२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ माधो सिँघ दे गृह पिण्ड रामू वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे प्रभू बिन हथ्थां मेरी अरज़, बिन मस्तक सीस झुकाईआ। जन भगतां आपणे मिलण दी पूरी कर ग़रज़, ख़ाहिश अंदरे अंदर आपणे विच मिलाईआ। जन्म जन्म दा पूरब लाह कर्ज़, मकरूज़ पिछला लहिणा दे चुकाईआ। तेरे हथ्थ जुग चौकड़ी दी फ़रद, लख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ। दीनां दुखियां दा वण्ड दर्द, मज़लूमां नूं ज़ुल्म तों लै बचाईआ। शरअ छुरी रहे ना करद, कतलगाह ना कोए वखाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्दाना मर्द, मुद्दा आपणा दे समझाईआ। तेरा खेल सदा असचरज, अचरज तेरी बेपरवाहीआ। मेहरवान महबूब हकीकत विच जन भगतां पार कर निधड़क, भय भउ दोवें दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मेरी चरण कँवल दुआ, बिन इबादत अब्बा रही जणाईआ। तूं सर्ब व्यापी ख़ुदा, ख़ुदी कलयुग अन्तिम दे मिटाईआ। जेहड़े तेरे नालों होए जुदा, जुज़ हिस्सा ओनां दा आपणे नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म मार्ग दस्सदे सिध्धा, सिदक सबूरी अंदर दे वसाईआ। आपणे मिलण दी महबूब हो के दस्स बिधा, बिधना दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, फ़रमाना आपणा इक सुणाईआ। धरनी कहे प्रभू धुर दी साची दे ताअलीम, तुलबे गुरमुख लै बणाईआ। झगड़ा मुका अलिफ़ ये नुकते नून मीम, ऐन ग़ैन भेव रहे ना राईआ। दीन मज़्हब दी रहे ना कोए तक्सीम, झगड़ा ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच दवारा वखा इक अज़ीम, शाह शाहाने आपणा परदा लाहीआ। तूं आदि जुगादी मालक प्रितपालक कदीम, कुदरत दा कादर नूर ख़ुदाईआ। दर तेरे मंगां हो अधीन अदना रूप वटाईआ। अबिनाशी करते सदी चौधवीं दे यकीन, यक्क आपणा हुक्म सुणाईआ। धरनी कहे मैं शुक्रिए विच कहां आमीन, सिफ्तां विच नाउँ निरँकार गाईआ। मेरा
अन्तर ना रहे ग़मगीन, ख़ुशीआं दा रंग देणा रंगाईआ। बेशक तेरी धार जुग चौकड़ी बारीक महीन, महिमा अकथ अकथ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग देणा रंग रंगीन, रंगत आपणी इक रंगाईआ। धरनी कहे पुरख अकाल आपणयां भगतां चुक्क लै गोदी, गोदावरी वाले गोबिन्द आपणे नाल मिलाईआ। झगड़ा मुका दे वेदी सोढी, आत्म ब्रह्म परदा दे उठाईआ। जंगलां विच वैरागी बण के फिरे कोए ना जोगी, घर जागरत जोत करे रुशनाईआ। तेरे विछोड़े विच रहे कोई ना रोगी, जन्म जन्म दा परदा दे उठाईआ। चशमें दीद दीदार दरस दे अमोघी, सनमुख हो के सोभा पाईआ। इक्को नाम निधान सुणा सच सलोकी, कलमा नग़मा इक शनवाईआ। जन भगतां आपणे प्यार दी दे साची सोझी, तैनूं मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे प्रभ आपणी कर मेहर, नज़र विच्चों नज़र बदलाईआ। तूं शाहो भूप सुल्तान वड्डा केहर, शेर सिँघ तेरी ओट रखाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लै घेर, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा हुक्म वरताईआ। लोकमात विच्चों जड़्ह दे उखेड़, बूटा सति धर्म अगला सतिजुग दे लगाईआ। धरनी कहे मेरा खुल्ला कर दे वेहड़, भीड़ी गली दे गवाईआ। हुक्में अंदर दे दे गेड़, कूड़ीआं सफां दे उठाईआ। अन्त झगड़ा दे नबेड़, लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगे बहुती ना लावीं देर, डेरे सब दे दे उठाईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड बदनी ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी धरत धवल कहे प्रभ वेख चार कुण्ट दहि दिशा अन्धेरी राता कलयुग कूड़ कुड़यार जूठ झूठ डंक रिहा वजाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सालाही पढ़ पढ़ थक्के तेरी गाथा, निजानंद आत्मक धुन सुणन कोए ना पाईआ। नाता तुट्टा आत्म परमात्म पुरख बिधाता, मन वासना जगत हल्काईआ। तेरा नूर ज़हूर लाशरीक परवरदिगार किसे ना जाता, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा दरस कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश काया मन्दिर अंदर आया घाटा, वस्त अमोलक नाम गोलक सच दवारे ना कोए टिकाईआ। निज गृह निज मन्दिर निज घर महल अटल पारब्रह्म ब्रह्म कोए ना वासा, वास्तवक तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। मैं जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखदी आई तमाशा, गुर अवतार पैगम्बर नित नवित आपणा हुक्म गए सुणाईआ। सदी चौधवीं धुर फ़रमान सच संदेसा मन्ने कोए ना आखा, आखर
अक्खर निरवैर निरँकार तेरा गए भुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल साचा दिसे कोए ना राखा, बेवारिस होई लोकाईआ। सतिगुर शब्द बुद्धी तों परे किसे ना जाता, जगत विद्या नाल करन लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम दीन दुनी वेख वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं की दस्सां तेरी सृष्टी दृष्टी दी हालत, अहिवाल दीन दुनी गुर अवतार पैगम्बर तैनूं रहे जणाईआ। कूड़ क्रिया जूठ झूठ मन वासना काया माटी होई जहालत, निरगुण जोत तत्व तत करे ना कोए रुशनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरदुआर तेरी सिफ्तां वाली करदे इबादत, हुजरा हक काया काअबा हरि मन्दिर निरगुण हो के निरगुण दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परम पुरख सुल्तान लोकमात वेख वखाईआ। धरनी कहे प्रभ वेख आपणी दीन दुनी मख़लूकात, काया परदा दे उठाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा प्या ज़ात पात, आत्म ब्रह्म ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा देवे कोए ना साथ, सगले नाते कूड़े नज़री आईआ। शाहरग तों उपर तेरा जपे कोई ना जाप, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोला कोए ना गाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म संदेसा तेरा फ़रमाना गए आख, आखर कलयुग जीव सारे गए भुलाईआ। वस्त अमोलक धुर दी नज़र ना आवे दात, दातार तेरे दर दा पाँधी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वार चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं सच बेनन्ती कर के मंगां चरण धूढ़, धूल धूर धूढ़ तेरे दर तों झोली पाईआ। जगत वासना भुल्ल गया संसार तेरा मूल, अमुल तेरा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जगत रीती बदल गया असूल, असल विच तेरा वसल करन कोए ना आईआ। आपणा हुक्म नाम संदेसा इक दे माअकूल, जो चार वरनां इक्को रंग दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। श्री भगवान कहे धरनी रख धरवासा, धर्म दी धार दयां जणाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग उलट देवां पासा, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण नूर जोत करां प्रकाशा, शब्दी डंक इक वजाईआ। माया ममता हउमे हंगता गृह मन्दिर अंदर करां नासा, अबिनाशी हो के खेल वरताईआ। लख चुरासी जीव जंत जन भगत सुहेले करां दासी दासा, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म हो के परदा दयां उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के इक्को गाथा, गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी जुग चौकड़ी आपणे हुक्म अंदर चलाईआ। अबिनाशी करता कहे धरनी मेरे दर ते वेख झुकदे गुर अवतार, पैगम्बर सजदयां विच सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बैठे भिखार, ख़ाली
झोलीआं रहे वखाईआ। मेरा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा चले संसार, संसारी भण्डारी सँघारी सिर सके ना कोए उठाईआ। नित नवित निरगुण सरगुण खेल करां अपर अपार, अपरम्पर स्वामी हो के आपणी कल वरताईआ। सदी चौधवीं चौदां तबक पावां सार, परदा ओहला काया चोला साढे तिन्न हथ्थ माटी अंदर रहिण कोए ना पाईआ। हुक्में अंदर हुक्मीं करां ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। कल कल्की मेरा इक अवतार, जिस दा रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। सम्बल धाम अगम्म अपार, छप्पर छन्न माटी ख़ाकी बणत ना कोए बणाईआ। दो जहानां एथे ओथे ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन गगनंतर धुर दा हुक्म चले एका वार, दूजा सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाईआ। धरनी कहे प्रभू मैं लैणा तेरा धुर संदेसा, ख़ुशीआं विच ख़ुशी प्रगटाईआ। तूं मालक ख़ालक पितपालक इक नरेशा, नर नरायण तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण धारें वेसा, विश्व आपणी कार कमाईआ। कोटां विच्चों जन भगतां खोल्हें आपणा भेता, अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के दर दवारे साचे सोभा पाईआ। भाग लगाएं आत्म सुहञ्जणी सेजा, साजण हो के आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जन्म कर्म आवण जावण लख चुरासी पतित पावन मेटें लेखा, जम की फाँसी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, धरनी कहे दाता दर तेरे सीस निवाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं करने योग, आदि जुगादी इक अखवाइंदा। कलयुग काया कूड़ कपड़ रहे कोई ना रोग, दुरमति मैल अंदरों बाहरों आप धवाइंदा। आत्म परमात्म कर के धुर संजोग, जुग जन्म दी विछड़ी सुरत शब्द नाल मिलाइंदा। भाग लगा के काया माटी साचे कोट, टिल्ला पर्बत सच सिँघासण इक्को वेख वखाइंदा। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दूर कराइंदा। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म दस्स के साची गोत, ज़ात पात दीन मज़्हब लेखा अन्त चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी अगली मेटे सोच, समझ आपणे विच छुपाइंदा। धरनी कहे प्रभू मैं रखां तेरी उडीक, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। श्री भगवान कहे मैं दीन दुनी दी बदल देणी तारीख, तवारीख अगली देणी बदलाईआ। दूर दुराडा चल के आवां नज़दीक, नेरन नेरा हो के नित नित करां रुशनाईआ। लख चुरासी जीव जंत चार वरन अठारां बरन दस्सणा इक्को ढोला गीत, संगीत इक्को देणा समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार करनी इक प्रीत, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी कर के गए तस्दीक, दूजी शहादत दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सति सतिवादी सति सति मार्ग दए दृढ़ाईआ। धरनी कहे मैं
उह तक्कां राह, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जिस वेले परमात्म आत्म दा मिले मलाह, बिन नईआ नौका बेड़ा पार दए लँघाईआ। मंज़ल रहे ना कोई थल अस्गाह, साचे पौड़े दए चढ़ाईआ। बिन अक्खरां तों जणावे आपणा नाँ, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हल्काईआ। बिन भुजां तों पकड़े बांह, बिन अक्खां तों अक्ख खुल्हाईआ। बिन दीए बाती करे रुशना, जोती जोत जोत डगमगाईआ। सृष्टी दी दृष्टी दए बदला, ग़मी ख़ुशी विच जणाईआ। सतिजुग सति सति ब्रह्म मति विच देवे ला, अग्नी तत पोह ना सके राईआ। महबूब मुहब्बत विच मिले जलवागर नूर नूर ख़ुदा, जुदा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर संदेसा रिहा सुणा, जिस दा लेखा बुद्धी विच कदे ना आईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ कपूर सिँघ दे गृह मोगा ज़िला फ़िरोज़पुर
धरनी कहे प्रभू मैं जगत विकार नाल गई दब्बी, परदा सके ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण तैनूं रही लभ्भी, वरन बरन दीन मज़्हब खोज खुजाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर तेरे हुक्म अंदर रही भज्जी, चलां वाहो दाहीआ। साची दिसे कोई ना गद्दी, साध सन्त अवधूत बैठे कोटन आसण लाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार तेरी सच जोत किते ना जगी, जागरत नूर ना कोए रुशनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया त्रैगुण अग्नी लग्गी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मन वासना विच दीन दुनी दझी, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। सच प्रीत त्रैगुण अतीत तेरे नाल किसे ना लग्गी, लगां मातरां दी करन पढ़ाईआ। नौबत हक मुकाम बिन सजदयां कोई ना वज्जी, सुल्हकुल तेरी सरन कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त दे वड्याईआ। धरनी कहे प्रभू मैं चार कुण्ट वेख्या झगड़ा, धुर दा दाअवेदार नज़र कोए ना आईआ। कोई मार्ग समझे ना अगला, पिछलीआं कहाणीआं गा गा ख़ुशी मनाईआ। कलयुग जीव बग बप्पड़ा होया बगला, हँस रूप नज़र कोए ना आईआ। धुर दे ठाकर तैनूं लभ्भदे विच्चों जंगला, काया प्रभास खोजण कोए ना आईआ। बिन साचे नाम जगत जहान होया कंगला, कूड़ी माया ममता कम्म किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणा खेल वेख सगला, सगल सृष्टी रही कुरलाईआ। बुद्धिवान बुद्धी विच होया कमला, अनुभव परदा ना कोए उठाईआ। बाहरों हथ्थां नाल ढोलक छैणा वजाउँदे तबला, धुन आत्मक राग सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख अन्त अख़ीरी पतणा, नईआ नौका नाम निधान
सच ना कोए वखाईआ। धरनी कहे मैं वेख वेख दुनिया थक्की, हैरानी मेरे अंदर आईआ। परम पुरख तूं किसे नहीं मिल्या कमलापती, पतिपरमेश्वर हो के घर साचे सोभा पाईआ। निज नेत्र खोल्हे कोई ना अक्खी, जगत अक्खां नाल तक्कण लोकाईआ। साचे काहन दी बणी कोई नहीं सख़ी, सीता सुरती धुर दा राम ना कोए प्रनाईआ। बिन अक्खरां वाली गुण निधान तेरी पढ़ी किसे नहीं पट्टी, कलम शाही नाल लिख के काग़ज़ अक्खरां नाल सालाहीआ। सच दुआर एकँकार दरगाह साची तेरी वेखी किसे नहीं हट्टी, जगत वणजारे चार कुण्ट भज्जण थाउँ थाँईंआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लातस्वीर जगत जहान लेखा मुका आपणे हथ्थीं, गुर अवतार पैगम्बर तेरी ओट गए तकाईआ। दर निमाणी नवाज़िश विच ढठ्ठी, डण्डावत बन्दना कर के सीस नमस्ते विच झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूरी दे कराईआ। धरनी कहे मैनूं क्यों कहिंदे धौल, धवल कह के क्यों गाईआ। जिस दा लेखा समझे कोई ना पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ ना सिफ्त सालाहीआ। इक गोबिन्द जाणे जिन अमृत धार प्याई पाहुल, रस धुर दा दिता वरताईआ। पुरख अकाल नाल कर के कौल, कँवल नाभी बूँद स्वांती दिती टिकाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच निरगुण हो के निरगुण विच गया मौल, सरगुण रुत्त बसन्त बहार आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दस्स अगम्मा बोल, अनबोलत आपणा फ़रमान जणाईआ। धरनी कहे मैं चार कुण्ट वेख्या मार के चक्र, बिन पाँधी पन्ध मुकाईआ। कोई ना दिस्या यारड़े दे लथ्था सत्थर, जगत सेजा सारे रहे हंढाहीआ। तेरे प्यार विच नेत्र वरोले कोई ना अथ्थर, जगत हावे विच मारन सारे धाहीआ। बजर कपाटी तोड़े कोई ना पत्थर, परदा दूई ना कोए उठाईआ। तेरा समझे ना कोई निरअक्खर, निरवैर सीस ना कोए निवाईआ। कलयुग अन्त पुरख अकाल आपणी दुनिया दा वेख की होया हशर, हैसीअत विच्चों असलीअत सारे गए गवाईआ। चार कुण्ट मैनूं करदे नशर, नश्यां विच आ के निशाना तेरा गए भुलाईआ। कूड़ कुड़यार जगत विकारी आ के पकड़, शब्द अगम्मी फेरा पाईआ। सच झूठ तोल आपणे तक्कड़, तराज़ू इक्को नाम वखाईआ। गुरमुख संत सुहेले जन भगत मेल धुर दे फ़क्कर, जो फ़िकरा इक्को ढोला गाईआ। चोटी चढ़ के वेख सिखर मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। जिस धारों तेरी धार बण के आत्म आई निक्कल, परमात्म अन्त ओसे विच मिलाईआ। गुरमुख रहे कोई ना पित्तल दा पित्तल, पारस दा पारस आपणा लै मिलाईआ। धरनी कहे मैं साचयां गुरमुखां दी करां सफ़ारश, जो मेरे उत्ते बह के तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे हुक्म दी लिख इबारत, बिन तख्ती तख्ता दे उलटाईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ अजमेर सिँघ दे गृह मोगा
धरनी कहे जो तेरे उत्ते भगत सुहेले रहे वस, सद इक्को ध्यान लगाईआ। ओन्हां दे अन्तर इक प्रेम दा रस, रस्ते चल के ख़ुशी मनाईआ। तरानयां विच रहे हस्स, गीत गहर गम्भीर सुणाईआ। सिफ्तां विच गाउँदे जस, धुर दा राग अल्हाईआ। निज खोल्ह के अक्ख, नेत्र दर्शन पाईआ। कूड़ विकारा कर के भठ्ठ, खेड़ा इक्को रहे सुहाईआ। नाम अगम्मी शब्दी वज्जे सट्ट, सोई सुरत जगाईआ। हरि भण्डार मिले धुर दा हट्ट, वस्त अमोलक नज़री आईआ। जगे जोत लट लट, दीवे बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा दर्द रिहा वण्डाईआ। धरनी तेरा दर्द वण्डां बण के दर्दी, दीनां अनाथां दया कमाईआ। तूं वेखें प्रेमीआं भगतां दी मरजी, जो मर्ज़ दूई अंदरों रहे कढाहीआ। सति दुआर दे के अर्ज़ी, अज़ल दा लेखा रहे मुकाईआ। प्रभ मिलण दे हो के ग़रज़ी, कूड़े नाते रहे तुड़ाईआ। खेल ना वेख सृष्टी जग दी, जग जीवण दाता दए समझाईआ। तेरी धूढ़ जेहड़ी मेरे भगतां दे चरणां उत्ते लग्गदी, नाल छोह के ख़ुशी मनाईआ। तेरी तृष्ना मिटा देवे अग्ग दी, अगला लेखा दए चुकाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना रहे दगदी, दग़ेदारां दा झगड़ा रिहा मुकाईआ। सच प्रेम दी वधाई रहे वज्जदी, भगत भगवान मिल के ढोला गाईआ। सतिजुग अंदर सुखां नाल रही वसदी, वसल इक्को यार ख़ुदाईआ। धार मिल जाए अगम्मे रस दी, अमृत अंमिउँ दए चुआईआ। तूं भगतां नाल रही सजदी, सज्जण स्वामी देवणहार वड्याईआ। कथा कहाणी याद रख लईं अज्ज दी, धुर फ़रमाने विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आया मुरीदां दे ओस अगम्मे हज्ज लई, जो मुर्शदां दा मुर्शद बिना दीद दए कराईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सुरजीत कौर दे गृह पिण्ड मनावा ज़िला फ़िरोज़पुर
गुरमुख तेरी पूरी आसा, जन्म जन्म दा लहिणा दए चुकाईआ। सच प्रीती आत्म परमात्म दे भरवासा, कूड़ी क्रिया नाता दए तुड़ाईआ। लेखे लावे पवण स्वासा, साह साह याद विच समाईआ। एथे ओथे दो जहानां परम पुरख बणया रहे राखा, समरथ स्वामी अन्तरजामी निहकर्मी हो के आपणा कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुख आसा मनसा पूर, सतिगुर शब्द वड्डी वड्याईआ। घर ठाकर स्वामी दिसे हाज़र हज़ूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। हउमें हंगता गढ़्ह तोड़ ग़रूर, साची नीती दए बदलाईआ। कर प्रकाश
जोती नूर, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए मुकाईआ। हरिजन तेरा लहिणा देणा लोकमात जाए चुक्क, आवण जावण लख चुरासी रहिण कोए ना पाईआ। मानस जन्म बूटा ना जाए सुक्क, अमृत सिंच सतिगुर हरा दए कराईआ। कूड़ी मेटे तृष्ना चिन्त, चिक्खा अग्न ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। साची सरन देवे चरण दवार, चरणोदक अमृत जाम मुख प्याईआ। जन्म जन्म दा रोग निवार, कर्म कर्म दा लेखा दए मुकाईआ। घर मन्दिर अंदर वखावे ठांडा दरबार जित्थे सदा वज्जदी रहे इक्को नाम वधाईआ। बिन गोपी काहन सख़ियां होवे मंगलाचार, सुरती शब्दी ढोला गीत अनहद नाद करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। हरिजन साचा उतरे पार, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। मानस जन्म पैज दए संवार, लख चुरासी आवण जावण गेड़ा दए कटाईआ। दर दर घर घर वेखे आण, निरगुण निरवैर दाता बेपरवाहीआ। सति धर्म दा पक्कया वेख पकवान, पवित पुनीत दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी करनहार कल्याण, कायनात दुनिया विच्चों अन्तिम बाहर दए कढाहीआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सविंदर कौर दे गृह पिण्ड दुने वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
गुरमुख तेरा वेला आया शुकर दा, मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ। आत्म परमात्म नाता बणया रहे पिता पुत्तर दा, दो जहान ना होवे जुदाईआ। पुरख अकाल आपणी धारों उतरदा, गुरमुख सज्जण रिहा मिलाईआ। भाव रहे ना कोई दुत्तर दा, एका घर दए वसाईआ। लेखा लग्गा कदमां उत्ते सीस झुकण दा, बाकी पिछली दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे लए टिकाईआ। जन भगत किड्डी सोहणी मौली रुत्त, बहार प्रभ ने दिती बणाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चातृक बिल्लाउँदे तृखा दिती बुझाईआ। सच दुआर बणा के आपणा सुत, सुरती रंग रंगाईआ। अगे विछोड़न दी किसे दी रहे कोई ना जुरत, ज़ुराइम वाले कायम कर के दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आसा मनसा सब दी पूरत, इच्छया अंदर भिच्छया नाम अमोला झोली पाईआ। इच्छया कहे मैं आसावंद, सदा सदा राह तकाईआ। कवण वेला मेरा मिले बख्शंद, मेहरवान होए सहाईआ। घर ठांडे देवे अनन्द, अग्नी अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आवण जावण लख चुरासी कटे फंद, फाँसी गल ना कोए लटकाईआ।
२६ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ केहर सिँघ दे गृह पिण्ड
रजी आला ज़िला फ़िरोज़पुर
श्री भगवान कहे फलगुण आपणा सुण लै नतीजा, मज़मून अगला दयां जणाईआ। चाचा गुरू गुरमुख रहे ना कोए भतीजा, पिता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। जो जन भगतां निज आत्म गृह मन्दिर करे रीझा, महल अटल चढ़ के ख़ुशी वखाईआ। निज नेत्र खोल्ह के सिध्धा करे दीदा, अक्ख प्रतख प्रगटे आप गुसाँईंआ। चरण प्रीती यकीन देवे इक अकीदा, अकल बुद्धी तों बाहर आपणा नाम दए दृढ़ाईआ। त्रैगुण माया पंज तत काया अंदर बणे सच तबीबा, चिन्ता रोग कूड़ा वेख वखाईआ। गृह मन्दिर धाम दस्से अजीबा, अजब निराला पुरख अकाला आपणा घर दिसाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना अमीर ग़रीबा, दीन मज़्हब ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साचा कलमा दस्से हदीसा, हज़रत हो के करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा पूरा करे मुहम्मद मूसा ईसा, असल आपणी खेल जणाईआ। जलवा जोत उज्यार कर जगदीशा, जगदीशर आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मैं आदि जुगादि वड्डी बलवान, बलधारी रहिण कोए ना पाईआ। मेरा मालक परम पुरख सुल्तान, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा नाउँ धराईआ। वसणहारा सचखण्ड सच मकान, मुकामे हक डेरा लाईआ। जिस दा समझ ना सके कोए सलाम, धर्म दा धर्म ना कोए प्रगटाईआ। सिफ्तां विच सारे गाण कलाम, जो कलमे दिते पढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार आपणा बदल देवे विधान, जगत विद्या विद्याला ना कोए वखाईआ। नव नौ चार वेखे मार ध्यान, लख चुरासी अंदर परदा दए उठाईआ। अगला सम्मत देण वाला ब्यान, ब्याना लोकमात टिकाईआ। जीव बुद्धी रहे ना कोए अन्जाण, सुत्यां सुरत हिलाईआ। सुणो साहिब दा इक फ़रमान, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। जन भगत करे परवान, परवाने धुर दे हथ्थ फड़ाईआ। निरगुण हो के वेखे आण, अनक कलधारी आपणा वेस वटाईआ। दर दवारे देवे माण, मन का मणका आप भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम मेटे अन्धेरी शाम, शामत सब दे सिर ते आईआ। शामत कहे मैं चार कुण्ट मेटणी शमां, शायद कोई गुरमुख विरला बचया नज़री आईआ। कूड़ी रहिण नहीं देणी जगत विच तमअ, तमाचे मार के बाहर देणे कढाहीआ। मनमुखता दा लेखा रहिण नहीं देणा जमा, जमां दे हथ्थ देणा फड़ाईआ। बिन पुरख अकाल तों दुनी दा दीन कर निकम्मा, ग़मां विच फिरे लोकाईआ। प्रभ दा कोई ना समझे समां, सहायता विच सहायक अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म करे रवां, रवानगी परवाने बिना
पत्रका घर घर दए पुचाईआ। पत्रका कहे मैं नहीं बणना अक्खरां वाली पाती, पातन हो के वेख वखाईआ। मैं इके हुक्म सुणना कमलापाती, जो पतिपरमेश्वर आपणी धार विच्चों प्रगटाईआ। खेल वेखणा बहु बिध भाती, भावी भउ सब नूं रही जणाईआ। अन्धेरा चुकदा तक्कणा कलयुग अन्धेरी राती, अमावस आपणा रूप लए बदलाईआ। जन भगतां दा तक्कणा साथी, गुरमुखां गुर गुर आपणी गोद उठाईआ। बहुता लेखा लिखा देणा एसे आउण वाली वसाखी, विश्व भुल्ल रहे ना राईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तन विच्चों मन कराए सब दा बाग़ी, बग़ावत विच वेखे जगत लोकाईआ।
२७ शहिनशाही सम्मत १ मल सिँघ दे गृह पिण्ड रजी आला ज़िला फ़िरोज़पुर
दर्दीआं वण्डे प्रभू सदा दर्द दु:ख, मन दा रोग दए गवाईआ। सच दुआर दा बदल के रुख़, रुख़सत कूड़ी कोलों दवे दवाईआ। परदा रहिण ना देवे ओहला लुक, हस्ती विच्चों हस्ती दए वखाईआ। बिन हथ्थां बाहवां गोदी लए चुक्क, सतिगुर पूरा पुरख अकाल दया कमाईआ। हिरदिउँ प्रणाम बन्दना विच जो गया झुक, आसान मुश्कल हल कराईआ। भगत सुहेला उज्जल करे मुख, चेला गुरू लए अपणाईआ। अगला पैंडा जावे मुक, पिछला लेखा देवे झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जगुादि जुग चौकड़ी देवणहारा सब कुछ, सबब नाल समझ दए बदलाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड कादर वाला ज़िला फ़िरोज़पुर
जन्म जन्म दा लेखा रिहा मुक्क, अबिनाशी करता लहिणा झोली पाईआ। आवण जावण मेट के दु:ख, लख चुरासी फंद कटाईआ। आत्म परमात्म दे के सुख, निजानंद करे रशाईआ। सड़ना पए ना जनणी कुक्ख, दस दस मास अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल गोदी लए चुक्क, साहिब सतिगुर आपणा रंग चढ़ाईआ। अमृत प्याए अगम्मा घुट, तृष्ना अग्ग कूड़ दी दए बुझाईआ। कर प्रकाश निरगुण जोत, जोती जाता करे रुशनाईआ। झगड़ा मुका के वरन गोत, इक्को ब्रह्म दए दरसाईआ। चिन्ता ग़म रहे ना सोग, हिरस कूड़ी दए गवाईआ। घर ठाकर दरस देवणहार अमोघ, सनमुख हो के नज़री आईआ नाम संदेसा देके इक सलोक, सोहँ सच करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला लए मिलाईआ। हरिजन लहिणा रिहा वसूल, दाता देवणहार अख्वाईआ। जो दर आयां करे कबूल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मानस जन्म जाण ना देवे फ़ज़ूल, फ़ज़ल रहमत आप कमाईआ। नाम
निधाना दस्स मज़मून, कलमा इक्को दए दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया बदल कानून, सति धर्म दए वखाईआ। साचा गृह कर मालूम, मुश्कल अगली हल्ल कराईआ। जिसनूं समझे ना कोए अलूम, इलम विद्या ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहार वड्याईआ। जन भगत काया माटी अंदर झोली रिहा भर, अगम्मी वस्त सतिगुर शब्द नाम टिकाईआ। जन्म मरन भय भउ चुकाए डर, कर्म कांड रहे ना राईआ। दुरमति मैल धुआए नुहा के साचे सर, सर सरोवर इक्को इक वखाईआ। करे प्रकाश साढे तिन्न हथ्थ धुर दे घर, घर विच घर होए रुशनाईआ। सन्त सुहेला गुरमुख गुर शब्दी ढोला जाए पढ़, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। धाम सुहञ्जणा वेखे काया बंक गढ़्ह, शाहरग उपर सोभा पाईआ। सुरती लग्गे शब्दी लड़, मन वैरागी कन्त सुहागी सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख सुहेले लए फड़, लख चुरासी विच्चों कर किरपा बाहर कढाहीआ। जन भगत तेरा लहिणा देणा पूरब जन्म दा प्यार, परम पुरख परमात्म आत्म देवणहार वड्याईआ। जग वेंहदयां लँघ गए जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। हुक्म संदेशे दे के गए गुरू अवतार, पैगम्बर कलमयां विच कर पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन पुकार, अञ्जील कुरान बाईबल होका हक सुणाईआ। जन भगत कहिण भगत वछल गिरवर गिरधार, ग़रीब निमाणे कोझे कमले गले लगाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्त श्री भगवन्त देवणहार सच दीदार, गृह मन्दिर काया माटी ख़ुशी मनाईआ। जुग जन्म दे विछड़े फड़ बाहों लए तार, तारनहार समरथ आपणी दया कमाईआ। लेखा जाणे गृह गृह सच्चे घर बाहर, घट भीतर वेख ख़ुशी जणाईआ। करनी दा करता दुक्खां दा हरता सन्त सुहेले लए भाल, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। लेखा रहिण ना देवे शाह कंगाल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच दवारा हरि मन्दिर दस्सणहारा अगम्मी धर्मसाल, जित्थे पुरख अबिनाशी घट घट वासी बैठा डेरा लाईआ। गुरमुखां काया सुरती सदा करे संभाल, अकाल मूर्त हो के मूर्त नाद तूरत विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। हरिजन मेला गहर गम्भीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। पुरख अबिनाशी ठाकर स्वामी दो जहानां वड पीरन पीर, पैगम्बर सुअम्बर आप रचाइंदा। आदि जुगादि नित नवित खेले खेल बेनज़ीर, शाह सुल्ताना श्री भगवाना आपणा हुक्म वरताइंदा। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सज्जण लभ्भे अन्त अख़ीर, आख़र परदा ओहला आप उठाइंदा। प्रेम विछोड़े विच होण ना देवे दिलगीर, आत्म दरसी आपणा दरस कराइंदा। हरिजन बणा के साचे सन्त फ़कीर, साचा फ़िकरा इक्को सोहँ नाम समझाइंदा। जिस नाल जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी बदल देवे तकदीर, तकदीर
उत्ते लकीर हुक्म नाल फिराइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नवें जुग दी जन भगतां नाल करी जाए तामीर, महल अटल इक्को इक सुहाइंदा।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड मुंडी जमाल ज़िला फ़िरोज़पुर
जन भगतां वक्त सदा रहे सुहञ्जणा, घड़ी सुहञ्जणी जुग जुग देवे वड्याईआ। हुंदा रहे पुरख अकाल चरण धूढ़ी मज्जना, धुर बिन मस्तक मस्तक छुहाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच्चों पए ना लभ्भणा, घर बैठयां घर घर नज़री आईआ। मिन्नतां कर के पए ना सद्दणा, तपां वाली ख़ुशामद ना कोए कराईआ। भिखारी हो के पए ना मंगणा, स्वाली हो के ना झोली डाहीआ। श्री भगवान आपणी किरपा नाल चाढ़े रंगणा, रंगत इक्को दए रंगाईआ। कर्म रहे कोई ना मंदना, वडभाग दए बणाईआ। दूसर करनी पए कोए ना बन्दना, सीस जगदीश इक झुकाईआ। भीड़ी गली पए ना लँघणा, सच दवारा दए वखाईआ। करे प्रकाश अगम्मी चन्दना, चन्द सूरज सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग चढ़ाईआ। जन भगतां पूरी करे सधर, सद सद दया कमाईआ। प्रेमी प्यारा फिरे मगर, घर घर अलख जगाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे ग़दर, वासना मन ना कोए लड़ाईआ। भाग लगाए अंदर, काया मन्दिर वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ ना नचाए कलंदर, जूठ झूठ डंक ना कोए वजाईआ। कूड़ी वासना रहे ना बन्दर, मन शब्दी डोर बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तोड़नहारा कूड़ा संगल, संग आपणा आप बणाईआ। जन भगतां देवण दी आपणे हथ्थ रखे जुगत, जगत जुगत दी लोड़ रहे ना राईआ। मेहर मुहब्बत वण्डे मुफ्त, कीमत करमां ना कोए चुकाईआ। खेल करदा जाए गुप्त, जगत संसारी नज़र ना कोए तकाईआ। उठाउँदा जाए सोई सुरत, सुत्यां दए अंगड़ाईआ। हुक्म वरताई जाए तुरत, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गुरमुख रहे कोई ना मूर्ख, चतुर सुघड़ सुचज्जे दे जणाईआ। नाम सुणा के आपणी तूरत, तन माटी करे शनवाईआ। आसा मनसा सब दी पूरत, तृष्ना दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब कला भरपूरत, भाण्डा भरम दए भन्नाईआ। जन भगतां हथ्थ रखदा जाए पुश्त पनाह, मेहर नज़र टिकाईआ। जन्म जन्म दा मेटदा जाए गुनाह, बदीआं नूं बध कर वखाईआ। दृढ़ाउँदा जाए इक नाँ, सोहँ ढोला बेपरवाहीआ। समझाउँदा जाए पुरख अकाल इक्को पिता माँ, दो जहानां गोद टिकाईआ। सचखण्ड दवारा जिस दा थाँ, तख्त निवासी हो के सोभा पाईआ। सो लेखा जाणे दो जहां, निरगुण सरगुण हुक्म वरताईआ। जन भगतां पकड़े बांह,
कलयुग अन्तिम हो सहाईआ। सिर रख के ठंडी छाँ, अग्नी तत दए गवाईआ। सच प्रीती बख्श के चरण धिआं, माया ममता मोह मिटाईआ। साची सिख्या दए सिखा, सिख्या विच्चों सिक्खी लए प्रगटाईआ। सति सरूप दर्शन जाए दिखा, पेख पेख बिगसाईआ। जन्म जन्म दा लेखा जाए चुका, लहिणा अवर रहे ना राईआ। भगत सुहेले दए तरा, तारनहारा दया कमाईआ। आत्म परमात्म नाल लए मिला, मिलणी जगदीश कराईआ। कलयुग अन्तिम हो सहा, सहायता देवे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां पकड़े बांह, बल आपणे नाल पार लँघाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ बगीचा सिँघ दे गृह पिण्ड मुंडी जमाल ज़िला फ़िरोज़पुर
जन भगतां प्रभ लेखे लावे जन्म जन्म दी बन्दगी, बन्दीख़ाने विच्चों बन्दा दए छुडाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना अंदर रहे ना गंदगी, माया मोह लोभ रसना जेहवा ना कोए हल्काईआ। अगे कटणी पए ना किसे दी मशंदगी, मुश्कल विच्चों ख़ुशीआं नाल बाहर कढाहीआ। आसा रहे ना सुरप्त इन्द दी, विष्न ब्रह्मा शिव ना कोए मनाईआ। धार बणा के अगम्मी बिन्द दी, बिन्दराबन तों खैहड़ा दए छुडाईआ। एह खेल अगम्मी दाते गुणी गहिंद दी, जो गहर गम्भीर बेनज़ीर निरगुण निरँकार नज़री आईआ। मंज़ल मुक जाए जीउ पिण्ड दी, ब्रह्मण्डां खण्डां उपर आपणा दरस दिखाईआ। जीवण विच्चों नवीं मिल जाए ज़िंदगी, मरन पिच्छो मरतबा देवे धुरदरगाहीआ। धार मिले अमृत रस सिन्ध दी, संधया कूड़ी दे गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। जन भगत होवे ना किसे अधीन, अदना हो के मंग ना कोए मंगाईआ। इक परमात्म आत्म हो के रखे यकीन, इष्ट देव इक मनाईआ। सति धर्म दा लभ्भे सच्चा दीन, आपणे मज़्हब विच जज़ब लए कराईआ। भगत सुहेला रहे ना कोए कमीन, दात अगम्मी निरगुण दाता आप वरताईआ। सच दुआर बणा मस्कीन, मसला अगला हल्ल कराईआ। चिन्ता विच ना रहे ग़मगीन, ग़मां तों लए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी होण ना देवे तकसीम, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। जन भगत कदे ना होवे दूर, कदमां उपर कदीम तों रिहा टिकाईआ। दरस दिखा दए सदा सदा सद हाज़र हज़ूर, हाज़री आपणे घर लगाईआ। पूरब बख्श देवे कुसूर, कसम अगे इक्को नाम दए खवाईआ। मनुआ मन ना रहे ग़रूर, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। काया तपे ना अग्न तन्दूर, त्रैगुण अग्न लेखा देवे ढाहीआ। जन्म जन्म दा बख्श कुसूर, सिर आपणा हथ्थ
टिकाईआ। कलयुग अन्त मिलण वास्ते आत्मा करे मजबूर, हुक्में अंदर अंदर सुणाईआ। जोत जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले सच दवारे कर मन्ज़ूर, मंज़ल पैंडा दिता मुकाईआ।
२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड मुंडी जमाल ज़िला फ़िरोज़पुर
जन भगत रहे ना कदे अनभोल, अभुल्ल भुल्लयां लए मिलाईआ। हिरदा शांत मन रखे अडोल, जगत तृष्ना देवे बुझाईआ। प्रीती विच प्रीतम वसे कोल, कौल इकरार तोड़ निभाईआ। सच दवारा इक्को खोल्ह, ख़ालस गुरमुख रिहा प्रगटाईआ। नाम कंडे तोल के तोल, कीमत साची रिहा चुकाईआ। सांझा दस्स के इक बोल, सोहँ ढोला रिहा पढ़ाईआ। लख चुरासी तत वरोल, गुरमुख गुर गुर बाहर कढाहीआ। शब्द स्वामी बण विचोल, विचला भेव खुल्हाईआ। वस्त दे अनमोल, अन्न्हयां करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शे इक सरनाईआ। जन भगत रहे ना मन अधीन, सुरती अंदरों दए लगाईआ। लेखा चुका के उपर ज़मीन, फर्श तों अर्श दए चढ़ाईआ। जित्थे मालक इक आमीन, अमल रहत अख्वाईआ। जिस दर धार ना नर ना मदीन, जोती नूर नूर रुशनाईआ। सो साचा दस्से इक दीन, धर्म हँ ब्रह्म दृढ़ाईआ। भय चुका के लोक तीन, माया तीन पन्ध चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां कहे आफ़रीन, जो बिना उफ़ हाए तों सीस निवाईआ।