२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ बुगर सिँघ दे गृह पिण्ड बरगाड़ी ज़िला बठिंडा
जन भगत कहे प्रभू किसे हथ्थ ना रही तेरी कुंजी, मन्दिर कुफ़ल ना कोए खुल्हाईआ। जगत वासना लुटा बैठे पूंजी, कलयुग सन्त रहे कुरलाईआ। कोई रमज़ ना दिसे गुझी, शब्दी धुन ना कोए शनवाईआ। धार तेरे तों रख के दूजी, बुध मति करन पढ़ाईआ। एह खेल नहीं हुण लुकी, ओहला परदा रिहा ना राईआ। अन्तिम औध सब दी मुकी, वेला वक्त दए गवाहीआ। घराना दिसे कोए ना सुखी, नेत्र रोवे जगत लेकाईआ। झगड़ा प्या पिता पुत्तीं, साची गोद ना कोए सुहाईआ। आत्म परमात्म सुहाए कोए ना रुत्ती, रुतड़ी तन ना कोए महकाईआ। मन वासना जगत तृष्ना भुक्खी, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जे वाहो दाहीआ। तेरी मंज़ल श्री भगवन्त नज़र ना आए किसे उच्ची, उच्च अगम्म अथाह तेरा दरस कोए ना पाईआ। तेरी धार आत्म हो के तेरे नालों रुठ्ठी, सनमुख दरस कोए ना पाईआ। किरपा निधान पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जन भगतां गंढ्ढ पा टुट्टी, नाम डोरी जोड़ जुड़ाईआ। वस्त अमोलक दे जेहड़ी गृह ना जावे लुट्टी, ठग्ग चोर यार सके ना कोए
चुराईआ। जुग चौकड़ी नाम भण्डारा वरताउँदा रिहों भुक्ख विच दुखी, हौली हौली आपणी गंढ्ढ खुल्हाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रेमी प्यारयां अन्तर आत्म कर दे सुच्ची, संजम इक्को दे जणाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल तेरे नाल लग्गी रहे रुची, रचना वेखणी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेल लए मिलाईआ। जन भगत कहिण किसे कोल ना दिसे चाबी, चार वरन रिहा कुरलाईआ। किरपा कर प्रभू शताबी, वेला वक्त दए गवाहीआ। कलयुग जीव होए बाग़ी, मन वासना नाल हल्काईआ। कूड़ी क्रिया कीते दाग़ी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सोई सुरत किसे ना जागी, जागरत जोत कर रुशनाईआ। झगड़ा प्या दीन मज़्हब समाजी, ज़ात पात करे लड़ाईआ। अन्तिम सब दी उलटी कर दे बाज़ी, बाज़ीगर हो के स्वामी आपणा डंक वजाईआ। तेरे प्रेम प्यार सच दा रिहा कोए ना रागी, बिन तन्द सतार सुर ना कोए बणाईआ। कोटन विच्चों गुरमुख विरला जगत तृष्ना त्यागी, वैरागी हो के तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां बणा लै आधी, हिस्सा धुर दा झोली पाईआ। जन भगत कहिण चार कुण्ट दहि दिशा दिसे ख़ाली, ख़ालक ख़लक दए दुहाईआ। सति वस्त नज़र ना आए कितों भाली, कूड़ी क्रिया भांबड़ मच्चे लोकाईआ। चारों कुण्ट मन्दिर अंदर दिसे रैण काली, निरगुण जोत चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म बणया कोए ना वाली, तुध बिन मालक संग ना कोए निभाईआ। गुर अवतार पैगम्बर शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दर तेरे स्वाली, सारे बैठे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ चार कुण्ट अन्धेरा दिसे घुप, काया मन्दिर अंदर होवे ना किसे रुशनाईआ। क्यों स्वामी हो के बैठों लुक, ठाकर हो के परदा दे उठाईआ। तेरी सिफ्त तेरे कोलों लईए पुछ, बाहरों पुछण दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म निज गृह साचे मन्दिर दे अगम्मा सुख, जिस विच दु:ख ना लागे राईआ। लख चुरासी विच्चों मानस जन्म मिल्या मनुक्ख, माया ममता मोह दे मिटाईआ। साख्यात हो के सन्त सुहेले जन भगत आपणे बणा लै सुत, अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। भाग लगा दे काया माटी बुत्त, साढे तिन्न हथ्थ वज्जदी रहे वधाईआ। तेरे कोल सब कुछ, क्यों बैठा परदा पाईआ। उज्जल कर मात मुख, जो तेरा नाम बिन रसना जिह्वा रहे गाईआ। साचे मार्ग जांदयां जाण मूल ना घुस, रस्ता इक्को देणा दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग देणा चढ़ाईआ। जन भगत कहे प्रभ अंदर खुल्ला वेख्या ना कोए जंदर, ज़िंदगी सके ना कोए बदलाईआ। लग्गा भाग ना काया माटी मन्दिर, मंद वासना ना कोए कढाहीआ। चुरासी तोड़े ना कोए बन्धन, बन्दगी हक ना कोए सुणाईआ। दर मिले ना परमानंदन,
निजानंद ना कोए रसाईआ। चार वरन अठारां बरन टुट्टी आए कोई ना गंढ्ढण, सुरती शब्दी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। ब्रह्म विद्या दा रिहा ना कोई ब्राह्मण, भरमें भरी लोकाईआ। तेरे नाम दा बिन अक्खरां तों करे कोई ना वरनण, जगत विद्या वाली करन पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सगला संग रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभू जन भगतां खोल्ह खिड़की, खड़खड़ाहट रहिण कोए ना पाईआ। आसा लग्गी पूरब जन्म चिर की, चिरी विछुन्ने लै मिलाईआ। एहो खेल आदि जुगादी सच्चे पिर दी, प्रीतम हो के आपणी गोद उठाईआ। निगाह बदल दे आपणी मेहर दी, महबूब हो के आपणा रंग चढ़ाईआ। हुण खेल नहीं बहुती देर दी, अगला पन्ध दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे लै टिकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ सदा खुल्ही रख बजर कपाटी, कपट रहिण कोए ना पाईआ। वस्त दे घर दी हाटी, बाहर वणज ना कोए कराईआ। भाग लग्गे कंचन धार माटी, मटकी अंदर होए रुशनाईआ। बूँद दे अगम्म स्वांती, अग्नी तत बुझाईआ। झगड़ा मेट जगत वाली ज़ाती, आत्म ब्रह्म दे दरसाईआ। तूं साहिब कमलापाती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जन भगत तेरे हुक्म दी मन्नण आखी, अक्खरां वाली छड्डण पढ़ाईआ। वस्त अमोलक दे दाती, दाता हो दे दया कमाईआ। तेरे विछोड़े विच प्रभू लँघे कोए ना राती, रातीं सुत्यां दिने जागदयां अंदर बह बह ख़ुशी मनाईआ। क्यों तूं साहिब पुरख अबिनाशी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सदा सचखण्ड निवासी, मुकामे हक सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगली मंज़ल मेट वाटी, पन्ध पिछला रहे ना राईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सुहावा सिँघ दे गृह पिण्ड पंज गराईआं ज़िला बठिंडा
धन्न वड्याई दर आई संगत, संगी धुर दा दए मिलाईआ। काया चोली चाढ़ अगम्मी रंगत, रंग इक्को दए वखाईआ। शब्द अनादी देवे बोध अगाधा बण के पंडत, निरवैर निराकार निरँकार निरअक्खर करे पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मोह गढ़्ह तोड़े हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म आप जणाईआ। गुरमुख सन्त सुहेला एथे ओथे दो जहानां दूसर करे किसे ना मिन्नत, सच दवारे एकँकारे इक्को घर बहाईआ। लहिणा देणा झगड़ा मुकावे बहिश्त जन्नत, स्वर्ग दा लेखा दए मुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी आत्म परमात्म नाता जोड़े नार कन्त, सेज सुहञ्जणी साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर आप सुहाईआ। मानस जन्म लख चुरासी विच्चों धुरदरगाही बणत, घड़न भन्न्हणहार समरथ स्वामी दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले वेख वखाईआ। धन्न वड्याई संगत पाया हरि का दवार, हरि मन्दिर दए सुहाईआ। सच प्रीती देवणहार दाता एकँकार, अकल कलधारी प्रभू आपणी दया कमाईआ। लेखा मुका के नौ दवार, अन्ध अंध्यार कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। अमृत दे के बूँद सवांत ठांडी ठार, निझर झिरना दए झिराईआ। शब्द अनादी धुन आत्मक सुणाए आपणी धार, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। दीवा बाती कमलापाती जोती जाता करे उज्यार, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। महल अटल उच्च मिनार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। धन्न वड्याई जो चल के आई संगत दर, काया मन्दिर अंदर दर दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। जन्म मरन दा चुकाए डर, लख चुरासी गेड़ा दए मुकाईआ। अमृत आत्म सच नुहाए इक्को सर, दुरमति मैल रहिण ना पाईआ। बजर कपाटी तोड़ घर विच वखा के आपणा घर, ठाकर स्वामी बिन अक्खां नज़री आईआ। लेखे लगा के सीस धड़, आत्म परमात्म परमात्म आत्म परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी सन्त सुहेले सज्जण वेख वखाईआ। धन्न वड्याई हरि संगत होया मेल, प्रभ आपणी दया कमाईआ। नाता तोड़ गुरू गुर चेल, चेला गुर इक्को रंग वखाईआ। आत्म परमात्म बण के सज्जण सुहेल, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए चुकाईआ। निरगुण निरवैर करे प्रकाश बिन बाती तेल, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर वेख वखाईआ। हरि संगत तेरा वेला वक्त सुहञ्जणा, पुरख अकाल देवणहार वड्याईआ। घर साजण मिल्या आदि पुरख निरँजणा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। चरण धूढ़ कराए मजना, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ लोड़ रहे ना राईआ। शब्द अनादी इक्को इक वज्जणा, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। सच प्रकाश काया मन्दिर अंदरे अंदर जगणा, अन्ध अन्धेरा दए चुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आत्म सेजा दर्शन कर कर रज्जणा, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। सच ख़ुमारी विच मघणा, इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। हरि संगत तेरा परम पुरख नाल होए मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराइंदा। दोहां दा सांझा इक्को जाप, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। रूह बुत्त तन माटी ख़ाक करे पवित पाक, पतित पुनीत आपणी दया कमाइंदा। कलयुग अन्त अन्धेरी मेटे रात, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खोज खुजाइंदा। अमृत आत्म देवे ठंडा ठार बूँद सवांत, निझर झिरना आप झिराइंदा। दरस दिखावे इक अकेला इकांत, दूजा नज़र कोए ना आइंदा। वेस वटा के जुग चौकड़ी बहु भांत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। जन भगतां बख्शणहारा दात, पूरब लहिणा
वेख वखाइंदा। नाम पदार्थ देवणहारा दात, धुरदरगाही ख़ाली झोली आप भराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि संगत ख़ुशीआं बख्शे आज, अगे अज़ल तों आप बचाइंदा। हरि संगत तेरा आउणा जावे लेखे लग्ग, कदम कदम दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें बुझाए अग्नी अग्ग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। हँस बुध बणाए कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। दरस देवे उपर शाह रग, नौ दवारे लेखा रहे ना राईआ। घर सुहञ्जणा दरस कराए आत्म परमात्म बिन काअबे धुर दा हज्ज, मुकामे हक इक्को कर रुशनाईआ। जुग जन्म दे विछड़े शब्दी हुक्म लए सद्द, होका सदा नाम घट भीतर आप जणाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग वासना दूई द्वैती शरअ शरायती मेट के हद्द, दीन मज़्हब ज़ात पात विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि संगत बख्शणहार सरनाईआ। हरि संगत तेरा लेखे लावे अन्तर आत्म ध्यान, घट घट वासी वेख वखाईआ। सोहला ढोला गाया करे परवान, परम पुरख दए सरनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी सांझी होवे पहिचाण, दोहां दा भेव रहे ना राईआ। भाग लग्गे साढे तिन्न हथ्थ माटी काया उच्च मकान, मकबरयां विच्चों काअबे दए वखाईआ। गुरसिख सन्त सुहेला साहिब सतिगुर जुग चौकड़ी नित नवित गोदी चुक्के आण, बिन हथ्थां बाहां आपणे आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना मेहरवाना महबूब मुहब्बत विच समाईआ। हरि संगत तेरा लेखा जावे लग्ग, लग मातर दा फ़र्क रहे ना राईआ। गुरमुखो तुहानूं रहिण ना देवे अलग्ग, विछोड़ा जन्म जन्म कटाईआ। शब्द डोरी अगम्मे तन्द लए बन्न्ह, बन्धन इक्को दए समझाईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्द, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। निज आत्म देवे आपणा परमानंद, परमानंद विच समाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, साढे तिन्न करोड़ शहादत दए भुगताईआ। जन्म कर्म दा भार सिर चुक्कणी पवे ना पंड, मेहर नज़र कर के लेखा दए मुकाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे गंद, सुगंधी आपणा नाम भराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के भेख पखण्ड, सतिजुग सच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। हरि संगत तेरा वक्त सुहावा, सुहावा सिँघ मिले वड्याईआ। प्रभ मिलण दा तुहाडा पूरा होवे दाअवा, पिछली मिसल ख़ारज दए कराईआ। सचखण्ड दवारा बिन अक्खरां ला देवे नावां, दो जहान सके ना कोए मिटाईआ। धन्न जणेदीआं मावां, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। एथे ओथे रखे ठंडीआं छांवां, कलयुग अग्नी तत ना लागे राईआ। नित नवित जन भगतां प्रभ दा ढोला मिल के साचा गावां, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी नज़र उठाईआ। अन्त अख़ीर लख चुरासी भरे कोई ना हावा, हउकयां विच्चों बाहर
कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा दए चुकाईआ। हरि संगत तेरा पुरख अकाल इक्को सज्जण मीता, पारब्रह्म परम पुरख दाता नज़री आईआ। जो देवणहारा अनडीठा धाम त्रैगुण अतीता, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। काया माटी ठांडी करे सीता, सज्जण हो के दर्दी दु:ख वण्डाईआ। धुर दा रंग चाढ़े इक मजीठा, मजलस आपणे नाल बणाईआ। आत्म परमात्म जणा के सच प्रीता, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। सतिजुग साची चलावणहारा रीता, कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। हरि संगत तेरा सोहणा होया वक्त, घड़ी पल थित वार ख़ुशी मनाईआ। सुफ़ल होया मानस जन्म आउणा जगत, जीवण जुगत मिली वड्याईआ। मालक ख़ालक दर्शन पाया उत्ते अर्श, फर्श वज्जी वधाईआ। ग़रीब निमाणयां उत्ते कर के तरस, रहमत हक कमाईआ। मेघ न्यारा देवे बरस, आबेहयात मुख चुआईआ। दीनां अनाथां वण्डे दर्द, दुखियां दु:ख मिटाईआ। शरअ छुरी चले कोई ना करद, कतलगाह विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। हरि संगत तेरा अन्तर आत्म सोहणा रूप, तन माटी खाकी परदा उपर पाईआ। जिस दा मालक शहिनशाह शाहो भूप, सुल्तान इक अख्वाईआ। जो वसे चारों कूट, दहि दिशा फोल फुलाईआ। झगड़ा मुका के जूठ झूठ, सच सुच दए दृढ़ाईआ। मेहरवान हो के जावे तुठ, रुठयां लए मनाईआ। पंच विकारा देवे कुठ, शब्दी खण्डा इक खड़काईआ। प्रेम प्यार सुहञ्जणी मौले रुत, पत्तझड़ नज़र कोए ना आईआ। देवे वड्याई अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए कराईआ। मात गर्भ आउणा पए ना उलटा रुक्ख, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। चरण कँवल सरनाई देवे सुख, सुख आत्म इक उपजाईआ। उज्जल करे मात मुख, दुरमति मैल रहे ना राईआ। भगत भगवान बणाए आपणे सुत, धुर दी बणे जणेंदी माईआ। शब्दी धार गोदी चुक, दो जहानां पार टिकाईआ। भाग लगा के साचे कोट, सचखण्ड साचा दए सुहाईआ। जित्थे जगे निर्मल जोत, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान देवे सरनाईआ। हरि संगत तेरा महल अटल उच्च मुनारा, महबूब मुहब्बत विच सुहाईआ। जो लहिणा देणा चुकावे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिछला पूर करे विहारा, विवहारी अगला लेखा दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम नईआ आई अन्त किनारा, दो जहान डोले थाउँ थाँईंआ। पुरख अकाल करे खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सद्द दवारा, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। चारों कुण्ट वेखो हाहाकारा, बिलप करे लोकाईआ। साचा लग्गे किसे ना नाम प्यारा, निरगुण नूर गए भुलाईआ। मन वासना होया हँकारा, जगत विद्या नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, हरि संगत वेखे चाँईं चाँईंआ। हरि संगत तेरा मेला अन्त अख़ीरी पुरख अकाल, अकल कलधारी दए वड्याईआ। सचखण्ड दवारा जिस दी सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे नन्न्हे नढ्ढे बाल, नित नवित जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल करे कमाल, कायनात वेख वखाईआ। हुक्म संदेशे दे के गुर अवतार, पैगम्बरां नग़मे दिते पढ़ाईआ। भविख्तां विच कर इज़हार, संदेशे लोकमात सुणाईआ। कल कल्की अन्त इक अवतार, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं आकाशां गगन गगनंतरां पावे सार, महासार्थी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले लए उठाल, घट भीतर खोज खुजाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लेखा मुका के शाह कंगाल, चार वरन इक्को सरन, नेत्र खोल्ह हरन फरन, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। झगड़ा चुका के डरन मरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहार सच घर, गृह गृह अन्तर कर रुशनाईआ। हरि संगत तेरा अंदर बाहर एक, इक्को रूप नज़री आईआ। अबिनाशी करते रखणी टेक, जो जुग जुग टिक्के मस्तक भगतां रिहा लगाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आवे करके भेख, वेस अवेसा रूप वटाईआ। जिस दी नज़र ना आए किसे रेख, रंग रूप ना कोए समझाईआ। तिस दा नवां संदेसा मिलणा पहली चेत, चातृक गुरमुख लए बणाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के निज आत्म खोल्हे भेत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नज़री आवे नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। हरि संगत जो प्रेम प्यार अंदर मार के आई पन्ध, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। ढोला गा के इक छन्द, संसे अंदरों दए कढाहीआ। लेखे ला के बत्ती दन्द, बन्दना इक्को इक समझाईआ। जोती चाढ़ के नूरी चन्द, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। भेव रहे ना हँ ब्रह्म, पारब्रह्म लेखा दए चुकाईआ। माणस जन्म पूरा करे कम्म, निहकर्मी आपणी दया कमाईआ। जींवदयां जग बेड़ा देवे बन्न्ह, अन्त राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगला दए बणाईआ। हरि संगत तेरा लेखा सोहणा अगे, आगमन विच जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार हक मुकामे सद्दे, सचखण्ड दए वड्याईआ। शब्दी धार कर प्यार आत्म अन्तर अन्तर जाणा बज्झे, तन वजूद ख़ाकी माटी लोकमात तजाईआ। सतिगुर पूरा हाज़र हज़ूरा होवे पिच्छे अगे सज्जे खब्बे, एथे ओथे दो जहानां सेव कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउँदे जादा भज्जे, जस वेद पुराण दी लोड़ रहे ना राईआ। सच स्वामी नाल मिल के अमृत रस दे लैणे मज़े, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। सचखण्ड दवारा जित्थे इक्को दीपक जगे, नूर नूर विच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, गुरमुखां लहिणा दए मुकाईआ। हरि संगत तेरा मेला इक भगवन्त, जो मालक ख़ालक प्रितपालक आदि जुगादि जुग चौकड़ी धुर दा नज़री आईआ। एथे ओथे सदा सहाई गुरमुख सज्जण सन्त, मनमुखां अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया ग़मी मेट के चिन्त, सुख सुख विच्चों उपजाईआ। सच दवारे जाण दी दे के हिम्मत, शब्दी हौसला दए वधाईआ। गुरमुखो तुहाडे अंदर मन करे ना इल्लत, शरअ शरायत ना कोए लड़ाईआ। ख्वारी अन्त होवे ना ज़िल्लत, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हणहारा, हरि सज्जण इक अख्वाईआ। कलयुग अन्तिम पावे सारा, सदी चौधवीं फोल फुलाईआ। लेखा जाण गुर अवतारा, पैगम्बरां परदा लाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला करे खेल न्यारा, निरगुण निराकार आपणी कार कमाईआ। कागद कलम लेख ना लिखणहारा, कातब चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबारा, धुर दी करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर दी करनी करने योग, हरि करता इक अखवाइंदा। जन भगतां मेला कर धुर संजोग, आत्म परमात्म नाता इक जुड़ाइंदा। जगत तृष्ना रहिण ना देवे रोग, कूड़ कपट बाहर कढाइंदा। साचे नाम दी दे के चोग, चुग़ली निंदया कोलों पल्लू छुडाइंदा। घर दे के दरस अमोघ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वक्त सुहेला इक सुहाइंदा। वक्त सुहेला होया सुहञ्जणी होई रुत्त, घर वज्जी नाम वधाईआ। जन भगतो गुरमुखो हरि संगते जो कुछ लैणा सो लैणा पुच्छ, भरम भरम रहे ना राईआ। एथे ओथे देवणहारा दो जहानां सुख, सदा सदा सद सुख सागर विच समाईआ। जिस दा भाणा आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादि शब्दी हुक्म कदे ना जावे रुक, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ओस दा ढोला सोहला गीत नग़मा नाम कलाम अगम्मी तुक, जिस दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्त श्री भगवन्त बदल के आ गया आपणा रुख़, निरगुण हो के जोती जाता पुरख बिधाता वेस वटाईआ। जिस दी समझ समझे कोई ना कुछ, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। हरि संगत गुरमुख दर आए जाणा राज़ी, दु:ख सतिगुर झोली पाईआ। माणस जन्म जित्त के जाणा बाज़ी, हार रहिण कोए ना पाईआ। अन्तर रहे कोए ना दाग़ी, दुरमति मैल जाणी धवाईआ। मनुआ रहे मूल ना बाग़ी, बग़ावत अंदरों लैणी कढाहीआ। सतिगुर शब्द मिलणा साकी, जो जाम प्याला मधर दए प्याईआ। अंदरों खोल्ह के किरपा नाल ताकी, तख्ता कूड़ा दए उलटाईआ। शब्द अगम्मी चढ़ा के राकी, घर विच्चों बाहर कढाहीआ। जित्थे मिले इक्को बूँद स्वांती, अमृत मेघ आप बरसाईआ। जोत जगे कमलापाती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। ओथे लेखे लग्गे
अज्ज दी राती, रैण भिन्नड़ी ख़ुशी मनाईआ। मिले मेल सचखण्ड निवासी, अस्थान भूमिका इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार धर्म वड्याईआ। हरि संगत तेरा सति सच दा धर्म, मानस ज़ाती इक्को नज़री आईआ। प्रेम प्यार प्रीती दा सच्चा कर्म, दूजा कांड ना कोए बणाईआ। आत्म ब्रह्म अगम्मी वरन, जिस दी ज़ात ना कोए समझाईआ। पुरख अकाल सच्ची सरन, जिस दी ओट ना कोए छुडाईआ। धुर दा ढोला नाम पढ़न, गुर अवतार पैगम्बर गए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिख्या इक समझाईआ। सच सुण लओ साची सिख्या, सतिजुग सच्ची धार जणाईआ। जो नानक गोबिन्द लेखा लिख्या, कलयुग अन्त सके ना कोए मिटाईआ। जन भगतां पैणी नाम दी भिच्छया, कूड़े कूड़ कूड़ कुरलाईआ। मनमुख मन दे हट्ट विकया, अगे चले ना कोए चतुराईआ। जिन्हां सतिगुर शब्द चितविआ, वज्जदी रहे वधाईआ। माण इक्को जिहा वड्डयां निक्कयां, जो प्रभ नूं रहे ध्याईआ। जिन्हां दे अंदर अंदर दिस्या, निज नैण होई रुशनाईआ। करवट बदल के बदलया पिछया, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी सरन इक वखाईआ। धुर दी सरन सच्ची सरनागत, साध सन्त ध्यान लगाईआ। गुरसिक्खो इक्को सिखणी ब्रह्म मत, मनमति देणी तजाईआ। अंदर रखणी धीरज जत, सति सन्तेख नाल कुड़माईआ। संगत विच कदी बदलो ना आपणी अक्ख, सब जाणो भैण माईआ। पुरख अकाल नूं मिलणा तुहाडा हक, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जे सतिगुर उत्ते मन वासना पै जाए शक, सहिँसा शब्दी लओ चुकाईआ। आत्म परमात्म कदे ना होवे वक्ख, घर साचे बह के ख़ुशी मनाईआ। सब दी रखणहारा पत, पतिपरमेश्वर होवे आप सहाईआ। हरि संगत तेरा सोहणा सच्चा धाम, धरनी धरत धवल ख़ुशी मनाईआ। जित्थे मिलदा इक्को राम, रहमत विच दया कमाईआ। दस्सदा धुर दा नाम, बिन अक्खरां अक्ख खुल्हाईआ। देवे सच पैग़ाम, करे हक पढ़ाईआ। चरण प्रीती इक बिसराम, विश्व आसण दए जणाईआ। जित्थे कोटन कोटि बैठे काहन, बंसरीआं वाली धुन अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार आपणी कार कमाईआ। हरि संगत तेरा सति सच जैकारा, प्रीती प्रीतम नाल बणाईआ। नाता जगत कूड़ कुड़यारा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। सब चलदे आपणी वारा, वारता वेखो जगत लोकाईआ। लिख लिख गए गुरू अवतारा, पैगम्बर कलमयां विच सुणाईआ। मिलो इक एकँकारा, जो अकल कलधारी नज़री आईआ। जिस दा सति सति पसारा, चारे खाणी चारे बाणी हुक्म मनाईआ। दर दरवेश हो के मंगो बण भिखारा, भिक्खक हो के आपणी झोली डाहीआ। उह देवणहार दातारा, दयानिध बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी पावणहारा सारा,
बचया रहिण कोए ना पाईआ। हरि संगत तेरा जन्म कर्म अनमुल्ल, कीमत कहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर कंडे जाणा तुल, शब्दी वज़न आप समझाईआ। श्री भगवान दी बणना कुल, पुश्त पुनाह हथ्थ टिकाईआ। सच प्रीती जाणा घुल, साची सिख्या इक समझाईआ। लोकमात ना जाणा रुल, माया ममता मोह हल्काईआ। आत्म परमात्म नाता जाणा ना भुल्ल, भुल्लयां होए जुदाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादि सदा सुल्हकुल, कुल मालक आपणा रंग चढ़ाईआ। जन भगत तेरी लेखे लग्गी उम्मीद, आमद ख़ुशी मनाईआ। नेत्र कर लै दीद, दर्शन बेपरवाहीआ। शब्द दी सुण ताईद, हुक्मी हुक्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार धर्म वड्याईआ। हरि संगत तक्के भिन्नड़ी रैण, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। धन्न वड्याई जे मिल्या सच्चा सैण, सज्जण नूर ख़ुदाईआ। जो चुकावणहारा लहिणा देण, पूरब लेखा झोली पाईआ। नाम निधाना दे रसैण, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। लेखा मुका के ऐन ग़ैन, अलिफ़ ये तों दिता छुडाईआ। दरस करा के निज नैण, मेला मेले सहिज सुभाईआ। नाता तोड़ के भाई भैण, सज्जण इक्को इक समझाईआ। करे खेल नर नरायण, नर हरि आपणी धार बदलाईआ। लेखा जाण पंच पंचैण, पंचम रंग दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा घर, गृह मन्दिर अंदर परदा लाहीआ। गृह मन्दिर परदा जाए लथ, गुरमुख ओहला रहिण कोए ना पाईआ। मिलणा मेल पुरख समरथ, समां शहादत दए गवाहीआ। झोली पैणी हकीकत हक, हाकम धुर दा होए सहाईआ। जो मंज़ल उत्ते पाँधी बण के लए नठ्ठ, भज्जे चाँईं चाँईंआ। हरि संगत मिल के करया इक इक्ट्ठ, प्रेम प्रीती विच समाईआ। सति सन्तोख धीरज लै के हठ्ठ, गृह जाणा चाँईं चाँईंआ। तन माटी खुल्ल्हया रहे हट, वस्त देवे बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला लैणा रट, रट्टा रहे ना जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा पूरब लेखा देवे कट, अगला मार्ग इक्को दए वखाईआ।
२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ बिशन सिँघ दे गृह पिण्ड पंज गराईंआं
कलयुग अन्तिम कूड़ डंका, जूठ झूठ वज्जे वधाईआ। झगड़ा प्या राउ रंका, दु:ख भुक्ख विच लोकाईआ। सच दवारा सोहे कोई ना बंका, काया माटी साढे तिन्न हथ्थ अन्त वज्जे ना कोए वधाईआ। गढ़्ह तुटे ना हउमे हंगता, हँ ब्रह्म भेव ना कोए चुकाईआ। मन वासना दीन दुनी होया मंगता, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। बोध अगाधा
शब्द अनादा दिसे कोई ना पंडता, चार वरन अठारां बरन चौदां विद्या रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ पसारा, नव नौ चार नज़री आइंदा। साचा मिले ना मीत मुरारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अंग ना कोए लगाइंदा। सृष्टी दृष्टी रोवे ज़ारो ज़ारा, धीरज धीर ना कोए धराइंदा। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख विरला सन्त भगवन्त भगत करे प्यारा, जगत वासना माया ममता मोह चुकाइंदा। तन माटी ख़ाकी वजूद सुहाए इक दवारा, काया काअबा वेख ख़ुशी मनाइंदा। नाद धुन शब्द सुणे अगम्मी वारा, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। अमृत रस निझर झिरना पी लए ठंडा ठारा, जगत तृष्ना तृखा रहे ना राईआ। घर दीआ बाती जोती जोत वेखे उज्यारा, अन्ध अन्धेरा बाहर कढाहीआ। सगला साथी कमलापाती पतिपरमेश्वर मिले मीत मुरारा, घर सज्जण सोभा पाईआ। रोग सोग चिन्ता दु:ख तों वसे बाहरा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा रिहा खिलाईआ। कलयुग वेख जगत अन्ध, चार कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साची मंज़ल पूरा करे कोई ना पन्ध, अधवाटे दिसी लोकाईआ। जगत क्रिया मन वासना जूठ झूठ गंद, गृह गृह नज़री आईआ। परम पुरख आत्म ब्रह्म निरगुण धार गावे कोई ना छन्द, सरगुण हो के सगण ना कोए मनाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती हँकारी ढाए कोई ना कंध, बजर कपाटी साची हाटी परदा ना कोए उठाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर तन वजूद साचा नाम चढ़ाए कोई ना रंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल करनी वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ा चार कुण्ट रिहा चमक, नव सत्त आपणा बल धराईआ। दीन दुनी दी सृष्टी कीती अहिमक, मुहब्बत विच ना कोए लोकाईआ। आत्म परमात्म निज घर होए कोए ना सहिमत, पारब्रह्म ब्रह्म दरस कोए ना पाईआ। जन भगतां परम पुरख साहिब स्वामी दीन दयाला करे आप रहमत, बख्शिश नाम निधाना झोली पाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी कट के ज़हिमत, जगत जहालत विच्चों बाहर कढाहीआ। साचे नाम दी दे के नेअमत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया फोल फुलाईआ। कलयुग वेख तमाशा, चार कुण्ट दहि दिशा सदी चौधवीं हैरानी गई छाईआ। साचा नूर होए ना कोए प्रकाशा, अन्ध अंध्यार ना कोए मिटाईआ। सुरती शब्दी गोपी काहन मिल के पावे कोई ना रासा, नाम बंसरी हक ना कोए सुणाईआ। आत्म परमात्म सेवक सेवा करे ना बण के दासी दासा, दास्तान पिछली गए भुलाईआ। मिले मेल ना पुरख अबिनाशा, घर सज्जण दरस कोए ना पाईआ। झगड़ा मुकया ना ज़ात पाता, दीन मज़्हब करन लड़ाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार घट भीतर नज़र ना आया साख्याता, जोत सरूपी जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेखे थाउँ थाँईंआ। कलयुग वेख जगत
नादानी, विद्वानी भरम ना कोए तुड़ाईआ। सति सच दी रही ना कोई निशानी, सच निशाना सारे गए भुलाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म मिल्या ना कोई ज्ञानी, जगत विद्या कम्म किसे ना आईआ। मंज़ल चढ़ी ना किसे रुहानी, ज़िमीं असमान पैंड़ा ना कोए मुकाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढी ना किसे तुग्यानी, जीवां जंतां रही रुढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल घर सद्द के काया मन्दिर अंदर प्रेम प्यार दी दिती ना किसे महिमानी, सति सच दा भोज भोजन ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कूड़ी क्रिया फोल फुलाईआ। कलयुग कूड़ होया प्रधान, चारों कुण्ट डंका रिहा वजाईआ। जिस बुद्धी वाले भुला दिते इन्सान, सुधी सुध रहिण कोए ना पाईआ। जगत वासना विच फिरदे बीआबान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ भज्जण वाहो दाहीआ। धुर दा मिल्या ना अगम्मी राम, सुरती शब्द ना कोए कुड़माईआ। मंज़ल अगली होई ना आसान, पिछला पन्ध ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ वेख पसारा जगत, पुरख अबिनाशी दया कमाईआ। चार वरन अठारां बरन विच्चों सन्त सुहेले लभ्भ के भगत, भगवान आपणा रंग रंगाईआ। आत्म शब्दी सति सच दे के फ़कत, फ़िकरा इक्को दिता पढ़ाईआ। अन्त सुहेला होए वक्त, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर कर के मस्त, मस्ताने धुर दे दिते बणाईआ। लेखा चुका के कीट हसत, हस्ती विच्चों दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़े वेख जन भगतां मिले अगम्मा नाम, शब्द भण्डारा झोली पाईआ। मेला होए धुर दे राम, अगला पिछला विछोड़ा दए चुकाईआ। नाम भण्डारा अमृत रस निझर झिरना देवे जाम, अंमिउँ रस इक्को मुख चुआईआ। कर्म धर्म सफ़ल होवे काम, मरन पिच्छो जन्म सतिगुर लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। हरिजन साचा जुग चौकड़ी सदा उधरे, श्री भगवान दया कमाईआ। मानस जन्म जिस दा सुधरे, वदी सुदी दा लेखा जाए मुकाईआ। पूरब लहिणा देणा उतरे, देवणहार दे दे ख़ुशी मनाईआ। नव नौ चार जुग खोज विच गुज़रे, खोजत खोजत ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, हरिजन साचे जोड़ जुड़ाईआ। हरिजन तेरा सदा जोड़ जुड़दा, जोड़ी हरि जू आप बणाईआ। संग बणा के पुरख अकाल अगम्मी धुर दा, धुर मस्तक वेख वखाईआ। नाम निधान सुणा के आपणी सुर दा, सोई सुरती लए उठाईआ। गुरमुख जीवत रूप होए कदे ना मुर्दा, मुरीद मुर्शद होए सहाईआ। जिन्हां दे अन्तर शब्दी फुरना होवे फुरदा, जगत वासना दए गवाईआ। एहो लहिणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी पूरे सतिगुर दा, जो भगतां लए उठाईआ। दे प्रकाश आपणे नूर दा, जोती जोत
करे रुशनाईआ। दरस करा हाज़र हज़ूर दा, हज़रत धुर दा दए मिलाईआ। आसा मनसा ग़रीब निमाणयां पूरदा, पूरन ब्रह्म इक दृढ़ाईआ। गढ़्ह तुड़ा के हउमे हँकार ग़रूर दा, ग़ुरबत अंदरों करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मुका के नेड़ दूर दा, घर विच्चों घर गुरमुखां दए वखाईआ।
२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ भगत सिँघ दे गृह पिण्ड पंज गराईआं ज़िला बठिंडा
कलयुग कहे मैनूं डर इक भगवान, भउ बाकी दिते चुकाईआ। सति सच दा मेट निशान, कूड़ कुड़यारे दिती वड्याईआ। मन वासना कर सवान, चारों कुण्ट भरमाईआ। मूर्ख मुग्ध कर अंञाण, चतुर सुघड़ दिते रुलाईआ। नाम कलमा भुला कलाम, कायनात दिती हिलाईआ। साध सन्त कर बदनाम, धीरज जत दिता तुड़ाईआ। जगत मदि दे के जाम, जमां दे हथ्थ दिता फड़ाईआ। सच्चा मिलण नहीं दिता किसे नूं राम, अक्खरां वाले राम नाल नाते दिते कराईआ। वरन बरन दिसे हराम, साची सरन ना कोए तकाईआ। अन्तिम मिले ना किसे अराम, दीन दुनी होए दुखदाईआ। सब दी करनी करके नाकाम, निकम्मे जीव दिते वखाईआ। गृह गृह अंदर कर क्याम, किस्मत सब दी दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी साची सेव कमाईआ। कलयुग कहे श्री भगवान नाल मेरा नहीं कोई युद्ध, निमाणा हो के सीस झुकाईआ। विद्या दी मार के बुध, बुद्धिवान दिते भुलाईआ। किसे कोल रहिण नहीं दिता कुझ, ख़ाली अंदरों दिते कराईआ। परदा रिहा ना लुक, लुकमा कीती लोकाईआ। एसे कारन गुर अवतारां पैगम्बरां पुरख अकाल ल्या पुछ, हुक्म दे के धुरदरगाहीआ। क्यों मानव बूटा रिहा सुक, हरयावल नज़र कोए ना आईआ। सारे गए झुक, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सब दा लेखा गया मुक, मुकम्मल तेरी ओट तकाईआ। पुरख अकाल हो के ख़ुश, थपकी पुश्त पनाह लगाईआ। तुसीं वेखो करके चुप, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मैं गुरमुखां नूं लख चुरासी विच्चों आपे लवां पुछ, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। काया मन्दिर अंदर जावां घुस्स, आउँदा जांदा वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कहे मैं इक श्री भगवान कोलों डरदा, डण्डाउत विच सीस निवाईआ। बाकी सृष्ट सबाई हरदा, हद आपणी दिती वखाईआ। जो मर्ज़ी सो करदा, कुदरत कादर तों दिती भुलाईआ। जन भगतां चरणी परदा, निउँ निउँ सीस निवाईआ। भगत दवारे बाहर खड़दा, अगे कदम ना सकां टिकाईआ। जो सोहँ ढोला पढ़दा,
श्री भगवान रिहा मनाईआ। मैं उन्हां दे दर दा बरदा, दरवेश हो के अलख जगाईआ। दस्त जोड़ वस्त मंगदा, बेनन्ती इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां काया चोली आप रंग दा, रंगत पिछली रिहा बदलाईआ।