पुस्तकालयभाग १९

१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ अमर सिँघ दे गृह पिण्ड मान सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

सति कहे प्रभ वेख कलयुग अन्त अख़ीर, चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड निरगुण आपणा ध्यान लगाईआ। सांतक सति पंज तत चोली मिले किसे ना धीर, मन वासना कूड़ कुड़यार सृष्टी दृष्टी होए हल्काईआ। अमृत आत्म निझर झिरना कोए ना झिरे धुर दा सीर, चार वरन अठारां बरन रहे कुरलाईआ। हउमें हंगता माया ममता कटे कोई ना भीड़, दूई द्वैती शरअ शरायती बाहर ना कोए कढाहीआ। प्रेम प्याला आबे हयात देवे कोए ना सीर, त्रैगुण अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। झगड़ा प्या शाहो भूप राउ रंक फ़कीर, ज़ात पात दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धुर दा दिसे कोई ना पीर, सन्त सतिगुर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लोकमात वेख वखाईआ। सति कहे प्रभ लोकमात वेख आपणी धरत, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। साचा नूर किसे नज़र ना आए उपर अर्श फर्श, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। तेरे मिलण दी जीव जंत रखे कोए ना ग़रज़, मन वासना देण दुहाईआ। सच अरदास पूरी होवे ना किसे अरज़, ख़ाहिश मिटे ना ख़लक ख़ुदाईआ। बिन नाम पड़दे ओढण दीन दुनी होई नापड़द, सीस जगदीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कूड़ी क्रिया चार वरन फड़ी शरअ छुरी करद, सति सन्तोख धीरज जत रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम वेख श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ तेरी आस रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा दे के गए ब्यान, भविख्तां विच संदेश जगत सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए ज्ञान, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना नज़र ना आवे किसे विच जहान, जहालत दूर ना कोए कराईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी धुर दा मिले किसे ना राम, गोपी काहन आत्म सेजा सच ना कोए हंढाहीआ। तीर अणयाला लाए कोए ना बाण, शब्दी गोबिन्द चिल्ला सक्या ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होई हैरान, हरि का मन्दिर काया साढे तिन्न हथ्थ वज्जे ना कोए वधाईआ। बिन कन्नां सुणे ना कोए तेरा नाम, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लेखा दे चुकाईआ। सति कहे प्रभ तेरी उडीक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। नव नौ चार बदल दे तारीख़, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। दर ठांडे दरे दरबार सचखण्ड दवारे मुकामे हक मंगदे भीख, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। निरगुण सरगुण कर धुर तस्दीक, शहादत अवर ना कोए भुगताईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच बण रफ़ीक, फ़रीक रहिण कोए ना पाईआ। दूर दुराडा नज़र आवें नज़दीक, गृह

मन्दिर कर रुशनाईआ। मन ममता ठगौरी पाए कोए ना चीत, चेतन सुरती दे कराईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा इक्को ढोला दस्स गीत, निरअक्खर वक्खर सच पढ़ाईआ। झगड़ा चुक्के जगत मन्दिर मसीत, गृह गृह अन्तर निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया दे खपाईआ। सति कहे प्रभ कलयुग वेख कूड़ कुड़यारा, चारों कुण्ट डंक रिहा वजाईआ। साचा रिहा ना कोए मीत मुरारा, शत्रु बणी सर्ब लोकाईआ। नाता तोड़ के कूड़ कुड़यारा, सचखण्ड दवारे बैठण कोए ना आसण लाईआ। हक सुणाए ना कोई नाअरा, हकीकत सके ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा फेरा पाईआ। मेहरवान मेरे महबूब, मुहब्बत तेरी बेपरवाहीआ। साचे नाम दा दे सबूत, भगत सुहेले मात उठाईआ। भाग लगा के काया सच कलबूत, तन माटी कर रुशनाईआ। महल अटल सुहा इक अरूज़, अर्श फर्श तेरी वज्जे वधाईआ। मन्दिर इक्को दस्स मंज़ले मकसूद, गृह इक्को सोभा पाईआ। जित्थे रहे ना कोए दूज, त्रैगुण लेख ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म भेव चुका दे पंज तत तन वजूद, वाज़िह करके दे समझाईआ। नौ दुआर जगत वासना पार कर हदूद, शाहरग उपर आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लेखा देणा चुकाईआ। कलयुग अन्तिम लेखा दे चुका, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। सदी चौधवीं लेखा जाए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा निशाना बिन तीर कदे ना उका, अज्ञान अन्धेरा दे खपाईआ। गुरमुख निरवैर निरँकार आत्म बोध कर सुच्चा, अगाध बोध कर पढ़ाईआ। तेरा भेव अभेदा अछल अछेदा अचरज रहे कोई ना लुका, लोक परलोक इक्को सोहला सच सलोक देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, कलयुग कूड़ी क्रिया दे चुकाईआ। कलयुग कूड़ा मेट जग, दीन दुनी (चों) दे कढाहीआ। तूं साहिब सदा समरथ, शाह पातशाह तेरी इक सरनाईआ। भगत सुहेले कर के वख, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। गुरसिखां निरगुण खोल्ह अक्ख, निज नेत्र होए रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को नाम धुर दा दस्स, जिस दी बदली अगे ना कोए कराईआ। तेरे हथ्थ हकीकत हक, लाशरीक तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति कहे मैं दर दवारे बणया मंगता, मांगत हो के सीस निवाईआ। पुरख अकाल मातलोक कढ्ढ कूड़ी हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश बण अगम्मी पडंता, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। जोत जगा शब्द नाद सुणा गुरमुख साचे सन्ता, सति सतिवाद इक दृढ़ाईआ। सतिजुग साची बणा बणता, लोकमात होए रुशनाईआ। चार कुण्ट दीन दुखी दिसे जंता, सांतक सति ना कोए कराईआ। कोटन कोटि तेरे

नाम रंग धार तेरी संगता, इक्को इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह दे वखाईआ। सति कहे प्रभ कर दे शांत, शांतक सति सति इक्को नज़री आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी इक प्रांत, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। झगड़ा मुका दे ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भविख्तां विच गए आख, शब्द संदेशे जगत सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट होवे पुरख अबिनाश, जिस दा रूप रंग रेख नज़र कोए ना आईआ। करे खेल सर्ब गुणतास, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन पातालां खोज खुजाईआ। नवें जुग दी धार कर प्रकाश, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आप सुणाईआ। जन भगतां दे अंदर अन्तर आत्म वस पास, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी विछोड़े दी तृष्ना वाली बुझा दे प्यास, मनसा पूरन पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा सच घर, जिस घर इक्को तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। सति कहे पुरख अबिनाशी दे हुलारा, शब्द अगम्मी धार प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होवे पार किनारा, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचा सति होए वरतारा, वारता आपणी दे समझाईआ। इक्को हुक्म तेरा चले विच संसारा, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार तेरे नाम दा होए जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। तूं वाहिद सर्ब गुणतास आदि अन्त परवरदिगारा, जलवा नूर तेरा ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ा लेखा दे चुकाईआ। कलयुग कूड़ा लेखा चुका दे लोकमात, मातर भूमी दे सुहाईआ। जन भगतां दे उह अगम्मी दात, जेहड़ी लोकमात जगत वणजारयां कोलों हथ्थ किसे ना आईआ। बिन अक्खां तेरा दरस करन दिवस रात, निज नेत्र आपणी दे रुशनाईआ। अमृत बूँद दे सवांत, निझर झिरना इक झिराईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। जिधर वेखण उधर नज़री आवें साथ, सगला संग आपणा आप बणाईआ। आत्म परमात्म तेरी इक्को ज़ात, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण प्रीती साचा जोड़ना नात, रिश्ता अवर ना कोए वखाईआ। सति कहे प्रभ शब्द अगम्मी ला चोट, सुत्यां दे उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती ज़ाते तेरी बेपरवाहीआ। भाग लगा दे जन भगतां दे किला काया कोट, बन खण्ड ढूंडण कोए ना जाईआ। तेरा दर्शन करन रोज़, नित नवित तेरी ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म नाल मिल के माण लए मौज, जेहड़ी मजलस कबीर जुलाहे वरगे गए समझाईआ। भाग लगा दे काया माटी चम्म पोश, चम्म दृष्टी अंदरों दे बदलाईआ। गुरमुखां दी जन्म मरन दी मुक जाए सोच, लख चुरासी दा गेड़ा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक सुणा धुर दा

सलोक, जिसनूं सुणदयां तेरी कदे ना होवे जुदाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां मीता, जुग चौकड़ी वेस वटाइंदा। नित नवित जणावां आपणी रीता, राती रुत्ती थिती आप समझाइंदा। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले रखां त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी आपणे रंग रंगाइंदा। कलयुग अन्त काया माटी कर के ठांडी सीता, अग्नी तत बुझाइंदा। लेखा जाणां जीव जी का, लख चुरसी खोज खुजाइंदा। गुरमुखां झगड़ा मुका के साढे तिन्न हथ्थ सीं का, आवण जावण फंद कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आत्म परमात्म साची दस्से प्रीता, प्रीतीवान हो के प्रीतम आपणे विच समाइंदा। दया करे प्रभ धुर दा ठाकर, निरगुण आपणा रंग रंगाईआ। भाग लगावे काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल दए धवाईआ। दर आयां दर्दीआं देवे आदर, अदल अदालत इक्को इक समझाईआ। झगड़ा चुक जाए मकतूल कातिल, कतलगाह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दया करे प्रभ सर्ब गुणवन्त, हरिजन वेख वखाईआ। नाता जोड़ के आत्म परमात्म नारी कन्त, सेज सुहञ्जणी दए सुहाईआ। मौले रुत्त अगम्मी बसन्त, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। जन्म विच मरन तों बाद किसे दी कढ्ढणी ना पए मिन्नत, सिध्धा सचखण्ड दए पुचाईआ। लोड़ रहे ना किसे बहिश्त जन्नत, स्वर्गां दा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा इक वखाईआ। जिस जन दर्शन दी अन्तर आत्म लोड़, आसा आसा नाल वधाईआ। उह आत्म उह रूह विछड़ी लए जोड़, जोड़ी शब्द नाल कराईआ। मन वासना जगत क्रिया वलों लए मोड़, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। सतिगुर आपणे हुक्म अंदर गुरमुखां नूं लए तोर, ठग्ग चोर यार साध सन्त लए बणाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, पंजां तों खैहड़ा दए छुडाईआ। लग्गी प्रीती आत्म परमात्म दी निभाए तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। मानस जन्म जाए सौर, लख चुरासी पन्ध रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अन्तिम समें अन्तश्करन विच जाए बौहड़, आत्म दा मालक परमात्म हो के आपणे विच मिलाईआ। · बिमारी तेरी जाए नठ्ठ, तन वजूद रहिण ना पाईआ। हौली जेही मार के प्रेम

वाली सट्ट, प्रीती आपणे नाल जुड़ाईआ। जन्म जन्म दा रोग जावे कट, कष्टां विच ना डेरा लाईआ। साचे नाम दा वखा के हट्ट, वस्त अमोलक काया गोलक थोड़ी जही देवे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा रस, रस्ता बिन रसतिउँ दए समझाईआ।

१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ इन्द्र सिँघ दे गृह कोटकपूरा ज़िला फ़िरोज़पुर

जन भगतां प्रभ किरपा करदा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित देवणहार वड्याईआ। मार्ग समझावे अगले घर दा, मंज़ल मंज़ल अगला पिछला पूरब पन्ध मुकाईआ। इश्नान कराए अमृत आत्म सरोवर साचे सरदा, दुरमति पापां मैल रहिण ना पाईआ। जोत प्रकाश नुराना इक्को नूर करदा, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। सच दवारे सचखण्ड ब्रह्मण्डां उपर आपे खड़्हदा, दर दवारा दए वड्याईआ। परमात्म हो के आत्म घर स्वामी सज्जण वरदा, कन्त कन्तूहल जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा ढोला इक्को पढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जन भगतां प्रभ देवे आपणी मत, मनमति रहिण कोए ना पाईआ। सति सन्तोख धीरज दे यत, यथारथ आपणा रंग चढ़ाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के तत्व तत, तत्वेता इक्को देवे माण वड्याईआ। नाड़ी नाड़ उबले कोए ना रत्त, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। नाम निधाना दे के वस्तू सच, कूड़ कुड़यारा अंदरों दए कढाहीआ। लूं लूं अंदर जावे रच, धुंन अनादी आत्मक आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता इक अतीता, ठांडा सीता मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगतां प्रभ सहारा देवे चरण कँवल, सरन मिले सच सरनाईआ। लेखा चुका के धरनी धरत धवल, धाम इक्को दए वखाईआ। जित्थे जोत सरूपी रिहा मवल, नूरो नूर डगमगाईआ। जन्म जन्म दा पूरा करे कउल, कमलापति आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सच प्रीती दस्स के धुर दा हवन, आहूती इक्को प्रेम प्यार मस्ती विच रखाईआ। जन भगतां प्रभ जुग जुग बणदा रिहा सहारा, अबिनाशी करता श्री भगवान आदि निरँजण आपणी दया कमाईआ। नईआ नौका लाउँदा रिहा किनारा, बण मलाह खेवट खेटा आपणी सेव कमाईआ। निज नेत्र लोचण नैण देंदा रिहा दीदारा, ज्ञान अक्ख प्रतख आप खुल्हाईआ। राग नाद शब्द धुंन सुणाउँदा रिहा जैकारा, अनहद अगम्मी आवाज़ अल्हाईआ। महल अटल सुहाउँदा रिहा काया काअबा उच्च मनारा, चार दीवार छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लए उठाईआ। जन भगत जुग चौकड़ी लोकमात उठदा, परम पुरख परमात्म आत्म दए जगाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल हो के तुठदा, वस्त अमोलक काया गोलक नाम निधाना दए टिकाईआ। भेव जणा के सुन्न समाध चुप दा, चातरिक अमृत मेघ बूँद स्वांती मुख दए चखाईआ। झगड़ा चुकाए अन्धेरे घुप दा, गृह मन्दिर घट भीतर तन वजूद करे रुशनाईआ। आउणा जाणा लेखा मुका के मात गर्भ उलटे रुख़ दा, लख चुरसी जम की फाँसी फंदन दए कटाईआ। एथे ओथे दो जहान नाता जोड़ के पिता पुत्त दा, सुरती

शब्दी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। संदेसा दे के इक अगम्मे सलोक दा, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ करे सच पढ़ाईआ। जन भगतां मंज़ल चढ़दयां अगे कोई ना रोकदा, गुर अवतार पैगम्बर मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वर बख्श के आपणी ओट दा, ओड़क आपणे विच टिकाईआ। जन भगत सदा मंगे मंग इक, एकँकार अगे झोली डाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा आवें दिस, हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाईआ प्रेम प्यार दी अन्तर ला सिक, सिख़र चोटी चढ़ के परदा दे उठाईआ। बिन अक्खरां निहकर्मी हो के सच्चा लेखा दे लिख, कर्म कांड दा रोग दे गवाईआ। नाम संदेशे विच अगला दस्स भविश, भविख इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर मांगत सन्त सुहेला झोली डाहीआ। जन भगतां प्रभ देवणहारा साचा जोग, जोगीशर आपणा रंग रंगाईआ। जन्म कर्म दा हउमें हंगता कट के रोग, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता परदा ओहला दए उठाईआ। झगड़ा मुका के वरन गोत, काया सुहा के बंक किला कोट, दुआर इक्को इक वखाईआ। परम पुरख परमात्म प्रीतम निज आत्म निज नैण दस्से आपणा चोज, चोजी हो के आपणी खेल खिलाईआ। परदा ओहला भेव चुकावे गोझ, दूई द्वैती बज़र कपाटी काया माटी हाटी अंदर रहिण कोए ना पाईआ। लेखा रहे ना चिन्ता सोग, ग़मी ख़ुशी विच बदलाईआ। मेहरवान हो के महबूब मुहब्बत विच देवे दरस अमोघ, जागत सोवत इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखावणहारा धुर दा दर, जित्थे जगत दरबान सके ना कोए अटकाईआ। जन भगतो तुहाडा इक्को दर दरवाज़ा, अबिनाशी करता आप जणाईआ। जिस घर वसे ग़रीब निवाजा, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। तुहाडी सदा सदा जुग चौकड़ी करदा रहे इमदादा, समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम जणाउँदा रहे बोध अगाधा, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। सुरती अंदर मारदा रहे आवाज़ा, सोई आप उठाईआ। देंदा रहे सच वैरागा, वैरी दुश्मन अंदरों दए कढाहीआ। हँस बणाउँदा रहे कागा, काग हँस रूप बदलाईआ। मिलदा रहे मेल बण के कन्त सुहागा, आत्म परमात्म नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। दुरमति मैल धोंदा रहे दाग़ा, पतित पुनीत हरिजन दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक्को दाता, दयावान दया कमाईआ।

१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ चरण दास दे गृह कोट कपूरा ज़िला फ़िरोज़पुर

श्री भगवान कहे जन भगत तेरे प्यार दी भुक्ख, तृष्ना जगत ना कोए वखाईआ। मिल के तेरा जन्म जन्म दा मेटां

दुख, दलिद्र दयां गवाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों चुक, सच दुआर इक समझाईआ। अगला दे के धुर दा सुख, चिन्ता ग़म दयां मिटाईआ। सुफल कर के जननी कुक्ख, मुख उज्जल दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद देवणहार सरनाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत तेरे अन्तर लावां खिच्च, शब्दी तार सतार हिलाईआ। दर्शन दे के निज, नैण दयां खुल्हाईआ। फेर नज़री आवां विच्च, होए ना कदे जुदाईआ। सतिगुर मिलयां पंज तत काया माटी पुतला फेर बणदा सिख, शिश आपणा रूप वटाईआ। अगे मेला नाल इक, एकँकार रंग चढ़ाईआ। मानस जन्म बाज़ी लई जित्त, हार चरणां हेठ दबाईआ। सच प्रेम प्यार दा मिल्या हित्त, हितकारी होया आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच कर्म दा लेखा देवे लिख, लिख्त ललाट दए बदलाईआ।

१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ गुलज़ार सिँघ दे गृह साहो के ज़िला फ़िरोज़पुर

श्री भगवान कहे मैं गुरमुख सूफ़ी सन्त तक्कां फ़कीर, लख चुरासी खोज खुजाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया मेट देवां लकीर, माया ममता मोह रहिण ना पाईआ। लख चुरासी जीव जंत दस्स सच तदबीर, गुर गुर शब्द करां पढ़ाईआ। शरअ शरीअत रहिण ना देवां कोए जंजीर, ज़ाहर ज़हूर नूर करां रुशनाईआ। जन भगतां बणां मददगीर, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म दा मार्ग कर तामीर, तमअ तमाचा दयां लगाईआ। नाम खण्डा हथ्थ फड़ शमशीर, शमां कूड़ी दयां बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पुरख अकाल कहे मैं भगतां देणा इक संदेशा, जुग जन्म दा सदमा देणा चुकाईआ। पुरख अकाल मेल मिलाउणा एकँकार एका, इक इकल्ला घर घर नज़री आईआ। मन वासना विच्चों करनी बुध बिबेका, परदा ओहला देणा उठाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम पूरा होणा ठेका, ईसा मूसा मुहम्मद बह बह सीस झुकाईआ। दो जहानां परम पुरख परमात्म बणना धुर दा नेता, निरवैर निराकार आपणा हुक्म वरताईआ। आत्म परमात्म दस्सणा साचा हेता, सुरती शब्द वज्जे वधाईआ। कर्म कुकर्म दृष्टी इष्टी चुकणा लेखा, भविख्त अगली दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप समझाईआ। पुरख अकाल कहे मैं देणा नाम अनमोल, अनमुलड़ी वस्त जन भगतां लोकमात वरताईआ। शब्द तराज़ू कंडे लैणा तोल, दो जहान हुलारा इक वखाईआ। जन भगतां अन्तर अन्तर परदा देणा खोल्ह, जगत बसन्तर देणी बुझाईआ।

साहिब स्वामी अन्तरजामी हो के वसणा कोल, कलमा कायनात नग़मा इक सुणाईआ। सति सतिवादी हो के जाणा मौल, कौल इकरार आपणा तोड़ निभाईआ। लहिणा देणा लेख चुकाउणा धरनी धरत धौल, धवला आपणा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा लेखा आप समझाईआ। श्री भगवान कहे मैं जन भगतां देणी सोझी, सुत्यां लैणा उठाईआ। आलस निंद्रा दा रहे कोई ना रोगी, पतित पुनीत देणा बणाईआ। किसे नूं मंगणा पए ना बण के जोगी, दर दर अलख ना कोए जगाईआ। फड़ के चाढ़ना अगम्मी चोटी, चोट इक्को देणी लगाईआ। अंदरों कढ्ढ के वासना खोटी, कूड़े करमां डेरा देणा ढाहीआ। ठाकर मिला के इक्को मौजी, महबूब इक्को देणा समझाईआ। अन्तिम चुक्कणा धुर दी गोदी, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां देवां वण्ड, नाम अगम्मा झोली पाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भंड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणा के छन्द, संसा रोग देणा चुकाईआ। निज आत्म दे के अनन्द, अनन्द परमानंद विच समाईआ। सच सरोवर नुहा के अगम्मी गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तों पल्लू देणा छुडाईआ। नाम निधान वजा के मृदंग, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। ख़ुशी करा के बन्द बन्द, बन्दना इक्को देणी समझाईआ। निरगुण जोत चाढ़ के चन्द, मन्दिर करनी सच रुशनाईआ। मंज़ल मुका के पैंडा पन्ध, मेहरवान देणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबंग, हुक्म धुर दा आप चलाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां वड़ना अंदर, अन्तश्करन वेख वखाईआ। माया ममता तोड़ के जंदर, ज़िंदगी अंदरों देणी बदलाईआ। मन वासना भवे ना कोई बन्दर, दहि दिशा ना कोए फिराईआ। भाग लगा के काया मन्दिर, इक्को काअबा देणा समझाईआ। डण्डउत दस्स के अगम्मी बन्दन, बन्दा बन्दीख़ाने विच्चों बाहर कढाहीआ। चरण धूढ़ लगा के टिक्का मस्तक चन्दन, चन्द सूरज दा लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां धुर दा बण के सज्जण, सहिज सुभाउ सच घर साचा दए वखाईआ।

२० फग्गण शहिनशाही सम्मत १ चन्नण सिँघ दे घर पिण्ड वांदर

भगत भगवान दा नाता अगम्म, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। आत्म परमात्म परदा देवे भन्न, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाइंदा। नाम भण्डारा देवे धुर दा धन वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाइंदा। निरगुण नूर जोत चाढ़े चन्न, जोती जाता जलवा नूर डगमगाइंदा। पारब्रह्म भेव खुल्हावे हँ ब्रह्म, परदा ओहला काया माटी रहिण कोए ना पाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी भगतां वेख वखाइंदा। भगत भगवान दा नाता एक, एकँकार दए वड्याईआ। सच प्रीती बख्श धुर दी टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अन्तर अन्तर बुद्धी करे बिबेक, मन वासना लेखा दए मुकाईआ। जन्म कर्म दी बदल देवे रेख, समरथ स्वामी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दवारा दस्से अगम्मड़ा देस, थिर घर वज्जे इक वधाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला नज़री आवे इक नरेश, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण करे वेस, काया माटी पंज तत चोला जगत प्रगटाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना सच अगम्मा दए संदेश, खाणी बाणी हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जन भगतां लिखे बिन कलम शाही लेख, लिख्त भविख्त आप दृढ़ाईआ। सेव लगा के विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, सिर सके ना कोए उठाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा लहिणा देणा देवणहारा गुर दस्मेश, दहि दिशा चार कुण्ट वेखे चाँईं चाँईंआ। गुरमुख हरिजन सन्त प्यारे अंदर वड़ के देवे भेत, परदा ओहला रहिण कोए ना पाईआ। साजण मीता ठांडा सीता नज़री आवे नेतन नेत, निज नेत्र करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले गुरमुख चेले लए पेख, लोकमात दहि दिशा वेख वखाईआ। भगत भगवान दा नाता आदि जुगादि, जुग चौकड़ी रहे हमेश, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। नाउँ निरँकारा सुणाउँदा रहे नाद, आत्मक धुन अगम्मी आप प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्सदा रहे याद, भरम विच भरम ना कोए रखाईआ। अक्खर वक्खर दस्सदा रहे बोध अगाध, कलमा हक हक सुणाईआ। सोई सुरती काया माटी हाटी अंदर जावे जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया डस्सणी मूल ना डस्से नाग, पंच विकारा काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। सच भण्डारा नाम अमोलक देवे धुर दी दाद, दाता दानी दया कमाईआ। इक दूजे नूं भगत भगवान सदा रहे अराध, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। अमृत रस धुर दा लैंदे रहिण स्वाद, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा राग, साचा सोहला इक सुणाईआ। भगत भगवान बणदा रिहा संग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। नाम निधान वज्जदा रिहा मृदंग, ताल तलवाड़े दी लोड़ रही ना राईआ। सोहँ तूं मेरा मैं तेरा बणदा रिहा छन्द, निरगुण निरगुण मेला सहिज सुभाईआ। काया माटी चढ़दा रिहा रंग, साहिब स्वामी रंगण इक वखाईआ। आत्म परमात्म देंदा रिहा निजानंद, अन्तश्करन परमानंद विच समाईआ। ख़ुशी विच वेखदा रिहा बन्दगी वाला बन्द बन्द, बन्धन लख चुरासी मात तुड़ाईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी रहिण ना देवे रंड, घर सुहञ्जणा जोत निरँजणा वज्जदी रहे वधाईआ। सच दुआर एकँकार घर स्वामी ठाकर जाए

लँघ, हक मुकामे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत आप वरताईआ। भगत भगवान दा सच्चा जामा, ज़ामन इक्को नज़री आईआ। इक संदेश इक नरेश इक्को नामा, निरँकारा नाउँ इक्को गाईआ। इक्को करनी इक्को कामा, इक्को करता पुरख रिहा वखाईआ। इक्को अमृत इक्को जामा, आबेहयात प्याला इक्को हथ्थ उठाईआ। इक्को सुणावणहारा धुन आत्मक साचा गाणा, ढोला गहर गम्भीर अल्हाईआ। इक्को सुहावणहारा सच मकाना, काया माटी होए रुशनाईआ। इक्को बण के बीना दाना, दीनां अनाथां लए उठाईआ। भगत भगवान निरगुण निरगुण सति सतवादी करे पहचाना, सच सच आपणा जोड़ मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर इक अख्वाईआ। भगत भगवान जुड़दा रिहा जोड़, जुग चौकड़ी वज्जदी रही वधाईआ। इक दूजे दी सांझी लोड़, हिस्सा वण्ड ना कोए वखाईआ। नाम अगम्मा पावे डोर, आत्म परमात्म आपणी गंढ्ढ जणाईआ। कूड़ी क्रिया गृह मन्दिर अंदर रहिण ना देवे चोर, ठग्गी ठग्ग ना कोए कमाईआ। मन वासना पावे ना कोई शोर, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश जगत शरअ ना कोए चलाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, सच चन्द करे रुशनाईआ। परमात्म आत्म वसे सदा कोल, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए मुकाईआ। शब्द अनादा बोध अगाधा वजावे डंका धुर दा ढोल, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। लख चुरासी नाम मधाणे लए वरोल, कोटां विच्चों गुरमुख विरले बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवाद इक दरसाईआ। भगत भगवान हुन्दा रिहा मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराइंदा। अन्तर आत्म देंदा रिहा जाप, अजपा जाप आप समझाइंदा। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया मेटदा रिहा पाप, त्रैगुण अग्नी अग्ग ना कोए तपाइंदा। निरगुण हो के सरगुण देंदा रिहा साथ, लोकमात फेरा पाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ काया चलाउँदा रिहा राथ, बण रथवाही सेव कमाइंदा। साची मंज़ल चढ़ाउँदा रिहा घाट, दूर दुराडा पन्ध आप मुकाइंदा। कलयुग अन्त मेटे अन्धेरी रात, सति सतिवादी शब्द अनादी इक्को राग अल्हाइंदा। भगत सुहेलयां पुच्छे वात, गुरमुख गुर गुर खोज खुजाइंदा। झगड़ा मुका के ज़ात पात, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। नाम पदार्थ देवणहारा सच्ची सौग़ात, अनमुलड़ी दौलत झोली पाइंदा। मन वासना कूड़ी क्रिया घर रहे ना नार कमज़ात, गुरमुख गुर गुर हँस रूप प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी साचा मन्दिर इक सुहाइंदा। भगत भगवान गाउँदा रिहा इक सलोक, सोहला ढोला आपणा नाम जणाईआ। लेखा चुक्कदा रिहा चौदां लोक, चौदां तबक ना कोए वड्याईआ। चरणां हेठ दबाउँदा रिहा मुक्ती मोख, निरबाण पद इक समझाईआ। घर ठाकर स्वामी जगाउँदा रिहा जोत, अन्ध अन्धेर आप

मिटाईआ। शब्द नगारे लाउँदा रिहा चोट, सोई सुरत लए जगाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ के खोट, सच वस्तू दए टिकाईआ। आत्म परमात्म साचे धाम दस्से अगम्मी मौज, मजलस भगतां विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण करे चोज, चोले अंदर ओहला दए मिटाईआ। भगत भगवान रिहा तक्कदा, निज नैण वेख वखाईआ। लहिणा देणा देवे हकीकत हक दा, हाकम हो के बेपरवाहीआ। झगड़ा मुका के कूड़े शक दा, संसां दए गवाईआ। भेव खुल्हा के पुरख समरथ दा, परदा दए उठाईआ। झगड़ा मुका के रहिणा वक्ख दा, इक्को घर दए वसाईआ। जित्थे दीपक जोती जगदा, जलवा नूर करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी वज्जदा, नाद धुन शनवाईआ। अमृत झिरना रिसदा, रस्ता रिहा वखाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले दिसदा, जिस जन आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी भगत सुहेला इक इकेला नित नवित भगतां लेखा लिखदा, लोकमात दए वड्याईआ। नाता जोड़ के पिता पुत्त दा, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। उतम जन्म सृेष्ट जामा पूरन गुरसिख दा, जो सिख सतिगुर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा चुकावे जिस जिस दा, चार वरन अठारां बरन वेखणहारा थाउँ थाँईंआ।

२० फग्गण शहिनशाही सम्मत १ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड दबड़ी ख़ाना ज़िला बठिंडा

परम पुरख दा सर्ब परवार, लख चुरासी इक्को नूर नज़री आईआ। पुरख अकाल किसे तों नहीं बाहर, घट घट मन्दिर रिहा समाईआ। जिस चारे खाणी महल्ल ल्या उसार, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज डेरा लाईआ। सो जुग चौकड़ी खेल करे अपर अपार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव लगा के सेवादार, नित नवित होए सहाईआ। संदेशे देवे बण गुरू अवतार, पैगम्बर हो के कलमा हक जणाईआ। मानस मानुख कर के ख़बरदार, जगत निंद्रा सुत्यां लए उठाईआ। अमृत बख्श के ठंडा ठार, अग्नी तत दए बुझाईआ। धुर दा नाम सुणा के शब्द सच्ची धुनकान, नाद अनादी आप वजाईआ। निर्मल जोती कर उज्यार, घर घर काया मन्दिर अंदर करे रुशनाईआ। सर्ब जीआं प्रभ पावणहारा, सार, लुक्कया रहिण कोए ना पाईआ। करे खेल अगम्म अपार, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। सिख्या दे के सिक्खां करे प्यार, गुरमुखां मुख उज्जल आप वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के सच जैकार, नाअरा इक्को दए समझाईआ। कागद कलम शाही बण लिखार, सृष्टी ढोले दए प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो जिस वेले आवे आप निरँकार, निरगुण हो के वेस वटाईआ। प्रेमी प्रीतम लए उठाल, जीव जंत विच्चों खोज खुजाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल,

इक्को रंग दए रंगाईआ। जिन्हां बणा लए आपणे लाल, लालन देवे माण वड्याईआ। अन्तिम पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। साचा मन्दिर दए वखाल, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। दीवा बले बेमिसाल, जोती जोत होवे रुशनाईआ। महल अटल सुहाए धर्मसाल, दवारा इक्को इक वखाईआ। कोटां विच्चों जन भगतां चले नाल नाल, अंदर बाहर आपणा साथ बणाईआ। जन्म मरन दा लेखा कर बहाल, लख चुरासी दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। परम पुरख दा दो जहान वड बंस, सरबंस आपणा वेख वखाईआ। आत्म परमात्म नूर नुराना अंस, अन्तश्करन दए समझाईआ। काग लेखा जाणे हँस, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। मानस जन्म बणाए बणत, जिस जन बख्शे सच सरनाईआ। हउमे गढ़्ह ना रहे हंगत, माया ममता मोह मिटाईआ। कर किरपा जिन्हां मेले आपणी संगत, सो गुरमुख सोभा पाईआ। झगड़ा चुका के स्वर्ग जन्नत, सचखण्ड दवारा इक वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। भगत सुहेले प्रभ दा सच्चा परवार, पारावार कहिण कोए ना पाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर लिख के गए आपणी वार, वारता अक्खरां वाली जणाईआ। जिन्हां दा मालक इक निरँकार, निरगुण निरवैर नज़री आईआ। उह करे प्रेम अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर वेख वखाईआ। निज नेत्र देवे दीदार, दरस आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। पुरख अकाल दा सब दे नाल संग, विछड़या नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी चलावे नाल ढंग, हुक्मे विच भवाईआ। गुरमुखां अंदर चाढ़ के आपणा रंग, दुरमति मैल दए धवाईआ। सन्त सुहेले मंगण साची मंग, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। किरपा करे सूरा सरबंग, नाम भण्डारा दए वरताईआ। भाग रहिण ना पाए मंद, मंद वासना दए कढाहीआ। घर वखा के धुर दा चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। झगड़ा मुक जाए जेरज अंड, उत्भुज सेहतज लेखा ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म निज घर देवे सच्चा अनन्द, सुखआसण सिँघासण ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान दा जगत सर्ब संसार, साथी गुरमुख लए बणाईआ। अन्तर अन्तर दे के हुलार, सुत्यां लए जगाईआ। नेत्र अक्ख उग्घाड़, दर्शन दए कराईआ। ख़ुशी करा के नाड़ नाड़, पंज तत वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। बंस सरबंस दा राखा इक, इक इकल्ला एकँकार नज़री आईआ। जिन्हां गुरमुखां सिख लई साची सिख, सिख हो के सिख्या विच समाईआ। ओन्हां दा अगला लेखा देवे लिख, पिछली कटे जुदाईआ। नाम भण्डारा पा के भिक्ख, बहिश्तां तों परे आपणे चरणा विच रखाईआ। आत्म दी पूरी

करे सिक्क, सिख़र चोटी दए चढ़ाईआ। जिधर वेखण ओधर आवे दिस्स, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां दा बण के धुर दा मित, मित्र प्यारा देवे माण वड्याईआ। सच प्रीती करे हित, हरि सज्जण आप अख्वाईआ। दर्शन देवे नित, साख्यात सोभा पाईआ। ठगोरी मन ना पाए चित, चेतन सुरती दए कराईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक प्रभू पित, पिता पूत वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान कहे दुनिया दा झूठा जाणो रिश्ता, सगला संग ना कोए बणाईआ। सब ने कूच करना आहिस्ता आहिस्ता, अगे पिच्छे भज्जण वाहो दाहीआ। इक अकाल उत्ते कर लओ सच्चा निसचा, जो नेहचल धाम दए पुचाईआ। परम पुरख दा मन्नो इष्टा, गुरदेव इक्को सोभा पाईआ। जो अंदरों खोल्हे दृष्टा, दृष्टी दए बदलाईआ। झगड़ा मुका के दीन दुनी सृष्टा, सृेष्ट आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दए चुकाईआ। परम पुरख दा बहु वड्डा परवार, बच्चयां दा मालक इक्को नज़री आईआ। जो नाता तोड़े ना कदे विच संसार, संसारीआं वाली कार ना कोए कमाईआ। मावां दे घर पुत्त जम्मदे दो चार, अबिनाशी करता लख चुरासी जून रिहा उपाईआ। हुक्में अंदर कर के ख़बरदार, शब्द संदेशे जुग जुग सुणाईआ। सेवा ला के गुरू अवतार, पैगम्बरां करी पढ़ाईआ। कलयुग अन्त सृष्टी होई बेहाल, भुल्ली नाम ख़ुदाईआ। जो साहिब सतिगुर दा गुरमुख हो के बण गया साचा लाल, सच सुच विच समाईआ। उस नूं पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। साहिब सतिगुर चले नाल नाल, हुक्में अंदर आप भवाईआ। जन्म जन्म दी लेखे लावे कीती घाल, घायल होण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपे रिहा संभाल, सुबह शाम वेख वखाईआ। अबिनाशी करता कहे जन भगतां सदा वड्डा वड्ड भाग, भागां वाला दयां बणाईआ। जो सच सरनाई गया लाग, लग्न इक्को दयां वखाईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, दग़ा फ़रेब दयां छुडाईआ। अंदर खोल्ह के आपणा राज़, परदा देवां लाहीआ। नाम जणा के नाद, सोई सुरत लवां उठाईआ। मेट अन्धेरी रात, सच चन्द करां रुशनाईआ। नाम भण्डार दे के दात, भुक्ख्यां देवां रजाईआ। दर्शन दे के बहु भात, बिध आपणी दयां समझाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात, दीन दुनी तों बरी दयां कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे शाह नवाब, नईआ नौका इक्को नाम वखाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां सदा सदा सद सहारा, साहिब इक्को इक अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया करां पार किनारा, जगत वहण ना कोए वहाईआ। कलयुग अन्तिम हो उज्यारा, जागरत जोत करां रुशनाईआ। साचा बंस सरबंस कर त्यारा, त्रैगुण तों पल्लू दयां छुडाईआ। इक्को एकँकारा वखा के सच दवारा,

दूजा लेखा दयां मुकाईआ। जो जन साचे दर सच्चा सच करे निमस्कारा, सीस जगदीश भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। लेखा कहे मैनूं जुग जुग सतिगुर लिखदा, दूजी कलम ना कोए चतुराईआ। जिस वेले जीव रूप धरे साचे सिख दा, गुरमुख आपणा आप प्रगटाईआ। चाउ घनेरा होवे अगम्मी पित दा, पतिपरमेश्वर वेख ख़ुशी मनाईआ। उह मानस जन्म बाज़ी जित्तदा, लख चुरासी मंज़ल तैअ कराईआ। उह प्रेमी प्यारा हो जाए एकँकार इक दा, इक्को विच समाईआ। जन भगतां श्री भगवान जुग जुग आपणे अंदर दिसदा, बाहरों लभ्भण कोए ना जाईआ। झगड़ा मुका के ओहले विच दा, विच्चों आपणा आप प्रगटाईआ। लेखा वखाए घर ठाकर निज दा, निज नेत्र करे रुशनाईआ। मेल मिलावा आपणे शब्दी नाम बिध दा, तरीका इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा जाणे सच्चे प्रेम प्यार वाली सिक दा, साची सिक बिन भगतां हथ्थ किसे ना आईआ।

२० फग्गण शहिनशाही सम्मत १ हरचन्द सिँघ दे गृह हरिराए पुर ज़िला बठिंडा

आदि जुगादि खेल अगम्मी शब्द सतिगुर दा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आत्म परमात्म सुरती धार हो के जुड़ दा, विछोड़ा अन्तर बाहर दए कढाहीआ। नाद अनाद वजाए बेपरवाह आपणे ताल सुर दा, धुन आत्मक राग सुणाईआ। सरजीवत रूप करे जन भगत गुरमुख मुर्दा, गृह मन्दिर साचे वज्जे वधाईआ। भगतां दे अंदर फ़ुरना हो के फुरदा, मन वासना दए खपाईआ। लेखा जणावे पिछला अगला धुर दा, पूरब झोली पाईआ। पन्ध मुकावे विछोड़े वाला अनन्दपुर दा, पुरी अनन्द इक्को दए वखाईआ। जित्थे सूरज चन्द कदे ना चढ़दा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा ढोला पढ़दा, सोहँ सो वज्जे वधाईआ। परदा लहि जावे सचखण्ड साचे घर दा, थिर घर मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। भगत भगवान सद वसण पास, पासा सके ना कोए बदलाईआ। जगत वासना कदे ना करे उदास, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। सदा सदा सद प्रभ मिलण दी रखे आस, आशा अवर ना कोए वधाईआ। गाउँदा रहे बिन रसना जेहवा स्वास स्वास, साह साह ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस जन्म करनहारा रास, रस्ता आपणा दए वखाईआ। भगत भगवान आदि जुगादी इक्को राह, दूजी धार ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म मिल के करन सच्ची सलाह, झूठी वण्ड ना कोए वण्डाईआ।

शब्दी गुरू विचोला होवे विच मलाह, नाता धुर दा दए बंधाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां लए मिला, फड़ बाहों गोद उठाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया दए मिटा, सति सच इक दृढ़ाईआ। धीरज धर्म धरवास दए वखा, निहकर्मी कर्म बणाईआ। घर सज्जण स्वामी जाए आ, ठाकर हो के फेरा पाईआ। जन्म जन्म दा लेखा दए मुका, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। मेहरवान हो के दरस दए दिखा, प्रीख्या जगत ना कोए जणाईआ। ग़रीब निमाणे आपणे रंग लए रंगा, रंगत इक्को इक चढ़ाईआ। दर दरवेशां दर्द लए वण्डा, दीनां अनाथां होए सहाईआ। गृह गृह घर घर मन्दिर अंदर वेखे थाउँ थाँ, घट भीतर सोभा पाईआ। प्रेम पदार्थ परम पुरख लए खा, निरगुण हो के सरगुण खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दवारे भावना दा भोग दए लगा, भाणा आपणा लए मनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण हो के आप सहा, दूजी सहायता दी लोड़ रहे ना राईआ।