पुस्तकालयभाग १९

२० फग्गण शहिनशाही सम्मत १ जगीर दास दे गृह ख्याली वाला ज़िला बठिंडा

जुग जुग खेल हरि निरँकार दा, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। लेखा वेख जगत संसार दा, भगत सुहेले लए उठाईआ। प्रेम रस दे के आपणी धार दा, परदा ओहला दए उठाईआ। जलवा दे के नूरी चमत्कार दा, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। मेला करा के साचे यार दा, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुकावे रोग सोग चिन्ता कुड़यार दा, सति सति दए समझाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता हँकार दा, हँ ब्रह्म इक समझाईआ। दर वखावे सचखण्ड निवासी सच दरबार दा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराईआ। श्री भगवान जन भगतां जुग जुग दिन्दा रहे दलासा, सन्तोख सति झोली पाईआ। इष्ट देव बणया रहे भरवासा, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। गृह मण्डल अंदर वखाउँदा रहे रासा, सुरती शब्दी काहन नचाईआ। निज गृह करदा रहे वासा, साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर आपणा नूर करे रुशनाईआ। भेव खुल्हाउँदा रहे बण के दासी दासा, सेवक सेव देवणहार वड्याईआ। जन्म जन्म दीआं पूरीआं करे आसां, तृष्ना कूड़ी दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दलिद्र दए मिटाईआ। जन भगतां मेटणहार प्रभू प्रभ दु:ख, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। घर स्वामी देवे सुख, सुख सागर रूप प्रगटाईआ। चिन्ता ग़म दा पैंडा जाए मुक, मकम्मल आपणा रंग चढ़ाईआ। निझर धारों अमृत सोमा पए फुट्ट फुटकल रहिण कोए ना पाईआ। हरिजन बणाए आपणे सुत, अबिनाशी अचुत दया कमाईआ। सोहणी मौले संसार विच रुत्त, पत्त टहणी आप महकाईआ।

भाग लगा के काया माटी बुत्त, बुत्तख़ाने विच्चों अन्तिम बाहर कढाहीआ। धुर दी गोदी लए चुक्क, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार सरनाईआ। जन भगतां प्रभ देवे सरन सरनगति, सहारा इक वखाइंदा। निहकर्मी दे के धुर दी मत, मनमति कूड़ी परे हटाइंदा। नाअरा सुणा के अलखणा अलख, जैकारा इक्को इक जणाइंदा। आत्म परमात्म कदे ना होवे वक्ख, हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। जन भगतां अन्तर दे के धुर दा सच, सति आपणा नाम समझाइंदा। काया माटी भाग लगा के कच्च, कंचन गढ़्ह वेख वखाइंदा। मनुआ मन ना जाए नच्च, नटूआं स्वांग ना कोए बणाइंदा। नाड़ी नाड़ ना उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए वखाइंदा। सच दवारे लए सद्द, हुक्म संदेसा इक सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखावणहारा धुर दा घर, घर ठाकर नज़री आइंदा। जन भगतां प्रभ मेटणहार दुक्खड़ा, दूर दुराडा नेरन नेरा दया कमाईआ। उज्जल लोकमात करे मुखड़ा, दुरमति मैल आप धवाईआ। लेखा चुकावे मात गर्भ कुक्खड़ा, कुक्ख सुहञ्जणी दए वखाईआ। उलटा फेर ना होवे रुख़ड़ा, चरण कँवल देवे सरनाईआ। मेहरवान महबूब अबिनाशी अचुतड़ा, चेतन सुरती दए बणाईआ। जिस दी धारों शब्द अगम्मी धुर दा उठड़ा, निरगुण निरवैर लए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां परदा दए उठाईआ। श्री भगवान जन भगतां परदा चुक्के अन्तर अक्ख, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। नज़री आए साख्यात प्रतख, सच दवारे सोभा पाईआ। जगत कूड़ी क्रिया करे भठ्ठ, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। सच भण्डारा खोल्ह के हट्ट, वस्तू इक्को इक वरताईआ। बिन अक्खरां दे के ब्रह्म मत, ब्रह्म विद्या दए पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भेव खुल्हा के सच, सच साजण होए सहाईआ। मार्ग रस्ता धुर दा दस्स, दहि दिशा करे रुशनाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा सांझा कर के जस, यथार्थ आपणा रंग चढ़ाईआ। अगे रहिण ना देवे वक्ख, घर विच घर मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए रख, रक्ख्या करे चाँईं चाँईंआ। श्री भगवान जन भगतां होए साजण मीता, मित्र प्यारा इक अखवाइंदा। जुग जुग दी प्रगट कर के रीता, रीतीवान राह चलाइंदा। सच दवारा दस्स के ठांडा सीता, अमृत मेघ इक बरसाइंदा। जुग चौकड़ी करनहारा खेल अनडीठा, अनडिठड़ी कार आप कमाइंदा। गुरमुखां काया चोली चाढ़ के रंग मजीठा, सति सतिवादी वेख ख़ुशी मनाइंदा। मन मनुआ कूड़ी वासना विच रहे ना रीठा, अमृत फल आप वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक वर, जन्म मरन दा दु:ख रोग संताप, लख चुरासी विच्चों कढ्ढे आप, कोट जन्म दे मेटे पाप, तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, जीवण जुगत

जगत दए बदलाईआ। रूह बुत्त काया माटी ख़ाकी अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर कर के पाक, पतित पावन अमृत मेघ बरसे सावन, मन मनुआ हँकारी मारे रावण, सीता सुरती धुर दा राम, माटी काची चाम, चम्म दृष्टी विच्चों इष्टी आपणा इष्ट देव समझाईआ। जन भगत मीता ठांडा सीता वैरागी त्यागी बैरागी भावें हो जाए गृहस्ती, नाता तोड़ के जगत बहिश्ती, पार किनारा करके विच्चों सृष्टी, साहिब सुल्तान श्री भगवान हो मेहरवान दे के दान, चरण कँवल बख्शे सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहारा इक वर, जन्म जन्म दा लेखा पूरब लहिणा देवणहारा काया माटी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा बख्श के तन वजूद गहिणा, गहर गम्भीर बेनज़ीर लातस्वीर आपणा दरस दए कराईआ।

२० फग्गण शहिनशाही सम्मत १ बख़तावर सिँघ दे गृह पिण्ड ख्याली वाला ज़िला बठिंडा

श्री भगवान कहे मैं जन भगतां जन्म जन्म दे मेटां पन्ध, जगत पाँधी रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया हउमें हंगता माया ममता शरअ शरायती ढाह के कंध, परदा ओहला बण विचोला अंदरों दयां चुकाईआ। नाम अनडीठा स्वामी हो के चाढ़ां रंग, जग नेत्र नैण नज़र किसे ना आईआ। बोध अगाधी शब्द अनादी सुणावां अगम्मी छन्द, ढोला सोहला गीत नग़मा इक्को नाम ख़ुदाईआ। झगड़ा चुकावां रसना जिह्वा बत्ती दन्द, बन्दना डण्डउत बख्शां इक सरनाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर आत्म परमात्म देवां संग, सगला संग अगला दयां बणाईआ। निरगुण जोत सच प्रकाश चाढ़ के चन्द, रवि ससि खैहड़ा दयां छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घट भीतर गृह परदा दए उठाईआ। श्री भगवान कहे मैं देणा भगतां भण्डारा एक, धुरदरगाही हो के आप वरताइंदा। चरण कँवल सच सहारा बख्श के टेक, चरण धूढ़ी टिक्का मस्तक नाम ख़ाक रमाइंदा। ख़ुशी होवां बिना नेत्रां अक्खां पेख पेख, लोचन नैण धार ना कोए बणाइंदा। पारब्रह्म ब्रह्म बणा के साक सज्जण सैण, सच दवारा एकँकारा इक्को इक सुहाइंदा। नित नवित करे हित पतिपरमेश्वर चुकावणहारा लहिणा देण, दीन दयाल हो कृपाल वस्त अमोलक काया गोलक सच दवारे आप टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा घर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। श्री भगवान जन भगतां खोल्ह देवे दर दरवाज़ा, दर्दी हो के दर्द वण्डाईआ। नज़री आए नर नरायण शाह नवाबा, भूपत भूप बेपरवाहीआ। झगड़ा मुक जाए मक्का मदीना जगत काअबा, हुजरे हक महबूब दए वखाईआ। धुर नाम दी मारे इक आवाज़ा, थिर घर

वासी दया कमाईआ। सच दवारे खोल्हे राज़ा, सचखण्ड दवारा परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची दाता, दयावान आप वरताईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां देवां अंमिउँ रस, बिन रसना जिह्वा आप चुआईआ। आत्म परमात्म कर के वस्स, वास्तक आपणे घर वसाईआ। जन्म जन्म दा पूरब लेखा दस्स, बिन शास्त्र सिमरत करां पढ़ाईआ। बिन अक्खां खोल्ह के अक्ख, दो जहानां दयां वखाईआ। बिन तत्तां हो प्रतख, जलवा नूर करां रुशनाईआ। लहिणा देणा चुका के हथ्थ, नाभ कँवल दयां उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत दवारा पार कर के हद्द, हदूद इक्को दए वखाईआ। श्री भगवान कहे मैं भगतां देणी शब्द दलील, जगत विद्या वाली ना कोए पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत बणाउणा ना पए कोई वकील, विचोला रहिण कोए ना पाईआ। साचे दर कर के मन्ज़ूर अपील, अपरम्पर स्वामी हो के होवां सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर देणी तबदील, तब्हा सब दी वेख वखाईआ। शब्दी धार खेल करना आर पार अम्बर नील, निरवैर हो के आपणी कार कमाईआ। योद्धा सरबीर बण के छैल छबील, शबे रोज़ आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर अधीन, दीन मज़्हब खैहड़ा देणा छुडाईआ। जन भगत सुहेला रहे ना कोए कमीन, कमले कोझे आपणे गले लगाईआ। चार वरन अठारां बरन मार्ग रस्ता दस्स महीन, मार्ग इक्को देणा वखाईआ। गुरमुख रहे ना कोए ग़मग़ीन, ग़मां दा रोग देणा मिटाईआ। आत्म परमात्म सब नूं देणी तालीम, तुलबे गुरमुख देणे बणाईआ। महल अटल वखा के इक अज़ीम, आलीशान देणा समझाईआ। जिस दा नकशा नज़र ना आए किसे उत्ते ज़मीन, ज़ाहर ज़हूर अंदरों परदा दए उठाईआ। जन भगतां शाबाश कहे आफ़रीन, जो पुरख अकाला दीन दयाला इक्को रहे मनाईआ। कलयुग अन्त सति सति दा दस्स के दीन, धर्म दा धर्म दवारा दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक बण के आप रहीम, रहमत विच सहिमत करे लोकाईआ।

२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ मुकन्द सिँघ दे गृह पिण्ड मर्हाज ज़िला बठिंडा

भगत भगवान आदि जुगादी लेखा धुर दा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दीन दुनी वेख वखाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा लेखा चुकावे पूरे गुर दा, गहर गम्भीर बेनज़ीर लातस्वीर अंदरे अंदर जलवा नूर नज़री आईआ। भगत सुहेला गुरू गुर चेला साहिब स्वामी अन्तरजामी होण ना देवे मुर्दा, मुरीद मुर्शद महबूब मुहब्बत आपणी विच जणाईआ। शब्द अनाद बोध अगाध ताल सुणावे अगम्मी सुर दा, तत शब्द आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। साचा चमत्कार देवे

आपणे नूर नुराने नूर दा, अन्ध अन्धेर सञ्झ सवेर इक्को रंग दए वखाईआ। आसा मनसा जुग जन्म विछड़यां पुरख अकाल पूरदा, पूरन ब्रह्म सच धर्म इक्को दए वखाईआ। नाता तोड़ के हउमे हंगता गढ़्ह ग़रूर दा, ग़ुरबत कूड़ी अंदरों दए कढाहीआ। इशारा दे के नाम ख़ुमारी सरूर दा, शरअ शरीअत अंदरों दए बदलाईआ। पन्ध मुका के मन मनूए मफ़रूर दा, हुक्में अंदर आपणे बन्द कराईआ। निज आत्म निज गृह साचे घर दर्शन पावे सचखण्ड हज़ूर दा, मुकामे हक इक्को जलवा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। भगत भगवान हुन्दा रिहा मिलाप, आदि अन्त जुगा जुगन्त वजदी रही वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को रिहा दोहां दा जाप, जगत विद्या दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दीआ बाती कमलापाती करदा रिहा जोत प्रकाश, जलवागर ज़ाहर ज़हूर इक्को नज़री आईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा मेटदा रिहा पाप, पतित पुनीत हो के दुरमति मैल अंदरों आप धवाईआ। तन्द सतार वजाउँदा रिहा रबाब, अहिबाब प्यारा मित्र हो के आपणी ख़ुशी वखाईआ। डण्डावत बन्दना सजदयां विच दस्सदा रिहा अदाब, सिर सर साहिब सीस निवाईआ। जन भगतां मुआफ़ कर के देंदा रिहा ख़ताब, ख़तूत ख़त चिठ्ठी ना कोए पढ़ाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के उपर शाहरग खोल्हदा रिहा राज़, घर विच घर परदा रिहा उठाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना बिन अक्खरां देंदा रिहा दात, काग़ज़ कलम दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक कर अनायत, हदायत इक्को इक समझाईआ। जन भगत हुन्दा रिहा इक्ट्ठ, आत्म परमात्म मिल के वजदी रही वधाईआ। शब्द अगम्मी लाउँदा रिहा सट्ट, सोई सुरती आप उठाईआ। देंदा रिहा सन्तोख धीरज जत, यथार्थ आपणा हुक्म वरताईआ। बोध अगाध शब्द अनाद सुणाउँदा रिहा गाथ, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द आप पढ़ाईआ। घर स्वामी अन्तरजामी हो के करदा रिहा वास, वासना कूड़ी बाहर कढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा मिल के साच, मंज़ल पौड़ा धुर दा आप चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक अकेला निरगुण निरवैर निराकार आपणा हुक्म वरताईआ। भगत भगवान इक दूजे नूं रहे तक्कदे, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। लेखे मिलदे रहे हकीकत हक दे, शरअ शरीअत ना कोए वखाईआ। नाते जुड़दे रहे धुरदरगाही सच दे, सच सुच विच समाईआ। भण्डारे खुल्हदे रहे अगम्मी हट्ट दे, जगत वणजारा नज़र कोए ना आईआ। दोवें धिरां लाहा रहे खटदे, भगत भगवान मिल के ख़ुशी आईआ। खेल हुन्दे रहे पुरख समरथ दे, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। काया मन्दिर अंदर मिल के रहे वसदे, वसल यार इक्को इक जणाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द रहे हस्सदे, ख़ुशीआं अंदर ढोले गीत अगम्मी नाद करदे रहे शनवाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इशारे देवणहारा आपणी अक्ख दे, ज्ञान नेत्र परदा दए उठाईआ। भगत भगवान देंदे रहे होका, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। नाअरा लाउँदे रहे चौदां लोका, चौदां तबक देण दुहाईआ। लख चुरासी विच्चों माणस मानुख मानव मिलदा इक मौका, जो मुकम्मल प्रभ दे नाल मिलाईआ। मंज़ल राह पैंडा खैहड़ा रहे कोई ना औखा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। काया मन्दिर अंदर साढे तिन्न हथ्थ भगतां दा अगम्मी कोठा, गृह परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। प्रभ मिलयां रखणा पए ना कोए रोज़ा, नमाज़ां विच सीस ना कोए झुकाईआ। अन्तर अन्तर भेव खोल्हे गोझा, गहर गवर आपणा परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार नाम बोधा, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। भगत भगवान बोलदे रहे इक जैकारा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। वरन बरन तों हो के बाहरा, ज़ात पात लेखा जाण चुकाईआ। इक्को नूर नज़री आए दीआ बाती कमलापाती करे उज्यारा, अन्ध अन्धेर सञ्झ सवेर दए मिटाईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान कहिण कोए ना पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सद वसणहारा सचखण्ड ठांडे दरबारा, मुकामे हक आसण सिँघासण इक सुहाईआ। हुक्में अंदर भेज गुर अवतारा, पैगम्बर कलमे नग़मे दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर इक्को इक वड्याईआ। भगत भगवान चढ़दा रिहा महल अटल उच्च मनारे, मंज़ल मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। पुछदा रिहा श्री भगवान चरण दवारे, दवारकावासी जित्थे बैठे सीस निवाईआ। जगमग जोत जगे अपारे, अपरम्पर स्वामी निरगुण नूर करे रुशनाईआ। दूजा ना कोई मीत मुरारे, सज्जण साचा संग ना कोए बणाईआ। ना कोई ढोला गीत ना तन्द सितारे, राग रागनी सिफ्त ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां देवे इक घर, जिस घर आपणा डेरा लाईआ। भगत भगवान तक्कदा रिहा मन्दिर, महबूब हो के वेख वखाईआ। तन माटी ख़ाक खोल्हदा रिहा जंदर, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। मन मनुआ वस कर के बन्दर, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। लेखा चुका के सूर्या चन्द्र, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सूरा सरबंगण, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। भगत भगवान चुकदा रिहा गोद, बिन हथ्थां आप उठाईआ। सति धर्म दा देंदा रिहा जोग, जोगीशरां तों बाहर पढ़ाईआ। तक्कदा रिहा हउमें रोग, हँ ब्रह्म समझाईआ। प्रकाश करदा रिहा निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर चुकाईआ। मेटदा रिहा कूड़ी सोच, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। चरण प्रीती साची रीती दसदा रिहा मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित कर कर हित भगतां करदा रिहा खोज, काया माटी अंदर परदा दए उठाईआ। झगड़ा

मुका के लोक परलोक, सच सलोक दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत कहे मैं प्रभ दा कर के दरस, दीदार इक्को इक वेख वखाईआ। मेरी जन्म जन्म दी मिट गई हरस, हवस रही ना राईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कीता तरस, रहमत आपणी कार कमाईआ। माण वड्याई दे के उपर फर्श, धरनी धरत धवल लेखा लेखे रिहा लगाईआ। पूरब जन्म दे के कर्ज़ मकरूज़ हो के झोली रिहा पाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां दी मन्न के अरज़, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ताल बदल देवे तर्ज, ढोला गीत इक्को आपणा नाम सुणाईआ। करे खेल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार इक असचरज, अचरज लीला आपणी इक वरताईआ। शब्द खण्डां ब्रह्मण्डां खण्डां दो जहानां फिरे तिक्खी धार छुरी करद, कतलगाह वेखे लोकाईआ। जूठ झूठ कूड़ अपराध मेट देवे मन वासना गर्द, बुद्धी बिबेक दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, दूजी मदद मंग ना कोए मंगाईआ। जन भगत कहिण ख़ुशी होई वेख के सच महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा आहला अर्शां तों परे इक अरूज़, सच दवारे सोभा पाईआ। जो मेहरवान हो के जन भगतां रखे महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चाढ़ के मंज़ल साची मकसूद, मसला सब दा वेख वखाईआ। लोड़ रहिण ना देवे हज़ारा दरूद, हज़रत आपणे रंग रंगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जिधर वेखण ओधर मौजूद, हर घट बैठा सोभा पाईआ। काया मन्दिर अंदर वसे साची कूट, कुटीआ इक्को दए सुहाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर दे के गए सबूत, साबत हो के अपणा भेव दए खुल्हाईआ। काया काअबा दस्स के हक कलबूत, मन्दिर मस्जिद गुरुदुआर इक्को दए वखाईआ। जिस दा किला कोट चार कुण्ट मज़बूत, जगत शस्त्र पोह सके कोए ना राईआ। हुक्म देवणहारा शब्द अगम्मा धुर दा दूत, दुतीआ लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर नज़र आपणी लए बदलाईआ। भगत कहे मैं प्रभ दी वेखी नज़र (तबदील), तबदीली सब दी रिहा कराईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सुणे ना किसे दी अपील, अपरम्पर स्वामी धुरदरगाही बैठा सोभा पाईआ। चार जुग दा पिछला रहिण ना देवे कोई वकील, वुकले सारे दए मुकाईआ। अगे होण ना देवे तअतील, तर्हां तर्हां हुक्म दए सुणाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग रहिण ना देवे कमीन, काया कपड़ लख चुरासी वेख वखाईआ। साची सिख्या आत्म परमात्म देवे इक तालीम, चार वरन अठारां बरन तुलबा करे इक पढ़ाईआ। निरअक्खर दस्स के बिना नुकते मीम, अलिफ़ तों ये हरफ़ इक्को दए समझाईआ। जिस दी सारे करदे गए ताअज़ीम, तनज़ीम विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वड्याईआ। जन भगत कहे मैं मुर्शद दा बणया मरीज़, गुरमुख पूरा नज़री आईआ। बिन अक्खां कीती दीद, नूर नूर विच समाईआ। जिस दा हुक्म करे ताईद, फ़रमाना इक सुणाईआ। अगला लेखा दस्से करीब, करबलयां विच पए दुहाईआ। एह खेल होणा अजीब, जिस नूं सके ना कोए जणाईआ। बग़ल रहे ना कुरान मज़ीद, मुल्ला शेख़ मुसायक सारे रहे कुरलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तर करनी तरतीब, बसन्तर जगत दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पूरी करे उम्मीद, आप आपणे विच छुपाईआ। जन भगत कहे मैं वेख होया ख़ुशहाल, अबिनाशी करता नज़री आईआ। तूं आदि जुगादी दीन दयाल, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीरां करें प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेखे थाउँ थाँईंआ। सुणें मुरीदां हाल, ठाकर स्वामी शहिनशाहीआ। झगड़ा मुकावे शाह कंगाल, आत्म परमात्म ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुख वेखें आपणे लाल, लालन आपणे विच टिकाईआ। गोदी चुके नन्न्हे बाल, बचपन अगला दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी लेखा दए मुकाईआ। जन भगत कहे कूड़ कुड़यार खेल वेख मुकदा, ख़ुशी अंदरे अंदर आईआ। नग़ारा सुणना इके तुक दा, तुख्म तासीर दए बदलाईआ। विहार वेखणा शब्द अनादी सुत दा, जो भगतां लए उठाईआ। वक्त वेखणा अबिनाशी अचुत दा, जो चार कुण्ट खोज खुजाईआ। जिस दा भाणा कदे ना रुकदा, गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण हो के आपणी धारों उठदा, जोती जोत डगमगाईआ। जन भगतां उपर तुट्ठदा, रुठयां रिहा मनाईआ। नाता जोड़ के पिता पुत्त दा, गोबिन्द धार विच समाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा ओहले लुक दा, साख्यात हो के सबक देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणी खेल खिलाईआ। जन भगत कहे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई परम पुरख दी वारी, चार जुग कहिण किछ ना पाईआ। निर्मल जोत जगे इक निरँकारी, निरवैर हो के हुक्म सुणाईआ। शब्द अंदर करे ख़बरदारी, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। कलयुग कूड़ी रहिण नहीं देणी सिक्दारी, सिक्का पिछला लैणा बदलाईआ। नवीं रुत्त उपजे बहारी, पत्त डाली आप महकाईआ। जन भगतां खिले फुलवाड़ी, चार वरन मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूसर हुक्म ना कोए सुणाईआ। जन भगत कहे मैं प्रभ दा हुक्म सुणदा, बिन कन्नां रिहा सुणाईआ। भेव खुल्हावे आपणे अगम्मी गुण दा, गहर गम्भीर दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले थोड़े चुणदा, नव नौ चार वेख वखाईआ।

नाद सुणा के आपणी अगम्मी धुन दा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। परदा लाह के अगम्मी सुन्न दा, सुत्यां लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाता जोड़ के आपणे ख़ून दा, मज़मून आपणा लए पढ़ाईआ। जन भगत कहे मैं प्रभ दा पढ़ना मज़मून, कुतबख़ान्यां विच्चों किताब ना कोए वखाईआ। जिस दा दो जहानां तों वक्खरा कानून, जुग चौकड़ी धार ना कोए बदलाईआ। जिस दा जलवा जलाल तों वखरा जनूंन, ज़ावीए विच सके ना कोए समझाईआ। ओस कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया जगत विकार मन मति बुध कर फ़ज़ूल, फ़ैसला हक देणा सुणाईआ। दो जहानां हुक्म करना पए कबूल, सिर सके ना कोए उठाईआ। सति धर्म दा मार्ग दस्सणा असूल, असलीअत इक समझाईआ। प्रभ दे नाम दा अगे लए ना कोए मसूल, दीन मज़्हब ज़ात पात चुंगीख़ाने देणे मिटाईआ। जन भगतां सिध्धी बख्शे चरण कँवल सच्ची धूल, चरण धूढ़ी टिक्का मस्तक आप रमाईआ। सच सिँघासण आत्म सेजा सुहाए जिस दी ना पावा ना कोए चूल, बिन तेल बाती दीपक जोत होवे रुशनाईआ। जिस गृह हुक्म संदेसा देंदा रहे माअकूल, मुकम्मल आपणा नाम जणाईआ। ओथे झगड़ा मुका के कातिल मकतूल, मेहर नज़र इक उठाईआ। सो धाम मुकाम क्याम जन भगतां होणा वसूल, सति सच मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण रूप सदा अभूल, भुल्लयां रस्ते दए लगाईआ।

२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ बधावा सिँघ दे गृह पिण्ड मर्हाज ज़िला बठिंडा

जुग चौकड़ी प्रभ भगत सुहेला, सच साजण इक अखवाइंदा। वसणहारा धाम नवेला, सति सतिवादी वेस वटाइंदा। करे खेल अगम्म अथाह इक अकेला, एकँकार आपणी दया कमाइंदा। सन्त गुरमुख कर कर मेला, जन्म जन्म दा विछोड़ा पन्ध चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। जन भगतां प्रभ खोल्हे परदा, पड़दे अंदर करे रुशनाईआ। दरवाज़ा खोल्ह के आपणे दर दा, दरे दरबार दए वखाईआ। जित्थे नाद अगम्मी शब्द वज्जदा, जगत सतार ना कोए सुणाईआ। अमृत झिरना झिरदा, बूँद रिसक रिसक टपकाईआ। साफ़ होवे हिरदा, हिरदे हरि जू नज़री आईआ। मिलाप होवे पतिपरमेश्वर पिर दा, प्रीतम हो के गोद उठाईआ। दवारा वखावे घर थिर दा, जित्थे सन्त सुहेला बह के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए चुकाईआ। जन भगतां वखाए घर इक, एकँकारा नज़री आईआ। बिन अक्खां आवे दिस, दहि दिशा होवे रुशनाईआ। जिस मंज़ल उत्ते चढ़

के शब्दी धार बणदा सिख, सिख्या मन्ने बेपरवाहीआ। गोबिन्द ओसे दा लेखा गया लिख, जिस दा लेख ना कोए बदलाईआ। सो समरथ हो के हथ्थ रखे पिठ, पुश्त पनाह आप टिकाईआ। सुहेला बणे नवित नित, निज नेत्र दरस दिखाईआ। बिरहों वैरागी लाए सिक्क, सिख़र चोटी दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत मिलदा साचे ताट, तट इक्को दए वखाईआ। जित्थे अगली मंज़ल रहे ना वाट, पैंडा पन्ध मुकाईआ। अन्धेरी रहे ना रात, सच नूर रुशनाईआ। कूड़यां दी रहे ना जमात, भगतां विच मिल के ख़ुशी मनाईआ। अमृत मिले बूँद सवांत, अग्नी अग्ग बुझाईआ। दरस देवे इक इकांत, घर बैठा नज़री आईआ। बन्द किवाड़ी खुल्ह जाए ताक, ओहला रहे ना राईआ। घर स्वामी साहिब सतिगुर मिले आप, आप आपा विच्चों प्रगटाईआ। बिन अक्खरां वाली दस्से उह अगम्मी बात, जो बातन परदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नज़री आए साख्यात, सखा सुहेला इक्को इक अख्वाईआ। जन भगत कहिण प्रभ मन्न साडी अरदास, अरज़ इक्को वार सुणाईआ। सद रख आपणे पास, पासा लै बदलाईआ। निज आत्म होवे वास, निज घर वज्जे वधाईआ। मन ममता होए नास, कूड़ी क्रिया ना कोए हल्काईआ। साचे मण्डल पवे रास, बिन गोपी काहन दे वखाईआ। तेरे विछोड़े विच होवे ना कदे उदास, चिन्ता अंदरों दे कढाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीरी पूरी करनी आस, आकाश पाताल लेखा देणा मुकाईआ। सच भूमिका दस्स अस्थान निवास, अस्थिल इक्को नज़री आईआ। जित्थे जोत जोत प्रकाश, सूरज चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर मुहब्बत विच रखाईआ। जन भगत कहे प्रभू तेरे मिलण दा सदा चाउ, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी आप पकड़ बाहों, लख चुरासी विच्चों लै उठाईआ। तेरे हथ्थ अदल इन्साफ़ न्याउँ, आदल इक्को नज़री आईआ। मेहरवान हो के सिर दे ठंडी छाउँ, अग्नी तत ना लागे राईआ। निव निव लागां तेरे पाउँ, चरण सरन मिले सरनाईआ। हउँ बालक तूं धुर दा पिता माउँ, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। तेरे उत्तों सद सद बलि बलि जाउँ, सद सद तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हँस रूप बणा काउँ, काग बुद्धी रहिण ना पाईआ। जन भगत कहे प्रभू हँस बणा लै काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, कूड़ी क्रिया दे खपाईआ। अन्तर उपजा आपणा राग, शब्द अगम्मी धुन सुणाईआ। सोई सुरती जावे जाग, आलस निंद्रा दे मिटाईआ। तेरी इक्को सुण आवाज़, लख चुरासी नाता जाईए तुड़ाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दे राज़, राज़क रिज़क रहीम तेरी ओट तकाईआ। झगड़ा मुक जाए शरअ नमाज़, लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। काया खेड़ा कर आबाद, उजड़ी

नगरी दे वसाईआ। जिस विच सदा तेरी रहे याद, याददाशत इक्को दे बंधाईआ। इश्क रहे ना कोई दूजा हकीकी मजाज़, मज़लस आपणी दे वखाईआ। लख चुरासी विच्चों कर आज़ाद, जम की फाँसी दे तुड़ाईआ। बिन तेरे दूसरे डण्डौत ना होवे अदाब, अदब इक्को दे समझाईआ। सचखण्ड दवारे चरण प्रीती सच दा दे ख़िताब, शाह नवाब सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा मन्दिर महल अटल अचल उच्च वेखां महिराब, महबूब सोहणा नज़री आईआ। जित्थे गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव होए लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दे सरनाईआ। साचे घर प्रभू दे दे सरन, कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। आपणे लेखे ला लै जन्म मरन, मरजीवत रूप वटाईआ। तूं साहिब स्वामी तारन तरन, तारनहार तेरी ओट तकाईआ। नेत्र खुल्ह जाए हरन फरन, चारों कुण्ट होए रुशनाईआ। झगड़ा चुक जाए वरन बरन, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। राए धर्म ना आवे फड़न, चित्रगुप्त लेखा ना कोए प्रगटाईआ। तेरे भगत तेरी मंज़ल चढ़न, अद्धविचकार सके ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला पढ़न, बाकी दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन पौड़ीउँ डंडिउँ सचखण्ड दवारे वड़न, निरगुण हो के निरगुण विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नाल पूरा कौल इकरार कर प्रन, प्रतिनिध हो के आपे वेख वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभू वेख कलयुग अन्त आपणा समाज, सच समग्री नज़र कोए न आईआ। शौह दरयाए डुब्बण वाला जहाज़, बेड़ा सके ना कोए उठाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया घर घर करे नाच, मुख घूँग्ट रही वखाईआ। साचा सजदा पढ़े ना कोई नमाज़, वुज़ू हक ना कोए कराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण मेट ना सके अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। दीन दुनी नार होए कमज़ात, हरि कन्त ना कोए हंढाहीआ। झगड़े झगड़न सन्त साध, साधना सच ना कोए समझाईआ। तेरे प्रेम प्यार अंदर होया ना कोए विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा आप मिटाईआ। परम पुरख परमात्म तेरे अगे कीती सच अरदास, फ़रमाबरदार हो के अरज़ दिती सुणाईआ। माया ममता कलयुग कूड़ी क्रिया कर बरबाद, नेस्तोनाबूद कर के दे वखाईआ। तेरयां भगतां दा गुलशन महके अगम्मा बाग़, बाग़बान इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू आपणी कार कमाईआ। जन भगत कहे प्रभू आत्म परमात्म दा विछोड़ा कर दे तरक, तुरत आपणा हुक्म सुणाईआ। तेरा मेरा रहे कोई ना फ़र्क, फ़ैसला हक दे कराईआ। गोबिन्द नाल तेरी शर्त, शर्तीया दए गवाहीआ। मैं निरगुण हो के आवां लोकमात परत, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ। जोती जाता होवां उपर धरत, धरनी धरत धौल दयां वड्याईआ। जन भगतां लहिणा देणा चुकावां उपर अर्श, अज़ीम करीम बेनज़ीर नज़म नग़मा नामा नाम सुणाईआ। जन्म

जन्म दी कर्म कर्म दी मेटां हरस, हैसीअत असलीअत इक्को दयां वखाईआ। भगतां प्रेमीआं प्यारयां उपर कर के तरस, रहमत मेघ इक बरसाईआ। जो बिरहों विछोड़े विच रहे तड़प, फड़ बाहों गले लगाईआ। पूरी करां लिख्त पढ़त, कीता कौल इकरार ना कदे भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल कर मर्दाने मर्द, जन भगत तेरी इक्को मंग मंगाईआ। जन भगत कहे प्रभू क्यों लुकदा काया ओहले, परदा ओहला दे चुकाईआ। तेरे दर दे जुग चौकड़ी बणे रहे गोले, नानक निरगुण सरगुण गया समझाईआ। आपणे नाम दे बिन अक्खरां वाले दस्स ढोले, ढोलक छैणे दी लोड़ रहे ना राईआ। चार जुग गुर अवतार पैगम्बर तेरे बणे रहे विचोले, लोकमात नाते गए जुड़ाईआ। जन भगत तेरे प्रेम प्यार अंदर मौले, मौला हो के दरस दिखाईआ। मंज़ल पैंडा पन्ध मुका दे हौले हौले, आहिस्ता आहिस्ता आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल उपर धवले, धवल ढह पई सरनाईआ। जन भगत कहिण प्रभू वेख खेल उपर धरती, धरनी रही कुरलाईआ। ग़रीब निमाणयां सुण अर्ज़ी, आरज़ू रहे जणाईआ। मेहरवान महबूब बण दर्दी, दुखियां दु:ख वण्डाईआ। लख चुरासी माणस जन्म जाए हरदी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। समझ ना आई पुरख अकाल तेरे घर दी, घट भीतर खोज ख़ुशी ना कोए मनाईआ। चौदां विद्या जगत बुद्धी पढ़दी, तेरे नाम दी पट्टी ना किसे लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा मालक क्यों खेल करे फ़र्ज़ी, फ़ैसला हक दे दृढ़ाईआ। जन भगत कहिण प्रभू फ़ैसला दे विच्चों हक हकीकत, हुक्म आपणा इक सुणाईआ। तेरी शरअ लाशरीकत, लासानी तेरा नूर नज़री आईआ। तेरे उत्ते वड अहिमीअत, आमद विच बैठी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बदल दे तबीअत, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेखीं अन्त ना देवीं पिच्छा, पिछली कहाणी याद कराईआ। साचे सन्तां पूरी करनी इच्छा, आसा मनसा नाल मिलाईआ। कलयुग अन्त करनी रिच्छा, रच्छक हो के होएं सहाईआ। नाम पदार्थ पाउणी भिच्छा, भिखक हो के झोली रहे डाहीआ। जिन्हां गुरमुखां सिख लई तेरी साची सिक्खा, सिख़र चोटी देणे चढ़ाईआ। नाम निधाना हथ्थ फड़ाउणा तीर तिक्खा, अणयाला आप प्रगटाईआ। जो रहिण ना देवे अद्ध विच्चा, पार किनारे दए लगाईआ। तूं मालक प्रितपालक सृष्ट सबाई ख़ालक पिता, पारब्रह्म प्रभ तेरी आस रखाईआ। जन भगत उधारी वड्डा निक्का, बुढा नढ्ढा फ़र्क ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग लेखा मुकावां तेरा हिसा, हिसेदारी पिछली देणी गवाईआ।

२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ लाभ सिँघ दे गृह पिण्ड चक फ़तिह सिँघ ज़िला बठिंडा

धरनी कहे जो मेरे उपर बैठे अज्ज, धाम आसण सिँघासण टिकाईआ। धार वेखी अंदर वासना रूप जग, ख़ाहिश ख़ास रही दृढ़ाईआ। दुनी विहारां विच रहे भज्ज, भज्जण चाँईं चाँईंआ। घर स्वामी सज्जण मिल्या ना सद, सदके वारी ना घोल घुमाईआ। निज नेत्र दर्शन कीता ना रज्ज, रजो तमो सतो पन्ध ना कोए मुकाईआ। नाम प्याला पीता ना धुर दी मदि, सच ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख आपणी ख़लक ख़ुदाईआ। धरनी कहे मैनूं आवे हासा, हस्ती विच्चों हस्ती वेख वखाईआ। साचा जलवा नज़र ना आए जोत प्रकाशा, ज़हूर रूप ना कोए बदलाईआ। जगत वासना विच तमाशा, भेव अभेद परदा ना कोए उठाईआ। धुर दा हुक्म समझे ना कोई आखा, आख़र मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। जगत इतहास जानण साका, अनुभव परदा ना कोए उठाईआ। ठाकर स्वामी सज्जण मिल्या ना पतिपरमेश्वर आका, अकल बुद्धी ना कोए चतुराईआ। सच समझया ना जोती जाता, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। जगत विद्या बोध ज्ञाता, आलम इलम ना अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव दे जणाईआ। धरनी कहे मेरे अंदरों बदल गई रुची, रचना वेख ख़ुशी मनाईआ। अंगड़ाई लई सुत्ती, करवट लई बदलाईआ। झगड़ा वेख्या काया बुत्ती, बुत्तख़ाने रहे कुरलाईआ। मंज़ल महबूब चढ़ वेखी ना उच्ची, महल अटल सोभा कोए ना पाईआ। सच कहाणी अगम्म अथाह बेपरवाह कोलों किसे ना पुच्छी, रमज़ राज़ विच समझाईआ। जिस दी वधाई वज्जदी रही आदि जुगादि चौंह जुगी, जुग चौकड़ी खेल वरताईआ। उह सब दी वेखण परखणहारा बिबेक बुद्धी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या सतिसंग, गुरमुख गुरमुख ढोले गाईआ। प्रेम प्यार दा वेख्या तरंग, तुरीआ पद वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म तक्कया संग, सोहणा रूप वखाईआ। सच गृह आया अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। जोती नूर तक्कया चन्द, जलवा इक्को इक रुशनाईआ। ख़ुशी होया बन्द बन्द, बिन तन वजूद वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा वखाईआ। धरनी कहे मैं वेखे गुरमुख सज्जण मीत, सुहेले धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां दी अंदरों बदली नीत, नीतीवान सोहणे सोभा पाईआ। इक्को परम पुरख परमात्म दा गाउँदे गीत, गहर गम्भीर रहे ध्याईआ। ठगौरी मूल ना पाए मनुआ चीत, चेतन सुरती दए कराईआ। झगड़ा छड्ड जाए हस्त कीट, ऊँच नीच बैठे पन्ध मुकाईआ। परम पुरख नाल कर के सच प्रीत, प्रीतम इक्को रहे मनाईआ। जो काया करे ठांडी सीत, अग्नी तत दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, वेला वक्त सुहञ्जणा दए सुहाईआ। धरनी कहे मैं होई ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच नच्चां टप्पां कुद्दां चाँईं चाँईंआ। गुरमुख वेखे सोहणे लाल, सज्जण सुहेले सोभा पाईआ। जिन्हां दे अंदर प्रीतम सदा नाल, पारब्रह्म प्रभ आपणा संग निभाईआ। नाता तोड़ के काल महाकाल, धर्मसाल सचखण्ड इक्को दए वखाईआ। दर्शन कर गुरमुखां दा होई मैं निहाल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। धरनी कहे मैं वेख्या अजब नज़ारा, बिन अक्खां नज़री आईआ। हरिजन हरि हरि साची धार विच लग्गे प्यारा, विवहार इक्को इक दृढ़ाईआ। गुरमुखां नूं शब्द अगम्मी अनादी धुन दा बिन रमज़, लग्गे इशारा, ऐशो इशर्त दोवें देण गवाईआ। महल्ल मिले अटल उच्च मुनारा, घर विच घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित कर कर हित, साचा करदा रहे प्रेम प्यारा, परम पुरख पतिपरमेश्वर मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ।

२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ हरचरण सिँघ दे गृह बठिंडा

जन भगतां लहिणा देणा देवे दीन दयाल, दयाल आपणी दया कमाईआ। जुग जन्म दा लेखा रख्या संभाल, सहिज सहिज दए वरताईआ। शाह बणा के कंगाल, नाम भण्डारा झोली पाईआ। मिसल बणा के बेमिसाल, मसरत ख़ुशी इक प्रगटाईआ। विछड़यां कर संभाल, रुठड़यां लए मनाईआ। गोदी चुक के बाल, गोबिन्द होए सहाईआ। सुणे मुरीदां हाल, मुर्शद बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा वरताईआ। जन भगत सदा रिहा जाग, जागणहार आप जगाईआ। सुणदा रहे अगम्मी आवाज़, धुनी ख़ाहिश धुनी विच प्रगटाईआ। सदा वेखदा रहे साथ, संगी साथी इक्को नज़री आईआ। जो पूरी करदा रहे आस, मेहर नज़र इक उठाईआ। दरस विछोड़े दी बुझा के प्यास, तरस आपणा इक कमाईआ। बहुता दु:ख आउणा सी तिन्न वसाख, उसदा लेखा रिहा चुकाईआ। सज्जे अंग वलों होणा सी पश्चाताप, लत्त टुट्टी लई जुड़ाईआ। सहायता करे बण के बाप, पिता हो के अंग लगाईआ। दुखियां दे मेट रोग संताप, सुख दए उपजाईआ। गुरमुख बूटा वेख के विच्चों बाग़, रुत्ती रुत्त दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र कहे मैं करां कर्म, कर्म भगतां दयां बदलाईआ। गुरमुख दा नवां बणावां जन्म, मिले जगत वड्याईआ। अग्नी दु:ख विच नहीं दिता सड़न, होया आप सहाईआ। चिन्ता विच नहीं

दिता वड़न, ग़मां तों ल्या बचाईआ। बख्श के आपणी शरन, होया साहिब सहाईआ। करनी आया करन, करता ख़ैरख़ाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर अपाणा हथ्थ रखाईआ। विसाख कहे मेरी अंदरों निकल गई धाह, तिन्नां लोकां रिहा सुणाईआ। की कीता बेपरवाह, निरगुण हो के फेरा पाईआ। भगत सुहेला ल्या बचा, करनी दा करन दिता भुगताईआ। हुक्में अंदर ल्या छुडा, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल होया सहाईआ। वसाख कहे मेरे उत्ते आई हैरानी, हिरदे विच बूझ बुझाईआ। बहुती होई परेशानी, सुध्ध बुध भुलाईआ। क्यों प्रभू करदा भगतां उत्ते मेहरवानी, मेहरवान हो के फेरा पाईआ। किरपा कर के मैनूं ओस दिन थोड़ी जेही ला लैण देवे निशानी, तीर इक्को इक चलाईआ। मैनूं बहुता दु:ख क्यों बख्श दिती ज़िंदगानी, चरण मिली सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा दे मुकाईआ। पिछला लेखा कहे मैं मंगां कर इक अरदास, सहिजे सीस निवाईआ। तूं प्रभू साहिब गुणतास, सच तेरी सरनाईआ। सद वसें भगतां पास, होएं मात सहाईआ। वेखीं किते मिन्नत मन्न ना लईं तिन्न वसाख, ढेरी हो के दाअ ना कोए लगाईआ। तेरे कोल अछल अछल्ल दी बहुती जाच, वल छल कर के देणा वक्त लँघाईआ। अगला देणा सच्चा साथ, संगी हो के नज़री आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर आ के दर आ के पत जाए राख, पितर हो के जन्म देणा बदलाईआ।