पुस्तकालयभाग १९

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ प्रीतम सिँघ दे गृह समाल सर ज़िला फ़िरोज़पुर

सच्च बेनन्ती सुण अरदास, अबिनाशी करता दया कमाइंदा। जन भगतां वसे सदा पास, निरगुण निरवैर निराकार आसण लाइंदा। जुग जन्म दी पूरब पूरी करे आस, तृष्ना अवर ना कोए वधाइंदा। काया मन्दिर अंदर निरगुण जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा कूड़ चुकाइंदा। निझर झिरना अमृत देवे बूँद सवांत, अग्नी तत सर्ब बुझाइंदा। मंज़ल चढ़ा के आपणे घाट, महल अटल इक वखाइंदा। आत्म परमात्म जोड़े नात, पारब्रह्म ब्रह्म मेला आप कराइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, सोहँ ढोला सच सुणाइंदा। झगड़ा मुका के ज़ात पात, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। जन भगतां प्रभ सुण बेनन्ती, दीन दयाल दया कमाईआ। शब्द नाद सुणा के बोध अगाध भेव चुका के परा पसन्ती, मद्धम बैखरी लेखा रिहा मुकाईआ। नाता रहे किसे ना पंडती, मुल्ला शेख़ मुसायक सज्जण ना कोए अख्वाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगती, हँ ब्रह्म रिहा दृढ़ाईआ। कूड़ी ममता मेट के मन दी, ममता मोह चुकाईआ। दुरमति मैल धो के तन दी, पतित पुनीत रिहा वखाईआ। खेल मुका के नेत्र अन्न्ह दी, निज नैण करे रुशनाईआ। झोली भर के नाम धन दी, भण्डारा इक्को इक वखाईआ। सज़ा रहे ना राए धर्म डंन दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगतां प्रभ सुण के अरज़, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। मेहरवान हो के महबूब करे तरस, रहमत रहीम आप कमाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी विछोड़े वाली मेटे हरस, धुर दा नाता लए जुड़ाईआ। दीनां दुखियां वण्डे दर्द, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। शरअ छुरी कोहे किसे ना करद, कतलगाह ना कोए वखाईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्दाना मर्द, मदद करे थाउँ थाँईंआ। पुरख अकाला दीन दयाला हो के पूरा करे फ़र्ज़, फ़राइज़ आपणा आप निभाईआ। नाम निधाना सुणाए आपणी तरज़, चार जुग दा लेखा दए चुकाईआ। मालक मकरूज़ होके कर्ज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लहिणा दए चुकाईआ। जन भगतां प्रभ वेख के अन्तर आत्म ख़ास, ख़ालस हो के दया कमाईआ। निज आत्म होण ना देवे उदास, मन चिन्ता दए गवाईआ। भाग लगा के काया प्रभास, साची रुतड़ी रुत महकाईआ। लेखा

लिख के बिन कलम दवात, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग चन्न करे रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो गए आख, शब्द संदेसयां विच सुणाईआ। सो पूरा करे भविख्त वाक्, वातावरन दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। जन भगत जिस दी करदे गए उडीक, नित नवित ध्यान लगाईआ। सो नज़री आए काया माटी अंदर नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। बेड़ा बन्न्ह दया करे लाशरीक, शरक्त कूड़ी अंदरों बाहर कढाहीआ। मुहब्बत विच दए तौफ़ीक, ताब्यादारी दए जणाईआ। जन्म जन्म दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। जन भगतां प्रभ आदि जुगादी रिहा जोड़, जोड़ी आपणे नाल मिलाईआ। निरगुण हो के सरगुण जावे बौहड़, नित नवित वेस वटाईआ। शब्दी सुरती बन्न्ह के डोर, बन्धन इक्को दए वखाईआ। लेखा चुका के काया माटी गोर, ज़ोर आपणा इक प्रगटाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, सच चांदनी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। जन भगतां प्रभ पूरी करे ख़ाहिश, लख चुरासी विच्चों वेख वखाइंदा। जुग जन्म दयां विछड़यां करे तलाश, घर आपणे बह बह डेरा लाइंदा। कलयुग मेट अन्धेरी रात, रुतड़ी आपणे नाम रंगाइंदा। एथे ओथे दो जहानां देवे साथ, संगी इक्को इक अखवाइंदा। लहिणा देणा चुका के मस्तक माथ, भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। आत्म ब्रह्म दस्स के साची ज़ात, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। जन्म जन्म दे अन्तर बदल देवे हालात, जीवण विच जीवण आपणा आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी पूरी करनहारा आस, आसा मनसा सब दी पूर कराइंदा। जन भगत पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जो रहे तक्क, तकवा इक्को उपर रखाईआ। हकीकत झोली पाए हक, हाकम हो के धुरदरगाहीआ। सच दवारे लए सद्द, नाम सुनेहड़ा इक सुणाईआ। लोकमात कूड़ी क्रिया देणी छड्ड, जूठ झूठ नाता दए तुड़ाईआ। नौ दवारे पार कर के हद्द, सुखमन टेडी बंक पैंडा दए मुकाईआ। ईड़ा पिंगल जाए ढठ्ठ, मनुआ मन ना कोए चतुराईआ। झगड़ा मुका के तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ, अमृत सच सरोवर दए नुहाईआ। शब्द सुणाए नाद धुन आत्मक अनहद, अक्खरां वाली ना कोई पढ़ाईआ। साची जोत जगा के लट लट, नूरो नूर करे रुशनाईआ। धर्म दवारा खोल्ह के हट्ट, वस्त अमोलक इक वरताईआ। धुरदरगाही दे के ब्रह्म मत, विद्या आपणी दए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत भगवान सांझा बण जाए जस, वेद पुराण शास्त्र सिमरत जिस दा ढोला गाईआ। दोए लोचन बन्द कर के अन्तर खोल्हे अक्ख, आख़र आपणा मन्दिर दए वखाईआ। जिस घर स्वामी ठाकर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार निरगुण

जोत बिन वरन गोत पुरख अकाला दीन दयाला रिहा दिस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दे के साचा आपणा रस, रस्ता इक्को दए दृढ़ाईआ। जन भगत जिस दा वेखदे रहे रस्ता, ज़िमीं असमानां ध्यान लगाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल काया अंदर मन्दिर मिले हस्सदा, वड शान वाली हस्ती नज़री आईआ। भरया भण्डारा देवे धुर दे जस दा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। तीर निशाना कर के अगम्मी अक्ख दा, आख़र आपणे नाल मिलाईआ। लख चुरासी विच्चों रखदा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग दस्स के सच दा, सच्चा रस्ता इक वखाईआ। जन भगतां जिस दी सदा सदा सद रखी ओट, ओड़क आपणे नाल मिलाईआ। मन वासना कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। शब्द अगम्मी ला के चोट, सोई सुरती लए उठाईआ। हउमें हंगता रहे ना रोग, संजोगी धुर दा मेल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दे के साची चोग, चुग़ली निंदयां तों बाहर कढाहीआ। झगड़ा चुका के लोक परलोक, सच सलोक इक सुणाईआ। दीन दुनी दा रहे ना हरख़ सोग, चिन्ता ग़म दए मुकाईआ। चरण प्रीती बख्श के साची खोज, मुफ्त आपणा दरस दिखाईआ। अन्तर आत्म कर के बोध, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। साचे नाम दा दे के जोग, जगत जोगीआं तों लए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। जन भगत जिस दी करदा रिहा खिच्च, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोला गाईआ। सो पुरख अकाल निरगुण रूप रहे सदा विच्च, विचला भेव दए खुल्हाईआ। अमृत मेघ बरस काया देवे सिच, हरयावल आपणी दए प्रगटाईआ। फल फुल्ल फुलवाड़ी मौले नित, महक महक विच्चों प्रगटाईआ। ठगोरी मूल ना पाए चित, चेतन सुरती दए कराईआ। निरगुण निरगुण बणया रहे हित, आत्म परमात्म वजदी रहे वधाईआ। सदा बसन्ती रहे थित, घड़ी पल वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पूरी कर के इच्छ, आसा दए बुझाईआ। वस्त अमोलक पा के भिच्छ, भिक्खक दए वड्याईआ। चार कुण्ट दहि दिशा स्वामी आए दिस्स, अन्धा नज़र कोए ना आईआ। मालक हो के ख़ालक हो के प्रितपालक हो के पती पतवन्ता मिले इक्क, एकँकारा बेपरवाहीआ। जन्म जन्म दा लहिणा देणा दए नजिठ्ठ, कर्म कांड दा लेखा दए मुकाईआ। घर वखा आपणा अनडिठ्ठ, सच दवारे दए टिकाईआ। जित्थे कदी ना बदले पिठ्ठ, करवट वाली खेल ना कोए खिलाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां दर्शन देवे नित्त, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। गुरमुख गोद उठा लए पित, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर साची धार हरि निरँकार बिन अक्खरां बिन पत्थरां बिन सथरां बिन कलम शाही काग़ज़ गुरमुखां लेखा देवे लिख, जिस दा लेख ना कोए बदलाईआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ नाज़र सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी मुसतफा ज़िला फ़िरोज़पुर

श्री भगवान जो लेखा काया झुग्गी, झुग्गा आपणा दे वखाईआ। जिस दा खेल सदा चौंहु जुगीं, जुग जुग वज्जदी रहे वधाईआ। ओह जन भगतां अंदरों बदल देवे बुद्धी, बुध बिबेक आप कराईआ। नाम भण्डारा देवे रुग्गीं, मुट्ठां नाल ना कोए वरताईआ। तुसां फिरना लोकमात अड्डी उच्ची, उच्च अगम्म अथाह देवे सरनाईआ। तुहाडी आत्म कर के सुच्ची, संजम इक्को देणा समझाईआ। सदा लग्गी रहे अन्तर रुची, रचना आपणी दए वखाईआ। दूजे दी करनी पए ना बुत्ती, दर दुआर मंगणा पए ना थाउँ थाँईंआ। सुरत उठावे सुत्ती, आलस निंद्रा दए गवाईआ। पहले सम्मत हुण बदलण लग्गा रुत्ती, फुल्ल बहार अगली लए प्रगटाईआ। तुसीं ताअ देणा मुच्छीं, मुश्कल सब दी हल कराईआ। गुरमुख सवाणी रसतिउँ रहे कोए ना घुथ्थी, मार्ग इक्को दए जणाईआ। विछोड़े विच ना रुठ्ठी, रुठयां लए मनाईआ। तुसां केहड़ी सज़ा लैणी लटक के पुठ्ठी, पुठयां तों सिध्धे दए कराईआ। जगत अन्धेरे दी औध रही मुक्की, मुकम्मल आपणा दरस दिखाईआ। तुहाडे घरां तों खा के रुक्खी सुक्की, सुख तुहानूं दए उपजाईआ। सदा सुहेला इक अकेला गोदी रिहा चुक्की, चुकन्ना हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल जो काया अंदर सदा सदा रिहा लुक, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। देवण लग्गा थोड़ा कुछ, ख़ाहमख़ाह आपणी दया कमाईआ। पंडत किते खाण पीण तों ना जाईं रुस, सच संदेसा इक दृढ़ाईआ। सब दे अन्तर बख्श के इक्को ओट, सहारा इक्को दए वखाईआ। होवे प्रकाश बिन तेल बाती जोत, कमलापाती करे रुशनाईआ। अगे चिन्ता करन दी लोड़ रहे ना सोच, सच आपणा रंग चढ़ाईआ। जेहड़ा तुहाडे काया माटी भाण्डे रिहा पोच, वस्त आपे दए टिकाईआ। तुसां केहड़ा पैंडा मारना जोजना वाला कोस, दूर दुराडा आपे होए सहाईआ। दया कमाए तुहाडे बह के काया कोने गोश, गोष्ट आपणी दए सुणाईआ। परम पुरख अगे रहे ना कदे ख़ामोश, ख़ुशख़बरी आपणी दए दृढ़ाईआ। जो चार जुग होया रिहा रूपोश, पेश हो के पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। श्री भगवान जो अंदर लुक्कया रिहा चुप्प, बचन बिलास ना कोए जणाईआ। वड़या रहे अन्धेरे घुप्प, आपणा आप छुपाईआ। विछोड़े दा देंदा रिहा दु:ख, बिरहों विच सताईआ। ओसदा अगला पैंडा रिहा मुक, मुकम्मल आपणा रंग चढ़ाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण भगत भगवान गृह आपणे लै जाए चुक्क, गिरह आपणी विच टिकाईआ। जिन्हां गा लई इक तुक, धुर दे तग़मे देवे शहिनशाहीआ। सतिगुर बचन कोई मुखीं भरया नहीं थुक्क, लाअनत वाला रूप ना कोए बणाईआ। नाता जोड़ के पिता

पुत्त, वसीअत सच दी दए लिखाईआ। जिन्हां चिर गुरमुख ना होवण ख़ुश, ख़ुशी मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। काया झुग्गी कहे मैं परदा देणा पाड़, कफ्नी रहिण कोए ना पाईआ। प्रभू नूं लुक्कया नहीं रहिण देणा विच किसे झाड़, मन बिरख ना कोए छुपाईआ। पड़दे वाली रहिण नहीं देणी आड़, अड़िक्के नाल बाहर देणा कढाहीआ। जिंनां चिर प्रकाश करे ना नाड़ नाड़, अनाड़ी इस दा नाँ देणा प्रगटाईआ। फिर सन्त सुहेले वेखे वारो वार, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। बेएतबारां नूं ज़रूर देवे एतबार, बेपरतीतयां नूं परतीत वाले बणाईआ। ग़मीआं विच होवे ग़मख़ार, ख़ुशीआं विच ख़ुशी रंग वखाईआ। जन भगतो प्रभ दी वेखदे जाओ बहार, रुत्त आपे दए महकाईआ। सदीआं दे विछड़े मेले विच संसार, जुगां दे लहिणे रिहा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार करे बेदार, बेपरवाह आपणा परदा लाहीआ।

२३ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ जगीर सिँघ, ईश्वर सिँघ, गुरदयाल कौर दे गृह
पिण्ड माढ़ी मुसतफा ज़िला फ़िरोज़पुर

जन भगत कहे प्रभ अगे ना रहे विछोड़ा, विछड़यां मेल मिलाईआ। बिना भगत भगवान कदे ना सोहे जोड़ा, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। पुरख अकाल किहा जन भगतो हुण सस्से उपर ला के होड़ा, निरगुण सरगुण खेल दिता वखाईआ। भगत प्रेम पारब्रह्म हो के बौहड़ा, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। लख चुरासी जवाब दे के कोरा, काफ़र दस्सी लोकाईआ। गुरमुख उठा के बांका छोहरा, जोबन धुर दा रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार कट के अन्ध घोरा, सच नूर दिता चमकाईआ। झगड़ा मुकाए जगत वासना चोरा, चुरासी बन्धन रहे ना राईआ। शब्द अगम्मी दे के तोड़ा, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार लँघाईआ। हरिजन कर के भाग मथोरा, मिथ्या सृष्टी विच्चों आप कढाहीआ। जो गुर अवतार पैगम्बर निरगुण धार गाया दोहरा, दोहरी धार बण के आपणा खेल वखाईआ। जगत सृष्टी बिन सार पाशे बदल देवे मोहरा, मोहर आपणा नाम लगाईआ। खेल कर के होर दा होरा, होका दे के दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जन भगत कहे प्रभू तेरी कदी ना रहवे याद, यादगार ना कोए बणाईआ। साचा खेड़ा ना होवे आबाद, अबादत समझे ना कोए लोकाईआ। बिन भगतां लोकमात हो जावें बरबाद, निशाना रहिण कोए ना पाईआ। किसे

कम्म ना आवे तेरे सचखण्ड दा राज, जिंनां चिर गुरमुख रईयत ना लएं बणाईआ। कलयुग अन्तिम सानूं दे जवाब, धुर दे मालक धुर दी मंग मंगाईआ। श्री भगवान कहे गुरमुखो मेरी सुणो अगम्मी आवाज़, नाम संदेशे विच जणाईआ। वरन बरन ज़ात पात जगत समाज तों कर के आज़ाद, सिध्धा आपणे नाल मिलाईआ। भेव खुल्हा के बोध अगाध, धुर शब्द करां पढ़ाईआ। गुरमुख फुलवाड़ी दा मौले बाग़, माली हो के वेखां चाँईं चाँईंआ। निरगुण जोत जगा चिराग़, अन्ध अन्धेरा दयां गवाईआ। कलयुग कूड़ी तृष्ना मेट के आग, कपट कुटम्ब दयां खपाईआ। शाहो भूप बण के राजन राज, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। सच दवारे दे के धर्म ख़ताब, मुख़ातब हो के आपणा हुक्म मनाईआ। लेखे ला के तुहाडा अदाब, अदब नाल सच दवारे दयां टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां लेखा दए मुकाईआ। जन भगत कहे प्रभ तैनूं जाणे कौण, लोकमात तेरा रंग रूप नज़र किसे ना आईआ। भगत सुहेले तेरे प्रेम प्यार दे ढोले गाउण, गुण गावत ख़ुशी मनाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर आत्म अन्तर ध्याउण, ध्यान तेरे विच टिकाईआ। आत्मा तेरे प्रेम प्यार विच परचाउण, दूजी मंग ना कोए मंगाईआ। धुर दे हुक्में अंदर कलयुग अन्त गुरमुख सन्त तैनूं तेरा पकवान आए खवाउण, खुल्ल्हा भण्डारा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। चार जुग दे भुक्ख्या तैनूं आए रजाउण, रज़ा विच चल के सच दवारा मल्ल के बल आपणा आप धराईआ। तेरा वाधा आए वधाउण, तेरा नाम आए जपाउण, तूं मेरा मैं तेरा ढोले गा गा ख़ुशी मनाईआ। सोई दुनिया आए उठाउण, सति सरूप तेरा रूप आए प्रगटाउण, जोती ज़ाते पुरख बिधाते तेरी धार विच आपणी धार मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, चार जुग सतिगुर सति सतिवाद देणा दृढ़ाईआ। जन भगत कहे प्रभू तेरी बिना भगतां किस दे नाल यारी, याराना हक ना कोए लगाईआ। लख चुरासी होई बेएतबारी, बेएतबारा तैनूं रहे बणाईआ। तूं नज़र ना आवें किसे जगत अक्ख संसारी, दोए लोचण वेखण कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन नेत्र नैण नीर वहावण धारी, धरनी धर्म रहिण कोए ना पाईआ। ठाकर स्वामी धुर दे दाते मन वासना तेरी दुनिया बणी तेरी पुजारी, आत्म परमात्म तेरा ध्यान ना कोए लगाईआ। तेरी जोत अकालण बिन भगतां सदा रहे कुँवारी, सज्जण मीत मित्र ना कोए बणाईआ। उठ वेख कलयुग अन्त रैण दिसे अंध्यारी, साचा चन्द नूर ना कोए चमकाईआ। जन भगत तेरा राह तक्कण रैण दिवस दिहाढ़ी, पल पल पलक पलक बदलाईआ। तूं देवणहारा दीन दयाल दरस दीदारी, दयावान दया दे कमाईआ। वेखीं भगतां नाल ना करीं ग़द्दारी, गदागर हो के घर घर फेरा लैणा पाईआ। तेरे चरण कँवल सदा नमसकारी, निउँ निउँ लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

इक्को दे नाम ख़ुमारी, ख़ुशामद अवर रहे ना राईआ। जन भगत कहिण प्रभू तेरा केहड़ा संगी, चार कुण्ट दहि दिशा नज़र कोए ना आईआ। प्यार मुहब्बत तैनूं देवे कोई ना मंगी, ख़ाली फिरें थाउँ थाँईंआ। पुरख अकाल किहा मैं भगतो बड़ा ढंगी, तौर तरीका आपणे हथ्थ रखाईआ। सारी दुनिया नालों मैनूं थोड़ी सिक्खी चंगी, जो सिख्या विच रखाईआ। नाता तोड़ के ख़ानाबन्दी, बन्दगी वाले बन्दे लवां उपजाईआ। जिन्हां दे अन्तर कूड़ वासना रहे ना गंदी, सुगंधी नाम दयां भराईआ। माण दे के विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डी करां रुशनाईआ। पन्ध मुका के जेरज अंडी, उत्भुज सेहतज खैहड़ा दयां छुडाईआ। सच प्रेम दा दे के इक अनन्दी, अनन्द अनन्द विच टिकाईआ। साचा सोहला दस्स के छन्दी, अगम्म अथाह करां पढ़ाईआ। भगत सुहेले बणा के आप भुयंगी, भुजां तों लवां उठाईआ। सिध्धा मार्ग दस के डण्डी, डण्डोत इक्को दयां जणाईआ। जन भगतो तुहाडी आत्मा कदे रहे ना रंडी, परमात्म हो के कन्त सुहागी लए प्रनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि दीन दयाल सदा बख्शंदी, बख्शश रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, वस्त अमोलक देवे बिना मूँहों मंगी, अनडिठड़ी दौलत आप वरताईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी मुसतफ़ा ज़िला फ़िरोज़पुर

दुरबाशे किहा सुण नाथ त्रलोकी, कृष्न दयां जणाईआ। किस बिध बिना भगती भगतां अंदर जगे जोती, प्रकाश करे रुशनाईआ। सुरती उठे सोती, नाम शब्द वज्जे शनवाईआ। चढ़न मंज़ल चोटी, अन्तर पन्ध मुकाईआ। वासना निकले खोटी, सुगंध नज़री आईआ। जन्म कर्म रहे ना रोगी, दुखड़ा दर्द मिटाईआ। मिले मेल संजोगी, विछोड़ा दए चुकाईआ। बणना पए ना जोगी, बनखण्ड फेरा पाईआ। बिन पढ़यां आवे सोझी, समझ मिले चतुराईआ। ठाकर मिले मौजी, मिल के रंग चढ़ाईआ। नाम निधान देवे बोधी, बुद्धी तों परे समझाईआ। चुक्की रखे गोदी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान किहा ओ दुरबाशे एह भाव जाणे कोए ना लोकी, परलोक दए दुहाईआ। जिस उपर मेहरवान हो के श्री भगवान निरगुण धार सरगुण बण के खा जावे रोटी, रट्टे दो जहानां दए मुकाईआ। ओन्हां पढ़नी पए ना पोथी, पुस्तक बगल ना कोए उठाईआ। बुद्धी होए ना थोथी, स्वच्छ दए कराईआ। भाग लग्गे काया लोथी, चम्म दृष्टी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। कृष्न किहा सुण दुरबाशा ·षी, रखीशर दयां जणाईआ। श्री भगवान दी धार तिक्खी, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। बहु बारीक निक्की नेत्र नैण ना कोए तकाईआ। जो

जुग चौकड़ी देवणहार अगम्मी चिठ्ठी, शब्दी वण्ड ना कोए कराईआ। करे खेल अनडिठ्ठी, भेव अभेदा आपणे विच छुपाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा रहे मिती, साल बसाला दए खपाईआ। लेखा जाणे आपणी थिती, वारता धुर दी आप वड्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरे वरगे भगत बणाउणी आपणी सिक्खी, साख्यात आपणी दया कमाईआ। ओन्हां दी धार जाणी लिखी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गोबिन्द दी धार होणी बीस इकी, वीह इकीह पन्ध मुकाईआ। जेहड़ी दात किसे नहीं दिती, सो पुरख अकाल देणी वरताईआ। वेखीं तूं वी करीं कोई ना छेती, छत्ती राग ना कोए वड्याईआ। मेरे बचन दी समझीं नेकी, निराकार हो के दयां समझाईआ। साहिब सुल्तान दी इक टेकी, टिकटिकी इक्को विच लगाईआ। लहिणा चुकणा सोढी बेदी, वेद शास्त्र देण गवाहीआ। पुरख अकाल आउणा धुर दा भेदी, भेव आपणा दए खुल्हाईआ। भगतां बणना हेती, गुरमुख लए जगाईआ। सारी सृष्टी रहे वेंहदी, बुद्धी समझ ना कोए समझाईआ। रीती बणाए धुर दे नेहों दी, नाता आपणे नाल रखाईआ। धार बख्श अमृत मेहों दी, अग्नी तत दए बुझाईआ। मुहब्बत पा पिता पिउ दी, पूत सपूते गोद उठाईआ। शरीणी दे के धुर दे घिउ दी, घृत साचा लए उपजाईआ। एह खेल अगम्मी देउ दी, जिस नूं देवत सुर सीस निवाईआ। एह धार नहीं क्यों दी, किस्मत जन भगतां दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार वड्याईआ। दुरबाशे किहा प्रभू की उह गुरमुख होवन सन्त भगत, भगवान दे जणाईआ। श्री भगवान किहा ओन्हां दे अन्तर देवां इक्को मंत, मंतव सब दा हल्ल कराईआ। दुरबाशे किहा की पछाण होवे विच जीव जंत, किस बिध करें रुशनाईआ। कृष्न किहा ओन्हां दा मेला अन्त होवे श्री भगवन्त, नाता पुरख अकाल जुड़ाईआ। किसे दवारे करन ना मिन्नत, सीस अवर ना कोए झुकाईआ। जन्म जन्म दी मेट के चिन्नत, दु:ख दर्द देण गवाईआ। सिध्धे सचखण्ड दी जाण सिम्मत, दूजा राह ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ओन्हां देवे माण वड्याईआ। दुरबाशे किहा की उह जपण तेरा नाम, कृष्न कह कह ख़ुशी मनाईआ। कृष्न किहा नहीं उह सिमरन श्री भगवान, जो मेरा पिता माईआ। मैं तत्तां वाला निशान, थिर रहिण कोए ना पाईआ। अक्खरां वाला दे के ज्ञान, गीता गुण जाणा समझाईआ। जिस नूं पढ़ के मिले मेहरवान, मुहब्बत मेल मिलाईआ। उह दाता दानी देवणहारा दान, जन भगतां दया कमाईआ। मैं बिदर दा खाधा पकवान, उह दलिद्री सारे पार कराईआ। जन्म जन्म दी मेट के काण, कायनात विच्चों बाहर कढाहीआ। चरण भूमिका दे के सच अस्थान, सच दवारे दए टिकाईआ। जित्थे दुरबाशा कोटन कोटि कृष्न बैठे सीस निवाण, गोपीआं वाली रास ना कोए वखाईआ। ना जमना इश्नान, गोकल बिन्दराबन ना कोए वड्याईआ। ना बंसरी धुनकान, ना मधुर

धुंन सुणाईआ। ना गऊआं दा चरवाहा गऊआं जाए चरवान, ना बछड़े मोड़ मुड़ाईआ। ना चिल्ला तीर कमान, ना रथ बणे रथवाहीआ। ना अर्जन भीम नौजवान, ना दर्योध्न ज़ुल्म कमाईआ। ना दुरबाशे वरगे फिरन विच बीआबान, ना कोई पट्टी पेट बंधाईआ। ना कोई मन दिसे शैतान, ना शरअ दिसे लड़ाईआ। ना विद्या वाला ज्ञान, ना अक्खरां वाली पढ़ाईआ। ना कोई लैण देण वाला इमतयान, पाठशाला ना कोए वखाईआ। ना कोई बिरध बाल जवान, ना कोई सूरबीर चतुराईआ। ना कोई तत्तां वाला भगवान, दुरबाश्या निरगुण नूर जोत जोत रुशनाईआ। सो सहिज सुभाउ कर किरपा भगतां मिले माण, मिलणी जगदीश आपणे नाल कराईआ। दुखियां दा दु:ख वण्डा के खा जाए पकवान, पाक पवित्र दो जहान दए कराईआ। दुरबाशे किहा की ओस वेले ओस दा होवे नाम, मैनूं दे समझाईआ। कृष्न किहा उह आत्म परमात्म हो के ढोला गाए आपणा सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग सब दे झोली पाईआ। सब दा बदल देवे विधान, वाधा आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां कर जाए कल्याण, इक इकल्ला कल्ला कल्ला लेखे लए लगाईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ नरायण सिँघ दे गृह निहाल सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

जन भगत कलयुग अन्तिम चुक्के लेखा, परम पुरख परमात्म आत्म लहिणा देणा दए चुकाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा मेटे भरम भुलेखा, पतिपरमेश्वर बेपरवाह जुग जन्म दे विछड़े लए मिलाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी इक्को बण के धुर दा नेता, नर नरायण नर हरि आपणी गोद उठाईआ। त्रैगुण माया अग्नी तत पंज तत ना लाए सेका, अमृत मेघ निझर झिरना अनरस आपणा दए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। जन भगतां लहिणा देणा चुके लोकमात, निरगुण सरगुण दए चुकाईआ। नाम भण्डारा अगम्मी वस्त धुर दी देवे दात, दयावान आपणी दया कमाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया हउमें हंगता मेटे अन्धेरी रात, निज नेत्र ज्ञान लोचण सति जोत करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्स अगम्मी गाथ, बोध अगाधा शब्द अनादा धुन आत्मक करे शनवाईआ। साची मंज़ल पौड़ी चढ़ाए आपणे घाट, नौ दुआर जगत वासना मन मति बुध लेखा दए मुकाईआ। मेल मिलाए दया कमाए परम पुरख अबिनाश, शाह सुल्तान वाली दो जहान चरण कँवल दए सरनाईआ। गृह माटी हाटी साढे तिन्न हाथ, काया बंक अंदर खोल्ह बजर कपाटी ताक, परदा ओहला दूई द्वैती शरअ शरायती दए गवाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार नज़री आए साख्यात, बिन अक्खां प्रतख रूप गुसाईआ। जन भगतां अंदर सच दवारे कर के आपणा

वास, निज आत्म निजानंद परमानंद आपणा दए वखाईआ। बिन तेल बाती निरगुण जोत कर प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां प्रभ देवणहारा माण, चरण कँवल दए सरनाईआ। नाता तोड़ कूड़ी क्रिया जहान, मन वासना बाहर कढाहीआ। बुद्धी दा रहिण ना देवे ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। चौदां विद्या कर हैरान, हरफ़ आपणा दए समझाईआ। जिस दी सिफ्त करे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान खाणी बाणी ढोले गाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर दे के दान, वस्त अमोलक गोपी काहन झोली पाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी सन्त सुहेले निरगुण सरगुण वेखे आण, लख चुरासी विच्चों जन भगत प्यारे आपणे रंग रंगाईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया हउमे हंगता तोड़ माण अभिमान, प्रेम प्रीती साची नीती सच महबूब मुहब्बत विच समझाईआ। धुर दा शब्द नाम निधान सुणा सच्ची धुनकान, सोई सुरती आलस निंद्रा ग़फ्लत विच्चों बाहर कढाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां उत्ते होए मेहरवान, दयावान हो के आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द दस्स के साचा गान, सीता राम गोपी काहन इक्को रंग दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करनहारा पहचान, लख चुरासी कोटन कोटि जीव जंत घट भीतर काया मन्दिर अंदर वेख वखाईआ। जन भगतां प्रभू जुग जुग वरदा, नाता आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। भेव खुल्हावे आपणे घर दा, घर घर विच्चों आपणा परदा दए चुकाईआ। इश्नान करा के साचे सर दा, दुरमति मैल दए धवाईआ। जिस गृह इक्को दीपक बलदा, सो मन्दिर दए सुहाईआ। लेखा मुका के जल थल दा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। माण दवा के निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड दवारा इक वखाईआ। जन भगत अन्तिम अन्त श्री भगवन्त जोती जोत रलदा, दूजा हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका हरि, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां जुग चौकड़ी प्रभू देवणहार लहिणा, देवणहारा इक अख्वाईआ। दरस कराए आपणे नैणां, दोए लोचन समझ किसे ना आईआ। नाता तोड़ के जगत वासना मात पित भाई भैणा, साक सज्जण सैण आप इक्को इक अख्वाईआ। तन वजूद काया माटी ख़ाकी नाम भूषन पाए साचा गहिणा, प्रेम रंगण रंग रंगाईआ। साचे धाम अगम्म भूमिका हरि सरनाई दस्से बहणा, कूड़ी मजलस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन सन्त सुहेले गुरमुख सन्त फ़कीर सूफ़ी सुरती शब्द नाल उठाईआ। जन भगतां प्रभ करनहारा जन्म जन्म दा पूरा जोग, जुगती जगत जगदीशर आप जणाईआ। आत्म दरसी देवणहारा दरस अमोघ, घर मन्दिर साचे अंदर करे रुशनाईआ। भाग लगा के काया माटी

साचे कोट, कूड़ कुटम्ब अंदरों बाहर कढाहीआ। शब्द अनादी ला के चोट, चेतन सुरती दए कराईआ। प्रेम प्यार प्रीती अंदर दस्से आपणी खोज, परदा ओहला दए उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ। नाता तोड़ के वरन गोत, इक्को ब्रह्म दए समझाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर कर के मदहोश, जगत नश्यां तों दए बचाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर गृह मन्दिर आत्म परमात्म दर्शन देवे रोज़, नित नवित नर नरायण इक्को नज़री आईआ। भाग लगा के पंज तत चोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेले गुर चेले आपणी गोद उठाईआ। जन भगतां प्रभू देवणहारा राह, रहबर हो के दया कमाईआ। मंज़ल इक्को दए वखा, पाँधी हरिजन लए बणाईआ। नाम निधाना दे के आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा दए दृढ़ाईआ। पार कराए जल थल अस्गाह, ब्रह्मण्डां खण्डां उपर दए चढ़ाईआ। जित्थे सूरज चन्द ना कोए रुशना, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। लख चुरासी चार वरन अठारां बरन दिसे कोई ना नाँ, हिस्सयां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सचखण्ड दुआर हक मुकामे दस्तगीर परवरदिगार नूर ख़ुदा इक्को सोभा रिहा पा, जलवागर नूर नज़री आईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां नालों कदे ना होवे जुदा, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार हो के मिल्या आ, आप आपणा परदा रिहा उठाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच बणया मलाह, नईआ नौका नाम बेड़ा आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहारा सदा ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां कलयुग अन्तिम हकीकत विच्चों देवे हक, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जो मंज़ल मंज़ल पाँधी बण के गए थक्क, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चले वाहो दाहीआ। जगत विद्या पढ़ पढ़ गए अक्क, अकल बुद्धी चली ना कोई चतुराईआ। फिर फिर थक्के तीर्थ तट, अठसठ भज्जे वाहो दाहीआ। खोजदे रहे जगत दवारे मठ, मसीतां विच्चों मसला हल्ल ना कोए कराईआ। जां वेख्या तक्कया बुझया पुरख अबिनाशी घट घट वासी काया मन्दिर अंदर वसे समरथ, घट भीतर बैठा सोभा पाईआ। जिस दा आत्मा ने गाउणा जस, मन दी लोड़ रहे ना राईआ। सो साहिब स्वामी भगतां हो के वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी नींद विच्चों खोल्ह जावे अक्ख, आलस रहिण कोए ना पाईआ। साख्यात दरस दिखावे प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परदा दए उठाईआ। लख चुरासी विच्चों लए रख, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चरण प्रीती साची नीती धुर दा मार्ग दस्स, दहि दिशा चार कुण्ट दा लेखा दए मुकाईआ। पारब्रह्म मेल मिलाए हस्स हस्स, हस्ती विच्चों हस्सती दए बदलाईआ। जन भगतां गुरमुखां प्रेमीआं नाल रंग के अंदरों रत, रतन अमोलक हीरे रूप दए वखाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दयावान इक समरथ, अलख घर घर दए जगाईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सन्त कौर दे गृह पिण्ड निहाल सिँघ वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

श्री भगवान जन भगतां आत्म करे प्यारी, अन्तर अन्तर वेख वखाइंदा। धर्म रखे ना कोए नर नारी, तन वजूद आपणे हुक्म चलाइंदा। चरण प्रीती धुर दी नीती सच दस्सी ख़ुमारी, ख़ालस आपणा रंग रंगाइंदा। कूड़ी क्रिया माया हउमे हंगता दुरमति मैल देवे उतारी, उत्तम सृेष्ट आपणा नाम जपाइंदा। साचे दर सन्त सुहेले नाम वणज दे कर वपारी, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाइंदा। निरगुण जोत जगा निरँकारी, अन्ध अन्धेरा दूर कराइंदा। शब्द अनाद दे सच्ची धुन्कारी, बोध अगाधा भेव खुल्हाइंदा। अगे मंज़ल रहे ना कोए दुष्वारी, दूर दुराडा पन्ध चुकाइंदा। महल अटल देवे उच्च मनारी, सचखण्ड साचे सोभा पाइंदा। जित्थे वसे आप नर नरायण निरँकारी, सो भगतां दर सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन भगत कोई भेव ना जाणे मदीन नर, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जिन्हां वखाए आपणा घर, गृह कूड़ा दए तजाईआ। जन्म जन्म दा मेट के डर, भय भयानक विच्चों बाहर कढाहीआ। आत्म परमात्म जोड़ के लड़, नाता दो जहान वखाईआ। सो गुरमुख सन्त सुहेला साची मंज़ल पौड़ी जाए चढ़, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर प्रभू दवारे बैठे सीस निवाईआ। साचे धाम उपर दे राम पास जावे खड़्ह, चरण कँवल मिले इक सरनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना जन्मे ना जावे मर, भगत सुहेला इक अकेला मर जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खुल्ला रखे धुर दा दर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी परदा भगतां दए उठाईआ। जन भगत कोई ना होवे वड्डा निक्का, निकम्मा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल जिन्हां दा पिता, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। चरण प्रीती धर्म नीती काया अतीती झोली पाए धुर दा हिस्सा, हस्ती विच्चों हस्ती दए बदलाईआ। याद रहिण ना देवे कर्म कुकर्म दा पिच्छा, पसचाताप दए गवाईआ। नित नवित करदा आया रच्छा, रच्छक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम भण्डारा पावे भिच्छा, ख़ाली भण्डारे दए भराईआ। मस्तक जोत ललाटी लावे टिक्का, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नज़री आवे दहि दिशा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण इक्को जलवा नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां प्रभ चाढ़नहारा अगम्मी रंग, काया माटी चोली आप रंगाईआ। निज आत्म

दे के सच अनन्द, दीन दुनिया विच्चों बाहर कढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणा के धुर ढोला छन्द, सहिँसे कूड़े दए मिटाईआ। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दगी इक्को दए समझाईआ। लोकमात चाढ़ के नूरी चन्द, जुग चौकड़ी करे रुशनाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, दर दवारे आपणे लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगतां प्रभ रहिण ना देवे अंदर परदा ओहला, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। सतिगुर शब्द बणे विचोला, जुग जन्म दयां रुठयां ल्या मनाईआ। मनुआ मन ना पावे रौला, बुद्धी बल ना कोए धराईआ। मेहर नज़र नाल उलटा करे नाभ कँवला, अमृत झिरना निझर रस दए चुआईआ। नज़री आए नूर ख़ुदाई अवला, आलमीन बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा जाणे उपर धरनी धवला, धरत वेख ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां लहिणा देणा देवे जुग चार, चार कुण्ट विच्चों आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म दे के सच प्यार, पीआ प्रीतम प्रीती इक्को दए सिखाईआ। जिस नूं लभ्भदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, उच्चे टिल्ले पर्बत चोटी समुंद सागर खोज खुजाईआ। सो खेल करे निराकार साकार, साकार निराकार आपणा परदा पाईआ। जिस उपर किरपा करे मेहरवान हो करतार, कुदरत दा कादर करनी दा करता करमां दा लेखा दए मुकाईआ। घर मन्दिर विच्चों निकले बाहर, जोती जाता पुरख बिधाता जलवागर ज़हूर नज़री आईआ। जन भगतां नज़री आए साख्याता, लख चुरासी जीव जंत जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। गुरमुखां पूरी करे आसा, तृष्ना जगत दए बुझाईआ। जीवण विच जीवण दा दे के भरवासा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दए बदलाईआ। घर ठाकर मिले पुरख समराथा, जगत समाज विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान झगड़ा मुका के ज़ात पाता, दीन दुनी दाअवेदार कूड़ा रहिण कोए ना पाईआ।