पुस्तकालयभाग १९

२७ फग्गण शहिनशाही सम्मत १ सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड तरन तारन ज़िला अमृतसर

फलगुण कहे मैं की दस्सां सिफ्तां, सिफ्त विच ना सिफ्त सालाहीआ। जन भगतां रंग वेखां आपणी अक्खां, श्री भगवान रिहा चढ़ाईआ। बिन दन्दां तों ख़ुशीआं नाल हस्सां, बिन तन वजूद हस्ती लए अंगड़ाईआ। परम पुरख दे कदमां उत्ते ढठ्ठां, माण अभिमाण मोह मिटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नठ्ठां, भज्जां चाँईं चाँईंआ। जिस कोटां अरबां विच्चों गुरमुख थोड़्हे लभ्भे दीपां सत्तां, नौ खण्ड वेख वखाईआ। गल पलड़ू आपणे इक घत्तां, निर्धन हो के सीस झुकाईआ। तेरा खेल बेअन्त समर्था, समरथ तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दया आप कमाईआ। फलगुण कहे मेरे अंदरों आउँदी हासी, हस्ती वेखी बेपरवाहीआ। जोत प्रकाश तक्कया सचखण्ड निवासी, निरगुण दाता बेपरवाहीआ।

जन भगत सुहेले वेखे दास दासी, दस्त बदस्त सेव कमाईआ। गोबिन्द शब्द वेख्या साथी, जो अंदर वड़ के सेव कमाईआ। पुरख अकाल करदा वेख्या राखी, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। प्रेम प्यार अंदर बणदा वेख्या साकी, नाम प्याला अंदर मुख लगाईआ। झगड़ा मुकाउँदा वेख्या ज़ात पाती, वरन बरन डेरा ढाहीआ। संदेसा देंदा वेख्या कमलापाती पतिपरमेश्वर हुक्म जणाईआ। दर्शन देंदा वेख्या दिवस राती, जन भगतां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहार खेल साची, सच मार्ग इक प्रगटाईआ। फलगुण कहे मैं कुछ नहीं दसणयोग, यथा शक्त कहिण कुछ ना पाईआ। जन भगतां दवारे लगदा वेखदा रिहा भोग, भावना सब दी खोज खुजाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां पुरख अकाल दा तक्कया एह चोज, चोजी प्रीतम हो के आप कराईआ। ख़ुशी विच वेख्या लोक परलोक, सलोक ढोले राग सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खेल वेखणा निरगुण जोत, जोती जाता आपणी कार कमाईआ। भगत तक्के रखदे गए इक ओट, दूजी आस ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाईआ। फलगुण कहे मैं रुत्त बसन्ती कलयुग अन्त गुरमुख फुल्ल, फुलवाड़ी महकी बेपरवाहीआ। नाल तक्के ग़ुंचे गुल, पत्त टहणी वेख वखाईआ। जिस दी ना कोई कीमत ना कोई मुल्ल, हट्ट बज़ार ना कोए विकाईआ। जिन्हां दा मालक एकँकारा सुल्हकुल, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। सो करे खेल अनतुल, अडुल दया कमाईआ। जन भगत बणा के आपणी कुल, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग धुर दा इक प्रगटाईआ। फलगुण कहे मैं वेख्या घर घर, जन भगतां वज्जी वधाईआ। पुरख अकाला दे के वर, दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। सच सरोवर दस्स के सर, बिन तीर्थ तट इश्नान कराईआ। भाग लगा के काया गढ़्ह, कूड़ी गढ़्ही देवे वड्याईआ। मंज़ल महल्ल वेखे चढ़, पौड़ी डण्डा हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। फलगुण कहे मैं भगतां अंदर वेखी सोहणी सुगंधी, चार कुण्ट महकाईआ। जिन्हां दी नेत्र अक्ख रहे ना अन्धी, अंध्यारा कूड़ा दए चुकाईआ। मन वासना रहे ना गंदी, गंदम कटवा के गुदाम भरन नाम निधान झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फलगुण कहे मैं तक्कदा रिहा अनक अनेक पदार्थ, चार जुग खोज खुजाईआ। दुनिया आपणा मुक्ख रखदी रही स्वार्थ, जगत आसा विच लोकाईआ। प्रभू दा प्रभू बिन जाणे ना कोए परमारथ, परदा परे ना कोए हटाईआ। कलयुग अन्त पुरख अबिनाशी खेल करया विच भारत, धरनी हिस्सा सोहणा वण्ड वण्डाईआ। भगत दुआर उपा सच्ची इमारत, महल अटल करे रुशनाईआ। जित्थे मन्ज़ूर होवे बिन सजदिउँ सच ज़िआरत, सफ़ारश दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दी बदले ना कोए वज़ारत, वुज़ूआं

तों लए छुडाईआ। जन भगतां महिमा धुर दी गाथा शब्दी नाम लिखे इबारत, हुक्मी हुक्म आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल जणाईआ। फलगुण कहे मैं वेख्या घर घर दा हिस्सा, भगवान भगत वण्ड वण्डाईआ। ग़रीब निमाणयां देवे किसे ना पिच्छा, पिछले अगे लए लगाईआ। शाह सुल्तान होके करे रिछा, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगती दा भाव नाम पाए भिच्छा, धुर दी वस्त इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दा लिखा, लखपती समझ किसे ना आईआ। फलगुण कहे मैं तक्कदा रिहा भगत भगवान प्यार, पृथ्मी आकाश खोज खुजाईआ। वेंहदा रिहा जगत संसार, लख चुरासी अंदर वड़ वड़ चारे कुण्ट परदा लाहीआ। साचा दिसे ना कोए दिलदार, दलिद्रीआं दु:ख ना कोए मिटाईआ। हंगता विच भरया संसार, मनुआ मन हँकार ना कोए गवाईआ। पुरख अकाल हो त्यार, हरिजन वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतारां पैगम्बरां दा पूरब विहार, बिवहारी हो के आप कराईआ। जिस दा लेखा ओसे दा लहिणा सदा जुग चार, चौकड़ आपणी खेल खिलाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां गृह गृह दे दीदार, दलिद्रां विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्मे अंदर आपणा हुक्म कर वरतार, विहार भगतां नाल रखाईआ।

३० फग्गण शहिनशाही सम्मत १ हरि भगत दुआर जेठूवाल

शहिनशाही सम्मत कहे पहली सदी दा पहला सुहञ्जणा बरस, जन भगतां सदीआं दे सदमे दए गवाईआ। सच प्रेम प्यार मुहब्बत दा दे के दरस, दरसी · दरस आपणे रंग रंगाईआ। अगला खेल कर उत्ते फर्श, आतशफ़शां वेखे

लोकाईआ। लहिणा देणा देवे शरकुल शरक, मशरक हुक्म वरताईआ। मग़रब पए भड़क, अग्नी तत जलाईआ। शमाल उठे निधड़क, जनूब लए अंगड़ाईआ। पुरख अकाल हुक्म देवे कड़क, सख्ती विच सुणाईआ। फ़रमान अंदर रहे ना अटक, अटक तों परे लए उठाईआ। शमां उत्ते पतंगयां दा चढ़े कटक, कठपुतली करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप भुगताईआ। बरस कहे मैं पहला इक्क, इक दी करां शनवाईआ। पूरी कर के सिक्क, सिकम दयां हिलाईआ। धुर दा हुक्म लिख, लेखा दयां भगताईआ। भगत सुहेला वेख के सिख, सिखर चोटी आप चढ़ाईआ। मेरे विच दर्शन कीता जिस, जिस्म ज़मीर दोवें लेखे पाईआ। सम्मत कहे जो कुछ करना सो इस, इस तों परे ना कोए ख़ुदाईआ। जगत अक्खां ना आवे दिस, ज्ञान लोचण करे रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम लाहवे विख, रस मिठ्ठा इक चखाईआ।

जो भगतां भगत दुआर ल्याए खिच, खिच अंदरे अंदर रखाईआ। ओस सृष्टी करनी जिच, जच्चां देण दुहाईआ। साचा रहे कोई ना हित्त, हिम्मत दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। फलगुण कहे पहले बरस दा मेरा अन्त संदेश, साचे सन्तां दयां जणाईआ। जन भगतो सदा वसणा प्रभ दे देस, दिशा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ज़ात पात ना लैणी वेख, विषयां विच ना वक्त गवाईआ। आपणा बल कुछ प्रगटाउणा दस दस्मेस, दहि दिशा कर रुशनाईआ। थोड़ा शमां फिर जोत प्रकाश रहे हमेश, परदा ओहला दूर कराईआ। सुणाउँदा रहे संदेश, सुत्यां आप उठाईआ। मालक बण नरेश, निशाना दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दूजा साल सम्मत सदे पेश, पेशतर आपणा हुक्म सुणाईआ। अगला साल कहे मैं चढ़न वाला जग, जुगती पिछले सम्मत दिती समझाईआ। ला के बुझाउणी अग्ग, एहो मेरी वड्याईआ। हँस बणाउणे कग, चार कुण्ट हल्काईआ। सन्त सुहेले मिल के गाउणा छद, छन्द इक्को इक सुणाईआ। प्रगट होणी भगत भगवान यद, यथार्थ बख्शे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दृष्टी तों हो के बैठा दूर अड्ड, मास नाड़ी हड्ड नज़र किसे ना आईआ। अगला साल कहे मैनूं कहो सुभागा, भाग सब दा देणा बदलाईआ। जन भगतां धोणा दुरमति मैल दाग़ा, दग़िआं दी लोड़ रहे ना राईआ। धुर दा सज्जण मिलणा साका, सकीरी अगली लए बणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दा नवां बणाउणा ख़ाका, ख़ालस हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे पृथ्मी आकाशा, आकाशां तों उपर आपणा हुक्म वरताईआ।