पहली चेत शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
पहली चेत शहिनशाही सम्मत पहला साल गया मुक, फलगुण अन्त अख़ीर जन भगतां दए वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा दो जहान जिन्हां पढ़ी अगम्मी तुक, सोहँ ढोला हक बोला बण विचोला निरगुण सरगुण आप जणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म निज दे के सुख, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी भेव अभेदा अछल अछेदा निरगुण आप खुल्हाईआ। भगत भगवान नौजवान मर्द मर्दान परदा ओहला रहे ना लुक, बजर कपाटी साची हाटी जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी नव नौ चार पिच्छो आपणा बदल के आया रुख़, रुख़सत दे के गुर अवतार पैगम्बर जोती जोत विच समाईआ। दो जहानां नौजवाना मर्द मर्दाना शाह सुल्ताना हुक्म देवे अबिनाशी अचुत्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार
सांझा यार धुर दा कलमा बिन अक्खरां इक दृढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ज़िमीं असमान चार कुण्ट दहि दिशा साचा मिले किसे ना सुख, लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज परदा दए उठाईआ। दीन दुनी ज़ात पात ·षी मुनी जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर सब नूं होणा दु:ख, दुखियां दर्द हा भरके सरद सुण के अरज़ अगे हो ना कोए बचाईआ। ज़ालम ज़ुल्म अगम्मी धार हुक्मे प्यार शब्दी कार फड़नी करद, बेपनाह बेगुनाह बेज़नाह बेरफ़ा बेवफ़ा कोई ना सके अटक, खटका सब नूं दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी करनी करता कुदरत दा मालक वड ख़ालक हुक्म इक्को इक जणाईआ। पहली चेत कहे मैं दस्सां इक संदेसा, बिन अक्खरां इक जणाईआ। कलयुग जीवो रिहो ना वेखी वेखा, वक्खरा परदा ओहला दयां उठाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण जोत धार के भेखा, भेखाधारी आपणा आप बदलाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी एथे ओथे ब्रह्मण्ड खण्ड सचखण्ड मुकामे हक रूप रंग ना कोए रेखा, लाशरीक वाहिद जलवागर आपणा नूर करे रुशनाईआ। ना कोई मुच्छ ना कोई दाढ़ी ना कोई केसा, पंजां तत्तां वाली धार ना दिसे दस दस्मेसा, शब्द खण्डा देवे सच अनन्दा, परमानंदा आत्म विच्चों दए दृढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़यां वास्ते सम्मत चढ़या चंगा, नेत्र रोंदी वेखी जमना सुरस्ती गंगा, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ बिन अक्खां नीर वहाईआ। साध सन्त चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन बिन शब्द ओढण फिरे नंगा, कूड़ी क्रिया सीस ख़ाक, रूह बुत्त ना होया पाक, पतित पुनीत नज़र कोए ना आईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया हउमें हंगता होया गंदा, धुन अनाद शब्द अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। सच दवारे कर दरस नर निरँकारे, निर्मल जोत जोत उज्यारे, नूर नूर नूर विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी लख चुरासी घट भीतर अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। पहली चेत कहे मैं दस्सण आया धुर दी बात, चोरी चोरी फेरा पाईआ। की करे पुरख अबिनाश, करनी करता आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतो सुण लओ तुसीं ख़ास, खसूसीअत विच दृढ़ाईआ। चार कुण्ट सृष्टी दृष्टी करनी उदास, सांतक सति ना कोए वरताईआ। गोपी काहन वाली भुल्लणी सब नूं रास, नटुआ स्वांगी स्वांग ना कोए जणाईआ। मन्दिर मस्जिद गुरदुआर शिवदवाले मठ किसे ना पुछणी बात, वातावरन बदले लोकाईआ। दीन मज़्हब वड्डा छोटा इक दूजे दा करन घात, घाउ लग्गे थाउँ थाँईंआ। बिन गुरमुखां साची दिसे ना कोए जमात, जुमला हक ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला समरथ स्वामी अन्तरजामी वेखण आया आप, आपणे वाक्यात, वाक्
भविख्त गुर अवतार पैगम्बरां पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा इक सरनाईआ। चेत कहे मैं दस्सण जोगा नहीं कुछ, कच्छ मच्छ मारन सर्ब धाईआ। सृष्टी वेख प्रभू दी मैनूं आवे दु:ख, दृष्टी अंदर ध्यान लगाईआ। मनुक्खां अंदर दिसे ना सुच्च, सति बैठा मुख भवाईआ। होया ना प्यार साचे पिता पुत्त, जगत वासना ना कोए तजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे गए रुस, रुस्सयां ना कोए मनाईआ। पंजां तत्तां वाले छड्ड के जिस्म जुस्स, नाता लोकमात तुड़ाईआ। झगड़ा रिहा ना काया बुत्त, बुत्तख़ाने गए तजाईआ। अन्तिम वेखणी परम पुरख दी मौली रुत्त, लोकमात वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी खेल खिलाईआ। चेत कहे मैं वेख के होया आप हैरान, बिन हैरानिउँ हैरानी आईआ। धुर फ़रमाना सुण के शब्दी समझे ना कोए ब्यान, विद्या विच जगत वड्याईआ। पैगम्बरां दी ख़ुशीआं नाल पढ़न कलाम, परवरदिगार दा कलमा सुणन कोए ना आईआ। पत्थरां वाला तत्तां वाला पूजदे सारे राम, हर घट वस्या राम ना कोए मनाईआ। गऊआं चरावण वाला बंसरी वजावण वाला सख़ियां खेल खिलावण वाला मन्नदे काहन, धुर दा काहन जिस दा नज़र ना आए कोई निशान, घर घर बणया रहे महिमान, लख चुरासी सुरती गोपी आदि जुगादि प्रनाईआ। साचा बेनज़ीर नज़र ना आए किसे अमाम, कलमयां विच सीस सर्ब झुकाईआ। वुज़ूआं विच करन इश्नान, शरा शरीअत होए वैरान, लाशरीक दरस कोए ना पाईआ। नानक सरगुण गाउँदे गान, तत्तां वाला करन ध्यान, अक्खरां दा देण परमान, निरगुण जोत तक्के ना कोई भगवान, जो नानक नानक आपणे विच समाईआ। गोबिन्द गोबिन्द कह के थक्की ज़बान, बाहर दा वेख के चिल्ला कमान, बाज़ उडदा, केहड़े असमान, नीला हिणके केहड़े दालान, सब दा मालक श्री भगवान, वेख के सीस ना कोए निवाईआ। पहली चेत कहे मैं तक्कया वेद पुराण, शास्त्रां मार ध्यान अञ्जील कुरानां वेख्या ब्यान, अन्तर अन्तर रोवण, आदि जुगादि कदे ना सौवण, बिन हरि किरपा कटी जाए कोई ना बिप्पता, बिन सतिगुर शब्द कोई ना लिखदा, कलम चले ना कोए चतुराईआ। खाणी बाणी लेखा जिसदा, उसदे उत्ते कोई ना विसदा, मन्दिर मस्जिद शिवदवालयां विच्चों नहीं दिसदा, पूजा पाठ उत्ते कदी नहीं टिकदा, उह मालक बणया नहीं किसे गारे इट्ट दा, हर घट निवासी पुरख अबिनाशी साख्यात, जोती जाता निरगुण धार निरवैर चार वरन अठारां बरन बुद्धी विच किसे ना आईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द गा गा रिहा कुरला, समुंद सागर उच्चे टिल्ले पर्बत जंगल जूहां विच्चों लभ्भदे जगत मलाह, पंडत पांधे मुल्ला शेख़ मुसायक ग्रन्थी पन्थी करन सलाह, शब्द संदेसा नर नरेशा धुर फ़रमाना विच जहानां कलयुग अन्त सुणन कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ।
चेत कहे मैं वेख्या लख चुरासी अंदर, अंदर वड़ वड़ वेख वखाईआ। साचा सोहया कोए ना मन्दिर, मंदभाग दिसे लोकाईआ। भाग लग्गा किसे ना कंदर, दीपक जोत ना कोए रुशनाईआ। मनुषां नालों चंगे डंगर, जो मवेशी हो के दर्शन पाईआ। उन्हां दे अंदर गुरमुखां सिक्खां दिसी इक्को बन्दन, दूजी करी ना कोए पढ़ाईआ। टिक्के लग्ग गए बिना धूढ़ी मस्तक चन्दन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चेत कहे मैनूं हो गई चिन्दा, दुखी हो के दयां दुहाईआ। परम पुरख परमात्म तेरी सृष्टी दृष्टी करदी वेखी निन्दा, निंदया विच लोकाईआ। तेरा हाहे वाला उपर समझया किसे ना बिन्दा, टिप्पी कह के सारे रहे गाईआ। एहो खेल जेहड़ा खुल्ले ना किसे कोलों जिंदा, कुंजी कलयुग सन्त सके ना कोए लाईआ। औझड़ वेखदे सुखमन दा राह डिंगा, भज्जण वाहो दाहीआ। मुरली नाद सुण के किंगा, बच्चयां वांग आपणा मन परचाईआ। बूँद स्वांती लै के बूँद कहिण मिल्या सागर सिन्धा, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। चेत कहे मैं वेख वेख के हस्सां, हस्ती बेपरवाहीआ। मूर्खां मुग्धां दस्सां, धुर संदेश सुणाईआ। निज नेत्र खोल्हो अक्खां, लोचण बाहर बन्द कराईआ। कूड़ीआं छड्ड दयो ढकां, दलीलां साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। मेरे साथी बण जाओ तुहाडे अंदर पड़दे चुक्कां एह चेत रिहा जणाईआ। दीन मज़्हब दीआं नकेलां कढ्ढ दयो विच्चों नक्कां, इक्को मिले बेपरवाहीआ। जिस दीआं शब्द अगम्मी सट्टां, सुत्यां लए उठाईआ। ओसे दे हुक्मे अंदर लोकमात विच वसां, वास्ता भगतां नाल जुड़ाईआ। दुनियादारो पहली चेत कहे अजे सड़न लगीआं बस्सां, बिस्तरे सब दे देणे जलाईआ। अग्नी अग्ग लग्गे बिन कक्खां, कामल मुर्शद दए गवाहीआ। जिस दे हुक्म नाल पैण लग्गा रट्टा, रोटीन विच आपणी कार कमाईआ। सब नूं छानणा पए घट्टा, कौडी नाम हथ्थ किसे ना आईआ। मावां पुत्तां हथ्थ मारने उत्ते पट्टां, पटणेवाला दए सजाईआ। क्यों, उस ने वेस वटाया वांग जट्टां, चार कुण्ट दए हिलाईआ। भावें सारी दुनिया करे ठठ्ठा, फिर वी लख चुरासी विच्चों गुरमुख लैणे मिलाईआ। ना कोई चूंकि चुनांचि ना अलबत्ता, बत्ती अंदरों करनी रुशनाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ के सका, सकयां तों लैणा तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। चेत कहे कलयुग जीव जाओ सौं, आपणी अक्ख बन्द कराईआ। लख चुरासी फिरन दा तुहानूं चाउ, पतिपरमेश्वर दए भवाईआ। तुसीं भुल्ले पुरख अकाल दा नाउँ, सिफ्तां वाले ढोले सारे रहे गाईआ। जिस दे हथ्थ अन्त अख़ीरी न्याउँ, दो जहानां खोज खुजाईआ। नाता तोड़ के पिता माउँ, जगत जरवाणयां करे जुदाईआ। सदी चौधवीं क्यों भुल्ले राहों, रहबर हो के रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।
चेत कहे मैं रख के जाणी लोकमात यादगार, चार युग मेरा ढोला गाईआ। सृष्टी दा दृष्टी नाल रहिण नहीं देणा प्यार, मुहब्बत विच ना कोए लोकाईआ। चार कुण्ट करा के हाहाकार, ख़ुशीआं नाल वेखां चाँईं चाँईंआ। दहि दिशा पुच्छण किथे निहकलंक कल कल्की अवतार, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। जिस गुर अवतारां पैगम्बरां दा लहिणा देणा पूरब झोली दिता डार, अगे आपणा हुक्म वरताईआ। दो जहानां बण के हक सिक्दार, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। दग़िआं वाला वेख संसार, कूड़ी क्रिया फोले थाउँ थाँईंआ। बुद्धी विच कोई ना करे विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। पहली चेत कहे प्रभ मारना आपणा चौंकड़, सोहणा खेल खिलाईआ। दो जहानां पैणी औकड़, विष्न ब्रह्मा शिव रहे कुरलाईआ। दीन मज़्हबां दा झगड़ा होणा वांग सौंकण, सुत्ती कला दए प्रगटाईआ। शाह सुल्तान कूकरां वांग भौंकण, आवाज सुणन कोए ना आईआ। प्रभ दा भाणा मेट ना सके विच्चों कोट कोटन, काया कुटीआ सब दी फोल फोलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेला वक्त अख़ीरी सोचण, आपणी समझ गए मिटाईआ। जो लेखा इक्को इक लोचण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चेत कहे प्रभ ने आपणा चुकणा गोडा, जिस नूं घुटना कहे लोकाईआ। सृष्टी नूं लग्गणा रोगा, हउमे हंगता दए दुहाईआ। साचा मेल ना होणा धुर संजोगा, विछड़ विछड़ दए दुहाईआ। इक धुर संदेसा शब्द अनोखा गोबिन्द किहा सिँघ जोगा, जिस दी सार किसे ना पाईआ। गुरू चेले दा इक्को घर इक्को सेज ते इक्को भोगा, इक्को रस दिता वखाईआ। इक्को अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के वेसवा दवारे खड़के तूं मेरा मैं तेरा गाया सलोका, सोहँ ढोला सच्चा दिता सुणाईआ। जोगे किहा साहिब एह किहो जिहा मौका, की खेल दिती वरताईआ। गोबिन्द किहा मैं तेरे कारन पहुंचा, आपणा पन्ध मुकाईआ। इक ढईआ लाउणा पए ढौंका, नीती बदले सर्ब लोकाईआ। किसे दा काया माटी साफ़ नहीं रहिणा चौंका, पंडत पांधा क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे ना कोए सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोगे किहा तेरे चरण मेरी निमस्कार, बन्दन कह के ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द किहा कर मेरा दीदार, बिन तत्तां तत दयां वखाईआ। एह खेल होणा अपर अपार, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। कलयुग अन्त मिल के नाल श्री भगवन्त जोती शब्दी चलणी धार, निहकलंक कल कल्की नाउँ धराईआ। ओस समें सब दे अंदर होणा कूड़ विकार, हँकार ममता मोह जलाईआ। जोगया, चोगा बदल के मैं भगतां पावां सार, काया मन्दिर अंदर वड़ वड़ करां आप सफ़ाईआ। बिन अक्खां देवां दीदार, बणा धुर दा सांझा यार, लेखा मुका के पुरख नार, नज़री आवां रूप करतार, कुदरत दा कादर करनी दा करता रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक सुणाईआ। चेत कहे मैं गोबिन्द तक्कया, जिस दा तत नज़र कोए ना आईआ। दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां निरगुण रूप फिरे नट्ठयां बिन लत्तां पैरां भज्जे वाहो दाहीआ। जिस ने गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेला कर इक्ट्ठया, इक्को रंग दिता चढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडी रैण अगे रहिण नहीं देणी मस्सया, अंदरों अन्धेरा बाहर देणा कढाहीआ। जो गोबिन्द दे तीर नाल गया फट्टया, दूई द्वैती फट्ट रहे ना राईआ। जिन्हां प्रेम रस अमृत निझर धारों चट्टया, अठ्ठ सठ्ठ दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुख कोई ना पूजे सिल पत्थर ते वट्टया, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तों अगे प्रभ दा दर्शन पाईआ। जित्थे बैठा लामुकाम, शरअ दा दिसे ना कोए तुफ़ान, ना कोई बन्दा ते ना बन्दगी ना इन्सान, ना कोई नौबत ना कोई नग़मा ना कोई नाम ना कोई गावे गान, ना कोई ज़िमीं ना असमान, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को सोभा पाईआ। सो खेल करे महान, कलयुग अन्त सन्त सुहेले वेखे आण, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे रिहा उठाईआ। चेत कहे मैं चार कुण्ट दा राही, तक्कां सृष्ट सबाईआ। झगड़ा होणा भाई भाई, सज्जण जाण रूप बदलाईआ। प्रभ दा दूजा सम्मत ख़ुशीआं नाल दीन दुनी लई पुट्टे खाई, डूँग्घा घाउ लगाईआ। सम्भल पैर ना कोए टिकाई, गोबिन्द दा लेखा भुल्ल गया जो इक्ट्ठे कर गया छींबे झीवर नाई, नौका नाम वाली चलाईआ। ओस ने आपणे हुक्म नाल बदल देणी शाही, शहिनशाह हुक्म इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं आया लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। अबिनाशी करते दे के अगम्मी दात, पुश्त पनाह मेरे हथ्थ टिकाईआ। जा के मेट कलयुग अन्धेरी रात, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। भगत सुहेले सज्जण बणा मेरे सज्जण साक, सुत्तयां लै उठाईआ। अंदर वड़ के बन्द कवाड़ी खोल्ह ताक, बजर कपाटी परदा रहे ना राईआ। शब्द अगम्मी अनहद वजा नाद, धुन आत्मक कर शनवाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द सुणा राग, छत्ती राग दी लोड़ रहे ना राईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, दीवा बाती सूरज चन्द करे ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी करनी ख़ाहिश, ख़ालस आपणा आप समझाईआ। सब दी लेखे लाउणी पूरब आस, आहिस्ता आहिस्ता वेखणा थाउँ थाँईंआ। चौथे युग दी फोल के वेखणी दरख़ासत, जो बिना दसख्तां तों प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। जिस नूं चार जुग कोई ना सक्या वाच, विद्या विच ना कोए समझाईआ। सिफ्तां दी गा के थक्के गाथ, ढोलयां विच शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। पहली चेत कहे मैं जुग चौकड़ी पिच्छो आया मर के, आपणा फेरा पाईआ। लोकमात मैं नहीं रहिणा डर के, सृष्ट सबाई
दयां हलाईआ। पुरख अकाल कोलों अगम्मी ढोला आया पढ़ के, दूजी करी ना कोए पढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे मन्दिर आया चढ़ के, मुकामे हक वेख ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो भाणा आया ज़र के, जेहवा कथे ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चेत कहे मैनूं कहिणा बरस दूजा, दो जहान राह तकाईआ। मैं भेव खुल्हाउणा गूझा, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। जिस कारन अजीत जूझार झूजा, सो वेला देणा जणाईआ। कलयुग दा ठूठा कर के मूधा, मुद्दतां दे विछड़े लैणे मिलाईआ। जिस दा देवे ना कोए सबूता, सो पुरख अकाला गया आईआ। कोई ना जाणउँ एह पंज तत कलबूता, कलमयां तों परे आपणा हुक्म सुणाईआ। शब्दी धार हो मौजूदा, मुफ़लिसां रिहा उठाईआ। मुहब्बत वाला महबूबा, महिज़ इक्को जाम प्याईआ। सृष्टी वास्ते कम्म हो गया कसूता, कुशतीआं विच लड़दी वेखे लोकाईआ। सब दी स्यासत सब दी विरासत सब दी अकल सब दी बुद्धी करनी बेहूदा, बेवा चार कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार सरनाईआ। चेत कहे मैं तक्कदा गोबिन्द धार, बिन अक्खां नज़री आईआ। जिस आपा दिता वार, करते पुरख नाल कुड़माईआ। छड्ड के सज्जण यार, नाता इक्को नाल रखाईआ। तक्क के सदा दीदार, अक्खां गया तकाईआ। मन्न के मददगार, डंका दिता वजाईआ। तेरी दीन दुनी करनी ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। तूं कल कल्की अवतार, मैं तेरा नूर उज्यार, मेरा शब्द अगम्मी कार, करते पुरख ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म नज़र कोए ना आईआ। श्री भगवान तूं अगे मैनूं ल्या परख, मैं कराउणा भगतां नूं दरस, एह ख़ुशीआं वाला बरस, सब दी मेट के चिन्ता हरख, अंदरे अंदर नूरी जोत करां रुशनाईआ। सिध्धी कर के दीन मज़्हब दी सड़क, जन्म जन्म दी पिछली मेट के भटक, काया मन्दिर अंदर रहिण ना देवां कोई रड़क, सच दवारा एकँकारा इक्को दयां वखाईआ। प्रभ दे नाल पूरी होई शर्त, जामा धार के आया परत, खेल वेखणा उपर धरत, कूड़ी क्रिया करनी ग़रक, माया ममता मोह वखाउणा नर्क, नाम खण्डा विच ब्रह्मण्डां जाणा खड़क, जन भगतो खटका कोए रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गोबिन्द कहे तैनूं चार युग करदे रहे मिन्नता, पुरख अकाल तेरे अगे सीस निवाईआ। हुण इक्को शब्द नूं दे दे हिम्मता, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। कोई रहिण नहीं देणा जेहड़ा करन वाला सुन्नता, सुन्नी मुस्लिम सारे देणे खपाईआ। जन भगतो तुहाडे अंदर रहे ना चिन्ता, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। बेड़ा शौह दरयाए डोबणा निन्दका, उच्ची कूक देणा सुणाईआ। लेखा वेखणा जीउ पिण्ड दा, ब्रह्मण्ड खण्ड फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक
सुणाईआ। धुर फ़रमाना कहे मैं गोबिन्द रखी आस, नाते दीन दुनी तुड़ाईआ। जिस बच्चे दा मोड़ के ख़ाली ग्लास, ख़ास आपणा हुक्म सुणाईआ। मैं सदा भगतां गुरमुखां दा दास, नाता बंस ना कोए बणाईआ। शब्द अगम्मी देवां दात, बिन अक्खरां आप पढ़ाईआ। अगे मार के वेख झात, कलयुग अन्त अख़ीरी राह तकाईआ। जिस वेले मिल के आवां नाल पुरख अबिनाश, कल कल्की वेस वटाईआ। लेखा जाणां पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। सच धर्म दा होणा नास, कूड़ी क्रिया वज्जे वधाईआ। ओस वेले गुरमुखां दे अंदर करना वास, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। बिना सिख्या तों दे के विश्वास, विषयां तों लैणा बाहर कढाहीआ। मन वासना कर के फ़ाश फ़ाश, फ़ैसला हक देणा सुणाईआ। गुरमुख रहे ना कोए गुसताख़, ग़ुस्से गिले आपणी झोली पाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चेत कहे मैं की कुछ सुणया · स भ
नूं दयां जणाईआ। गोबिन्द किहा हुण पुरख अकाल आ, झल्ली ना जाए जुदाईआ। मेहरवान तूं बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। तूं केहड़ी किसे कोलों लैणी सलाह, धुर फ़रमाना दे दृढ़ाईआ। तेरा हुक्म बेपरवाह, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सजदयां विच सीस रहे झुका, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरी धरती तेरी धरनी तेरी धवल तेरी दुनिया भरी नाल गुनाह, हक हकीकत ना कोए समझाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीरां अंदर जगे कोई ना शमां, तारीकी चारों कुण्ट नज़री आईआ। अंदर मन्दिर मिटे किसे ना ग़मा, सांतक सति ना कोए कराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणा जुग बदल दे नवां, नवां रंग आत्म सेजा पलँघ सब नूं दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। श्री भगवान कहे चेत ना कर छेती, छत्रधारी सर्ब वेख वखाईआ। मैं लख चुरासी काया मन्दिर अंदर दा भेती, बाहरों वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। कलयुग जिस दे नाल करदा नेकी, निक्कयां तों वड्डे देणे बणाईआ। कलयुग कहे प्रभू तेरे हुक्में अंदर मैं पवित्र रहिण नहीं दिती किसे बहु बेटी, नेत्र अक्ख नाल दृष्टी अंदर सृष्टी इक दूजे नूं रही तकाईआ। मैं गुर अवतारां पैगम्बरां दी लेखणी वेखी, जो भविख्तां विच कर के गए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सचखण्ड निवासी जोत बण के वेख परदेसी, परदेसीआं नूं ला के आपणे घर ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान कहे चेत ना कर झगड़ा, धुर दा हुक्म जणाईआ। किसे नूं भेत नहीं अगला, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार बप्पड़ा बगला, बाहरों दए सफाईआ। मन वासना कलयुग जीव होया पग़ला, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। जे मंगणा इक निरअक्खर मंग लै, अक्खरां दी लोड़ रहे ना राईआ। चेत
कहे प्रभू मेरा खेड़ा साढे तिन्न हथ्थ दा बंगला, जित्थे रह के बह के ख़ुशी मनाईआ। श्री भगवान किहा होर किसे नूं सद्द ला, साथी लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चेत कहे मैं देवां सद्दा, कोटन कोटि कूक सुणाईआ। जन भगतो तुहाडे नाल मिल के मैनूं आवे मज़ा, मजाज विच सर्ब लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भगतां नाल कदे करे ना दग़ा, दग़े फरेब तों लए बचाईआ। तुहाडे नाल मिल के श्री भगवान दा वधदा अग्गा, पुश्त दर पुश्त वज्जदी रहे वधाईआ। आत्म परमात्म नाता जुड़ जाए सका, साजण हो के मेल मिलाईआ। दर्शन कराउँदा रहे बिन अक्खां, निज लोचन कर रुशनाईआ। भाग लगाउँदा रहे कुल्ली कक्खां, बिन कक्खां महल अटल ना कोए वड्याईआ। सो कलयुग अन्तिम वेला वक्त सुहञ्जणा होया मसां, मस्त ख़ुमारी लओ चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। जन भगत कहिण की रिहा आख, सानूं दे समझाईआ। असां परम पुरख नूं तक्कणा साख्यात, बिना वेक्खयां दीद कर के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण साडी ख़ुशीआं वाली रखे प्रभात, रैण अन्धेरी नज़र कोए ना आईआ। अमृत आत्म सच प्याला देवे आबेहयात, हयाती विच्चों हयाती दए बदलाईआ। बिन दीए बाती कमलापाती निरगुण जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर रहिण ना पाईआ। बिन मन्दिर पौड़े सचखण्ड दुआर कराए निवास, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सदा सुहेला वसे पास, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। बेशक भगत बाले नढ्ढे बच्चे जे हो जाण गुसताख़, फड़ बाहों गले लए लगाईआ। मेहर नज़र नाल कर देवे पाक, रूह बुत्त करे सफ़ाईआ। जन भगत कहिण चेत असां एहो जहे परम पुरख दा करना साथ, जो समरथ आप अख्वाईआ। जेहड़ा झोली डाह के मंगण वाला दात, ओस गुरू दी लोड़ रहे ना राईआ। ओस नालों चंगी कन्त तों विछड़ी नार कमज़ात, घर घर ख़सम ना कोए हंढाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कह के गए सब दा मालक पुरख अबिनाश, मुरीदां दा मुर्शद शहिनशाहीआ। जिस दी ना कोई ज़ात ना कोई पात, वरन बरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई रसना जेहवा बत्ती दन्द करे बात, बातन आपणा परदा दए खुल्हाईआ। ना कोई नूर करे आफ्ताब, जलवागर जोती जोत डगमगाईआ। चेत जे एहो जहे सतिगुर नाल बण जाए साक, मिल के झट लईए लँघाईआ। जे कोई गुरू विद्या वाला मिले चालाक, मूँह दे भार सुट्ट के डण्डे दईए लगाईआ। असीं कोई मज्झां चारन वाले नहीं चाक, वञ्झली वजा के आपणा मन परचाईआ। जन भगत कहिण असीं लभ्भणा ते लभ्भणा इक्को बाप, जिस नूं मूसा ईसा बाप कह के सीस निवाईआ। चेत कहे जन भगतो मैं हुण हो गया चुप, हैरानी मेरे अंदर आईआ। मैं श्री भगवान तों लवां पुछ, जो सब दा पिता माईआ। प्रभू की
तेरे कोल कुछ, जो भगतां दएं वरताईआ। श्री भगवान कहे चेत तूं नहीं जाणदा मैं चार जुग सब तों बैठा रिहा लुक, जगत अक्खां नाल नज़र किसे ना आईआ। इक्को दस्स के कलयुग अन्त अख़ीरी आपणी तुक, तोहमत सब नूं दिती लगाईआ। जिस नूं पढ़यां अगला पिछला जन्म दा पैंडा जाए मुक, मुकम्मल मिले बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले गोदी चुक्क के कहे लाडले पुत्त, सुत दुलारे लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। चेत कहे प्रभू तूं आदि जुगादि देवें धोखा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। जन भगतां मिलदा रिहों उत्ते मौका, सज़ा जगत वाली भुगताईआ। लुक्कया रिहा अर्शां तों परे फ़र्शां तों थल्ले शैतानी विच काया काअबे कोठा, मकबरे विच आपणा आप छुपाईआ। लख चुरासी जीव जंत पढ़न ला के अक्खरां वाला पोथा, निरअक्खर भेव ना कोए समझाईआ। तेरा सति सच किसे ना सोचा, बुद्धी विच दिता फसाईआ। कलयुग अन्तिम खेल कर के न्यारा निरँकार कर के मोटा, मोटी मति कीती लोकाईआ। वड्डउँ बण के निक्का जिहा छोटा, बिन रूप रंग रेख डेरा लाईआ। गुरमुख वेखीं तक्कीं आपणा पोता, गोबिन्द पिता नाल मिलाईआ। जलवा नूर जला के जोता, जोती जोत करी रुशनाईआ। तेरा सागर फोल सके ना मार के कोई गोता, डूँग्घी हाथ किसे ना आईआ। पाया अन्त किसे ना चौदां लोका, त्रैलोकी रहे कुरलाईआ। कर किरपा जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बरां आपणा सिफ्ती दस्सदा रिहों सलोका, साचा नाम ना किसे समझाईआ। जोगी अभ्यासी तपी हठी सन्यासी वैरागी त्यागी इस नूं कैहिंदे रहे वड्डा चोखा, बहुता कर के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज खेल रिहा वरताईआ। श्री भगवान कहे मैं सब नूं दस्से सजदे, सरीर तत तत सरीर वाले जणाईआ। मैं गुर अवतार बणा के बरदे, पैगम्बरां करी पढ़ाईआ। मंगते कीते घर दे, दरवेश नज़री आईआ। मिन्नतां वेखे कढ्ढदे, ख़ाली झोलीआं अगे डाहीआ। सिर कदमां उत्ते सटदे, नैण अक्ख शरमाईआ। वणजारे बणे रहे सचखण्ड दवारे हट्ट दे, दर ठांडे फेरा पाईआ। सारे मेरा नाम गए रटदे, दिवस रैण · ध्यान लगाईआ। झगड़े पा के
दीन मज़्हब वाली वट दे, हुक्में अंदर खेल खिलाईआ। हुक्मनामे दिते बिना आपणे दस्तख्त दे, शब्दी ख़तां नाल करी पढ़ाईआ। जिन्हां दे पिच्छे छोटे छोटे दायरे मज़्हबां वाले दस्सदे, निक्के निक्के कसबे नज़री आईआ। हुण अगे खेल होणे पुरख समरथ दे, दो जहानां झगड़े दए मुकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ मसीत वेखो किवें ढठ्ठ दे, अगे हो ना कोए बचाईआ। ललकारे सुणने पुरख अकाल शब्दी जट्ट दे, जो जटा जूटधारी सारे दए खपाईआ। जन भगत सुहेले काया चोली अंदर चोले आपणे रंगदे, रंग रतड़ा आपे रिहा रंगाईआ। गुरमुखो लहिणे चुक गए जगत वाली मनमति दे, गुरमति इक्को दए
समझाईआ। जो भगत प्रभू दे नाल मिल के वसदे, दो जहानां रंडेपा ना कोए कराईआ। तुहाडे मेल होणे अंदर वाली अक्ख दे, बाहरों पूजा पाठ ना कोए कराईआ। जो सोहँ ढोला रटदे, रट्टयां तों लैणे छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। चेत कहे मैनूं वेख लैण दयो नाल चोरी, चोरी चोरी अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग वेखां रैण अन्धेरी घोरी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पुरख अकाल किस बिध दुनिया नाल करे हेरी फेरी, फेरी विच आया फेर ना किसे समझाईआ। ना कोई जाणे गुरू ते ना कोई जाणे चेरी, कोटां विच्चों चिरी विछुन्ने गुरमुख आत्म आपणे नाल मिलाईआ। जन भगतो तुहाडे अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के ठोकर ला के दया कमा के दरस वखावे ना लावे देरी, दुर्गा इष्ट दी लोड़ रहे ना राईआ। जगत मलाहां वाली साधां सन्तां कोल लभ्भणी पए कदे ना बेड़ी, इक्को नाम जहाज़ उत्ते फड़ बाहों दए चढ़ाईआ। फेर दस्सयो भगत आत्मा विछड़ी केहड़ी, अगले साल नूं सब नूं सुत्तयां दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल आपणा रिहा वरताईआ। चेत कहे मैनूं कढ्ढ लैण दे घुंड, परदा लवां पाईआ। मुख तों हो लैण दे गुंग, रसना जेहवा ना कोए सुणाईआ। श्री भगवान कहे ओए उठ जन भगतां नूं दे टुम्ब, शब्द इशारे नाल उठाईआ। जन भगतो बिना रसना जेहवा तों पुरख अकाल दे उह चरण लओ चुम्म, जिन्हां दी धूढ़ नज़र किसे ना आईआ। तुसीं ना कोई रिख ना कोई मुन, जिन्हां दस्म दवारी विच वड़ के खुल्हाउणी पए सुन, ना कोई ज्ञानीआं वाला रखणा पए गुण, लख चुरासी विच्चों थोड़े लए चुण, जिन्हां दे उत्ते किरपा करनी हुण, अगे आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चेत कहे मैनूं थोड़ा पिच्छे लैण दे ख़िसक, पासा लवां बदलाईआ। पुरख अकाल कहे सारयां नूं दस्स के इक्को सब दा इष्ट, हरि करता बेपरवाहीआ। जो लख चुरासी नाल भोगदा गृहस्त, आत्म परमात्म सेज हंढाहीआ। दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां गुर अवतारां पैगम्बरां दी जिस दे कोल लिस्ट, फ़रिसत आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुखो तुहानूं केहड़ी लोड़ स्वर्ग ते बहिश्त, बिना प्रभ दे चरणां दूजा धाम ना कोए वखाईआ। बेशक तुहाडी काया हो जाए नष्ट, तुहाडी आत्मा परमात्मा विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। चेत कहे मैनूं परत लैण दे पिच्छा, करवट लवां बदलाईआ। पुरख अकाल कहे उठ मेरी सुण लै सिखा, बच्चया तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तेरे विच भगतां उधारना मेरी इच्छा, इच्छा सब दी पूर कराईआ। कोटां विच्चों किसे ना दिसा, गुरमुख थोड़े अक्ख खुल्हाईआ। जिन्हां दे कोल गोबिन्द दी शब्दी चिट्टा, चिट्टी धार विच फिराईआ। तिन्हां सम्मत एसे विच कढ्ढ के वक्खरा सिट्टा, सिटे दी बाज़ी सब नाल दयां लगाईआ। जेहड़ा
पुरख अकाल जगत नेत्रां किसे नहीं सी डिठा, सो सनमुख सब नूं दयां समझाईआ। कोटन कोटि लभ्भदे गए विच्चों सवा गिठा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चेत कहे मैं पिच्छो हो जां अगे, अगली गाथ सुणाईआ। निर्मल जोत इक्को जगे, जो लख चुरासी करे रुशनाईआ। जिस दे हुक्में अंदर बद्धे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सरन ढठ्ठे, करोड़ तेतीसा रिहा कुरलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गा गा थक्के, ढोले गीत नग़मे गए जणाईआ। कलयुग अन्तिम सारे कर के इक्ट्ठे, धुर फ़रमाना दिता दृढ़ाईआ। पुरख अकाल मेटण लग्गा दीन मज़्हब दे रट्टे, ज़ात पात करे सफ़ाईआ। इक्को जोत घर घर जगे लट लट्टे, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सदी चौधवीं लिख्त पढ़त दे तुहाडे पूरे हो गए पटे, अगे तुहाडी ना कोए वड्याईआ। धुर फ़रमाना श्री भगवाना नर नरेशा हक संदेसा इक्को दस्से, दहि दिशा करे पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन जिस ने बणाउणे आपणे बच्चे, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। सति प्रेम प्रीती अंदर जाण रत्ते, रंग अगम्मड़ा दए चढ़ाईआ। सारे वेंहदे रह जाण हके बक्के, परदा हकीकत ना कोए उठाईआ। झगड़ा पैणा मदीने मक्के, मकबरयां विच्चों मुर्शद रहे कुरलाईआ। साचे दस्से किसे ना पते, इशारयां विच गुर अवतार गए जणाईआ। गोबिन्द थोड़े लेख लिखे सच्चे, जो सरसे विच गए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। चेत कहे मेरी चेतन हो गई सुरती, सुत्तयां लवां जगाईआ। जोत वेखी अकाल मूर्ती, बिन रंग रूप करे रुशनाईआ। जिस दी आवाज़ शब्द अगम्मी तूरती, तुरीआ पद सार ना आईआ। जन भगतो एह गल्ल मशहूर कद दी, कल कल्की फेरा पाईआ। जिस दी खोज किसे ना लभ्भदी, विद्वानी ज्ञानी रहे कुरलाईआ। अगे खेल रहिण नहीं देणी अज पज दी, शाह सुल्तानां देणा समझाईआ। दूजा साल कहे मेरी वेल रहिणी वध्धदी, वाधा प्रभ दे घर बणाईआ। थोड़ी खेल होणी अग्नी अग्ग दी, अगला परदा पड़दे विच छुपाईआ। तिन्न असू दी धार सब नूं सद्द दी, सद्दे दे के रही जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पहली चेत कहे मैनूं थोड़ा दिसदा अगे नज़ारा होर, प्रभ नज़र रिहा बदलाईआ। दुनिया दे बदले तौर, तर्हा तर्हा खेल वरताईआ। जिस ते करे कोए ना ग़ौर, उह समझ दए समझाईआ। जिस नूं कैहिंदे ब्रह्मण गौड़, बिन गोबिन्द नज़र किसे ना आईआ। चारों कुण्ट करना चौड़, चार कूट दए हिलाईआ। जन भगतां जाणा बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। चेत कहे उह असू वेखो आउँदा जांदा नेड़े, नेत्र नैण उठाईआ। जेहड़ी सृष्टी करदी झेड़े, धक्का लग्गे थाउँ थाँईंआ। धरनी दे
खुल्ले होए वेहड़े, चार कुण्ट होए रुशनाईआ। झूठे साधां दे रहिणे नहीं डेरे, डंका इक्को नाम वजाईआ। जन भगतां चाढ़ के आपणे बेड़े, बेड़ा दो जहान पार कराईआ। करे खेल सिँघ सच्चा शेरे, शेर भबक इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। तिन्न असू कहे कुछ मिलण वाला फ़रमान, फरमांबरदारां दयां जणाईआ। पुरख अकाला करन वाला ध्यान, मेहर नज़र नज़र उठाईआ। राशटरपति देण वाला ज्ञान, प्रधान मंत्रीआं दए समझाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा लिख के निशान, नौ खण्ड पृथ्मी दए वखाईआ। सब नूं मन्नणी पए इस दी आन, सिर सके ना कोए उठाईआ। शब्दी आन नाल सब नूं मन्नणा पए श्री भगवान, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। पुरख अबिनाशी आदि जुगादी वड्डा बलवान, जिस दा सानी नज़र कोए आईआ। वेख्यो कदे भुल्ल ना जायो एह चलण फिरन वाला इन्सान, तत्तां वाला वेस वटाईआ। एह खेल लामुकाम, बेमुकाम आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। धुर फ़रमान कहे मैं ख़बर सुणावां धुर दी, धर्म दी धार दयां जणाईआ। खेल दस्सां ओस सच्चे सतिगुर दी, जो आदि जुगादि सति सतिवादी नज़री आईआ। जेहड़ी बाकी रह गई अनन्दपुर दी, पुरीआं लोआं तों बाहर झोली पाईआ। धार बख्शे आपणे प्रेम प्यार सुर दी, सोई सुरती लए उठाईआ। धाड़ रहे ना कोई गुरमुखो पंज चोर दी, तृष्ना मात ना कोए हल्काईआ। नगरी रहे ना अन्धघोर दी, तन माटी अंदर करे रुशनाईआ। गंढ्ढ टुट्टे ना कदे शब्द अगम्मी डोर दी, मेला आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। चेत कहे मैनूं कैहिंदे पहला माह, महिरम हो के दयां जणाईआ। जलवागर इक ख़ुदा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। जेहड़ा आत्म कर के होया जुदा, परमात्म हो के नाल मिलाईआ। मार्ग दो जहानां कर के सिध्धा, मंज़ल आपणी रिहा चढ़ाईआ। सच दवारा दे के निग्घा, जगत तृखा रिहा बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक वड्याईआ। चेत कहे मैनूं कैहिंदे पहला मास, अक्खरां नाल जोड़ जुड़ाईआ। थोड़ी समझ आई गुरदास, जो अर्जन दए गवाहीआ। जोती उपजी ललाट, शब्दी होई शनवाईआ। कलयुग वेख घाट, प्रभ करे खेल बेपरवाहीआ। अन्त दिसे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म पढ़े कोई ना गाथ, बाणी बैखरी सर्ब सालाहीआ। हरि का शब्द सके कोई ना वाच, बुद्धी नाल बुद्धी करे लड़ाईआ। मनुआ करे नाच, घर घर फेरा पाईआ। गुरदास बिन तेरे किसे हथ्थ नहीं आउणी कलम दवात, बिना रविदास चमार ना कोए वड्याईआ। बिन भगतां प्रभू नहीं देणा साथ, सगला संग ना कोए रखाईआ। गुरमुखां होण ना देवे उदास, गुरसिख आपणे रंग रंगाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। चेत कहे मेरा पहला कैहिंदे महीना, रुत रुतड़ी विच्चों बदलाईआ। मैनूं समझे ना कोए नर मदीना, परदा सके ना कोए उठाईआ। ग़रीब कैहिंदे आख़री वक्त कमीना, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। जन भगत कहिण साडा ठांडा होवे सीना, अग्नी तत बुझाईआ। झगड़ा चुक जाए लोक तीना, त्रैगुण लेखा रहे ना राईआ। जाणा पए ना मक्का मदीना, मकबरयां सीस ना कोए झुकाईआ। तीर्थ तटां उत्ते वहाउणा पए ना कोई पसीना, पाँधी बण ना पन्ध मुकाईआ। लोड़ रहे ना बणन दी जलमीना, भगत भगवान विच समाईआ। जन भगतो श्री भगवान वरगी लोकमात नहीं कोई होर हुसीना, जो जोबन आपणा सदा रखे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। चेत कहे मैं की बणना चातर, चतुराई नज़र कोए ना आईआ। मैनूं याद आई गोबिन्द वाली पात्र, जो पत्रका बिन अक्खरां दिती वखाईआ। पुरख अकाल आउणा भगतां खातर, खतरे विच होवे लोकाईआ। जिस वेले धर्म दा निशान रिहा ना तिल मातर, मातरभूमी दए दुहाईआ। अबिनाशी करते प्रेमीआं दा बणना याचक, निरगुण हो के दया कमाईआ। गुरमुखां दा लहिणा लेखा देणा बण विद्या दा वाचक, अंदर वड़ के दस्सणी सच पढ़ाईआ। गुरमुखो कलयुग दा अन्त वेख लओ नाटक, नटुआ हो के तुहानूं दए वखाईआ। किरपा कर के तुहाडे अंदरों खोल्ह देवे फाटक, परदा ओहला रहे ना राईआ। तुसीं बच्चयो श्री भगवान दे निक्के जिहे जातक, यथा योग सारे सेव कमाईआ। उह तुहानूं लै के जावे आपणे पातन, पत्रयां वाली करे ना कोए पढ़ाईआ। तुहाडा मेला ज़ाहर ते रातीं सुत्यां बातन, मोमबत्तीआं दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुखो तुहाडे पिच्छे प्रभू आया सदा जागण, जागरत जोत विच समाईआ। सब दे करे वड वड भागण, भाग हिस्सा पिछला झोली पाईआ। वेख्यो भुल्ल के कदे ना लभ्भयो तित्तर बाज़न, बिना गोबिन्द सांत किसे ना आईआ। शब्द अगम्मी सुणयों आवाज़न, जो बिना कलमयां तों करे पढ़ाईआ। तुहाडी साजण आवे साजण, जिस दी याद विच आपणा झट लँघाईआ। तुहाडी लेखे लावे रातण, रुत्त दी रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल शाहो शाबाशन, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। चेत कहे मैनूं होई चितवनि, चिन्ता गई आईआ। बौहड़ी सब दा लुट्टया जाणा धन, कूड़ी माया रही कुरलाईआ। पुरख अकाल ने ठीकर जाणा भन्न, ठग्गां चोरां कर लड़ाईआ। निरगुण कोटां विच्चों थोड़े लभ्भे जन, लेखा चुकाउणा धन जणेंदी माईआ। जिन्हां दे सच प्रवेश होणा काया माटी तन, तिन्हां बुध तों सुध देणी कराईआ। राग सुणाउणा बिना कन्न, अनहद नादी नाद धुन शनवाईआ। दीपक जोत चाढ़ना चन्न, सूरज चन्द लोड़ रहे ना राईआ। करना वसेरा बिन छप्पर छन्न, हरि चरण कँवल
बिन चरणां इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चेत कहे मैं खेल वेख्या चौंह जुगी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त औध रही पुगी, वेला वक्त दए दुहाईआ। वसदी रहे कोए ना झुग्गी, झगड़ा दिसे लोकाईआ। प्रभ दा नाम जपण तों जगत रसना हो गई गुंगी, साचा ढोला ना कोए सुणाईआ। साध सन्त जगत फ़कीर प्रभ दे नाम दी लैंदे चुंगी, पैसयां टकयां नाल झट लँघाईआ। सति वस्त हथ्थ ना आवे ढूंडी, चार कुण्ट रही कुरलाईआ। चेत कहे मैं चेतन हो के शब्दी धार वेखी उह अगम्मी खूंडी, जो खुडयां विच्चों सारे बाहर कढाहीआ। जन भगतां नाभी कर के ऊंधी, अमृत झिरना दए झिराईआ। अमृत बरख के आपणा बूँदी, तृष्ना दए मिटाईआ। शरअ दस्स के सच गुरू दी, सतिगुरू इक्को दए वखाईआ। जन भगतो दस्म दवारी तों तुहाडी मंज़ल शुरु दी, पिच्छे दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक सुणाईआ। जन भगत कहे की मैनूं मिल्या संदेश, कवण रिहा जणाईआ। चेत कहे ओस नूं कर आदेस, जो सब दा पिता माईआ। पुरख अकाल कहे मैं निरगुण नर नरेश, दो जहाना हुक्म दयां वरताईआ। मेरे अगे किसे दी कोई चले ना पेश, पेशवा गए सीस झुकाईआ। मित्र बण के दरवेश, ख़ाली बग़लीआं गए फड़ाईआ। मुहब्बत विच दस दस्मेश, पिता पुरख अकाल मनाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित रहे हमेश, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। ओसदा दे के गया संदेश, शब्द सुनेहड़ा इक दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया होए कलेश, कलमा भुल्ले सर्ब लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लवे वेख, दो जहानां परदा आप उठाईआ। सच धर्म दी मिटदी वेखो रेख, रेखा सब दी दए बदलाईआ। शब्दी सतिगुर आपणी धार भेज, भजन बन्दगी दए बदलाईआ। जोती जलवा दे के तेज, दीन दुनी दा तख्ता दए उलटाईआ। जन भगतां माण के साची सेज, सुहञ्जणी रुत दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं बण के आया बरदा, धर्म संदेसा देवां थाउँ थाँईंआ। पुरख अकाल मालक मन्नो घर घर दा, लख चुरासी अंदर डेरा लाईआ। परदा खोल्हे भेव चुक्के चेतन जड़्ह दा, ओहला अवर ना कोए जणाईआ। इश्नान करो पुरख अबिनाशी चरण साचे सर दा, सरोवर अवर ना कोए नुहाईआ। सुख वेख्यो पुरख अकाल दे घर दा, जो घराने रिहा बणाईआ। झगड़ा मुक्के जन्म मरन डर दा, लख चुरासी ना कोए फिराईआ। जो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ढोला पढ़दा, अबिनाशी करता आपणी गोद उठाईआ। उह गुरमुख सन्त सुहेला बिन मंज़ल पौड़े चढ़दा, अद्ध विच ना कोए अटकाईआ। दर्शन करे पुरख अबिनाशी नरायण नर दा, आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र
इक उठाईआ। चेत कहे मैं निउँ निउँ करां सलाम, बन्दना बेपरवाहीआ। तक्कया इक अमाम, जो नौबत हक सुणाईआ। पैगम्बर जिस दे ग़ुलाम, बरदे लोकमात अख्वाईआ। सुणदे रहे पैग़ाम, कलमयां विच पढ़ाईआ। दे के गए ब्यान, शरअ विच समझाईआ। अन्त आवे अमाम, जलवा नूर ख़ुदाईआ। जिस दा हकीकत हक मुकाम, जग नेत्र दरस कोए ना पाईआ। उह मार्ग दस्से आसान, एहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। आवण जावण चुका के कान, बिन कन्नां राग सुणाईआ। शब्दी खण्डा लै के आवे विच मैदान, मदद अवर ना मंग मंगाईआ। जिस दी कोई ना करे पहचान, बेपहचान करे लोकाईआ। शब्दी खेल करे बण रहमान, हुक्म आपणा इक सुणाईआ। कुछ लेखा जानण वाला ईरान, तहिरान दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं वरतणा जग, जग जीवणदाता दया कमाईआ। जन भगतां कराउणा धुर दा हज्ज, काया काअबा कर रुशनाईआ। कूड़ कुड़यारां लाउणी अग्नी अग्ग, अग्नी तत जलाईआ। गुरमुखो याद रखणा दिहाढ़ा अज्ज, अगे अज़ल तों लए बचाईआ। लोकमात चला के तुहाडी यद्द, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। नाम निधाना प्याला प्या के मध, मधुर ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। लख चुरासी कटण वास्ते सच दवारे लए सद्द, जम की फाँसी रहिण ना पाईआ। दरस देवे जगत दवारयों अगे वध्ध, अनडिठ्ठी मंज़ल पन्ध मुकाईआ। साचा ढोला गाउँदे रहिणा सद, छन्द इक्को दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा वड्डी वड्याईआ। जन भगतो तुहाडा मेल होवे सच मिलाप, अस्थान इक्को दयां जणाईआ। जित्थे तूं मेरा मैं तेरा होवे जाप, भूमिका सोई सोभा पाईआ। ओथे रहे कोई ना पाप, दुरमति मैल करे सफ़ाईआ। सज्जण बणे साक, सगला संग निभाईआ। खोल्ह के अंदर ताक, परदा दए उठाईआ। करे हिसाब बेबाक, पिछला लेख चुकाईआ। नज़री आवे साख्यात, निहकलंक जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सच मिलण दा सच अस्थान, भूमिका नज़र कोए ना आईआ। जित्थे झुल्ले धर्म निशान, निशाना अवर ना कोए वखाईआ। सीता सुरती मिले राम, रघुपत देवणहार वड्याईआ। साची राधा मिले काहन, बंसरी नाम सुणाईआ। धुर दा गोबिन्द मिले राम, नानक निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। साचे आसण सिँघासण करे बिसराम, आत्म सेजा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द संदेसा बिन अक्खरां वाली चिठ्ठी दे के जावे गुमनाम, विद्या वण्ड ना कोए वण्डाईआ। चेत कहे मैं वेखां उह चेत्र, जिस नूं चित्तरकार ना कोए बणाईआ। उह भगतां तक्कया नेर नेर मित्र, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। जो आपणी धारों आवे निकल, अर्श फर्श खेल खिलाईआ। चोटी चढ़े सिख़र, सच दवारे सोभा पाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी
भगतां सदा फ़िकर, फ़िकरा नाम सुणाईआ। जिस निहकलंक कल कल्की दा करदे गए ज़िकर, सो ज़ाहर ज़हूर वेस वटाईआ। जो चार वरन अठारां बरन कदे ना होवे भिट्टड़, भाण्डे कुल्ल दे साफ़ कराईआ। जिस दा नाम निधाना शब्द अगम्मा बोल मिठ्ठड़, कूड़ी विख अंदरों दए कढाहीआ। जिस दा धाम अस्थान टिकाणा अनडिठ्ठड़, घर घर बैठा सोभा पाईआ। सो भगतो तुहाडे नालों कदे जावे ना विच्छड़, विच्छड़यां मेल मिलाईआ। जन्म जन्म दीआं भरीआं गुरमुख सखीआं चिक्कड़, फड़ बाहों गले लगाईआ। जगत प्यार विच कदे ना जावे विसर, भरम भरम ना कोए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा दए वखाईआ। जन भगतो घर ठंडा ठार, त्रैगुण अग्न ना लागे राईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो एह बणया भगत दवार, दवारकावासी जित्थे सीस निवाईआ। चल के आउण गुरू अवतार, पैगम्बर वेख ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा करन दीदार, बिन दीद ईद चन्द रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहणी दिसे गुफ़तार, गुफ़त शनीद वज्जे वधाईआ। गुरमुखो प्रभ दे सम्मत दी अगे वेख्यो रफ़तार, जो चले वाहो दाहीआ। कूड़ कुड़यारयां करे ख़बरदार, डोरी हुक्मी तन्द बंधाईआ। जेहड़े भाण्डे घड़े विष्न ब्रह्मा शिव बण घुम्यार, सो ठठयार ठोकर नाल ठुकराईआ। जिस नूं लभ्भदे गए जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख खुल्हाईआ। सो आ गया सांझा यार, जिस दी अली मुहम्मद मंग मंगाईआ। हकीकत दा सरदार, हक करे शनवाईआ। जिस दा लोकमात किसे ने बणाया नहीं कोई मज़ार, महिराबां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस दी कला दी लभ्भे ना कोई मिकदार, हद हदूद ना कोए दृढ़ाईआ। उह मुरीदां दा बण के तल्बगार, तल्ब कर के हुक्म सुणाईआ। भगतां दा हो के ख़िदमतगार, ख़ादम बण के सेव कमाईआ। गुरमुखो जिस दा जुग चौकड़ी करदे रहे इंतज़ार, उह मालक मिल्या बेपरवाहीआ। जिस नूं मिल के होणा ना पए ख़ुआर, जूनी जून ना कोए भवाईआ। दरगाह विच्चों देवे ना कोए दुरकार, दरे दरबार पिच्छे ना कोए हटाईआ। जिन्हां दा कोटां विच्चों थोड़ा शुमार, फिगराँ विच गणत ना कोए गणाईआ। ओन्हां पुरख अकाल दे देणा एतबार, बेएतबारी दए मिटाईआ। साचा नाम दे के शब्द ख़ुमार, ग़मीआं विच्चों बाहर कराईआ। पूरब जन्म दा दे उधार, उदर तों लए बचाईआ। कुदरत दा कादर बण के यार, याराना धुर दा दए समझाईआ। जन भगतो रहिणा बण के बरख़ुरदार, बरखिलाफ़ी विच मिले सदा सज़ाईआ। सदी चौधवीं आई हार, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। पुरख अकाला शब्दी खिच्च कटार, कटड़ा वेखे दुनी लोकाईआ। सब नूं मारन वाला मार, मुर्दा करे बेवफ़ाईआ। कोटां विच्चों लभ्भ के दो चार, दुराचारां तों लए बचाईआ। रीती दस्स वक्खरी संसार, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोलो जैकार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण
अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। घर दा मालक सदा प्रितपालक गृह मन्दिर मिले साचा यार, याराना धुर दा तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। चेत कहे मैं करां सब नूं चेतन, चिन्ता विच्चों कढाहीआ। परम पुरख करो सच्चा हेतन, हितकारी इक्को लैणा बणाईआ। जो नज़री आवे नेत नेतन, नित नवित होवे सहाईआ। जिस नूं समझे कोई ना मुल्ला शेख़न, शखसीअत तों बाहर आपणी दस्से सिफ्त सालाहीआ। कलयुग अन्त वटा के वेसन, जन भगतां बण के भेतन, भेव अंदरों दए समझाईआ। सन्त सुहेले आया वेखण, गुरमुख गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। चेत कहे सब मन्नणा इक ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा देणा मिटाईआ। जन भगतो सम्मत चढ़या महान, जगत मस्ती सब दी दए गवाईआ। हैरानी विच होवे जहान, जवानी सब दी दए दुहाईआ। प्रभू खेल करन वाला महान, जिस नूं लिखे कोए कलम ना शाहीआ। इशारे देण वाला अफ़गान, आफ्त कलयुग धार नाल मिलाईआ। जगत रीती बदलण वाला विधान, विद्या विच्चों विद्या दए समझाईआ। झगड़ा वेखणहारा बीआबान, काया अंदर मनमति मनसा नाल दए दुहाईआ। साचा हुक्म करे ना कोई परवान, परवाना बण के आपणा आप ना कोए जलाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां तों लै के कमान, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग अन्त प्रगट हो श्री भगवान, कल कल्की नाउँ जणाईआ। जिस दा दिसे ना कोए निशान, निशाने धुर दे रिहा लगाईआ। सो शब्दी धार आया मैदान, मदद अवर ना मंग मंगाईआ। सन्त सुहेले वेखे आण, गुरमुख गोद उठाईआ। आत्म परमात्म मिलणा दस्स आसान, मुश्कल अगला पन्ध मुकाईआ। प्रेम प्रीती कर परवान, परवाने धुर दे हथ्थ फड़ाईआ। जन भगतो तुहाडा मार्ग सच जहान, जहालत कूड़ी बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग सब दा झोली पाईआ। भाग कहे प्रभ दे दे पिछली वण्ड, बिन रसना मंग मंगाईआ। जन भगतां आत्म गंढ्ढ, अगे ना होए जुदाईआ। सांतक सति दे ठंड, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सुरत सवाणी ना होवे रंड, कन्त सुहागी लैणा प्रनाईआ। साचा सुणाउणा छन्द, सोहँ ढोला इक दृढ़ाईआ। आदि जुगादी धुर दी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तेरे नाम दा वज्जे मृदंग, धुन आत्मक राग सुणाईआ। रस अमृत धारा वहे गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तों पल्लू देणा छुडाईआ। नव नौ चार चौकड़ी गई लँघ, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, घर साजण सोभा पाईआ। तेरा सुणां अगम्मा मृदंग, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। द्वैती ढाह दे अंदरों कंध, कंधे उत्ते चुक्क के पार लँघाईआ। तूं दीन दयाल सदा बख्शंद, रहमत तेरी बेपरवाहीआ। पुरी अनन्द दा दे उह
अनन्द, जिस अनन्द विच रिहा समाईआ। जन भगत मिलाउणा तेरा वक्खरा ढंग, तरीका हथ्थ किसे ना आईआ। खेलें खेल विच ब्रह्मण्ड, वरभण्ड हुक्म वरताईआ। जन भगत सुहेले इक्को मंग रहे मंग, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, हरि तेरी सच सरनाईआ। कोई रहे ना भागांमंद, तकदीर देणी बदलाईआ। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दगी इक्को देणी समझाईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी रिहा हंढ, होणी अन्त जुदाईआ। सतिजुग मिल के पवे ठंड, अग्नी तत ना लागे राईआ। सति सतिवादी देणी इक सुगंध, दुर्गन्धी बाहर कढाहीआ। पुरख अकाल तेरे नाम दे होईए पाबन्द, गुरमुख सारे ख़ुशी मनाईआ। हे प्रभू तेरा प्यार नहीं कोई काची वंग, जो हथ्थां बाहां नालों सके तुड़ाईआ। चेत कहे मैं हैरान होया दंग, दंगा दिसे सर्ब लोकाईआ। अबिनाशी करते किहा मेरा हुक्म कोटन कोटि ब्रह्मण्ड वरभण्ड सके ना कोए उलटाईआ। सम्मत शहिनशाही दो विच झगड़यां वाला झगड़े विच लगे जगत, जग्हा बजग्हा विच समझ किसे ना आईआ।