२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
श्री भगवान कहे जन भगत तेरे उत्ते होए भरवासा, भरमां वाला भाव रहे ना राईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पैगम्बरां दी पूरी करनी आसा, आसावंद सचखण्ड दुआर बैठे ध्यान लगाईआ। ख़ुशीआं विच गीत गा के सचखण्ड दवारे करन हासा, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां मानस जन्म कर रहिरासा, रस्ता आपणा इक दृढ़ाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाशा, प्रकाशवान तेरी बेपरवाहीआ। दर्शन दीदार दे साख्याता, हाज़र हो के परदा दए उठाईआ। जिन्हां गुरमुखां मंनयां तेरा आखा, आख़र मंज़ल दे चढ़ाईआ। मानस जन्म रहे कोए ना घाटा, ख़ाली भण्डारे दे भराईआ। तेरे विहार अंदर जेहड़ा लग्गया आटा, अन्न मन करे सफ़ाईआ। सेज सुहञ्जणी सुहा खाटा, खटीआ आत्म सोभा पाईआ। जिस कारन सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण धार कटे वाटा, पाँधी हो के फेरा पाईआ। सति सच दे के जा दाता, दातार आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा चुका के जाह साचा, सति सच आपणा आप समझाईआ। जन भगत कहे मेरा अन्तर भेव, अभेद दे खुल्हाईआ। तूं मालक धुर दा देवी देव, दीवा बाती कर रुशनाईआ। झगड़ा चुका रसना जेहव, अन्तर मंत्र दे चलाईआ। धाम वखा इक निहकेव, निहचल अस्थिल नज़री आईआ। सदा सदा तेरी करदे रहीए सेव, सेवा विच मिले वड्याईआ। नाम पदार्थ दे मेव, रसना तृष्ना कूड़ी बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहे प्रभ देवीं कलयुग अन्त निशानी, निशाना अगला पिछला देणा चुकाईआ। जन भगत कहे साडी लेखे लग्गे वरजी तेरी महिमानी, मेहरवान हो के दया कमाईआ। तूं गहर गम्भीर बेनज़ीर गुणवन्त गुणदानी, दरदमंद अख्वाईआ। सब दी मुश्कल कर आसानी, असल आपणा रंग चढ़ाईआ। लोकमात जूह दिसे बेगानी, सचखण्ड दवारा इक्को दे दरसाईआ। जित्थे होवे ना कोए हैरानी, परेशानी ना कोए तड़फाईआ। जिस घर वस्या सुत भानी, अर्जन बैठा डेरा लाईआ। गोबिन्द मारे तीर दी कानी, चिल्ला शब्दी इक वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जित्थे तेरे नाम दी होवे ना बदनामी, उह दवारा देणा वखाईआ। लोड़ रहे ना सूरज चन्द भानी, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। भज्जणा पए ना जंगल विच मैदानी, घर महबूब नज़री आईआ। मंज़ल अवर ना रहे रुहानी, रूह बुत्त दोहां कर सफ़ाईआ। तैनूं ईसा मूसा मुहम्मद मंनयां मालक उत्ते असमानी, आसमां तेरे कदमां राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देणा इक घर, जिस घर बह ख़ुशी मनाईआ। जन भगत कहे प्रभ आपणा गृह दस्स, दिशा दिशा ना कोए भवाईआ। मुहब्बत विच मिल के पईए हस्स, विकार विशा
रहे ना राईआ। सिफ्त सालाही इक दूजे दा करीए जस, सोहँ ढोला गाईआ। दोहां दा इक्को जिहा हो जाए हक, मुरीद मुर्शद मिल के ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी मज़ल कर के गए थक, मंज़ल आपणी लै चढ़ाईआ। जित्थे ना कोई शिकवा शकूक रहे शक, शकायत करनवाला नज़र कोए ना आईआ। जिधर वेखीए तक्कीए ओधरे सति, सच शब्द होवे शनवाईआ। तेरे नाम दी होवे मत, वासना मन ना कोए हल्काईआ। तूं परमेश्वर रखणवाला पत, पती पतवन्ता बेपरवाहीआ। तेरे पिच्छे सब कुछ हब्बो दिता छड्ड, हवस जगत दिती गवाईआ। अगे प्रभू कदी ना होवीं अड्ड, वक्खरा हो ना डेरा लाईआ। असीं ताअने मेहणे सहिंदे जग, आंढी गवांढी ठोकरां रहे लाईआ। सिर्फ़ पवित्र हुन्दे तेरी अमृत धार नहा के विच गंग, दुरमति मैल रहे ना राईआ। पुरख अकाल गुरमुख कहे साडे नालों जगत पिता विछड़ जावे भावें निसंग, तेरी ना होवे जुदाईआ। एह आदि जुगादी जगत जुग रीती चली आई तेरा खेल सूरे सरबंग, पिता पुत्त हरनाक्ष प्रहलाद दिता लड़ाईआ। जन भगतां सदा अंदर रहे ठंड, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरे प्रेम दा मिले अनन्द, इक्को रस देणा चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं साहिब सदा बख्शंद, बख्शिश आपणी बख्शीश कर नाम झोली देणी भराईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाला ज़िला फ़िरोज़पुर ड
जन भगत तेरे प्रेम दी सच्ची आहूती, सच समग्री विच समाईआ। समग्री विच्चों साचे चरण दी दे के भबूती, पंज भूत करे सफ़ाईआ। शब्द अगम्मां भेज के दूत दूती, दुतीआ भाउ दए चुकाईआ। घर आत्म उठाए सुत्ती, सुत्तयां अक्ख खुल्हाईआ। महका के धुर दी रुत्ती, रुतड़ी दए बदलाईआ। घड़ी सुहञ्जणी आ के पुजी, वेला वक्त नाल वड्याईआ। लेखा बणया रिहा सदा चौंह जुगीं, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जोड़ी चली आईआ। तेरा कुछ लहिणा देणा पिछला पिण्ड याद आए बुग्घीं, मनी सिँघ नूं मिल के पंज पैसे भेंट चढ़ाईआ। ओस परेर के तेरी बुद्धी, बिध दिती समझाईआ। तेरी आत्मा होवे उग्घी, उदे असत होवे रुशनाईआ। जिस वेले मेरे पुरख अकाल ने धार बदली दूजी, सरगुण तों निरगुण वेस वटाईआ। आपे गोदी लए चुक्की, चाकर हो के सेव कमाईआ। ओस वेले कोई अगली गल्ल होर नहीं पुछी, जे पुछदा सब कुछ देणा सी समझाईआ। एसे कारन पुरख अकाल मार के आपणी बुत्ती, पैंडा पन्ध मुकाईआ। प्रीतम नाल प्रीतम दी रुत होवे सुची, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे दा लेखा लहिणे दा लहिणा देणे दा देणा झोली पाईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ बलवन्त सिँघ दे गृह नाथेवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
जुग जुग जन भगतां प्रभ देवे साची सिख्या, पाठशाला काया मन्दिर दए वखाईआ। नाम भण्डारा पावे आपणी भिच्छया, वस्त अगम्मी आप वरताईआ। मालक हो के करे रच्छया, रच्छक हो के वेख वखाईआ। अगला पिछला जन्म कर्म मिटावे लिख्या, लेखा आपणे नाल बणाईआ। माया ममता मोह प्यार दस्स के मिथ्या, मिथ्या दस्से सर्ब लोकाईआ। सच प्रीती झोली पा के हिस्सया, हिसाब कूड़ा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन मन भगतां रिहा सिंचया, कलयुग कूड़ी अग्ग बुझाईआ। जन भगतां प्रभ कूड़ी मेटदा आया हस्ती, हस्ती आपणी इक समझाईआ। धार दे के अमृत रस दी, रस्ता धुर दा दए वखाईआ। जिस घर आत्म निरगुण हो के वसदी, परदा दए उठाईआ। आवाज़ सुणा के धुर दे जस दी, करे सच पढ़ाईआ। खेल मुका के रहिणा वक्ख दी, वक्खरा हुक्म आप जणाईआ। सच्ची प्रीती परम पुरख नाल सच दी, जो सच सच विच समाईआ। काया माटी खेल काची वंग दी, वंगार के कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चोट ला के धुर दे मृदंग दी, सन्त सुहेले लए जगाईआ। जन भगतां प्रभ दस्से आपणी धार, धर्म धुर दा इक जणाईआ। जन भगतो परम पुरख परमात्म अबिनाशी करता बणाउणा सांझा यार, याराना अवर ना कोए रखाईआ। कदमां तों जाणा बलिहार, चरणां सीस झुकाईआ। सेवा विच बणना ख़िदमतगार, ख़ुशामद विच आपणा आप लैणा बदलाईआ। नेत्र नैणां कर दीदार, दाअवा कूड़ा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत भगवन तेरे घर दा वसनीक, दर ठांडे सोभा पाईआ। निरगुण निरवैर सदा लाशरीक, शिरक्त विच कदे ना आईआ। जुग जुग जन भगतां करे उडीक, गुरमुखां राह तकाईआ। जन्म जन्म दी पूरी करे प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। माया ममता विच्चों करे अतीत, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। काया माटी कर के ठांडी सीत, सीतल धार दए वहाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, कूड़ कुटम्ब विच्चों बाहर कढाहीआ। कलयुग अन्त अख़ीरी रिहा बीत, दीआ बाती करे आप रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी क्रिया अंदरों कर के ठीक, ठाकर आपणा रंग चढ़ाईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ जोगिंदर सिँघ, महिंदर सिँघ दे गृह नाथेवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
नयामते नाम कयामते पैग़ाम सदाकते सलाम, ख़ुदावंद करीम अज़ीमउलशान बेपरवाहीआ। नूरे नुरान वालीए दो जहान,
ज़मीनाने अर्शां नुराने, फ़र्शां फ़ैसला हक हकीकत इक दृढ़ाईआ। फ़रमाने आम नज़ामे तमाम शहाने मज़ाम, ज़माने अलज़ाम बदनामे ख़लक ख़ुदाईआ। पैगम्बरे पीर, दस्ते दस्तगीर, मुर्शदे आमीन, फ़ुरस्ते अज़ीन, कुराने नज़ीन, तसलीमे तलकीन, तल्बगारे दीद, दुआए शुनीद, शायरे मज़ीद, शमाएगुल्ल, जलवा नूर ख़ुदाईआ। कुदरते काद, मुहम्मदे आदि, मसीहे आदाब, यसूए ख़ताब, वलीए नवाब, हज़रते महिराब, रसूले पाक, माटीए ख़ाक, नग़माए नाज़, कलमाए आवाज़, ज़ुल्माए साज़, उल्माए ख्वाहिश, बी ख़ैर या अलाह मिहबान बीदो बी पिहर नज़री आईआ। दुआए रफ़ीक, हुक्मे फ़रीक, शब्दे ताईद, कादरे ईद, बहादरे रसीद, जवाबे जदीद, मुदाए अजीब, ज़ाहर ज़हूर जलवा लासानी जलाल बेपवराहीआ। कुदरते कानून फ़ितरते ममनून, नुकताए कानून, हमजाए मज़मून, जलवाए जनूंन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ख़दीले ख़ुदा अज़ीले दुआ, ज़माने रहीम, नीज़ाने करीम, निराकार नज़री आईआ। कुतबे कातब, मुरीदे मुख़ातब, शुनीदे तुआकब, अहिमीयते रख़ाकत दीदे स्वागत, सदा दस मुसलसल इक्को नूरी आईआ। जवाबे मरग़ूब, मस्तीए कलबूत, हस्तीए मौज़ूद, मस्तीए मसरूफ़, अर्शीए बेहरूफ़, फ़र्शीए फ़ैसलाए मनसूख़, मंज़ले मकसूद, सति सतिवाद सति पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। किशते कुना, बख्शे गुनाह, दानिस्ते सयाह, फ़रिश्ते फ़नाह, बहिश्ते मवा गुलदस्ते गुलां, मुरीदे मरा, दानिस्ते नज़ां, आशके इश्क आज़म बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़ज़ले फ़िज़ा, रमज़े ख़ुदा नग़मे दुआ बदने रुबा रहबर रहीम इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सहिज सुभाअ, हुक्म अंदर हुक्म रिहा वरताईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाला ज़िला फिरोज़पुर
जन भगतां मिलदी आई सदा चरण धूढ़, धूढ़ मस्तक टिक्के रही रमाईआ। आसा मनसा करदा रिहा पूर, निरासा आसा विच बदलाईआ। लोकमात मिलदा रिहा ज़रूर, निरगुण हो के सरगुण दए वड्याईआ। साचे नाम दा सुणाउँदा रिहा तूर, तुरत आपणा भेव खुल्हाईआ। जन भगत दवारे बणदा रिहा मज़दूर, मुफ़लिस हो के सेव कमाईआ। मुहब्बत विच करदा मुआफ़ कसूर, माटी ख़ाकी भस्म चशम नाल तराईआ। पन्ध मुकाउँदा रिहा नेड़ दूर, गृह मिल मिल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। धूढ़ कहे मैनूं समझया कोई ना लोकमात, मेरा भेव कोए ना पाईआ। धूढ़ कह के सारे गाउँदे गए गाथ, सिफ्तां विच सालाहीआ। वड्याई वेंहदे गए लगदी रही माथ,
मस्तक टिक्के जगत भगत लगाईआ। धूढ़ कहे मेरी सब तों वक्खरी बात, खाणी बाणी ना कोए जणाईआ। एह उह अगम्मी दात, जेहड़ी चरण कँवल थल्ले रखी छुपाईआ। जिस दा शास्त्रां विच मिलदा नहीं हालात, अहिवाल ना कोए दृढ़ाईआ। लेखा लिख्या नहीं कलम दवात, कलमयां वालयां ने कलाम कायम ना कोए कराईआ। बिना गुर अवतार पैगम्बर एह किसे ना आई हाथ, जगत खोजयां खोज ना कोए खुजाईआ। जिस ने पाई उस ने इस दी सिफ्ती गाई गाथ, वजूद वजह ना कोए जणाईआ। क्यों इस दा मालक इक जनाब, जिस दा स्वाल जवाब जवाब तल्बी विच कदे ना आईआ। कुछ इस दा लेखा पीरां ने नानक कोलों पुछया विच बग़दाद, नानक ने ख़ाली पगड़ी झाड़ के दिती वखाईआ। पुरख अकाल ने मारी अगम्मी आवाज़, शब्दी धुन शनवाईआ। नानक तेरा मेरा दो जहानां तों बाहर राज़, परदा ना देणा खुल्हाईआ। जे तूं दस्सया ते इन्हां नूं भुल्ल जाणी नमाज़, वुज़ूआं दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस वेले मैं आया आप, भगतां दा बणया बाप, पिता पुरख अकाल आपे वेस वटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, जीवण जुगत दिती बदलाईआ। ओस वेले चरण धूढ़ी जो चरणां दे उत्ते दिसदी ख़ाक, ज़र्रा ज़र्रा रूप नज़री आईआ। मेरे चरण कँवल दे थल्ले होवे पाक, पवित रूप वटाईआ। एह भगतां दी आदि दी पूंजी ते जुगादि दी रास, जुगां दे लहिणे दए चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सांभ के रखे रास, बिन गुरमुखां झोली किसे ना पाईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ गुलज़ार सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
धूढ़ कहे मैं मस्तक जावां लग्ग, लग्न इक्को दयां लगाईआ। दीन दुनी कायनात सृष्टी विच्चों कर के अलग्ग, अगला भेव दयां खुल्हाईआ। नाता जोड़ के नाल सूरे सरबग, अल्पग जीव दयां वड्याईआ। मन वासना नौ दुआर मुके हद्द, जगत तृष्ना रहे ना राईआ। शब्द अगम्मी धुन आत्मक सुणे नद, अनहद नादी नाद वज्जे वधाईआ। पंच विकारा देवे बध्ध, बन्दना इक्को दए समझाईआ। घर दीपक जोती जाए जग जागरत जोत होवे रुशनाईआ। भगत भगवान रहिण कदे ना अड्ड, विछोड़ा अंदरों दयां चुकाईआ। धर्म दवारे इक्को सद्द, सदा होका नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धूढ़ कहे मैं भगतां जोगी, जगजीवण दाता पुरख अकाल दए वड्याईआ। मैं हथ्थ ना आई किसे फ़कीर जोगी, चार कुण्ट खोजण थाउँ थाँईंआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले देवां सोझी, सुत्यां लवां उठाईआ। नाम भण्डारा दे के रोज़ी, भुखयां भुक्ख गवाईआ। बुध बिबेक कर के बोधी, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जन्म कर्म दा रहिण
दा देवां रोगी, दु:ख संताप दयां गवाईआ। ठाकर मिला के धुर दा मौजी, महबूब दयां वखाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी चुकणहारा गोदी, जिस नूं गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द गया गाईआ। जिस दा इक नाम निधान सच सलोकी, सोहला ढोला इक दृढ़ाईआ। उस दी खेल कदे किसे ना रोकी, दो जहान बैठे सीस निवाईआ। जिस दे हुक्में अंदर कोटन कोटि कृष्न काहन फिरन त्रैलोकी, राम वशिष्ट सेव कमाईआ। जिस ने पढ़ाउणी कदे नहीं कोई पोथी, पुस्तक पाठशाला काया मन्दिर दए वखाईआ। आदि निरँजण निरगुण नूर जगाए जोती, परदा ओहला दए उठाईआ। भगत सुहेले वेख के माणक मोती, मल मूत्र विच्चों बाहर कढाहीआ। दुरमति मैल जाए धोती, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। वासना कढ्ढे खोटी, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। मंज़ल चढ़ावे चोटी, सचखण्ड दवारा इक वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए तराईआ। धूढ़ कहे मैं निशानी धुर दी, धुर मस्तक लेख बणाईआ। मैं वस्त अमोलक पूरे सतिगुर दी, दूसर सके ना कोए वरताईआ। मैं खेल वेखी अनन्द पुर दी, गोबिन्द नाल मिल के ख़ुशी मनाईआ। मैं चाल वेखी देवत सुर दी, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाईआ। मैं कलयुग लहर वेखी अन्ध घोर दी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। हकूमत बणी ठग्ग चोर दी, गुरमुख सन्त साध नज़र कोए ना आईआ। ऐस वेले जन भगतो ज़रूरत पई ओस दी लोड़ दी, जो लोड़ींदा साजण घर घर होए सहाईआ। मैं ओस प्रभू दा हुक्म कदे ना मोड़दी, हुक्में अंदर भज्जां चाँईं चाँईंआ। आवाज़ सुण शब्द अगम्मी घनघोर दी, घोर अन्धेरा घुप वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कदे खेल ना करे कमज़ोर दी, मालक हो के ख़ालक हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धार रखे आपणे ज़ोर दी, ज़रूरत भगतां पूर कराईआ।
२५ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड नाथेवाला ज़िला फ़िरोज़पुर
जन भगत ख़ुशीआं नाल रिहा कुद्द, कदीम दी याद नज़री आईआ। पुरख अकाल बुद्धी विच्चों बदल दिती बुध, बिध आपणी दिती समझाईआ। लेखा ला के दया कमा के विच्चों कलयुग, जुग जन्म दे विछड़े रिहा मिलाईआ। लख चुरासी वरोल सन्त सुहेले लए चुग, चुग़ली निंदया विच्चों बाहर कढाहीआ। ओन्हां दा पैंडा अगला पिछला जावे मुक, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। अग्नी तत विच्चों देवे सुख, आत्म दरसी दया कमाईआ। घर बैठयां गृह मन्दिर स्वामी सतिगुर लए पुछ, पसचाताप दए गवाईआ। मानस जन्म उज्जल करे मुख, दु:ख दर्द डेरा ढाहीआ। सफ़ल कर के धरनी कुक्ख, धर्म दा
धरवास दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जन भगत सुहेला ख़ुशीआं विच नच्चया, अन्तर वज्जी वधाईआ। क्यों पुरख अकाल ने मैनूं किहा बच्चया, पिता हो के गोद उठाईआ। मैं ओस दे चरण कँवल दवारे वस्या, जित्थे अग्नी तत ना लागे राईआ। ख़ुशीआं दे विच हस्सया, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। दर्शन पाया अक्खीआं, आख़र तक्कया नूर ख़ुदाईआ। मेला मिल्या नाल सख़ियां, गुरमुख बैठे नज़री आईआ। जिन्हां नूं लोड़ ना रही जगत वालीआं मोमबत्तीआं, बातन जलवा करे रुशनाईआ। श्री भगवान नाल रख के आपणे हिस्से पत्तीआं, पतिपरमेश्वर नाल मिल के ढोले गाईआ। जिन्हां लभ्भणीआं जगत वालीआं मूल नहीं हट्टीआं, हट्ट इक्को वेखण बेपरवाहीआ। जित्थे वस्तां अगम्म सट्टीआं, अतोट अतुट टिकाईआ। तोल तुले ना कदे धड़ी वट्टीआं, तराज़ू जगत ना कोए वखाईआ। ओन्हां दे अंदर प्रीतां लग्गीआं पक्कीआं, लोकमात सके ना कोए तुड़ाईआ। सरन सरनाई साची ढठ्ठीआं, आपणा आप मिटाईआ। सो रूहां रहबर दवारे होईआं इक्ट्ठीआं, गुरमुख सोहणा रूप बदलाईआ। इक्को पढ़ के नाम दीआं पट्टीआं, पटने वाले नूं मिल के इक्को आपणी ख़ुशी वखाईआ। एहो मानस जन्म दीआं खट्टीआं खट्टीआं, अगे दा खटका रिहा ना राईआ। विकणा प्या ना वांग यूसफ अट्टीआं, सुलेमान दा तख्त ना कोए उलटाईआ। ओस प्रभू दे नाल मिल के वसीआं, जिस दा वसल हथ्थ किसे ना आईआ। जिस आदि जुगादि लाजां दो जहान रखीआं, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राग गावे ना कोई वांग भट्टीआं, हुक्म धुर दा रिहा सुणाईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ करतार सिँघ दे गृह चड़िक ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे प्रभू मेरे किरपा निधान, पतिपरमेश्वर शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण निरवैर निराकार मार ध्यान, आदि निरजंण बेपरवाह आपणी अक्ख उठाईआ। नव सत्त चार कुण्ट दहि दिशा सति धर्म दा दिसे ना कोए निशान, चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब ज़ात पात कूड़ी क्रिया करन लड़ाईआ। नाम धुन आत्मक सुणे ना तेरा कोई गान, अनहद नादी नाद काया मन्दिर अंदर साढे तिन्न हथ्थ ना कोए शनवाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म ब्रह्म मिले कोए ना आण, साचे पौड़े अगम्मी मंज़ल धाम अवल्लड़े डेरा कोए ना लाईआ। मन वासना शरअ होई शैतान, बुध बिबेक साची टेक एकँकार तेरे उत्ते ना कोए रखाईआ। चरण प्रीती धुर दी नीती ठांडी सीती दिसे ना विच
जहान, निरगुण जोत सच प्रकाश अन्ध अन्धेर सके ना कोए मिटाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ थक्के अलिफ़ ये वाली कुरान, काया काअबा हक महबूब धुर दे मन्दिर सति गुरदुआरा पारब्रह्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। हउमें हंगता कूड़ कुड़यारा होया प्रधान, नाम शब्द अजपा जाप अन्तर अन्तर ना कोए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। धरनी कहे प्रभ वेख आ के आपणी धौल, धर्म दया रहिण कोए ना पाईआ। फग्गण रुतड़ी रही कोए ना मौल, सच बहार ना कोए वखाईआ। सदी चौधवीं तेरा पैगम्बरां वाला पूरा होण वाला कौल, वक्त दुहेला सुहेला दए बणाईआ। तेरा लेखा अगम्म अथाह बेपरवाह भविख्तां वाला कोई जाणे ना मुल्ला शेख़ पंडत पांधा रौल, ग्रन्थी पन्थी सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम हो सहाईआ। धरनी कहे चार कुण्ट दहि दिशा मेरे उत्ते रिहा कोए ना धर्म, तीर्थ तट अठ्ठ सठ्ठ देण दुहाईआ। चौदां विद्या प्या भरम, चौदां लोक हक सच ना कोए शनवाईआ। लेखा मुक्कया ना जगत वरन, बरन रहे कुरलाईआ। तेरे मिलण दा अबिनाशी करते कोई करे ना प्रण, साची मंज़ल चढ़ के दरस कोए ना पाईआ। निज नेत्र खुल्ल्हा दिसे ना किसे दा हरन फरन, लोचन अक्ख ना कोए रुशनाईआ। जगत ढोले सारे पढ़न, आत्म परमात्म राग ना कोए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साहिब स्वामी अन्तरजामी आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित तरनी तरन, तारनहारा एकँकारा पुरख बिधाता नज़री आईआ। दर दरवेश हो के आई तेरी सरन, सरन इक्को दिती जणाईआ। किस बिध सन्त सुहेले तेरी मंज़ल कलयुग अन्तिम अन्धेरी रैण चढ़न, बिन दीवे बाती कमलापाती तेरा दर्शन पाईआ। सच दवारे दरगाह साची खड़्हन, जित्थे पंज तत तन वजूद ख़ाकी पुतला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। धरनी कहे प्रभू तेरी चौधवीं सदी दी आउँदी जांदी हद्द, हदूद आपणी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सच दवारे सद्द, हुक्म धुर दा लै मनाईआ। जेहड़े दीनां मज़्हबां विच हो गए तैथों अड्ड, फ़कीरां दे फ़िकरे दे गवाईआ। आत्म परमात्म सब नूं दस्सदे इक्को यद, ब्रह्म पारब्रह्म आपणा नूर कर रुशनाईआ। तेरा तैथों रहे ना कोए अलग्ग, भगत सुहेले सन्त सूफ़ी फ़कीर लै उठाईआ। कर प्रकाश उपर शाह रग, जलवागर इक्को नूर रुशनाईआ। बिन मक्के काअब्यों करा दे हज्ज, हुजरा हक दे वखाईआ। जिस मन्दिर स्वामी काया अंदर बैठों सज्ज, सज्जण हो के परदा दे उठाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरी सरन सरनाई जावण लग्ग, ज़ात पात रहिण कोए ना पाईआ। तेरा दीपक जोती जाते जग, जगजीवण दाते तेरी वड वड्याईआ। मानस मानुख मानव रहे ना कोए बुद्धी कग, काग हँस दे बणाईआ। त्रैगुण माया साड़े ना अग्ग, अग्नी तत
ना कोए जलाईआ। आपणे मिलण दा छोटा रस्ता निक्का दस्स दे ढंग, बहुती लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच चाढ़ दे रंग, अनडिठड़ी आपणी धार जणाईआ। भेव खुल्हा दे हँ ब्रह्म, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। जन भगतां आपणे गृह शब्दी धार विच्चों दे दे जन्म, जन्म विच्चों जन्म दे बदलाईआ। लेखा रहे ना कोए शाही कलम, कायनात विच्चों बाहर कढाहीआ। धरनी कहे धर्म विच रहे कोई ना भरम, अन्धविश्वास ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख लोकमात, गृह गृह पई लड़ाईआ। धरनी कहे प्रभू आपणा शब्दी भेज दे दूत, दुतीआ भाउ दे मिटाईआ। परदा लाह के वेख पंज तत काया भूत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। झगड़ा मुका दे जूठ झूठ, माया ममता मोह दे गवाईआ। भाग लगा दे आपणी कूट, काया कुटीआं अंदर घर घर विच होए रुशनाईआ। जिधर वेखण उधर दिसें मौजूद, मुफ़लिसां मिल के आपणा रंग वखाईआ। जन भगतां कर महिफ़ूज़, कलयुग अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। नौ दवारे मुका हदूद, अंदर परदा दे खुल्हाईआ। आपणे प्रेम दा दे सबूत, शब्दी धुन कर शनवाईआ। लेखा मुक जाए कंचन माटी कलबूत, कलमा इलमां तों बाहर दे र्दड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख थाउँ थाँईंआ। धरनी कहे प्रभू उठ वेख आपणे चौदां लोक, चौदां तबक दए दुहाईआ। साचा गाए ना कोए सलोक, सोहँ रूप ना कोए बणाईआ। मन वासना सके ना कोई रोक, झगड़यां विच लोकाईआ। तेरा नूर सच प्रगटे ना निर्मल जोत, गृह मन्दिर होए ना कोए रुशनाईआ। ठाकर मिल के माणे कोई ना मौज, मजलस कूड़ी सोभा पाईआ। निज घर लवे तैनूं कोई ना खोज, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत भज्जण थाउँ थाँईंआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार परम पुरख परमात्म आत्म आसा मनसा पूरी कर दे लोच, लोचन अंदरों लोचां वाला दे खुल्हाईआ। मेरी अगली मिटा दे सोच, समझ दी लोड़ रहे ना राईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण हो के सरगुण पहुंच, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। धरनी कहे प्रभू चार कुण्ट दहि दिशा वेख धक्का, दीन दुनिया दए दुहाईआ। हकीकत रही ना काअबा मक्का, हुजरयां विच्चों मुर्शद मुरीदां रहे जणाईआ। प्यार मुहब्बत विच रिहा कोई ना सका, शरअ नाल शरअ करे लड़ाईआ। परवरदिगार दा बणे कोई ना बच्चा, पूत सपूता रूप ना कोए वटाईआ। कलयुग जीव मन वासना होया कच्चा, कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। जूठ झूठ ममता मोह तृष्ना अंदर मच्चा, भज्जे वाहो दाहीआ। घर स्वामी मिलण दा नहीं पता, जो मन्दिर अंदर गृह बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा वेख अन्तश्करन सावधान कर चेतन सता, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दे जणाईआ। धरनी कहे प्रभू शब्द अनाद
दे दे अगम्मी तूर, तुरीआ पद दे समझाईआ। मेरी आसा मनसा पूर, कूड़ी क्रिया दे कढाहीआ। तूं सर्ब कला भरपूर, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा हाज़र हज़ूर, हज़रत हो के आपणा मेल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया काया कपड़ कट दे कसूर, कसम खा के तेरे अगे सीस निवाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर पुरख अकाल दीन दयाल प्रगट हो ज़रूर, तेरी ज़रूरत बिना कलयुग अन्धेर ना कोए गवाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां कलयुग गढ़्ह बणया हउमें हंगत सुघड़ सुचज्जे होए मूर्ख मूढ़्ह, सति सच सच ना कोए जणाईआ। तेरा नूर नुराना शाह सुल्ताना जोती जलवा नज़र ना आए नूर, नौबत नाम हक ना कोए वजाईआ। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण जगत वासना प्या फ़तूर, सारे दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा आपणे लेखे लाईआ। धरनी कहे मैं नेत्र रही रो, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। आत्म परमात्म किसे ना सके छोह, बंक दवारे ख़ाली देण दुहाईआ। घर प्रकाश किसे ना होवे लो, दोए लोचन कम्म किसे ना आईआ। समरथ स्वामी अन्तर आत्म निझर झिरना अमृत रस दे चो, चोर यार ठग्ग पंज अंदर रहिण कोए ना पाईआ। बी अगम्म नाम निधान बो, सति धर्म दा बूटा दे उपजाईआ। तेरा लेखा लिख्त विच ना जाणे को, भविख्त विच गुर अवतार पैगम्बर इशारयां नाल सृष्टी दी दृष्टी गए समझाईआ। निरगुण निरवैर परम पुरख परमात्म आपे हो, होका दे के दे सुणाईआ। धरनी कहे मेरे नाल जगत जीव कमाउँदे धरो, धर्म दा अधर्म गए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत वासना कूड़ कुड़यार शब्दी हुक्म सब तों लै खोह, ख़ालस चार वरन अठारां बरन दे बणाईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड चड़िक ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे मेरी नमो नमो निमस्कार, नमस्ते कह के सीस झुकाईआ। परम पुरख निरँकार, निरवैर तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी वेखदा रिहों आपणा संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख खुल्हाईआ। कूड़ कुड़यार करदा रिहों ख़ुआर, नाम खण्डा इक चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे, सुण धरती, की लख चुरासी रुठ्ठी, सारे गए भुलाईआ ? धरनी किहा प्रभू नहीं कोटां विच्चों मुठ्ठी, थोड़े तेरे भगत नज़री आईआ। जिन्हां दी अन्तर आत्मा उठी सुत्ती, सवाधान हो के तेरा नाम ध्याईआ। एकँकार तेरे नाल ला के रुची, रचना तेरी वेख ख़ुशी मनाईआ। ओनां दी बुद्धी मैनूं दिसे सुच्ची, सच कह के दयां सुणाईआ। एह कोई खेल नहीं लुकी,
परदयां विच ना कोए छुपाईआ। मैं वेख्या प्रभू तूं ओनां पिच्छे कटें बुत्ती, बुत्तख़ाने करदा जाएं सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेख वखाईआ। धरनी कहे प्रभू गुरमुख थोड़े, बहुत्यां विच्चों नज़री आईआ। जिन्हां अन्तर आत्म आपणे नाल जोड़ें, जोड़ जगत ना कोए वखाईआ। आपणे नाम दे सुणा के धुर दे दोहरे, दोहा आपणा आप जणाईआ। सदा सदा सद आपणी रख लोड़े, लोकमात विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर प्रकाश अन्ध घोरे, सति सच कर रुशनाईआ। श्री भगवान कहे गुरमुख थोड़े नहीं अनक, अंक अनेक नज़री आईआ। जिन्हां दा भाग वड्डा नालों जनक, जामन हो के मिल्या बेपरवाहीआ। लहिणा देणा आपणे नाल रखे अन्त, अन्तिम होए ना कदे जुदाईआ। नर्कां विच जा के कढ्ढणी पए ना मिन्नत, तराज़ू धर्म ना कोए टिकाईआ। सिध्धी दस्सी इक्को सिम्मत, सहिम फ़हिम रहे ना राईआ। अगे करनी पए ना मिन्नत, सीस अवर ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे मिटा चिन्त, चिन्ता ग़म ख़ुशी विच बदलाईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड रामू वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी धरत धवल कहे प्रभ कलयुग अन्तिम वेख मौका, दीन दुनी वेख वखाईआ। सति धर्म सन्तोख रिहा ना चौदां लोका, चौदां विद्या लोकमात कुरलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा गृह गृह देवे आपणा होका, मन मनुआ आपणा हुक्म रिहा चलाईआ। जूठ झूठ सब नाल करे धोखा, कपट हँकार अंदरों सके ना कोए गवाईआ। भाग लग्गा दिसे ना किसे साढे तिन्न हथ्थ काया कोठा, कुटीआ सुहञ्जणी नज़र कोए ना आईआ। जीव जंत बिन हरि नामे होया थोथा, अन्तर आत्म रंग ना कोए रंगाईआ। बिन अक्खरां वाला निरअक्खर धार तेरा पढ़े कोई ना पोथा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पढ़ पढ़ ढोले रहे गाईआ। सति प्रकाश नूर नुराना निरगुण निरवैर होवे ना जोता, पारब्रह्म ब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। दुरमति मैल पाप किसे ना धोता, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ फिर फिर थक्की मात लोकाईआ। गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरे नाम सागर विच मारया किसे ना गोता, माणक मोती हथ्थ किसे ना आईआ। वरन बरन दीन मज़्हब वेख्या रोता, रुतड़ी रुत्त ना कोए सुहाईआ। सृष्टी दृष्टी दा विचार होया खोटा, इष्ट पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख थाउँ थाँईंआ। धरनी कहे प्रभू मेरी तेरे चरण कँवल निमस्कार, नमो नमो नमस्ते कह के सीस निवाईआ। कलयुग अन्त होई दुख्यार, दीनण हो के दयां दुहाईआ। चुक्कया ना जाए भार, दरोही तेरा
नाम ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं आउँदी दिसे हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भविख्त पूरा होया गुर अवतार, पैगम्बर शहादत रहे भगताईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार लै अवतार, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा नूर कर रुशनाईआ। सच वखा इक ठांडा दरबार, मानव मानुख आत्म ब्रह्म दृढ़ाईआ। दीवा बाती कमलापाती साढे तिन्न हथ्थ मन्दिर अंदर घर विच घर कर उज्यार, तेल बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले सन्त साजण सूफ़ी लै उठाल, सुरत शब्द हलूणे नाल जगाईआ। झगड़ा मुका दे शाह कंगाल, ऊँच नीच ज़ात पात दीन मज़्हब रहे ना कोए राईआ। आपणे भगत सन्त वेख आपणे लाल, लालन हो के खोज खुजाईआ। जो तेरी प्रीती नीती अंदर घालना रहे घाल, दिवस रैण घड़ी पल इक ध्यान लगाईआ। तिन्हां लेखा चुका आण शाह पातशाह श्री भगवान, भगवन्त कन्त तेरी ओट तकाईआ। दीन दुनी जगत आसा होई शैतान, शरअ कर कर गए लड़ाईआ। बोध आवे ना किसे ज्ञान, अक्खरां करन पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाईआ। धरनी कहे मैं रो के मारां धाह, बिन नैणां नीर वहाईआ। परवरदिगार नूर ख़ुदा, जलवागर तेरी इक सरनाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह पतिपरमेश्वर इक्को ओट तका, दो जहानां वाली साहिब सुल्तान हो सहाईआ। निरगुण नूर जोत कर रुशना, शब्द नाम डंका इक वजा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल हुक्म दे सुणाईआ। आत्म परमात्म निझर धार बण मलाह, सति सरूप बिन रंग रूप शाहो भूप बेपरवाह, साची दस्स इक सलाह, जीव जंत तेरा ढोला इक्को गाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप अदल इन्साफ़ विच कर न्याँ, दूई द्वैत रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर रख आपणी ठंडी छाँ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। धरनी कहे प्रभू मेरा कलयुग वेख डुब्बदा बेड़ा, नईआ नौका नाम नज़र कोए ना आईआ। दीन मज़्हब गृह गृह प्या झेड़ा, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। भाग लग्गा दिसे ना कोए काया खेड़ा, बन्द कवाड़ी खिड़की बजर कपाटी ना कोए तुड़ाईआ। साहिब सतिगुर किसे दिसे ना नेरन नेरा, निज नेत्र लोचन नैण होवे ना कोए रुशनाईआ। दए दुहाई गुरू चेरा, चेला गुर दोवें तेरा राह तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणे नाम दा अगम्मी दस्स दे गेड़ा, कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों बाहर दे कढाहीआ। सति धर्म दा खुल्ल्हा कर दे वेहड़ा, सति सुच गुरमुखां दे अंदर दे वसाईआ। तेरे नाउँ दा सब दे अंदर होवे चाउ घनेरा, मन वासना रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम हो सहाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं नेत्र नीर वहावां नैण, छहबर इक्को इक वखाईआ। चार कुण्ट अन्धेरी रैण, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। प्यार मुहब्बत रिहा ना मात पित भाई भैण, साक
सज्जण सैण सगला संग ना कोए निभाईआ। माया राणी घर घर खावे डैण, शाह सुल्तान राजा राणा मूँह दे भार सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, बिन तेरे नज़र किसे ना आईआ। धरनी कहे मेरी पुनह पुनह नमस्ते, निउँ निउँ सीस निवाईआ। श्री भगवान आपणी दुनिया नूं पा दे रस्ते, क्यों बैठी तैनूं भुलाईआ। इन्हां दे साढे तिन्न हथ्थ शरीर दे घराणे रहिण वसदे, जिस गृह बैठा सोभा पाईआ। इशारे दे दे आपणी निझर अक्ख दे, निज लोचन होए रुशनाईआ। राह दस्स दे ब्रह्म मति दे, मनमति झगड़ा दे मुकाईआ। भण्डारे भर दे धीरज सन्तोख जत दे, मन वासना होए ना कोए हल्काईआ। आवण जावण गेड़े लख चुरासी कट दे, जम की फाँसी अन्त रहिण कोए ना पाईआ। नाम सुणा दे अगम्मी नद दे, धुन आत्मक होए शनवाईआ। घर वखादे प्रभू जित्थे तेरे दीपक जोत जगदे, इक्को नूर होवे रुशनाईआ। जित्थे भगत कबीर वरगे वसदे, सचखण्ड बैठे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जैकारे सुणा दे इक अलख दे, अलख अगोचर बेपरवाह तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। धरनी कहे प्रभू वखा दे उह धर्म दवार, जन भगतां दया कमाईआ। घर ठाकर मिलें धुर दा यार, कूड़ा नाता दे तुड़ाईआ। तेरी आत्म तेरी ख़िदमतगार, दूजा कन्त ना कोए हंढाहीआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घर विच घर कर प्यार, मुहब्बत बाहर ना कोए लगाईआ। एहो सिख्या दे के गए गुर अवतार, पैगम्बर कलमयां विच पढ़ाईआ। दुखियां दा दु:ख सुण बण दिलदार, दीनण आपणी गोद उठाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित बख्शणहार, बख्शिश रहमत तेरी मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे चुकाईआ। धरनी कहे पुरख अकाल कलयुग जीव वेख सड़दे, माया ममता मोह रहे जणाईआ। तेरी मंज़ल मूल ना चढ़दे, पाँधी बणे ना सच्चे राहीआ। दर्शन करे ना अगम्मी हरि दे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। प्याले पीते नहीं अमृत धार जल दे, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। झगड़े मुके नहीं दूई सल दे, तीर अणयाला पार ना कोए कराईआ। धरनी कहे प्रभू मेरे उत्ते रहिण वाले तेरे विच मूल नहीं रलदे, आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच ना कोए समाईआ। गोबिन्द शब्द साहिब सतिगुर इक्को घल्ल दे, जो कलयुग दा घलूघारा दए मिटाईआ। झगड़े चुका दे जल थल दे, महीअल आपे वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लहिणा दे जणाईआ। धरनी कहे किरपा कर श्री भगवान, नाम भगौती आपणी लै चमकाईआ। योद्धा सूरबीर शब्द गुरू तेरा बलवान, बावरी दुनिया दे मिटाईआ। सति धर्म दा चार कुण्ट दहि दिशा झुला इक निशान, निशाने कूड़े दे गवाईआ। सब दे हिरदे अंदरों काया मन्दिरों मिलादे उह अगम्मी राम, जिस राम ने राम वरगे दशरथ बेटे दिते बणाईआ। लख चुरासी दा बण के आजा उह
अगम्मी काहन, जिस दी धुन नाम बंसरी वज्जे थाउँ थाँईंआ। पैगम्बरां नूं देण वाले पैग़ाम, अमामां दे अमाम, झगड़े मुका दे दुनी दे तमाम, शरअ विच्चों शरअ दे बदलाईआ। आत्म परमात्म दा दे के सच ज्ञान, अज्ञानीआं दा अन्धेरा दे मिटाईआ। तेरी मेहर नज़र नाल तैनूं समझ जाण इन्सान, हैवान रहिण कोए ना पाईआ। तूं सब दा मालक प्रितपालक ख़ालक वाली दो जहान, जहालत अंदरों दे कढाहीआ। सृष्टी दृष्टी तेरा इष्ट करे परवान, परवाना हुक्मे नाम परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों बाहर दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे साचा वर, धरनी कहे मेरा धर्म तेरी लज्जया नज़री आईआ।