर दा दर, दरवाज़ा अंदरों देणा खुल्हाईआ। सति कहे प्रभू तेरा शब्द अगम्मी बोल, अनबोलत वज्जे वधाईआ। नाद अनादी ढोल, ब्रह्मण्डां खण्डां रिहा उठाईआ। भगतां अंदर जावें मौल, मौला हो के नज़री आईआ। अन्तर परदा देवीं खोल्ह, ख़ालक ख़लक तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं प्रगट हो के उपर धौल, धवला लेख देणा मुकाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी कौल, कँवल नैण बिन नैणां वेख वखाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ गुरदीप सिँघ दे गृह गोले वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
सतिगुर शब्द प्यारा मीता, सज्जण धुर दा इक अखवाइंदा। गुरमुख काया करे ठांडा सीता, कूड़ी क्रिया अग्नी तत बुझाइंदा। मन वासना डूँग्घी भँवरी लख चुरासी जाणे रीता, माटी हाटी फोल फुलाइंदा। धुर दा नाम अंमिउँ रस देवे अमृत जाम मीठा, कूड़ कुड़यारा क्रोध हँकार रहिण ना पाइंदा। धाम अवल्लड़ा सचखण्ड वखाए अनडीठा, निज नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाइंदा। साचा मन्दिर घर विच घर वखाए अगम्मी मसीता, हुजरा हक हक सालाहइंदा। जित्थे इक्को कलमा नाम सिफ्त सालाही हदीसा, पुरख अकाला दीन दयाला इक्को सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण आपणा खेल खिलाइंदा। सतिगुर शब्द सद गहर गम्भीर, डूँग्घा सागर भँवर आपणा नाम वखाइंदा। नित नवित जुग चौकड़ी बदलदा रहे तदबीर, तकदीर शाह सुल्तान हकीर आपणे हथ्थ रखाइंदा। वेखदा रहे शाह फ़कीर, अमीर ग़रीब दीन दुनी खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। शब्द गुरू कहे मेरा हुक्म बलवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। झुकदे रहे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस ना कोए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगदे रहे दान, झोलीआं ख़ाली अगे डाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर करदे रहे परवान, धुर दी धार विच बंधाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द निरगुण सरगुण करदे रहे कल्याण, कलमा नग़मा नाम ढोला गीत संगीत अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। शब्द गुरू कहे मेरा हुक्म एका, एकँकार दिती वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म रखणा टेका, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत अंदर करां बुध बिबेका, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। सच दवारा वखावां धुर दा देसा, जित्थे वसे पातशाह बेपरवाहीआ। ओथे जन भगतां जन्म जन्म दा मुके लेखा, कर्म कर्म दा रोग रहे ना राईआ। त्रैगुण माया लाए कोई ना सेका, तत्व तत ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर अंदर काया माटी परदा ओहला दए चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सूरबीर सुल्तान, दो जहानां वाली नज़री आईआ। मैं वेखे राम काहन, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरा पाईआ। कलयुग खेल कीता महान, वरन बरन जगत
रीती विच फसाईआ। अवतारां पैगम्बरां गुरुआं दे के दान, दाता हो के आपणी दया कमाईआ। भविख्तां विच कर के गए कल्याण, काअब्यां विच कूक कूक सुणाईआ। हर घट विच वस्से श्री भगवान, लाशरीक जलवा नूर ख़ुदाईआ। सो वेला वक्त पहुंचया आण, सच दवारे वज्जी इक वधाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले हरिजन वेखे आण, आनन फ़ानन पूरब लेखा दए मुकाईआ। नाम भण्डारा वस्त अमोलक धुर दी दात देवे दान, अनमंगी दौलत झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे ओथे दो जहानां सदा मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ राज सिँघ अजैब सिँघ इकबाल सिँघ दे गृह डोगर बस्ती फ़रीदकोट
सति कहे प्रभ शब्द अगम्मी वजा डंका, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे शनवाईआ। सवाधान करा राउ रंका, लख चुरासी चारे खाणी परदा दे उठाईआ। सच दुआर वखा इक्को बंका, गृह मन्दिर धुर दरबार इक्को नज़री आईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया हउमें हंगता मेट शंका, आत्म ब्रह्म सर्ब दे समझाईआ। नाम निधान जोती नूर दे आपणा कणका, किणका अंदर दे प्रगटाईआ। भाग मथोर होवे गुरमुख सज्जण जन का, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच फेर दे अन्तर मन का मणका, जोग अभ्यास दी लोड़ रहे ना राईआ। झगड़ा मुका दे हरख सोग चिन्ता ग़म का, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी दया कमाईआ। मन्दिर सुहा दे काया माटी साढे तिन्न हथ्थ चम्म का, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। भय भउ चुका दे राए धर्म जन का, ज़ामन हो के अगे लै छुडाईआ। जगत खेल तेरे पवण स्वास दम का, दामनगीर हो के आपणा मेल लै मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह देणा प्रगटाईआ। सति कहे मेरे साहिब पुरख समरथ, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी चलावणहारा रथ, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश (पाताल) हुक्में अंदर भवाईआ। जन भगतां शब्द अगम्मी दे वथ, दाता दानी हो के आप वरताईआ। ज्ञान नेत्र निज लोचन खोल अक्ख प्रतख, साख्यात आपणा दरस वखाईआ। क्यों विछोड़े विच बैठा वक्ख, पड़दे विच्चों परदा दे चुकाईआ। तेरा देण दा आदि जुगादी हक, हकीकत आपणी दे समझाईआ। तूं पुरख अकाला साहिब स्वामी सच, सति तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा रस्ता दे बणाईआ। सति कहे परम पुरख निरँकार, निरवैर तेरी आस रखाईआ। मैं मंगदा रिहा सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणी झोली डाहीआ। दर दरवेश नर नरेश बणया रिहा भिखार, दर ठांडे अलख जगाईआ। कुदरत दे कादर जलवागर
ख़ुदाई यार, बेपरवाह तेरी आस रखाईआ। जन भगतां इक्को बख्श सच प्यार, आत्म परमात्म मेला मिले सहिज सुभाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना होए ना कोए ख़आर, कूड़ी क्रिया बाहर देणी कढाहीआ। तूं साजण मीता धुर दरबार, महिमा अकथ अकथ सिफ्तां विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, रंग आपणा देणा रंगाईआ। सति कहे मैं सदके वारी जावां तैथों घोली, निउँ निउँ लागां पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल चार वरन अठारां बरन आपणी दस्स अगम्मी बोली, अनबोलत आपणा राग जणाईआ। सच दवारा जाणा खोल्ही, ख़ालक ख़लक मख़लूक मालक हो के देणा जणाईआ। सतिगुर शब्द तेरा अगम्मी नाद बणे दो जहानां ढोली, ढोला सोहला बण विचोला इक्को इक जणाईआ। तेरी आत्मा परमात्मा सदा बणी रहे गोली, रीती नीती अंदर साची सेव कमाईआ। मनुआ मन जगत वासना पाए ना रौली, रहबर हो के दे वड्याईआ। मति मतवाली रहे मूल ना बौरी, बवरी बाबल दे समझाईआ। तेरी खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बेख़बरी, बिन भगतां समझ किसे ना आईआ। कलयुग दीन दुनी सृष्टी दृष्टी होई बेसबरी, नाम प्याला शब्दी जाम रस देणा प्याईआ। साची धुन गाए कोए ना मधुरी, रसना जिह्वा ढोले गा के मन रहे बहिलाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहानां अदली, अदालत वकालत इक्को दे समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया धरत धवल उत्तों कर बदली, बादल अन्धेरा अन्ध रहिण कोए ना पाईआ। कायनात जगत विकार विच रहे ना कोए पग़ली, सगली चिन्ता देणी मिटाईआ। तैनूं लभ्भण कोए ना जाए जंगलीं, गुरमुखां दे अंदर डेरा देणा वखाईआ। जित्थे इशारा करे कोए ना उंगली, हथ्थां दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन तेरी किरपा मंज़ल किसे दी कदे ना मुक गई, मुकम्मल दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले आ के पुच्छ लईं, पछोताओ रहे ना राईआ। सति कहे प्रभ प्रगट करदे सति सति सतिवाद, सति धर्म इक्को नज़री आईआ। घट घट अन्तर तेरी होवे याद, बिन रसना जिह्वा ढोले आत्म ब्रह्म पढ़ाईआ। अनरस दे आपणा अगम्मी स्वाद, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। नाम निधाना दस्स बोध अगाध, अक्खरां दी लोड़ रहे ना राईआ। निज गृह परदयां दे अन्तर खोल्ह राज़, नमाज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मेहरवान मुहब्बत विच महबूब कर इशायत, आशर्म इक्को दे समझाईआ। जित्थे तेरा धाम अवल्ला ते निरगुण रूप रिहाइश, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर कर ना सके पैमाइश, अन्त कह कोए ना गाईआ। जुग चौकड़ी आई ना विच किसे अज़माइश, इलम आलम दए दुहाईआ। तेरा खेल अनोखा नहायत, कलयुग अन्त ज़रूरी नज़री आईआ। चार वरन अठारां बरन बणा इक जमायत, तुलबिआं इक्को कर पढ़ाईआ। भगतां नाल मेहर नज़र करीं
रयायत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह इक्को देणा वखाईआ। सति कहे प्रभू सति सच कर प्रगट, प्रगट हो के आपणा हुक्म वरताईआ। तूं वसण वाला हर घट, घट घट रिहा समाईआ। तेरे हुक्में अंदर गुर अवतार पैगम्बर रहे नठ, जुग चौकड़ी भज्जण वाहो दाहीआ। सेवा करन अठ्ठ सठ्ठ, जलधारा निउँ निउँ लागे पाईआ। अग्नी बले लट लट, नूर नूर रुशनाईआ। धुन शनवाई कथ अकथ, कातब लिख लिख देण गवाहीआ। तेरा नाम निधाना इक्को सच, सति दए समझाईआ। भाग लगा दे काया माटी कच्च, गुरमुख कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। लूं लूं अंदर जाणा रच, रचना आपणी देणी वखाईआ। मनुआ मन ना जावे नच्च, नाटक चेटक दोवें देणे गवाईआ। साची जोत जगे लट्ट लट्ट, लाटां वाली निउँ निउँ लागे पाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान मेटदे फट्ट, पट्टी आपणा नाम बंधाईआ। नाड़ बहत्तर कूड़ी क्रिया उबले कोई ना रत, रती रत आपणा रंग दे रंगाईआ। सति सन्तोख धीरज नाम दे जत्त, यथार्थ आपणी दया कमाईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले सूफ़ी सन्त फ़कीर कर आपणे वस्स, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ख़ुशीआं विच हस्स, आकाश प्रकाश तेरी वजदी रहे वधाईआ। भगत उधारने तेरा धुर दा हक, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाउँ रखणा अलखक्णा अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह तेरी ओट तकाईआ।
१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड सादक ज़िला फ़िरोज़पुर
जन भगत कहे प्रभ सुणा अगम्मी राग, रसना जिह्वा बत्ती दन्द पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। सोई सुरती जाए जाग, आलस निंद्रा मोह विकारा ममता रहे ना राईआ। मन वासना कूड़ रहे ना काग, हँस आपणा रूप दे समझाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत दे बणाईआ। गृह मन्दिर निर्मल जोत होए प्रकाश, अबिनाशी करते आपणी दया कमाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वसीं सदा साथ, सगला संग बणाईआ। निरगुण तेरी सरगुण धार अंदर वेखीए रास, गोपी काहन दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन अक्खां नज़री आवें साख्यात, नेत्र ज्ञान कर रुशनाईआ। चरण चरणोदक अमृत रस दे आबेहयात, हयाती विच्चों हयाती दे बदलाईआ। तन वजूद वजा अगम्मी रबाब, अहिबाब हो के ढोला दे सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त इक्को तेरी मंगी इमदाद, नाते सारे दिते तुड़ाईआ। घट भीतर खोल्ह राज़, परदा ओहला रहे ना राईआ। झगड़ा
मिट जाए जगत नमाज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दवारा दे खुल्हाईआ। जन भगत कहे प्रभू आपणा पूरा कर फ़र्ज़, फ़ैसला हक दे सुणाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां दी सुण अरज़, ख़ाहिश तेरे अगे टिकाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण मर्द, मेहर नज़र इक टिकाईआ। पूरब जन्म दा करनी दे करते लाह कर्ज़, लेखा धुर दा फोल फुलाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अंदर भगवन हो के वण्ड दर्द, दुखी मज़लूम रहे कुरलाईआ। शरअ छुरी चले कोई ना करद, कायनात कातिल रहिण कोए ना पाईआ। नाम निधान श्री भगवान बिन अक्खरां कर पढ़त, कलम शाही काग़ज़ लहिणा दे मुकाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार निराकार हो के वेख उपर धरत, धौल धवल खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा चुका फर्श अर्शां दे मालक आपणा फेरा पाईआ। जन भगत कहे परम पुरख परमात्म आत्म दे वस नेड़े, दूर नेड़ा रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी चुका दे झेड़े, झगड़ा अवर ना कोए रखाईआ। भाग लगा दे साढे तिन्न हथ्थ काया माटी खेड़े, बन्द किवाड़ी खिड़की दे खुल्हाईआ। झगड़े चुक जाण तेरे मेरे, तूं मेरा मैं तेरा इक्को नूर नज़री आईआ। इक्को रंग रंगा सञ्झ सवेरे, कलयुग काली रैण जगत अन्धेरा दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा खोल्ह घर, गृह मन्दिर कर रुशनाईआ। जन भगत कहे प्रभ किरपा निधान, दयानिध तेरी सरनाईआ। बिन अक्खरां दे दे उह ज्ञान, जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सिफ्त रहे सालाहीआ। धर्म वखा सचखण्ड निशान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी इक्को नज़री आए शहिनशाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा डंका वज्जे दो जहान, नाउँ निरँकारा सच जैकारा करे शनवाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेट निशान, हराम नज़र कोए ना आईआ। परम पुरख परमात्म आत्म आपणी दस्स सच्ची पछाण, बजर कपाटी काया माटी परदा देणा उठाईआ। हर घट रविआ नज़री आ अगम्मे राम, जिस नूं आदि अन्त जुगा जुगन्त जन्मे कोए ना माईआ। मन मनुआ जगत विकारा रहे ना कोई शैतान, शैतानां दी शरअ दे गवाईआ। मानस मानुख मानव तेरे प्रेम अंदर बणन इन्सान, इन्सानीअत इक्को दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बख्श इक प्रणाम, डण्डउत सजदा इक्को दे दरसाईआ। जन भगत कहे प्रभ आपणा वेख कौल इकरार, पूरब लहिणा रिहा जणाईआ। लिख के गए गुर अवतार, पैगम्बर संदेश्यां विच सुणाईआ। कल कल्की आवे अन्त अवतार, निरगुण निरवैर दाता फेरा पाईआ। रूप रंग रेख तों वसे बाहर, पंज तत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बेख़बरां करे ख़बरदार, शब्द संदेसा नाम कलमा इक्को नग़मा करे शनवाईआ। मुकामे हक दा सांझा यार, जलवागर बेऐब वेस वटाईआ। सचखण्ड सुहाए महल्ल अटार, उच्च अगम्म अथाह आपणी दया कमाईआ।
रहबर बणे संसार, चारे खाणी पावे सार, बाणी आपणा नाम ढोला गीत सुणाईआ। आत्म परमात्म देवे सच अधार, उदर अग्न ना कोए तपाईआ। मंज़ल चढ़ के खोल्हे बन्द किवाड़, पौड़ी डण्डा ब्रह्मण्डां खण्डां उपर आपणा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ पूरी कर दे आस, आसा तृष्ना दे मिटाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी मेट प्यास, अमृत मेघ इक बरसाईआ। तूं दाता दानी साहिब सर्ब गुणतास, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। तेरे अगे कीती इक्को इक अरदास, बेनन्ती हक हक सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिवस रैण घड़ी पल वसीं पास, विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। सच किनारा पार करा दे घाट, घाटा रहिण कोए ना पाईआ। जन्म जन्म दी अगे मुक जाए वाट, लख चुरासी ना कोए भुआईआ। तूं इक्को दाता इक्को तेरा नाम सौग़ात, ख़ाली भण्डारे दे भराईआ। कलयुग अन्त वेख अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। गुरमुखां सन्त सुहेले सूफ़ी फ़कीरां जन भगतां अन्तर आत्म अन्तश्करन पुच्छ वात, निजानंद वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, दर दरवेश हो के अलख जगाईआ। जन भगत कहिण पुरख अकाल दीन दयाल क्यों फिरें लुकदा, आपणा परदा पाईआ। बिन तेरी किरपा किसे दा पैंडा नहीं मुक्कदा, चार जुग लख चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। मेहरवान हो के नाता जोड़ शब्दी धार सुत दा, अबिनाशी अचुत तेरी इक सरनाईआ। कलयुग वेला होवे सुहञ्जणा अगम्मी रुत दा, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। भाग अनोखा करदे काया माटी बुत्त दा, पंज तत वज्जे वधाईआ। तेरा विछोड़ा सब तों वड्डा दुख दा, पारब्रह्म झल्ले ना तेरी जुदाईआ। तेरी मंज़ल चढ़ हद्द तेरा भगत कदे ना रुकदा, रुकावट अगे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को सहारा दस्स निर्मल जोत दा, जोती जोत होवे रुशनाईआ। जन भगत कहे मैं तेरा तक्कणा नूर, नूर नुराना इक्को नज़री आईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच कट सर्ब कसूर, कसर अशारीए नाल उडाईआ। तूं दाता दानी सर्ब कला भरपूर, देवणहार इक अख्वाईआ। पैंडा मुका दे नेड़े दूर, घर विच बैठा घर ही नज़री आईआ। तेरा मिलणा आत्म दा परमात्म सदा ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। निवण सु अक्खर दस्स के सूझ गढ़्ह तोड़ ग़रूर, हंगता अंदरों दे कढाहीआ। जिधर तक्कां ओधर हाज़र हज़ूर, हर घट बैठा सोभा पाईआ। सच बेनन्ती परम पुरख परमात्म आत्म करनी मन्ज़ूर, मनसा अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, किरपा निधान किरपन आपणे गले लगाईआ।