पुस्तकालयभाग १९

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ तारा सिँघ दे गृह पिण्ड गाज़ीआणा ज़िला फ़िरोज़पुर

जन भगत तेरा लहिणा गया चुक, लोकमात लख चुरासी जून रहिण ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आत्म परमात्म हो के तुठ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर निराकार आपणी दया कमाईआ। अमृत जाम निझर झिरना देवे अगम्मी घुट, माया ममता हउमें हंगता कूड़ी तृष्ना दए बुझाईआ। तन माटी ख़ाकी काया मन्दिर अंदर मौले बसन्ती रुत, रुतड़ी आपणे नाम नाल महकाईआ। किरपा करे साहिब स्वामी अन्तरजामी अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती आप कराईआ।

परदा ओहला चुकावे अन्तर रहे कोई ना लुक, जोती जोत डगमगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा शब्द अनाद अगम्मी सुणा के तुक, धुंन आत्मक करे शनवाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा पैंडा गया मुक, आवण जावण लेखा दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुहेला इक अकेला हरि सज्जण मेल मिलाईआ। जन भगत लहिणा देणा पावे तेरी अन्तर आत्म झोली, साढे तिन्न हथ्थ घर मन्दिर सोभा पाईआ। बिन अक्खरां सुणावे आपणी अगम्मी बोली, जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिफ्त कर कर ख़ुशी मनाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया जगत विच पाए ना रौली, राम रहीम करीम आपणा नग़मा नाम दए सुणाईआ। उलटी कर के नाभ कँवली, अमृत झिरना धुर दा रस बूँद स्वांती देवे मुख चुआईआ। माण वड्याई उपर धौली, सचखण्ड दवारे मिल मिल वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरि भगत तेरा लेखा लग्गा अपार, मस्तक पूरब वेख वखाईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। नाम संदेसा दे के आपणी धार, धर्म इक्को इक दृढ़ाईआ। चारे खाणी विच्चों कढ्ढ के बाहर, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। चारे वरनां कर ख़ुआर, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाता गए तुड़ाईआ। साचा मन्दिर गृह घर इक वखाल, साढे तिन्न हथ्थ परदा ओहला दए उठाईआ। दीआ बाती कमलापाती जगाए बेमिसाल, जिस दी मिसल गुर अवतार पैगम्बर सिफ्तां विच सालाहीआ। घर स्वामी मिले दीन दयाल, ठाकर हो के ठोकर आपणा नाम लगाईआ। लेखा चुका के शाह कंगाल, शाह पातशाह शहिनशाह उपर शाह रग आपणा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म वसे सदा नाल, जगत विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत तेरी अन्तर आत्म हरि हरि वेख, घर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। मानस जन्म बदल देवे रेख, पिछला अगला लेखा दए चुकाईआ। नाम सुनेहड़ा दे के संदेश, सोई सुरती दए उठाईआ। परदा लाह के एकँकारा एक, इक इकल्ला दया कमाईआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया लाए मूल ना सेक, पंचम पंच ना कोए वड्याईआ। श्री भगवान दस्स के साची टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर निरँकार धार के आपणा भेस, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लोकमात आपणा खेल खिलाईआ। जन भगत सुहेले वेखे आपणे देस, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खोजण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहारा साचा हेत, गृह गृह मेला रिहा मिलाईआ। जन भगत तेरी आसा मनसा पूर, मुहब्बत इक्को नाल लगाईआ। पन्ध मुका के नेड़े दूर, घर घर विच करे रुशनाईआ। साहिब सतिगुर स्वामी हाज़र हज़ूर, काया काअबे हज़रत दए वखाईआ। जन्म जन्म दी भगती कर मन्ज़ूर, मानस जन्म

दए वड्याईआ। सर्ब कला आपे भरपूर, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जोती जाता देवे नूर, चन्द सूरज दी लोड़ रहे ना राईआ। शब्द नाद धुंन सुणाए अगम्मी तूर, तुरीआ पद विच्चों बाहर कढाहीआ। जिधर तक्कें हाज़र हज़ूर, सनमुख हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन देवणहारा धुर दा घर, सचखण्ड दवारा इक वखाईआ। जन भगत तेरा दवारा सचखण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड दी लोड़ रहे ना राईआ। जित्थे वसे सूरा सरबंग, शाह पातशाह डेरा लाईआ। करे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। दूसर अवर ना कोए संग, एकँकारा इक इकल्ला सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव कोटन दर दरवेश रहे मंग, भिखक्क हो के झोली अगे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेले गुरमुख सन्त घट भीतर खोज खुजाईआ। जन भगत तेरा जन्म कर्म मुआफ़, मुफ्त आपणी दया कमाइंदा। अबिनाशी करता आत्म ब्रह्म खोल्ह के परदा ताक, दूई द्वैती डेरा ढाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा सति सतिवादी दस्स के जाप, सुत नादी आप बणाइंदा। कूड़ी क्रिया रहे ना कोए रोग संताप, जूठ झूठ नाता मात तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। जन भगतां अन्तर आत्म दर दरवाज़ा देवे खोल्ह, परदा ओहला रहिण कोए ना पाईआ। बिन अक्खरां शब्द अगम्मी दस्से बोल, धुन अनादी नाद जणाईआ। निरगुण होके वसे कोल, जोती जोत जोत रुशनाईआ। परमात्म हो के जावे मौल, मौला आपणी खेल खिलाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा लेखा पूरा करे कौल, कुदरत दा कादर बेपरवाहीआ। जन भगतां माण वड्याई दे के उपर धरनी धरत धौल, धर्म इक्को इक दए समझाईआ। जिस नूं समझ ना सके विद्या वाला कोई पंडत पांधा रौल, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेले घर ठांडे लए मिलाईआ। जन भगत तेरा दवारा एक, दूजी टेक ना कोए रखाईआ। निज नेत्र लोचण नैण लैणा वेख, ज्ञान अक्ख इक खुल्हाईआ। जित्थे दूसर अवर ना कोए भेख, एकँकारा इक अकल्ला सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। धुर फ़रमान कहे मैं संदेसा देवां धुर दा, जुग चौकड़ी लोकमात सेव कमाईआ। भगतां अंदर फ़ुरना हो के फुरदा, फ़रमाबरदार हो के सेव कमाईआ। नाता जोड़ां आत्म परमात्म शब्द अगम्मी सुर दा, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। रस देवां पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सच दवारे अनन्दपुर दा, पुरी अनन्द इक्को दयां वखाईआ। जित्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी बेड़ा कदे ना रुढ़दा, विछोड़ा रूप ना कोए बदलाईआ। इक्को दरस बिन अक्खां हुन्दा रहे प्रभू

सतिगुर दा, जो सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणा नाउँ जणाईआ। भय भउ रहे ना ठग्ग चोर दा, कूड़ कुड़यारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जन भगत तेरा मन्दिर उच्च सुहञ्जणा, सचखण्ड इक्को नज़री आईआ। जित्थे जगे जोत निरँजणा, दीआ बाती लोड़ रहे ना राईआ। बिन चरण धूढ़ी होवे साचा मजना, दुरमति मैल ना कोए रखाईआ। बिन हथ्थां मस्तक होवे बन्दना, सीस जगदीस झुकाईआ। बिन नाम पदार्थ अवर पए कुछ ना मंगणा, वस्त अमोलक झोली दए भराईआ। बिन सूरज चन्द होए प्रकाश धुर दे चन्दना, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, सन्त साजण गुरमुख मीत आत्म ब्रह्म दस्स प्रीत, सतिजुग बख्शे धुर दी रीत, काया काअबा वखाए मन्दिर मसीत, असला मसला जन भगतां हल्ल कराईआ। काया काअबा खोल्ह के हुजरा हक, हकीकत दे दृढ़ाईआ। भगत सुहेले कर के वक्ख, वास्ता इक्को नाल कराईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, दोए लोचण नैण दए वखाईआ। काया माटी प्रगटा के धुर दा हट्ट, नाम अमोलक दए वरताईआ। शब्दी शब्द लगा के सट्ट, सोई सुरत अकाल मूर्त तुरत दए उठाईआ। अंमिउँ रस अमृत आपणा दे के झट्ट, झटका कूड़ क्रिया कर वखाईआ। कर प्रकाश जोती नूर लट लट, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, जन भगतां बख्शे इक सरनाईआ। एथे ओथे दो जहान रहिण ना देवे वक्ख, आत्म परमात्म नाता आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे रिहा वस, सति सतिवादी सति संदेश नर नरेश जुग चौकड़ी नित नवित लोकमात मार झात लख चुरासी घट भीतर मानव मानुख मानस आपणा हुक्म वरताईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ जसवन्त सिँघ दे गृह राजेआणा ज़िला फ़िरोज़पुर

जसवन्त तेरा शब्दी धार जस, अबिनाशी करता पुरख बिधाता दए वड्याईआ। श्री भगवान अन्तरजामी साहिब सुल्तान कीता वस, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर नज़री आईआ। मेहरवान दयावान निज नेत्र खोल्हे अक्ख, प्रतख नज़री आए धुर गुसाँईंआ। अमृत आत्म निझर झिरना देवे झट्ट, अंमिउँ रस आपणा आप बरसाईआ। शब्द अनादी धुन लगावे आपणी सट्ट, सोई सुरती मात उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा दस्स के छन्द, संसा रोग दए गवाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिला के आपणा अनन्द, निजानंद करे रसाईआ। दूई द्वैती भरम रहे कोई ना कंध, साची मंज़ल दए चढ़ाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेला इक इकेला एकँकार आपणा परदा दए उठाईआ। जन भगत तेरा जस करन चार वेद, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल अंदर वड़ मन्दिर चढ़ काया हाटी खोल्हे आपणा भेद, कूड़ी माटी परदा रहे ना राईआ। आत्म सुहावे सुहञ्जणी सेज, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा डेरा लाईआ। जोती जलवा अगम्म अथाह बेपरवाह नूर नुराना देवे तेज, अन्ध अन्धेरा अंदरों दए कढाहीआ। जिस कारन लोकमात जन्म दे के दिता भेज, सो भजन बन्दगी बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द दए समझाईआ। बिन अक्खां साहिब सतिगुर हो के लए वेख, जगत लोचण दी लोड़ रहे ना राईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा बदल देवे लेख, रेखा पिछली दए मिटाईआ। आत्म परमात्म करे सच्चा हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन नज़री आवे नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। हरि भगत तेरी सिफ्त सलाह, महिमा चार जुग जस गाईआ। तेरा एकँकारा इक मलाह, धुरदरगाही नज़री आईआ। जिस दा नित नवित जुग चौकड़ी सच्चा नाँ, नाउँ निरँकारा कह के सारे रहे गाईआ। सो साहिब सुहेला जन भगतां बणे पिता माँ, पूत सपूते गोद उठाईआ। हँस बुद्धी बणाए काँ, काग हँस रूप वटाईआ। महबूब मुहब्बत विच देवे सिर ठंडी छाँ, कलयुग अग्नी तत ना लागे राईआ। साचा मन्दिर महल अटल घर ठाकर दए वखा, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी दए तुड़ा, पतित पावन पतित पुनीत आपणे रंग रंगाईआ। अमृत मेघ निझर झिरना बूँद स्वांती बख्शे सावण, जगत जग तृष्ना दए मिटाईआ। मन हँकारी कूड़ा मारे रावण, नाम खण्डा ब्रह्मण्डां विच आपणा इक उठाईआ। सन्त सुहेला हो के पकड़े दामन, दामनगीर बेनज़ीर इक्को नज़री आईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण निरगुण होवे ज़ामन, पंजां तत्तां लेखा दए मुकाईआ। जन भगत इक्को रंग रंगाए भेव ना जाणे क्षत्री शूद्र वैश ब्राह्मण, ब्रह्मवेता ब्रह्म नेता पारब्रह्म ब्रह्म इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुहेला सति सति इक्को इक दृढ़ाईआ। जन भगत तेरी आदि जुगादि महिमा जग, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। पुरख अबिनाशी तेरी वस्या उपर शाह रग, नौ दवारे बैठा पन्ध मुकाईआ। बिन मक्के काअबे कराए साचा हज्ज, मन्दिर मसीत शिवदवाले मठ्ठ दी लोड़ रहे ना राईआ। घर सज्जण स्वामी मिले भज्ज, पुरख अकाला दीन दयाला निज नेत्र लोचण नैण करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा धुर दा दर, जित्थे वसे बेपरवाहीआ। जन भगत तेरी महिमा जगत अथाह, कलम शाही कातब लिखण कोए ना पाईआ। तेरा मालक बेपरवाह, सद बेपरवाही विच रखाईआ। इक्को दृढ़ा के आपणा नाँ, कूड़े नाते दए तुड़ाईआ।

सचखण्ड दवारा एकँकारा दरगाह साची वखावे अगम्मा थाँ, जित्थे ना कोई पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा उच्च घर, जिस घर दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगत तेरा वेला कलयुग अन्त होए ना अख़ीर, आख़र दए समझाईआ। शरअ शरायती जगत बन्धन तोड़ के आप ज़ंजीर, इक्को रंग दए रंगाईआ। भाग लगा के काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सरीर, शीर धुर दा अमृत दए प्याईआ। मेहरवान मुहब्बत विच मिल के पीरन पीर, पैगम्बरां दा मालक सालस हो के समुंद सागर पार कराईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी धर्म धर्म दी बदल देवे तकदीर, वरन वरन दा बरन बरन दा लेखा दए मुकाईआ। झगड़ा मुका के शाह फ़कीर हकीर अमीर, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को दर दए सुहाईआ। नाम भण्डारा वस्त अमोलक काया गोलक दे के धुर दी जागीर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। बिन अक्खां निरगुण जोत नज़री आए बेनज़ीर, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर मस्तक लेखा रिहा चुकाईआ। जन भगत तेरी महिमा अकथ, सदी चौधवीं ख़ुशी मनाईआ। मिल्या मेल परम पुरख समरथ, जिस दी वज्जदी रहे वधाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा भविख्त गए दस्स, चार जुग वण्ड वण्डाईआ। निरगुण तकदे रहे खोल्ह अगम्मी अक्ख, दो जहानां परे ध्यान लगाईआ। जो पुरख अकाला दीन दयाला वसणहारा घट घट, लख चुरासी रिहा समाईआ। सो आपणी धार एकँकार निरगुण हो के आया नठ्ठ, जोती जाता पुरख बिधाता जगत नेत्र कलयुग जीव नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दवारा वेख के साचा हट्ट, बण हटवाणा फेरा पाईआ। जन भगत तेरी महिमा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दए वड्याईआ। तेरा मेल इक करतार, दूजा रिश्ता ना कोए वखाईआ। इक्को दरस मंगे दीदार, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। इक्को घर वसे घरबार, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। इक्को जोत होए उज्यार, निरगुण नूर रुशनाईआ। इक्को नाद शब्द धुन्कार, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। इक्को अमृत ठंडा ठार, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ लभ्भण कोए ना जाईआ। तेरा काया मन्दिर सोहणा उच्च मनार, घर विच घर मिले बेपरवाहीआ। जिस दी मंज़ल जगत विद्या तों बाहर, चौदां लोक चौदां तबक सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस दा नाम निधान आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक सलोक, गुर अवतार पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। उह जन्म जन्म दी मेटे तेरी सोच, बुद्धी समझ दी लोड़ रहे ना राईआ। मेहरवान हो के दर्शन देवे साचे लोच, लोइन इक्को दए खुल्हाईआ। राती सुत्यां दिने जागदयां आपणे प्रेम दी अन्तर आत्म परमात्म देवे मौज, ख़ुशी धुर दी दए वखाईआ। दूजा करना पए कोई ना जोग, जगत दी जुगती विच्चों बाहर कढाहीआ। आवण जावण लख चुरासी

मात गर्भ दा कट के रोग, बन्दना इक्को दए समझाईआ। धुर मेला सच दुआर कर संजोग, नाता इक्को एकँकार आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेट के हरख़ सोग, चिन्ता ग़म अंदरों बाहर कढाहीआ। जन भगत तेरा देवे ना कोई सच सबूत, दीन दुनी समझ कोए ना आईआ। तेरा अक्खां तों ओहले महबूब, मन्दिरां विच्चों बाहर डेरा लाईआ। महलां तों दूर जिस दा अरूज, अर्श तों उत्ते सोभा पाईआ। जिस दी सिफ्तां वाले कोटन कोटि कलमे हज़ारा दरूद, हज़रत करन पढ़ाईआ। उह जिधर वेखे सदा ओधर दिसे मौजूद, घट घट विच रिहा समाईआ। अन्तिम अन्त कर महिफ़ूज़, जन्म मरन तों लए छुडाईआ। तेरा प्रेम धुर दा प्यार कर कबूल, कामल मुर्शद दया कमाईआ। सतिजुग धार सच धर्म सति सतिवाद ला के असूल, असलीअत दो जहानां देणी वखाईआ। इक्को नाम इक्को ढोला, इक्को गीत इक्को सोहला, इक्को नग़मा इक्को नाम दस्सणा माकूल, जिस नूं दीन दुनीदार सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बख्शणहारा चरण कँवल धुर दी साची धूल, धर्म दवारा इक्को दए वखाईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ साधू सिँघ, बावा सिँघ दे गृह पिण्ड रोडे ज़िला फ़िरोज़पुर

साधू सिँघ आपणी साध लैणी साध, सद भावना इक्को दए दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को रखणा याद, याददाशत पूरब जन्म दी दए कराईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे वाद विवाद, विख रहिण कोए ना पाईआ। नाम भण्डारा देवे धुर दी दाद, वस्त अमोलक आप वरताईआ। शब्द अगम्मी वजा के नाद, बोध अगाध करे शनवाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सुणाए राग, नग़मा इक्को इक अल्हाईआ। झगड़ा मुका के जगत ज़ात, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी रैण मेट अन्धेरी रात, नेत्र अन्ध करे रुशनाईआ। साचे मन्दिर लावे भाग, भाग मथोर लए बणाईआ। धुर दा दीआ जागावे चराग़, चारों कुण्ट नज़री आईआ। लेखे लावे दिवस आज, घड़ी पल ख़ुशी बणाईआ। नाम बेड़े चाढ़ जहाज़, जहालत विचों बाहर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि चरण मिले सरनाईआ। सच्चा साध मिले सन्त, सति सतिवादी दया कमाईआ। घर ठाकर स्वामी मेला होवे कन्त, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। काया चोली चढ़े रंग बसन्त, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। गढ़्ह रहे ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। लोड़ रहे ना किसे पंडत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा, इक्को इक समझाईआ। साचा सन्त मिले सहिज सहिज गुर सति, सति सति सति विच समाईआ।

नाता तोड़ के पंज तत, तत्व इक्को इक दरसाईआ। दूर करा के मन मत, ब्रह्म मति दए जणाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, प्रतख मिले गुसाईआ। पूरब जन्म दा देवे हक, हकीकत विच्चों खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दे सच सति, सति आपणा राह वखाईआ। साचे साध तेरा राह एक, एकँकार देवे वड्याईआ। बिन पुरख अबिनाशी दूजी रखणी ना कोए टेक, टिक्का मस्तक धुर दा दए छुहाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म अंदर वड़ के खोल्हे भेत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। सच दवारा वखावे आपणा देश, जित्थे वसे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल नर नरेश, नर नरायण धुरदरगाहीआ। जन भगत तेरी साधना सच, सतिगुर मिल के मिले वड्याईआ। भाग लग्गे काया माटी कच, कूड़ कपट अंदर रहिण ना पाईआ। अमृत धार देवे रस, निझर झिरना आप झिराईआ। तीर निराला मारे कस, बजर कपाटी पाड़ वखाईआ। पंच विकारा करे सथ, सिर सके ना कोए उठाईआ। नाम जैकारा बोल अलख, अलख निरँजण देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद रखणहारा दे कर हथ्थ, मेहर नज़र आप उठाईआ। जन भगत तेरा सहारा इक्को ओट, पुरख अकाल नज़री आईआ। तेरा मेला निरगुण जोत, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा मुकाम धुर दा किला कोट, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तैनूं सके कोई ना रोक, गुर अवतार पैगम्बर मिल के ख़ुशी मनाईआ। तेरा ढोला सोहला इक्को सलोक, सो पुरख निरँजण आप समझाईआ। जन्म जन्म दी रहे कोई ना सोच, सोच समझ विच्चों बाहर लए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारा एकँकारा बख्शणहारा धुरदरगाहीआ। जन भगत तेरा सहायक पुरख अकाल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो गुरमुख बणाए आपणे लाल, आपणी गोद उठाईआ। लख चुरासी विच्चों करे बहाल, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। नेड़ ना आए काल, महाकाल बैठा सिर निवाईआ। जुग चौकड़ी लोकमात निरगुण हो के सरगुण करे भाल, गुरमुख वेखे थाउँ थाँईंआ। जुग चौकड़ी नित नवित परम पुरख दी वक्खरी चाल, जगत विद्या समझ किसे ना आईआ। कलयुग अन्तिम सब दे सिर ते कूड़ा डंका वज्जे काल, चार कुण्ट नौ खण्ड सत्त दीप धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखाए सच सच सति सच्ची धर्मसाल, काया मन्दिर अंदर परम पुरख परमात्म बैठा डेरा लाईआ। साचे सन्त तेरा अगम्मा रंग, जगत ललारी रंगण कोए ना पाईआ। तेरा सब तों वक्खरा मृदंग, ढोलक छैणा समझे कोए ना राईआ। तेरा सब तों निराला अनन्द, रसना जिह्वा विच कदे ना आईआ। तेरा उच्च महल अटल सुहावे पलँघ, जिस दा पावा चूल ना किसे बणाईआ। जित्थे

मिले साहिब सूरा सरबंग, निरगुण नाता जोड़े सहिज सुभाईआ। सुरत सवाणी मुके पन्ध, शब्द हाणी पल्लू लए फड़ाईआ। दोहां मिल के तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाउणा छन्द, संसा रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल बणे जन भगतां बख्शंद, बख्शिश रहमत आपणी आप वरताईआ। जन भगत तेरा लेखा दिवस दिहाढ़ा, फलगुण रुत्त मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी पावणहारा सारा, घट भीतर खोज खुजाईआ। जन्म जन्म दा लेखा रिहा निवारा, नविरती प्रकृती परम पुरख आपणे अंदर लए छुपाईआ। साचा दे के इक सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों नईआ करे पारा, सईआ हो के आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा अगम्म अथाह बेपरवाह बिन अक्खरां तों नाम भण्डारा, जिस दी अक्खर रागां नादां विच करन सिफ्त सालाहीआ। जन भगत तेरा नाम सदा निरअक्खर, कलम शाही लिख कोए ना पाईआ। जिस नूं कोटां विच्चों सन्त फ़कीर जाणे फ़क्कर, जो फ़िकरयां तों खैहड़ा गया छुडाईआ। उह लख चुरासी आवण जावण तोड़ के चक्कर, चार वरन अठारां बरन विच्चों बाहर कढाहीआ। चोटी चाढ़ के धुर दी सिख़र, सिख्या धुर दी दए समझाईआ। जन भगतो प्रभ नाल मिल के दूजा रहे कोए ना फ़िकर, फ़ाका दिसे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दाता दानी दया कमाईआ। जन भगत वेख आपणा हक मुकाम, महबूब बैठा सोभा पाईआ। जो सब तों वक्खरा राम, उह तेरा मालक अख्वाईआ। जो लख चुरासी काहन, उह गुरमुख गोपी गोद उठाईआ। जो पैगम्बरां देवे पैग़ाम, कलमयां करे शनवाईआ। जो गुरुआं देवे दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जो भगतां दस्से प्रणाम, सूफ़ीआं सलाम रिहा समझाईआ। उस दा तुहाडे अंदर क्याम, क्यामत तों दए बचाईआ। गुरमुखो तुहाडी ज़िंदगी होण ना देवे बदनाम, बदीआं तों बाहर कढाहीआ। सति धर्म दा गुरमुखो तुहाडे दर झुला के निशान, निशाना आपणा दए वखाईआ। जित्थे मिलणा होवे आसान, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। राए धर्म दे होण ना देवे ग़ुलाम, कुम्भी नर्क ना कोए भवाईआ। जन्म जन्म दे तुहाडे मेट देवे लग्गे इलज़ाम, इस्म आज़म आपणा इक दए वखाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा देवणहार आराम, चरण कँवल कँवल बख्श सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अंदरों मेट के अन्धेरी शाम, सच प्या के अमृत जाम, जमां तों पल्ला दए छुडाईआ।

२४ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सौदागर सिँघ दे गृह पिण्ड नाथे वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

नीली धारों परे आया मुड़ के, गुरमुख गुरसिख लए जगाईआ। शब्दी धार जोत नाल जुड़ के, जुग जुग विछड़े मेल मिलाईआ। कदमां नाल नहीं मुकाया पैंडा तुर के, अगम्मी खेल इक वखाईआ। भेव खुल्हा के पूरे सतिगुर दे, सुत्ते लए जगाईआ। भय रहे ना ठग्ग चोर दे, कूड़े याराने दिते तुड़ाईआ। झगड़े मुका के अन्ध घोर दे, सच चन्द कीते रुशनाईआ। लहिणे देणे मुका के तोर मोर दे, मोह मुहब्बत इक्को नाल रखाईआ। जो गुरमुख दर्शन धुर दा लोड़दे, बिन अक्खां दर दर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नीली धारों परे आया उतर, उत्तर दक्खण पूरब पच्छिम आपणी करे रुशनाईआ। पुरख अकाल दा कर के शुकर, शुकराने विच ख़ुशी मनाईआ। बन्दना विच लग्गा पुछण, आस इक वधाईआ। किस बिध मैनूं बणाया पुतण, पिता पूत दे समझाईआ। क्यों ना भगतां आवें चुक्कण, जो तेरा राह तकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अंदरों खोल्हदे आपणी बुक्कल, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नीली धार तों परे गया आ, निरगुण निरवैर फेरा पाईआ। गुरमुखां प्रेमी प्यारयां बणे मलाह, नईआ नौका आपणे कंध उठाईआ। इबादत विच शहादत गुर अवतार देण भुगता, तसलीम कर के पैगम्बर देण सुणाईआ। जन भगतां सिध्धा दस्स के मार्ग राह, रहबर इक्को इक वखाईआ। जिस दा लेखा जाणे कोई ना, कागद कलम शाह लेखणी मिले ना कोए वड्याईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण रूप जोत सरूप शब्दी धार जन भगतां पकड़े बांह, बिन हथ्थां आप उठाईआ। सच दवारा एकँकारा अगम्मी दे के थाँ, कँवल चरण बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। नीली धार तों परे आया चल के, चलित आपणे रिहा वखाईआ। जोती जोत आया बल के, नूरो नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां अंदर सिँघासण मल्ल के, बैठा डेरा लाईआ। आत्म परमात्म रल के, सोहणा वक्त सुहाईआ। लोकमात पहलों घल्ल के, फेर नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। लख चुरासी सृष्टी दृष्टी छल के, अचरज खेल रिहा वखाईआ। सुहा के दुआर दवारे वाले बल दे, बावन दा बावन फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झगड़े मुका देवे गुरमुखां दे मन दे, ममता विच्चों बाहर कढाहीआ। नीली धार तों परे रहिण वाला आ गया थल्ले, जलां थलां वेख वखाईआ। जन भगतो तुहानूं रहिण ना देवे अकल्ले, इक इक्क हो के इक इक्क नज़री आईआ। सदा वसे तुहाडे काया सच महल्ले, महव महिराब महबूब इक्को इक सुहाईआ। धाम वखा के निहचल इक अटले, अटल पदवी देवे माण वड्याईआ। जिस

दी जोत नाल तुहाडे दीपक बले, उह घर घर करे रुशनाईआ। जिस गोबिन्द दे दर्दां वाले जख़म अज्जे अल्ले, उह आलम दा मालक हो के आपणा फेरा पाईआ। कुछ लहिणा देणा चुकावे डल्ले, धुर दा लेखा रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतो तुहाडा विछोड़ा कदे ला झल्ले, झलक आपणी दए वखाईआ। नीले दे उपर नीले तों परे जेहड़ा अस्वार, शाह सवारा फेरा पाईआ। जिस दा नाउँ आदि जुगादी निरँकार, निरगुण हो के खेल खिलाईआ। जन भगत सुहेले लए उभार, लख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ। निरगुण हो के आत्म परमात्म दस्से सच प्यार, प्रीतम प्रीती आपणी दए समझाईआ। गुरमुखो तुहानूं जन्म जन्म विच होण ना देवे ख़ुआर, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। नित नवित दिन्दा रहे दरस दीदार, दीद ईद चन्द कर रुशनाईआ। हुक्में अंदर करदा रहे ख़बरदार, शब्द संदेशे नाल जगाईआ। क्यों एह बल दा सोहणा दवार, बावन हो के पतित पावन वेस वटाईआ। गुरदयाल दा उधार कुल दा सुधार, भगतां दा शृंगार, गुरमुखां दा यार हो के याराना तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अर्श दा मालक फर्श उत्ते आपणा फ़र्ज़ रिहा निभाईआ। नीले अम्बर तों परे जिस दा टिकाणा, धरनी धरत धवल वेख वखाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी नवें तों नवां बाणा, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। शाहो भूप बण के राणा, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जन भगतो तुहाडा प्रभू दे नाल सांझा हो गया गाणा, गा गा इक दूजे दी ख़ुशी विच समाईआ। करनी करके सब दा लहिणा चुकाणा, पिछला लेखा झोली पाईआ। मेहर निगाह नाल तक्के विच जहाना, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। गुरमुखो तुहाडे प्रेम प्यार दा रिश्ता रिषीआं नालों महाना, जुग चौकड़ी रखीशरां जोगीशरां तपीश्रां मुनीश्रां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल होए मेहरवाना, मेहर नज़र इक उठाईआ। नीले वाला कहे मैं कलयुग अन्तिम कर देणा नीलाम, कौडी कीमत साचे दर कोए ना पाईआ। भगतो तुहानूं रहिण नहीं देणा गुलाम, शरअ ज़ंजीर देणी कटाईआ। कूड़ी क्रिया वड़न नहीं देणा विच दुकान, नाम भण्डारा झोली पाईआ। तुसीं ज़िंदगी विच इन्सान अगे मेरे महिमान, मेला होवे नाल श्री भगवान, शाह सुल्तान आपणे घर बहाईआ। मेरे हथ्थ दो जहान कमान, हुक्म देवां फ़रमान, शरअ मेटां शैतान, गुरमुखां लभ्भां आण, लख चुरासी वेख वखाईआ। सचखण्ड दवारे करां परवान, जित्थे झुलदा इक निशान, खेड़ा वसे भगत भगवान, दूजा नज़र किसे ना आईआ। जन भगतो क्यों तुसीं होए हैरान, तुहाडा मालक इक्को धुर दा काहन, जिसनूं कोटन कोटि, सजदे करदे मन्न के इक अमाम, डण्डौत बन्दना विच राम बैठे सीस झुकाईआ। सो संदेसा देवण आया पैग़ाम, उठो योद्धे सूरबीर नौजवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नीली धार तों परे आपणा मार्ग दस्से आसान, मुश्कल विच्चों मुश्कल बाहर कढाहीआ।

२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ करतार कौर, बलजीत कौर दे नवित पिण्ड नाथेवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

जन भगत कदे ना मर्दा, मुरदयां विच्चों मुरीद मुर्शद बाहर कढाहीआ। मानस जन्म लख चुरासी तरनी बैतरनी तरदा, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। मेल मिलावा होवे अगम्मी धुर दे हरि दा, जो हिरदे अंदर वस के आपणा नाम जपाईआ। भय भउ चुकावे अगले पिछले डर दा, भयानक रहिण कोए ना पाईआ। इश्नान करा के अमृत सरोवर साचे सर दा, सुरती हँस दए बणाईआ। परदा ओहला लाह के धुर धाम साचे घर दा, खैहड़ा पिछला दए छुडाईआ। आत्म परमात्म हो के वरदा, पंजां तत्तां अग्नी भेंट चढ़ाईआ। जन भगत परमात्म मिल के इक्को ढोला पढ़दा, सोहँ सोहला गाईआ। दर्शन कर नरायण नर दा, निज ख़ुशीआं विच टिकाईआ। मंज़ल अगम्मी चढ़दा, बिन पौड़े डण्डे पन्ध मुकाईआ। सच दवारे खड़दा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कदे ना होवे मुर्दा, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। नाता जुड़ गया पुरख अकाल पूरे सतिगुर दा, जो गोर मढ़ी विच्चों बाहर कढाहीआ। जिस दा नाम फुरना मंत्र अंदरे अंदर फुरदा, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। उह जन भगतां लेखा मुका के कूड़े लोक दा, परलोक दए वड्याईआ। जन भगतो एहो मुल्ल पैंदा सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाए सलोक दा, जो सुलह नाल गुरमुख आपणे घर रखाईआ। मेल मिलावा कर के निरगुण जोत दा, जोती जोत विच समाईआ। आवण जावण लख चुरासी मात गर्भ सड़ना लेखा मुक जाए रोज़ दा, जून अजून ना कोए भवाईआ। जन भगतां कारन श्री भगवान आप सोचदा, उन्हां सोचण दी लोड़ रहे ना राईआ। जो मानस जन्म विच इक्को आस लोचदा, आशा तृष्ना कूड़ मिटाईआ। उस दा खैहड़ा छुट जावे मुक्ती मोख दा, अबिनाशी करता आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत तेरा लहिणा एहो जग, जगजीवण दाता दए जणाईआ। तन माटी ख़ाकी भेंट होवे अग्नी अग्ग, आत्म परमात्म आपणे विच समाईआ। कूड़ कुटम्ब साक सज्जण सैण मित्र मात पित भाई भैण नार कन्त नाते सब ने जाणे छड्ड, सगला संग ना कोए रखाईआ। जग वेंहदयां इक दूजे तों हो जांदे अड्ड, बन्धन बन्न्ह ना कोए वखाईआ। जिन्हां भगतां मिल्या पुरख समरथ, दाता दानी धुरदरगाहीआ। उह ताली वजाउँदे दो हथ्थ, ख़ुशीआं वाले

ढोले गाईआ। उन्हां ओस दवारे जाणा वस, जित्थे वसे बेपरवाहीआ। चरण कँवल पहुंचणा नस्स, सचखण्ड साचे वज्जे वधाईआ। सच प्रीत दा लैणा रस, प्रीतम धुर दा झोली पाईआ। अगे रहिणा नहीं कदी वक्ख, विछोड़े विच ना कोए जुदाईआ। भगत उधारने प्रभ दा हक, हकीकत रिहा समझाईआ। क्यों जन भगत गावे ओस दा जस, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। जो गुरमुख अंदर अंदर करदे रहिण आस, ध्यान ध्यान विच्चों बदलाईआ। उन्हां दा लेखे ला के पवण स्वास, साहिब स्वामी बख्शे इक सरनाईआ। झगड़ा मुका के पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल उपर डेरा दए जणाईआ। जित्थे निरगुण जोत प्रकाश, नूर नूर रुशनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सर्ब स्वामी अन्तरजामी दिसे माई बाप, मालक हो के आपणी गोद उठाईआ। जन भगत नाता छड्ड तत शरीर, शिरक्त जगत जाए मुकाईआ। मंज़ल चढ़ चोटी अख़ीर, आख़र मिले बेपरवाहीआ। जिस दी नज़र ना आवे तस्वीर, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। सच दवारा लँघ दहिलीज़, मंज़ल पिछली पन्ध चुकाईआ। प्रेमी प्यारा बण अज़ीज़, नमस्ते कह के सीस झुकाईआ। पुरख अबिनाशी जिन्हां लोकमात दिती तमीज़, तामीर आपणा आप गए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, काया चोला बदल देवे कमीज़, आत्म परमात्म आपणे विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रख तौफ़ीक, हरिजन हरिभगत हरि आपणे विच समाईआ।

२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

जन भगत कहे प्रभ सरन मिली ठंडी छाँ, शाम अन्धेरी रैण रही ना राईआ। शांती आई बिन पिता माँ, गोद सुहञ्जणी वज्जी वधाईआ। गा के सोहणा नाँ, नाम आपणा ल्या प्रगटाईआ। नाता छड्ड के सूर गाँ, गहर गम्भीर मिल के ख़ुशी मनाईआ। सिर्फ़ करनी पई हां विच हां, कठन तपस्या ना कोए कराईआ। भगतां मिलण नूं जिस दा चाअ, चाउ घनेरा रिहा वखाईआ। तूं छड्ड के थल अस्गाह, समुंद सरोवर परे हटाईआ। गुरमुखां प्रेमी प्यारयां दा तक्क के राह, रहबर हो के फेरा पाईआ। आत्म परमात्म कर के जाए सुलह, सुाहकुल आपणी दया कमाईआ। भाग लगा के जाए जन भगत साचे कुला, कुलवन्त दए बणाईआ। जिन्हां सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गाया नाल बुल्लां, जल बुलबुले तरंग वांग उन्हां सके ना कोए मिटाईआ। गुरमुख लाल अमोलक हीरा लोकमात कदे ना रुला, माणक मोती आपणे लए प्रगटाईआ। जो चरण प्रीती साची घोल घुला, तिस देवे माण वड्याईआ। दया कमावे जो दर ते आवे भुल्ला, भुल्लयां गले लगाईआ। प्रभ दा बूटा कदे ना हुला, ख़िज़ां रूप ना कोए वखाईआ। श्री भगवान दा सदा दवारा खुल्ला, पापी अपराधी दुष्ट दुराचारी

हँकारी विकारी दर आए चरण लगाए मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत कहे मैं कदे ना मोया, मरजीवत रूप वटाईआ। मैं प्रभ दी गोदी सोया जिथ्थों सके ना कोए उठाईआ। निरगुण जोत निरगुण रूप होया, निरगुण निरगुण विच समाईआ। भगत भगवान दा भेव ना जाणे कोया, कूक पुकार करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के निझर धार अमृत चोया, चौंह जुगां दा लेखा दिता मुकाईआ। जन भगत कहे मैं करता लभ्भा, लबां दे अंदर वेख वखाईआ। जिस नूं मिल के कदे कहिणा ना पए हाए रब्बा, बौहड़ी बौहड़ी ढोला ना कोए जणाईआ। मालक हो के मिल गया परमात्म इक्को अब्बा, जो अदब नाल आपणे घर बहाईआ। जन भगतां कदे ना देवे दग़ा, दाअवेदार आपणे दए वखाईआ। गुरमुखां नाल वधावे प्रभू आपणा अग्गा, लोकमात करे वड्याईआ। भाग लगा के काया माटी हड्डा, नाड़ी नाड़ी सोभा पाईआ। सति निशाना सति सरूपी अंदर गड्डा, गाइड हो के वाहिद वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत लेखा सब दा छड्डा, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। जन भगत कहे मैं की जाणां प्रभू दी सिफ्त, सिफ्तां विच ना कोए वड्याईआ। मैं प्रेम प्यार अंदर होया ग्रिफ़त, बिना ग्रिफ़तारी आपणा आप हवाले दिता कराईआ। मेरा इक्को बण गया इष्ट, इक्को एक एकँकारा नज़री आईआ। मैनूं झूठी दिसी सृष्ट, नाता कूड़ तुड़ाईआ। झगड़ा मुकाया स्वर्ग बहिश्त, बहिस करन दी लोड़ रही ना राईआ। मेरी प्रीत लग्गी बाहर हकीकी मज़ाजी इश्क, मज़ाजी हकीकी इश्क जिस दा बाहर रंग रहे वखाईआ। जिस दे बिरहों वैराग अंदर जुग चौकड़ी आत्मा रही सिसक, हौकयां विच ध्यान लगाईआ। उह खोल्ह के अंदरों दृष्ट, दिब नेत्र करे रुशनाईआ। आदि जुगादि दी जिस दे कोल फ़रिसत, उह गुरमुख चुण चुण रिहा उठाईआ। जेहड़े जगत वासना कर के बिन प्रभ दी किरपा गए ख़िसक, पल्लू जगत वाला कतराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर हुक्म इक सुणाईआ। जन भगत तेरा वक्त विच्चों वक्त, व्यिक्तिआं दए वड्याईआ। लहिणा देणा उपर जगत, जुगतीआं विच्चों कढाहीआ। नाम ख़ुमारी दे के शक्त, शकां सहिंसयां दे रोग दए गवाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर के शर्त, शरीअत आपणी दए दृढ़ाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच रहिण ना देवे फ़र्क, फ़िरकेदारी अंदरों बाहर कढाहीआ। रहमत विच आ के मुहब्बत विच करे तरस, सहिमत हो के आपणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अर्श दा मालक उत्ते आ के फर्श, फ़ैसला हक हक सुणाईआ।