पुस्तकालयभाग १९

५ चेत शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर किंगजवे कैंप धीरपुर दिल्ली-९

सम्मत शहिनशाही दो कहे मेरा पंचम चेत, नव नौ चार दए वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा खोल्हे भेत, भेव अगला दए जणाईआ। जन भगतो सब तों पहलों साख्यात तक्को नेत नेत, नित नवित दा मालक बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी आत्म परमात्म करे हेत, पारब्रह्म ब्रह्म मालक इक अख्वाईआ। जो वसणहारा सचखण्ड अगम्मे देस, लोकमात निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर करदे गए आदेस, सीस सजदयां विच झुकाईआ। जिसदा भविख्त बिन लिख्त शब्दी धार दस्स के गया दस्मेश, गोबिन्द खोजी खोज खुजाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी खेल करनहारा हमेश, हमसाजण हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। पंज चेत कहे सम्मत शहिनशाही दूजा, दुतीआ भाओ रहे ना राईआ। जन भगतां भेव खुल्ले अंदरों गूझा, रमज़ इशारा आप लगाईआ। गुरमुख रहे कोई ना सुत्ता, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। गोद उठाए धुर दा पिता पुतां, पतिपरमेश्वर गोद उठाईआ। साचा मार्ग दस्से सुचा, संजम इक्को इक समझाईआ। लेखा रहे कोई ना लुका, सनमुख हो के दए दृढ़ाईआ। कलयुग वेला अन्तिम ढुक्का, पैंडा आपणा पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणे भाणे विच कदे ना रुका, ना कोई हुक्म मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सम्मत शहिनशाही दूजा कहे पंचम चेत दा वेखो दिन, रुत्त बदल के गया आईआ। गुर अवतार पैगम्बर लओ गिण, चार जुग दे बैठे सीस निवाईआ। जिन्हां दा खेल वेख्या भिन्न भिन्न, निरगुण सरगुण कार कमाईआ। तत्तां वाला छड्ड के चिन्न, चिन्ता जगत वाली चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। पंज चेत कहे प्रभ दा शहिनशाही सम्मत आ गया दो, दोहरी धार रिहा बणाईआ। निरगुण सरगुण आपे हो, होका दे के रिहा सुणाईआ। भगत सुहेले अंदर कर के लो, लोचण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जगत नालों कर निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल बणाईआ। कूड़ी क्रिया सके ना छोह, धुर दा मेला रिहा जुड़ाईआ। नाम निधाना लै के ढोआ ढो, सच दवारे गया आईआ। जिस दा मलतब समझे ना को, सो साहिब दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। शहिनशाही सम्मत कहे पंच चेत दा आ गया दिन सुभागा, दो जहान वज्जी वधाईआ। शब्द अगम्मी मारे आवाज़ा, सुत्यां रिहा उठाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह तक्को राजन राजा, भूपत भूप नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा निरगुण काजा, सरगुण हुक्में अंदर फिराईआ। सो दो जहान निरवैर हो चलाए जहाज़ा, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ।

कलयुग अन्त श्री भगवन्त वेखण आया जगत तमाशा, शाह सुल्तान आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी दीन दुनी करदा रिहा हासा, हस्ती वेखो बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंचम चेत कहे सम्मत शहिनशाही दो दा की करां ब्यान, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पैगम्बर होए सवाधान, आपणी आप लैण अंगड़ाईआ। नेत्र लोचण नैण उठाण, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। चलो वेखीए तक्कीए शाह पातशाह श्री भगवान, जो आदि जुगादी पिता माईआ। जो जुग चौकड़ी लहिणा देणा चुकावे आण, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जिस दा कौल इकरार नाल कृष्ना काहन, कायनात समझ सके ना राईआ। सो भगवन्त प्रगट होया मेहरवान, महबूब आपणा वेस वटाईआ। निगाह मार ज़िमीं असमान, लेखा जाण दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। शहिनशाही सम्मत कहे पंज चेत सब तों वड्डा मात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी मंगदे गए दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। लेखा जाणे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक भेव खुल्हाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, आसा तृष्ना रहे ना राईआ। सच दवारे देवणहार शाबाश, मेहर नज़र इक उठाईआ। जो भविख्तां विच गया आख, अन्तिम ओहो पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान बेपरवाहीआ। पंच चेत कहे सम्मत शहिनशाही दो गया आ, आगमन विच सारे ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दया कमा, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच दवारा इक सुहा, सोभावन्त वेख वखाईआ। जिस दा भेव जाणे कोई ना, सो परदा रिहा उठाईआ। जिसदा लभ्भे ना कोए निशान, सो निशाने रिहा गडाईआ। जिस दा समझे ना कोए ईमान, सो अमल आपणा नाम गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंज चेत कहे मैं करां ख़बरदार, शब्द अगम्मी ढोला गाईआ। जन भगतो आपणा वेखे सच्चा घरबार, जो घराने रिहा बणाईआ। जिस दा राह तक्कदे गए जुग चार, चौकड़ अक्ख खुल्हाईआ। भिच्छया मंगदे गए गुर अवतार, पैगम्बर झोलीआं डाहीआ। सो देवणहार दातार, आपणी दया कमाईआ। जिस दा लेखा सिफ्त तों बाहर, सिफ्त करे ना कलम शाहीआ। रसना सके ना कोई उच्चार, कथनी कथ ना कोए वड्याईआ। सो भगतो तुहाडा बणा सच्चा दरबार, दिलां दा यार नज़री आईआ। जिस नूं कितों ना लभ्भया प्यार, तिस मेहर मुहब्बत झोली पाईआ। जस दा निशाना रहे सदा जुग चार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पंज चेत कहे दिल्ली दरबार दा वेखो तख्त, तख्ता दीन दुनी उलटाईआ। शब्द अगम्मी इक्को सख्त, सख्ती नाल भुगताईआ। दूजा रहिण नहीं देणा वक्त,

वेला दए गवाहीआ। होए ख़ुआरी जगत, जागरत जोत हुक्म जणाईआ। सांतक सति रहे जन भगत, भगवन दया कमाईआ। गुर अवतारां पूरी कर के लिख्त, लखां तों ख़ाक दए बणाईआ। गुरमुखां खोल्ह के अंदरों दृष्ट, दृष्टी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। दिल्ली दरबार दा तक्को सिँघासण, सिँघ आसण नज़री आईआ। जिस नूं कैहिंदे पुरख अबिनाशन, उह पुरखां तों परे बैठा डेरा लाईआ। खेले खेल खेल तमाशन, हुक्मी हुक्म आप समझाईआ। जन भगतां दस्से अगम्मी गाथन, निरगुण निरवैर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दिल्ली सिँघासण कहे मैं सोहया भगत दवार, भाग बणया बेपरवाहीआ। पहला हुक्म दयो संसार, सच संदेसा इक अल्हाईआ। सन्त जगत करो ख़बरदार, बेअन्त हथ्थ वड्याईआ। लेखा लिख के भेजो वारो वार, आया धुर दा इक्को माहीआ। भगत सुहेले हो जाओ ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पंज चेत कहे अज्ज दा लिख दयो लेख अवल्ला, आलम समझ कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी इक इकल्ला, कलयुग काया रिहा बदलाईआ। साध सन्त जगत वासना जो रल के मारन हल्ला, किसे दी चलण ना देवे चतुराईआ। शाह सुल्तान फड़ाए मूल ना पल्ला, भरमे विच भरम लोकाईआ। सहिज सुभाउ शहिनशाही सम्मत दो आ गया दवारे सच महल्ला, परदा ओहला रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कमाईआ। पंज चेत कहे मेरा संदशा दे दयो राष्ट्रपत, नौ चेत नूं घर घर होए शनवाईआ। पुरख अकाल परत के आ गया वत, जो बेवतनां तों वतन कराईआ। शब्द अगम्मी लावे सट्ट, सिट्टेबाज़ी वेखे जगत लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जिधर चाहो लओ नठ्ठ, बिना पुरख अकाल ना कोए सरनाईआ। हुक्मे अंदर सब नूं लाउणा फट्ट, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मिसल मशहूर मच्छी मुड़दी पत्थर चट्ट, सो वेला गया आईआ। दिल्ली दरबार आण के खोल्ह दिता सच्चा हट्ट, सच वणजारा बणया बेपरवाहीआ। दूसर वस्त किसे रहिण नहीं देणी हथ्थ, साधां सन्तां दयो सुणाईआ। राज राजान शाह सुल्तान प्रधान सारे करने वस्स, प्रैज़ीडैंट अडैंटी कारडां उत्ते जगत फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। पंचम चेत कहे ख़बर दे दयो प्रधान मंत्री, जगत मंत्र कम्म किसे ना आईआ। समझ सके ना कोई पंडतां वाली पत्री, नैण नज़र आवे ना बेपरवाहीआ। धुर दा हुक्म ना कदी लिख्या गया निरअक्खरी, फ़रमाने विच जणाईआ। जो तोलणहारा दो जहान बिना तक्कड़ी, कंडा इक्को इक उठाईआ। झगड़ा पैंणा शूद्र वैश ब्राह्मण शतरी, शत्रु सारे देणे बणाईआ। स्यासत रह जाए हकड़ी बकड़ी, हुक्म चले शहिनशाहीआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। धुर संदेसा दे दयो मनिसटर होम, धुर दा हुक्म हुक्म मनाईआ। पुरख अकाल ने वस कर ल्या आपणे ओम, विष्न ब्रह्मा शिव दी चले ना कोए चतुराईआ। दूजा रहिण नहीं देणा दोम, द्वैत भावना बाहर कढाहीआ। तीजा होर ना कोई सोम, सुअम्बर इक्को देणा रचाईआ। शब्दी तेज नाल करने मोम, वजूद सारे जाण बदलाईआ। पुरख अकाल दी इक्को दस्सणी आत्म कौम, झगड़े मज़्हबां वाले मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सुख दी नींदे किसे ना देवे सौण, सोहणा हुक्म वरताईआ। पंज चेत कहे मेरा हुक्म धुर फ़रमाना, फुरतीआं विच सुणाईआ। साधो सन्तो प्रभ दे साहमणे आ के दस्सो गा के गाणा, जो बिन रसना जेहवा राग अल्हाईआ। तिन्न चेत तों लै के पुरख अबिनाशी बदल ल्या आपणा टिकाणा, भूमिका समझ किसे ना आईआ। तख्त निवासी बण के धुर दा राणा, मुकामे हक सोभा पाईआ। भरम विच रहे ना कोए अंञाणा, बोध नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता कार कमाईआ। पंज चेत कहे मैं आया दिल्ली दरबार, दवारा इक्को देणा सुहाईआ। सब नूं वेखणा चढ़ के मंज़ल मनार, परदा परदयां विच्चों उठाईआ। मन वासना दा रहिण नहीं देणा जैकार, जैकार जगत ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। पंज चेत कहे मैं दस्सणहारा सति सच, सहिज नाल जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां अंदर गया रच, रचना आपणी अवर वखाईआ। चरण कँवल दे के ब्रह्म मत, बिन विद्या करे पढ़ाईआ। बिन अक्खां खोल्ह के अक्ख, नेत्र नेत्र विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। सुणो हुक्म पुरख अकाल, अकल कलधारी रिहा जणाईआ। अख़ीरी संदेसा बाग़ दयाल, बाग़वान धुर दा रिहा जणाईआ। शब्द अंदर जागणा सन्त कृपाल, सिँघ रिहा उठाईआ। मुनी सुशील मार ध्यान, ज्ञान देवे बेपरवाहीआ। निरँकार निरँकार निरँकार कोलों पुच्छे सच भूमिका अस्थान, बिन छप्पर छन्न देणा दृढ़ाईआ। महीना अस्सू भज्जया आउँदा विच जहान, आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर खेल करना श्री भगवान, दर दर जा के पुछे थाउँ थाँईंआ। किसे नूं लुकण ना देवे हुक्म फ़रमान, फ़ुरनयां विच्चों फड़ के बाहर कढाहीआ। विद्या वाली चलण ना देवे कलाम, अगम्मता विच्चों अगम्मता लए प्रगटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुरुआं विच्चों सतिगुर दा झुलदा इक निशान, निशानयां दे निशाने गए गवाईआ। सो चढ़ गया ज़िमी तों उत्ते असमान, असमानां दे उत्ते मेहरवान दए वखाईआ। सब नूं मन्नणी पए एसदी आन, जो आपणा रंग रिहा वखाईआ। सच्याई दा सब नूं होणा पए ग़ुलाम, बुरयाई दी लोड़ ना कोए रखाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पुरख अकाल हुन्दा रिहा बदनाम,

कलयुग अन्तिम तेरा नूर करां रुशनाईआ। प्रगट हो के योद्धा सूरबीर बलवान, बलीआं दे बल देवे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्में अंदर हुक्म दए प्रगटाईआ। निशाना कहे मैं चढ़ गया ओस दरबार, जिस दुआर दा भेव कोए ना पाईआ। जिस नूं डण्डौत बन्दना करदे गुर अवतार, पैगम्बर सीस झुकाईआ। अन्त बदल के आ गई ओस दी वार, जिस दी वारता गा गा सारे झट गए लँघाईआ। लेखा लिख लिख गए विच संसार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दए गवाहीआ। ओस ने महीने अस्सू विच सारयां दे कढ्ढ देणे इशतहार, होए फरंट कढ्ढ के वारंट आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। धुर फ़रमाना कहे मैं बली बलधारी, बल सब दा वेख वखाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा जोत जगे इक निरँकारी, बहुते निरँकार कम्म किसे ना आईआ। सब दी इक नाल पक्की रहे यारी, दुहागणां वाले याराने सारे गए तुड़ाईआ। एह खेल अगम्म अपारी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म मनाईआ। जन भगतां दे के धुर दी सच्ची सरदारी, सदा दे दुखड़े दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंज चेत कहे मेरा वक्त होया चालू, लोकमात वज्जी वधाईआ। साहिब सतिगुर तक्कया परम पुरख कृपालू, किरपा निधान बेपरवाहीआ। आदि जुगादि दीनां नाथ सदा दयालू, ग़रीब निमाणे आपणी गोद उठाईआ। जो कलयुग अन्त अख़ीर गुरमुखां सुरत संभालू, सभनां दे जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं किसे दी करदा रिहा उडीक, पूरब लेखा वेख वखाईआ। सो वेला वक्त पहुंचयां आण तारीख, तरीका अगला दयां दृढ़ाईआ। साहिब स्वामी हो के नज़दीक, दूर दुराडा रिहा समझाईआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, वाहिद नूर ख़ुदाईआ। जो पूरी करे उम्मीद, कामल मुर्शद नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंज चेत कहे मैं किड्डा वड्डा बणया लोकमात, मति आपणी दिती गवाईआ। पुरख अकाल दी सुण के अगम्मी बात, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। नव नौ चार पिच्छो आउण वाली अज्ज दी उह रात, जिस रात विच रुत गुर अवतार पैगम्बर जाण बदलाईआ। मैनूं याद आई काहन वाली उह बात, जो बिना मुरली धुन विच जणाईआ। जिस दा सब तों वक्खरा स्वाद, रसना जेहवा ना कोए समझाईआ। जिस दे कारन एथे बद्धी मुनयाद, पिछला लेखा बिन कलम शाही शहादत रिहा भुगताईआ। ओस वेले गवालयां दी इक्कीआं दी जमात, काने दीआं कलमां ते मिट्टी दी दवात, फट्टी ज़मीन लई बणाईआ। तक्क के उपर आकाश, ख़ुशी विच कर के हास, अन्तर कर के आस, प्यास लई वधाईआ। जिंनां चिर ना मिले सर्ब गुणतास, साचे मन्दिर ना करे निवास, निरगुण

जोत ना होए प्रकाश, कूड़ी क्रिया ना होवे फाश फाश, दुखड़ा रोग ना दर्द मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म कहे मैं तकया पिछला वेला, जो आपणा पन्ध गया मुकाईआ। प्रभ तक्कया सज्जण सुहेला, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा वक्त ना होए दुहेला, आदि जुगादि वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल वेख वखाईआ। धुर दा खेल कहे मैं बड़ा खिलाड़ी, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। मैं लेखा जाणा कृष्न मुरारी, जो मुरली मनोहर आप सुणाइंदा। जिस एथे रात गुजारी, ध्यान इक्को विच टिकाइंदा। इक्कीआं दी आई वारी, एका आपणा रूप बदलाइंदा। अधर्मी आ गया इक वैश वापारी, जो परशोतम नाम अखवाइंदा। उह वेख के खेल अपारी, दूर खलोता अक्ख उठाइंदा। कृष्न सहिजे आवाज़ मारी, इशारे नाल समझाइंदा। कुछ मंग दर तों भिखारी, बिना मंगयां भेंटा तेरी झोली पाइंदा। ओस किहा मेरी ओसदे नाल ला दे यारी, जिस दा याराना ना कोए तुड़ाइंदा। इक्कीआं किहा तेरे नालों मंगण दी साडी पहलों वारी, कृष्न साडे नाल मिल के झट लँघाइंदा। रात बोली मैं भिन्नड़ी रैण सब तों न्यारी, निराकार आपणा हुक्म जणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाइंदा। इक्कीआं किहा साडी अरदास, बेनन्ती इक सुणाईआ। असीं सिध्धे वसणा ओस दे पास, जिसदा पासा ना कोए बदलाईआ। परशोतम किहा मैं ओस दी वेखणी रास, जो बिना गोपीआं काहन रिहा नचाईआ। मैं तक्कणा उह बाप, जो पूत सपूते गोद उठाईआ। कृष्न किहा उह पुरख अकाल आप, जिस मेरी बणत बणाईआ। जे ओस नाल जोड़ लओ साक, मैं सब नूं दयां समझाईआ। द्वापर चलदा रहिणा त्रैलोकी दा नाथ, अनाथां दया कमाईआ। कलयुग वेखणा डूँग्घा खात, जगत अन्धेरा नज़री आईआ। झगड़ा दिसदा ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। अन्तिम निरगुण जोत प्रगट होणा पुरख अबिनाश, जोती जाता शहिनशाहीआ। उसने करना खेल तमाश, अगम्म अगम्मढ़ी कार कमाईआ। फेर तुहाडी पुछणी वात, लेखा हुण दा दए चुकाईआ। लेखे लावे अज्ज दी रात, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। बच्चे किहा की उह मेरा होवे बाप, कृष्न किहा नहीं उसदा सब तों वक्खरा प्रताप, जिस दा आदि अन्त लेखा कहिण कोए ना पाईआ। इक्कीआं किहा की उह सानूं रखे याद, याददाशत विच टिकाईआ। कृष्न किहा हां तुहाडे काया खेड़े कर के आबाद, वास्ता आपणे नाल बणाईआ। परशोतम किहा की मैनूं देवें दात, वस्त अगम्मी इक वरताईआ। कृष्न किहा सुण मेरी बात, तैनूं दयां जणाईआ। उह तेरे बाप दा होवे बाप, जिस दी समझ किसे ना आईआ। इक्कीआं किहा की सच दिता आख, कृष्न किहा आख, बिन कलम शाही लेखा दिता बणाईआ। परशोतम किहा मेरा ओस दे नाल जोड़ दे नात,

जिस दा नाता ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। इक्कीआं किहा सानूं इस विच दिसदा कोई धोखा, ऐवें मिल के रिहा परचाईआ। कृष्न किहा मैं मार्ग दस्सां सौखा, सहिज नाल समझाईआ। जिस वेले परम पुरख दे शहिनशाही सम्मत दा आया मौका, मौके नाल सारे लए उठाईआ। आपणे नाम दा दे के होका, हुक्म नाल ल्याईआ। हुण तेरी ब्राह्मण माटी दा पोचदे चौंका, फेर तुहाडे अंदरों करे सफ़ाईआ। परशोतम तूं होवें ओसदा पोता, जिस दा रोसा नज़र किसे ना आईआ। परशोतम किहा की पहिचाण ते की सलोका, मैनूं दे समझाईआ। ओधरों मालण आ गई देंदी होका, कूक कूक अल्हाईआ। इक बुढ्ढणी निकली अंदरों कोठा, कुण्डा दिता खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा दृढ़ाईआ। पंज चेत कहे मैं इस दुआर दी दस्सदा रिहा कहाणी, जिस दा लेखा ना कोए समझाईआ। एह खेल कोई बहुती नहीं पुराणी, द्वापर दा वेला याद कराईआ। उह फुल्लां वाली सवाणी, पुरख अकाल आपणा वेस रही बदलाईआ। ओन सहिज नाल पुछया भेव दस्सो महानी, बिन महिंमां महिंमां दयो दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। कृष्न किहा एह खेल अपार, मैं सब नूं दयां समझाईआ। इक्की करो विचार, वेला वक्त दए गवाहीआ। जिस वेले कल कल्की लै के आया अवतार, निरगुण जोत जोत रुशनाईआ। एस धरती उत्ते बणे ओस दा धर्म दवार, भगत भगवान मिल के ख़ुशी मनाईआ। तुहाडा पूरब लहिणा देणा देवे उधार, लेखा आपणी हथ्थीं दए मुकाईआ। ओस मालण ने फुलां वाले गुंद के हार, कृष्न दे हथ्थीं दिते पहनाईआ। ख़ुशीआं नाल गा के ताल, ढोला दिता सुणाईआ। आह वेख मेरा हाल, बिरहों विच कुरलाईआ। एह बचन सुण के परशोतम बच्चा लाल, नेत्र रो के मारे धाहीआ। मैं बच्चा नहीं गवाल, ज़ात आपणी वण्ड वण्डाईआ। कृष्न किहा मैं तेरी करां भाल, भोले भाउ दयां वड्याईआ। तूं उस दा बणना लाल, जिस दे लाल चार वरन दी सेव कमाईआ। तेरा लेखे लग्गे एह स्वाल, जवाब मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस वेले सृष्टी होई बेहाल, चार कुण्ट दए दुहाईआ। किरपा करे पुरख अकाल, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा झोली पाईआ। भगत दुआर कहे मैं क्यों बण गया लोकमात, मता आपणा दयां समझाईआ। मैनूं याद द्वापर दी बात, बातन हो के भेद खुल्हाईआ। इक्कीआं नूं दिती दात, सुगंद खा के आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। बच्चे दा जोड़ के नात, परशोतम दिती वड्याईआ। जिस वेले आवे पुरख अबिनाश, मेला सब दा लए कराईआ। अगले जुग दी झोली पा के रास, रस्ता सब दा दए उलटाईआ। भगतां नूं दे के विश्वास, विषयां विच्चों बाहर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, लेखा जाणे खेल तमाश, परदा ओहला दए उठाईआ। इक्कीआं किहा आह लै प्रभू आपणे हार, हिरदे विच हरि रूप नज़री आईआ। कृष्न किहा नाल प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस वेले कलयुग होवे अन्ध अंध्यार, प्रगट होवे धुरदरगाहीआ। तुहाडे कोलों करावे आपणा शृंगार, सोहणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। परशोतम किहा दस्स मेरे भगवान, मैं आपणी मंग मंगाईआ। कलयुग अन्त की होवे निशान, निशाना दे समझाईआ। की मैं मानस होवां कि इन्सान, बिरध होवां कि जवान, बाली बुध दे दृढ़ाईआ। कृष्न किहा प्रभू मेरा मेहरवान, आदि जुगादी जाणी जाण, सद वेखे मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बाला कहे आपणे हुक्म दी दस्स धार, बिन संग दे समझाईआ। कृष्न किहा जिस वेले किरपा करे निरँकार, मेहर नज़र इक उठाईआ। परशोतम तेरे प्रेम दी खिड़े गुलज़ार, गुलज़ार सिँघ तेरा नाम रखाईआ। गल पा के फुल्लां दे हार, पूरब लेखा दए मुकाईआ। अगे वेखणा खेल निरँकार, दीन दुनी दए हिलाईआ। चार कुण्ट रोवण ज़ारो ज़ार, दहि दिशा पए दुहाईआ। सच्ची रहे ना कोई सरकार, सरोकार ना ख़लक ख़ुदाईआ। थोड़े भगतां उत्ते रहे बहार, बाकी ख़िज़ां रूप जाए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। लेखा सब दा पूरा होणा, होणी घर घर वेख वखाईआ। बिन दुक्खां तों सब ने रोणा, दुखियां दी सुणे कोए ना आहीआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरले भगत सुहेले परम पुरख नूं पाउणा, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी मनाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा दुरमति दाग़ धवाउणा, मन की मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पंज चेत कहे मैं कोई करन नहीं लग्गा ख़ुदी, तकब्बर विच ना कोए वड्याईआ। मैं सब दी भृष्ट करनी बुद्धि, बुद्धिवान रहिण कोए ना पाईआ। जेहड़ी खेल किसे नहीं कीती चौंह जुगी, उह पुरख अकाल कोलों देणी वरताईआ। वसदी रहे कोए ना झुग्गी, अग्ग लग्गे थाउँ थाँईंआ। लुक्कया रहे कोए ना खुड्डीं, खुडयां विच्चों बाहर कढाहीआ। लाड़ी मौत चार कुण्ट दहि दिशा आपणे प्यार दी पावे लुड्डी, वांग मलंगां नच्चे टप्पे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतो दिल्ली दरबार विच तुहाडे दिलां दा राह, रहबर हो के रस्ता दए वखाईआ। चौहां कुण्टां सदा बणया रहे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। जागदयां सुत्यां तुहाडे नाल शब्दी करे सलाह, अक्खरां वाली करे ना कोए पढ़ाईआ। कोट जन्म दे बख्श देवे गुनाह, जो प्रेम नाल चरणां सीस निवाईआ। अज्ज तों बण के दो जहानां दा सच्चा शहिनशाह, सिर तुहाडे हथ्थ टिकाईआ। होका दे दयो थाँ

थाँ, परम पुरख परमात्म आ गया बेपरवाहीआ। ख़बरदार हो जाओ जेहड़े खांदे सूर गाँ, सब दी करनी सफ़ाईआ। मातलोक विच उडण नहीं देणे विष्टा फोलण वाले काँ, हँस रूप गुरमुख लैणे बणाईआ। बिना भगत तों जनेंदी किसे कम्म नहीं आउणी माँ, लख चुरासी कूकर सूकर जन्मां विच भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। भगत दुआर कहे कोई ना समझयो एह घराणा निक्का जिहा विच दिल्ली, दलीलां दा मालक देवणहार वड्याईआ। तुहानूं कुछ पता होणा एहदे विच किन्नी इट्ट लाई पिल्ली, जिस दा लेखा पिच्छे दिता लिखाईआ। एसे साल विच सब दी सुरती कर देणी ढिल्ली, सिर सके ना कोए उठाईआ। कोई रहिण नहीं देणा एधर ओधर शेख़ चिल्ली, शरारत वाले सारे देणे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। दिल्ली दरबार कहे मेरा वेखो ज़रा दब्बा, हुक्म चले बेपरवाहीआ। सब नूं भुल्लया चाचा अब्बा, अम्मी याद ना कोए कराईआ। तोबा होई हाए रब्बा, दुहाई विच ख़ुदाईआ। काया ख़ाली होणा सब दा डब्बा, डौरू डंक ना कोए वजाईआ। एसे कारन सत्त रंग निशाना गड्डा, गुडलक कहिण वाले सारे मुख जाण भवाईआ। एह झुलदा रहिणा सदा, शाह सुल्तानां ईन मनाईआ। इस दे हुक्मे अंदर गुर अवतार पैगम्बर बध्धा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव रहे कमाईआ। जन भगतो तुहाडा वध्धण लग्गा अग्गा, अगलवांढी हो के तुहानूं मिले चाँईं चाँईंआ। हुण पूरे सतिगुर दा बिना रसना तों चखयों मज़ा, जो आपणा रस बिना रस्ते दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दरबार कहे मेरा असली वेला रात दे साढे नौं, पूरा लेखा दयां जणाईआ। मैनूं कुछ दीन दुनिया नाल गौं, गाउँ गाउँ दयां हिलाईआ। मैं इक उपजाउणा नाउँ, नौ नौ देणे भुलाईआ। जन भगतां फड़ के बाहों, सिधे पुरख अकाल नाल मिलाईआ। होर किसे दा लग्गण नहीं देणा दाओ, बुद्धिवानां चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। साढे नौ कहिण मैं लिखाउणी अगम्मी इबारत, जिस दा हरफ़ हरूफ़ ना कोए समझाईआ। थोड़ी जेही अद्धे घंटे लई सारी दुनिया उत्ते कर देणी शरारत, शरअ विच आपणी अग्ग लगाईआ। साढे बारां सकिंटां विच जन भगतां दी कर के सफ़ारश, चार युग दे लिखे होए सफ़े देणे बदलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ दी सोहणी सुहा के इमारत, बिन तेल बत्ती दीपक करना रुशनाईआ। मन दी रहे कोई ना साज़श, पंच विकार ना कोए लड़ाईआ। तृष्ना दी मेट देणी आतश, अग्नी अग्ग बुझाईआ। इक्को नाता जोड़ना आपणे नाल वास्तवक, वस्तू इक्को झोली पाईआ। ढाई महीनयां पिच्छो झगड़ा छेड़ देणा विच नास्तिक, नास्तिकां नूं अंदरों देणा उठाईआ। सारयां प्रधानां दी किसे कम्म नहीं आउणी स्यासत, ओन्हां आपे लभ्भणा बेपरवाहीआ। ओन्हां दे

कोलों साढे तिन्न हथ्थ सरीर दी खोह लैणी रयासत, बिना राजे तों रईयत कम्म किसे ना आईआ। किसे ने करनी नहीं हिफ़ाज़त, अगे हो ना कोए बचाईआ। वेख्यो किस तर्हा चार कुण्ट बदलदी वज़ारत, वज़ीरां दे फ़कीर फ़कीरां दे हकीर नज़री आईआ। एह अज्जे थोड़ी जेही करनी विच बनावट, इस साल दा निशाना देणा वखाईआ। अगले साल तों किसे नहीं करनी रुकावट, हुक्म नाल सारे देणे उठाईआ। प्रभ दे नाम दी लग्गी होई केहड़ा मेटे बग़ावत, बग़लगीर मिल के कोई संग ना निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिल्ली दुआर दी बड़ी सोहणी नींह रिहा रखाईआ। नींह कहे मैं बड़ी डूँग्घी, चार युग हथ्थ किसे ना आईआ। मैं बणी रही गूंगी, बाले आपणे विच छुपाईआ। हुण वेख्यो मैं सारयां नूं रही टुम्बी, सोया कोए नज़र ना आईआ। सच पुछो मैं अस्सू तों बाद बण जाणा लुंडी, लंडयां घर डण्डे देणे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। भगत दुआर कहे मैं दाअवे नाल कहां आ गया भगवान, होका सब नूं देणा सुणाईआ। सारे तक्क लओ झुलदा निशान, जिस ने धर्म धर्म विच्चों देणे बदलाईआ। कोई हो ना जावे हैरान, हैरानी सब दी देणी कढाहीआ। जे कोई अंदर किसे दे आराम, परदा उस दा देणा उठाईआ। चलो ज़रा मिल के साम्हणे हो के वेखो किथ्थे वसदा नाम, किथ्थे मिलदा जाम, कवण रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट होणा इक्को हुक्मरान, हकूमत सब दी दए गवाईआ। साढे नौ कहे वेले दी चंगी तर्हा करयो पहचान, पच्छिम दक्खण उत्तर पूरब ध्यान लगाईआ। बिना श्री भगवान तों दूजी रहिण नहीं देणी कोई दुकान, हटवाणे बणीए भज्जण थाउँ थाँईंआ। हुक्म मिलणा फ़रमान, फुरने धुर दे दए सुणाईआ। सब नूं मन्नणा पए इक आदि जुगादी नौजवान, जिस दा रूप रंग रेख ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बहुता लेखा अज्ज दी रैण दए लिखाईआ।

रात साढे नौ वजे

सति धर्म तेरी साची जड़्ह, भगत दुआर नींह धराईआ। पुरख अबिनाशी वेखे खड़, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। धुर दा ढोला अगम्मा पढ़, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। साची मंज़ल आपे चढ़, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। किला तोड़ हँकारी गढ़्ह, हउमे हंगता रिहा मिटाईआ। सति दवारा खोल्ह के धुर दा साचा सर, सरोवर इक्को इक प्रगटाईआ। दुरमति मैल धुआउणी नारी नर, नर नरायण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा कमाईआ। सति धर्म तेरा लेखा मात, हरि करता आप बणाईआ। वस्त अमोलक दे के दात, जन भगतां संग रलाईआ। नाम भण्डारा

अगम्म सौग़ात, धुर दा सोहला सच सुणाईआ। कलयुग मेट कूड़ अन्धेरी रात, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी बदल देवे हालात, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। लेखा जाणे ब्रह्मण्ड खण्ड कायनात, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सति धर्म तेरा लेखा जग, हरि करता आप जणाइंदा। कलयुग अग्नी वेखे कूड़ी अग्ग, चार कुण्ट फोल फुलाइंदा। साचा समझे कोई ना हज्ज, हाजत पूर ना कोए वखाइंदा। मन वासना सृष्टी रही भज्ज, दहि दिशा पन्ध ना कोए मुकाइंदा। साचा सुणे कोई ना नद, अगम्मी राग ना कोए अल्हाइंदा। जगत विकार पी के मध, अमृत रस मुख ना कोए चुआइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताइंदा। सति धर्म तूं वेख धर्म दवार, हरि करता आप जणाईआ। सो पुरख निरँजण खोल्ह किवाड़, परदा देणा चुकाईआ। हरि पुरख निरँजण पावे सार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि निरँजण कर उज्यार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। एकँकारा दए अधार, मेहर नज़र उठाईआ। अबिनाशी करता करे प्यार, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। श्री भगवान दए हुलार, सच हुलारा इक जणाईआ। पारब्रह्म प्रभ खेले खेल अगम्म अपार, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म लेखा जाण आप करतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। सति धर्म तेरा एका एक, एकँकार आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चुक्के टेक, टिक्का मस्त ख़ुमारी दए लगाईआ। माया ममता मोह करना भेंट, झगड़ा कूड़ दए मुकाईआ। ठाकर बण के खेवट खेट, साचा बेड़ा पार लँघाईआ। जन भगतां दा सुहञ्जणा होवे चेत, थित पंज मिले वड्याईआ। सृष्टी संसार कटण वाला खेत, रुत्त आपणी रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वतराईआ। सति धर्म तेरा लेखा सच गृह, घर मन्दिर इक्को इक वखाईआ। जित्थे पुरख अबिनाशी रहे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सच दवारे धाम बहे, सचखण्ड वज्जदी रहे वधाईआ। हुक्म अंदर आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्टी दृष्टी करदा आया लय, सिर सके ना कोए उठाईआ। एकँकार खेले खेल अगम्म अपार आदि जुगादि जुगा जुगन्त इक्को है, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सति धर्म कहे मैनूं रख्या केहड़े थाँ, पुरख अकाल दे जणाईआ। कलयुग सृष्टी वेखी भरी गुनाह, पतित पुनीत रूप ना कोए बणाईआ। साचा भुल्लया आत्म तेरा परमात्म नाँ, धुर दा ढोला हक ना कोए पढ़ाईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी तुध बिन करे ना कोई न्याँ, अदल अदालत नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग कूड़ फिरे शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। दीन मज़्हब होए वैरान, वैरी घर घर बैठे डेरा लाईआ।

साचा मिले ना कोई अमाम, ईमान हक ना कोए दृढ़ाईआ। दीपां खण्डां विच झुलदे वेखे निशान, निशाना पार ना कोए कराईआ। जुग चौकड़ी देंदे गए ब्यान, शहादत अन्त ना कोए भुगताईआ। बिन अक्खरां मिले ना किसे ज्ञान, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। मुहब्बत विच मिले ना आण, महबूब बेपरवाहीआ। तेरा खेल ख़ालक महान, ख़लक समझ सके ना राईआ। मैं वेखां मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। किस दवारे मिले श्री भगवान, भगत सुहेला धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा दे उठाईआ। सति धर्म कहे मैं वसां केहड़ी कूट, अबिनाशी करते दे जणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे झूठ, वरन बरन करन लड़ाईआ। दर दिसे ना कोई ऊँचो ऊँच, अगम्म अथाह मिले ना किसे सरनाईआ। महल अटल सके कोई ना पहुंच, मंज़ल विच थक्के पाँधी राहीआ। बुद्धी करे कोई ना सोच, अनुभव भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे जणाईआ। श्री भगवान कहे सुण सति धर्म, पहली वार दयां जणाईआ। तेरा भगत दवारे होवे जन्म, जन्म भगतां नाल समझाईआ। पुरख अकाल दा रहे कोई ना भरम, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। सृष्टी दा अन्तिम वेला आया मरन, जीवत रूप ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल करनी करन, करता बेपरवाहीआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह के हरन फरन, हर हिरदे दए सुणाईआ। धूढ़ी दे के धुर दे चरण, मस्तक भबूती दए रमाईआ। लेखा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। सन्त सुहेले इक अकेले मंज़ल चढ़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सोहँ ढोला सच्चा पढ़न, गृह मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म तेरा लेखा सच हिसाब, धुर फ़रमाने विच जणाईआ। जेहड़ा लेखा नहीं किसे विच किताब, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। उसनूं पूरा करे आप, पारब्रह्म नूर ख़ुदाईआ। जन भगतां खोल्ह के अंदरों ताक, परदा दए उठाईआ। शतरी ब्रह्मण शूद्र वैश सब ने करना इक्को पाठ, इक्को मंत्र दए दृढ़ाईआ। इक्को तीर्थ इक्को ताट, किनारा इक्को इक समझाईआ। इक्को मन्दिर शिवदवाला माठ, हट्ट इक्को इक प्रगटाईआ। इक्को लेखा जाणे अठ्ठ सठ्ठ, इक्को परदा दए उठाईआ। इक्को जोड़नहारा धुर दा नत्त, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। इक्को जाणे मित गत, आदि जुगादि वेख वखाईआ। इक्को हुक्म रिहा दस्स, दो जहान करे शनवाईआ। जन भगत साचा लैणा रस, रस्ता मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए वड्याईआ। सति धर्म वेख सच दरवाज़ा, भगत दवारा नज़री आईआ। जित्थे वसे ग़रीब निवाज़ा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। दर आयां दुरमति मैल धोवे दाग़ा, बिन कपड़ करे सफ़ाईआ। नाम सुणाए शब्द अनरागा, धुनी नाद इक वजाईआ। कोटां विच्चों

सन्त सुहेला जागा, हरि सरन मिले सरनाईआ। हँस बुद्धी रहे ना कागा, ना कोई हँस रूप वटाईआ। नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छो पंज चेत आया सुभागा, भागां वालयां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भगत दुआर कहे मैं बूटा लाउणा उह, जिस नूं ओड़क सके ना कोए हिलाईआ। जिस दा मालक बणया जो आदि जुगादि जगत निर्मोह, कूड़ प्यार ना कोए वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत देवणहारा लो, सच प्रकाश करे रुशनाईआ। किसे नाल ना करे धरोह, करमां दा लेखा दए भुगताईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया लवे खोह, सति सच दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। भगत दुआर कहे मेरे भगवन्त, बेनन्ती दयां सुणाईआ। जन भगतां दा बण अगम्मी कन्त, विछोड़ा अगे रहे ना राईआ। झगड़ा रहे ना कूड़े सन्त, जगत साधां तों पल्लू देणा छुडाईआ। आत्म परमात्म दस्स के आपणा मंत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। सर्ब वखादे इक्को पंगत, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निरगुण ढोला दे जणाईआ। लेखा मुक जाए जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज ना कोए भवाईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़ दे रंगत, अनडिठड़े आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भगत दुआर कहे मैं वेख होया ख़ुशहाल, ख़ुशी प्रभू प्रगटाईआ। सति धर्म दे वेखे लाल, जो लालन विच समाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर के घाल, अगे लेखा मंगण चाँईं चाँईंआ। आ पहुंचे सच दुआर दी सच्ची धर्मसाल, जित्थे कर्म दा रोग रहे ना राईआ। जुग चौकड़ी दा पूरा होया स्वाल, भिच्छया सब दी झोली पाईआ। भगत रहे ना कोए कंगाल, नाम भण्डारा दए वरताईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गुरमुखां चले नाल नाल, अंदर बाहर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं आदि जुगादी नाल फिरां ज़ोर, जाबर जबर मात अखवाइंदा। नाता तोड़ां कूड़ कुड़यारां ठग्ग चोर, ममता मोह वेख वखाइंदा। मन वासना कूड़ी क्रिया तक्कां ढोर, चम्म दृष्टी फोल फुलाइंदा। लख चुरासी अंदर वड़ के वेखां अन्धेरा घोर, गुरमुख परदा कवण मात रखाइंदा। कोटां विच्चों थोड़े लभ्भे जिन्हां नूं इक दी लोड़, बहुते भज्जण थाउँ थाँईंआ। सुरती शब्दी बन्न्हे कोई ना डोर, आत्म परमात्म गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। भगत दुआर कहे मैं आपणा कर्म कमावांगा। जो प्रभ सरनाई बहे, तिसदा मेला आप करावांगा। जो धुर दा भाणा सहे, लख चुरासी विच्चों बाहर कढावांगा। जो नाम इक्को लए, लहिणा · उसदी झोली आप टिकावांगा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा। भगत दुआर कहे मैं आवण वाला आपणी विच बहार, सच संदेशे विच जणाईआ। खेल वेखण वाला विच संसार, ख़लक खोज खुजाईआ। मेरे उत्ते करे ना कोए एतबार, बेएतबारी होई लोकाईआ। मैं कूक कहां पुकार, ऊँचो ऊँच सुणाईआ। सारे हो जाओ ख़बरदार, नेत्र आलस निंद्रा दयो मिटाईआ। जिस ने साढे तिन्न हथ्थ भाण्डा घड़या बण ठठयार, उह ठोकर रिहा लगाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा ना कर्ज़ा रहे उधार, लेखा सब दी झोली पाईआ। करनी दा करता आप करतार, कुदरत दा कादर वेख वखाईआ। बिन भगतां सन्तां साचा वसे ना कोए घर बाहर, महल अटल ना कोए रुशनाईआ। मुहब्बत विच ना मिले यार, हकीकत हक ना कोए समझाईआ। मन वासना सृष्टी दिसे ख़ुआर, धीरज धीर ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। भगत दुआर कहे मैं आदि जुगादि संजोगी, जन भगतां साचा मेल मिलाईआ। मेरा भेव समझे कोए ना जोगी, जोगीशर सार किसे ना आईआ। जगत वासना कीते रोगी, हउमे गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। आत्म परमात्म जन भगतां नाल बणाई संजोगी, मेला इक्को घर बणाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना दोखी, हरख चिन्ता दयां गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। भगत दुआर कहे मैं भगवन तेरा मीत, मित्र इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी बदल दे रीत, सतिजुग सति धर्म कर रुशनाईआ। लख चुरासी वेख के रीत, आपणा नाम दे जणाईआ। चारे वरन गाउण इक्को गीत, ढोला धुर दा दे समझाईआ। चरणां संग दस्स प्रीत, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। लेखा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात खैहड़ा दे छुडाईआ। निरगुण धार वस तूं बीच, सच दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। धुर दा हुक्म कहे सुणो अख़ीरी अन्त, अन्तिम दयां जणाईआ। की खेल करे श्री भगवन्त, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। नवीं बणावण वाला बणत, सच साजण हो के सेव कमाईआ। माया ममता कूड़ विकार कर के अन्त, अन्तश्करन वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमान इक समझाईआ। पंज चेत कहे मैं सब नूं दस्सां हाल, हालत वेखी जगत लोकाईआ। की करे खेल पुरख अकाल, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। मन वासना दी बणा के धर्मसाल, बिन अक्खां राह तकाईआ। जगत वासना बण कंगाल, सारे रहे कुरलाईआ। चार कुण्ट हाल हाल, दहि दिशा दए दुहाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलमे वाला ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप समझाईआ। अगला खेल दस्से भगवान, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। पुरख अकाल दा झुलणा इक निशान, निशाने

सारे देणे मिटाईआ। दुनिया अंदर देवे पहिचाण, परदा आप उठाईआ। साचा मन्दिर दस्स महान, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। सुणो पंजां तत्तां वाले इन्सान, हुक्म विच्चों हुक्म आप बदलाईआ। आत्म परमात्म दा जाणो इक ज्ञान, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जिस ने तख्त निवासी हिला देणे प्रधान, प्रधानगी विच्चों लए उठाईआ। शब्द अगम्मी मार के बाण, बाल अंञाणे लए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सति धर्म कहे मैं की दस्सां अन्त, कहिण कुछ ना पाईआ। पुरख अकाल दा ढोला सुण के इक्को मंत, मंत्र सारे गया भुलाईआ। जिसदे हुक्में अंदर जीव जंत, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। ओन्हां भगत सुहेला मालक ख़ालक प्रितपालक बण के बणावे बणत, घड़न भन्न्हणहार दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। भगत दुआर कहे मैं भगतां दा दरबार, दिलां दा मालक नज़री आईआ। गुरमुखां दे के सच एतबार, बेएतबारी दयां गवाईआ। पुरख अकाल नूं मन्नो सांझा यार, जिस ने वण्ड ना कोए वण्डाईआ। निरगुण नाल करो प्यार, सरगुण इष्ट देव समझाईआ। शब्दी शब्द करो गुफ़तार, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। दीवा बाती करो उज्यार, निरगुण जोत होए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी नज़री आईआ। साहिब कहे मैं की वेखी हालत, हल्ले विच लोकाईआ। मनसा वाली जहालत, ममता करे लड़ाईआ। साचा कलमा पढ़े ना कोई अबादत, करनी कार ना कोए कमाईआ। सुरती दिसे रूप ना जागरत, आलस निंद्रा ना कोए मिटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां दी लैंदे शहादत, जो आपणी आप दे ना सकण सफ़ाईआ। जिन्हां नूं पढ़ सुण के मन नूं होवे बग़ावत, दीन दुनी करे लड़ाईआ। कोटन कोटि अक्खर मेट ना सकण अदावत, झगड़ा झगड़ ना मूल चुकाईआ। जिंनां चिर पुरख अकाल दीन दयाल आपणे प्रेम दी करे ना आप सख़ावत, वस्त अमोलक काया गोलक हथ्थ किसे ना आईआ। सिफ़ावत कहे मैं प्रभ नूं कहिणा बण जा सख़ी, वस्त अगम्मी दे वरताईआ। जेहड़ी जुग चौकड़ी सांभ के रखी, परदा दे खुल्हाईआ। जन भगतां वखा आपणी अक्खीं, सिफ्तां विच्चों बाहर कढाहीआ। मेहरवान हो के पत रखीं, अन्त ना करीं जुदाईआ। सब नूं तेरी प्रीत लग्गे अच्छी, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मेहरवान महबूब बिन अक्खां मिलाए आपणी अक्खीं, आख़र आपणी मंज़ल इक चढ़ाईआ। जित्थे तत्तां वाली नज़र ना आवे सख़ी, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। मालक धुर दा बण जा पती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तेरे नाम दी पढ़ीए पट्टी, दूजे कलमे दी लोड़ रहे ना राईआ। बिरहों वैरागण गई फट्टी, घाउ डूँग्घा नज़र ना आईआ। बिना दान तोल तों देदे नाम दी रती, जो रतन अमोलक हीरे गुरमुख लए बणाईआ। तेरी धार आदि जुगादि कदे ना थक्की,

निरगुण हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दे जणाईआ। धर्म दुआर कहे भगतां देणा रंग, अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ। सब दी पूरी कर के मंग, मंगते घर घर देणे टिकाईआ। किसे रहे ना भुक्ख नंग, दुखियां दर्द ना कोए सताईआ। कूड़ी क्रिया मेट घमंड, मन का मणका देणा भवाईआ। सति सच चाढ़ के चन्द, अन्ध अन्धेरा देणा गवाईआ। ढोला इक्को गाओ छन्द, साची सच करो पढ़ाईआ। जो सच दरबारे गया लँघ, दिल्ली दलील वज्जे वधाईआ। धर्म दुआर दा लए अनन्द, धीरपुर दी धार बणाईआ। भगत उधारन वाला कर के ढंग, आपणा खेल रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भगत दुआर कहे जो आ गए अगे साथी, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दे मेरे बण गए जमाती, जिन्हां दी इक्को इक पढ़ाईआ। नाम भण्डारा ख़ैर मिल्या कोलों ख़ैरायती, खैरखाह हो के झोली पाईआ। जन भगतो तुहाडी थोड़ी दिसे अबादी, बहुते छेती देणे खपाईआ। प्रभ दी कार वरतणी डाढ्ही, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चुल्हे कूड़ चढ़े ना हाण्डी, ढांडी मुख कोए ना खाईआ। किसे कम्म ना आवे सोना चांदी, रुपा रंग ना कोए वखाईआ। दुनिया दीन दी होवे बांदी, बन्दना भुल्ले लोकाईआ। जेहड़े पूजा करदे गांधी, गंदल उन्हां दी देणी तुड़ाईआ। कलयुग अन्त औध है जांदी, ना सके कोए बचाईआ। पुरख अकाल आ गया फांदी, लख चुरासी रिहा फसाईआ। जो तीर्थ तटां रही धिआंदी, तिन्हां वेखे थाउँ थाँईंआ। जेहड़े रसना ढोले रही गांदी, कूक कूक सुणाईआ। प्रभ खेल जाणे थाँ थां दी, बचया नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। भगत दुआर कहे जो चल के आए पाँधी, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। ओन्हां दी पुरख अकाल नाल निर्मल धार होवे शादी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। मन वासना दा रहिवे कोए ना आदी, आदत अगे दए बदलाईआ। सोई सुरत सवाणी जागी, शब्द हलूणे ल्या उठाईआ। जन भगत होए वड वडभागी, भाग हिस्सा सब दा झोली पाईआ। गुरमुखो थोड़े समें अंदर बहुती घट जाणी आबादी, अबादत वाले गुरमुख लए बचाईआ। प्रभ दा रहिण नहीं देणा कोई बाग़ी, बग़ावत वालयां दी करनी सफ़ाईआ। झगड़ा मुका के चार कुण्ट दहि दिशा भेव रहे ना हिन्दू पंजाबी, पंजां दा मालक इक्को देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर करनी कार कमाईआ। भगत दुआर कहे जो आ गए गुरमुख चल, चलितर प्रभ दा वेख वखाईआ। सच दुआर बैठे मल्ल, मलकुलमौत ना दए सज़ाईआ। साची धार अंदर गए रल, जिथ्थों होवे ना कदे जुदाईआ। पहला साल हुक्म नाल गया चल, दूजा आपणा रंग बदलाईआ। शाह सुल्तान उठणे मल, मलीन बुद्धी वाले देणे लड़ाईआ। हुक्म संदेसा इक्को घल्ल, घलूघारा

देणा वखाईआ। हरि का भाणा जाए ना टल, कोटन टल्लीआं रहे खड़काईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे खेल अछल अछल्ल, वल छल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। धुर फ़रमाना कहे भगतो तुहाडा लहिणा जगत अनोखा, वक्खरी धार नज़री आईआ। पुरख अकाल ने मार्ग दस्सया सौखा, बिन अक्खरां रिहा पढ़ाईआ। नाता तुट्ट गया जगत पोथा, पुस्तक बग़ल ना कोए टिकाईआ। धुर दा मालक मिल गया काया काअबे साचे कोठा, जगत कुटीआ विच आसण ना कोए लाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोता, जोती जोत डगमगाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर कर मदहोशा, दुनी दा दीन दिता बदलाईआ। अगे रहिण ना देवे कोई सोचा, सोच समझ तों बाहर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणे मिलण दा दे के मौका, सृष्ट सबाई दए रुढ़ाईआ। भगत दुआर कहे मेरी सुण लओ सच्ची पूजा, पुज्ज के दयां सुणाईआ। बिना पुरख अकाल तों कोई नाँ नहीं बणना दूजा, ढोला सोहला इक सुणाईआ। एह भेव नहीं गूझा, सनमुख हो के रिहा सुणाईआ। कलयुग अन्त भाण्डा होणा मूधा, फड़ के सके ना कोए उलटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहार वड्याईआ। जन भगत तेरी आई सच्ची वारी, वारता पिछली रिहा दुहराईआ। पुरख अकाल नाल लग्गी अनोखी यारी, यादगार रिहा बणाईआ। पंज चेत चार युग तक्क लेखे लग्गदी रहे दिहाढ़ी, दिवस रैण इक्को रंग चढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब दी किस्मत कीती माढ़ी, मढ़ी गोर बैठी राह तकाईआ। अन्त वासा होणा विच उजाड़ी, उजड़यां फेर ना कोए वसाईआ। जन भगतो तुहाडी लेखे लग्गी अज्ज दी दिहाढ़ी, अगे पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास तों देवे लँघाईआ। दर्शन देवे अनेक वारी, गिणतीआं विच्चों लेखा बाहर देवे कढाहीआ। पुरख अकाल बण के वड्डा बलकारी, बल आपणा दए जणाईआ। कोई रहिण ना देवे राजा छत्रधारी, शत्रुआं नाल शत्रु देणे लड़ाईआ। इक्को जोत जगे निरँकारी, दो जहानां करे रुशनाईआ। सच दुआर उत्ते सति दी आए वारी, वारता पिछली जाए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां भगतां लेखा रिहा वखाईआ। पंज चेत कहे मैनूं समझे कोई ना साध, जगत सन्त सार कोए ना आईआ। मेरे कोलों खटे कोई ना लाभ, वस्त अमोलक झोली ना कोए पवाईआ। मैं प्रभ दे कोलों सब नूं कोरा दवा देणा जवाब, अगे गुंजाइश ना कोए रखाईआ। सृष्टी ने तरसणा बूँद स्वांती आब, आबेहयात मुख ना कोए चुआईआ। किसे कम्म ना आउणा खाधा कबाब, कबरां विच सारे रहे कुरलाईआ। सारे कर के लाजवाब, जवाबतलबी विच सच दवारे दए भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक बण के नवाब, नौबत इक्को दए सुणाईआ।

भगत दुआर कहे मेरा किड्डा सोहणा आया वक्त, भविख्त पिछला लेख मुकाईआ। अगे लहिणा विच जगत, जुगती भगतां रिहा समझाईआ। इक्को पुरख अकाल दे मिलण दा वक्त, दूजी घड़ी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कलयुग अन्त तारन वाला इक्को फ़कत, जो फ़िकर सारे दए मिटाईआ। ओस दे कोल आपणी धुर दी शक्त, दूजे दर मंगण ना जाईआ। निरगुण हो के आया उत्ते फर्श, सरगुण देवे माण वड्याईआ। जन भगतो तुहाडे उत्ते कर के तरस, रहमत आपणी रिहा कमाईआ। वेख्यो नज़ारा की की हुन्दा इस दूजे बरस, बरसी गावण वाले सारे देण दुहाईआ। पुरख अकाल आप बैठणा निधड़क, धड़के विच दीन दुनी दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म अंदर पैण ना देवे फ़र्क, फ़िरकयां वाले फ़िरके वेख वखाईआ। भगत दुआर कहे मैं कोई खिच्ची नहीं भगौती, चण्डी हथ्थ ना कोए उठाईआ। मैं कोई खेल दस्सणी नहीं बहुती धुर दा हुक्म सहिज नाल जणाईआ। सृष्टी कोटां विच दिसे औंती, अगे जड़्ह ना कोए लगाईआ। मुकामे हक मूल ना पहुंची, सचखण्ड ना कोए रुशनाईआ। किसे कम्म ना आई बुद्धी वाली सोच सोची, जगत वाली पढ़ाईआ। बण गए जन्म जन्म दे रोगी, कर्म कर्म दा गेड़ रखाईआ। बिना भगतां धुर दे बणे ना मूल संजोगी, साचा मेल ना कोए कराईआ। जन भगतो तुहाडे बिना किसे नूं आउण नहीं देंदा सोझी, सुत्यां दी रैण रही विहाईआ। रैण कहे मैं भिन्नड़ भिन्नी, भागां वाली फेरी पाईआ। मैं वेखी परम पुरख दी भगतां वाली संगत किन्नी, किन्ने आपणे नाल मिलाईआ। सच पुछो छे हज़ार सत्त सौ तरेठ जिन्हां दी गिणती गिणी, गिण के दयां समझाईआ। उहनां दी अक्ख नहीं अंदरों अन्न्ही, अन्न्हयां दे सुजाखे अंदरों रूप दए बदलाईआ। पंज चेत तों बाद बहुत्यां नूं दर्शन होवे दिन दीवी, साख्यात अगे खलोता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। भगत दुआर कहे भगवान बदल लै आपणा रूप, अनूप दे बदलाईआ। तूं मालक धुर दा भूप, भूपत तेरी ओट रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर के गए कूच, कूचा गली ख़ाली दए दुहाईआ। साची आवे किसे ना सूझ, भरमें विच लोकाईआ। झगड़ा रिहा एका दूज, भरमे विच लोकाईआ। कोई चढ़े ना मंज़ले मकसूद, नाअरा हक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे दृढ़ाईआ। साचा हुक्म कहे मैं करन वाला फुरती, फुरतीला हो के दयां जणाईआ। मैं किसे नूं पूजण नहीं देणी कोई मूर्ती, मूर्त अकाल इक्को देणी जणाईआ। जन भगतो हुण एह गल्ल नहीं दूर दी, दूर दुराडा पैंडा रिहा मुकाईआ। एह खेल होणी सर्ब कला भरपूर दी, जो ख़ाली भाण्डे दए भराईआ। एह धार प्रगटाउणी इक नूर दी, जो नूरो नूर करे रुशनाईआ। एह कोई चोटी नहीं कोहतूर दी, जो मूसा मूँह दे भार सुटाईआ। एह खेल हाज़र हज़ूर दी,

जो हज़रतां नालों नाते रिहा तुड़ाईआ। तुहाडी सेवा नहीं किसे मज़दूर दी, जो टकयां वाली वण्ड वण्डाईआ। तुहाडी मुहब्बत सदा मन्ज़ूर दी, मन्ज़ूरी आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दए वड्याईआ। सच दवारा वेखणा धुर धाम, हरि करता आप जणाईआ। तुहाडा मालक इक्को राम, हर घट रम्यां दए वखाईआ। तुहाडा सालस इक्को काहन, जो फ़ैसला धुर दा एका दए सुणाईआ। तुहाडा मालक इक अमाम, जो अमलां तों बाहर दए कढाहीआ। उसदा सजदा इक कलाम, जो कलमा कायनात विच्चों बाहर दए सुणाईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, हुक्म आपणा रिहा जणाईआ। जन भगतो भगत दवारे उत्ते चढ़ गया सत्त रंग निशान, निशाने सब दे दए उठाईआ। जिन्हां सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा गाया गाण, तिन्हां नूं गाने बन्न्ह के सगणां नाल आपणे घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार आया विच मैदान, मैदान सारे साफ़ कराईआ। मैदान आया विच अखाड़े, पुरख अकाल आपणी फेरी पाईआ। निक्के निक्के रहिण नहीं देणे वाड़े, वाड़ कंडयां वाली देणी हटाईआ। इक्को पुरख अकाल दे सब नूं कढ्ढणे पैण हाढ़े, निउँ निउँ सीस सर्ब झुकाईआ। जन भगत सुहेले जिस आपणे बणाउणे धुर दे लाड़े, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। एह खेल होण वाला विच हाढ़े, हाढ़े कढ्ढे सर्ब लोकाईआ। कलयुग जीवां बुद्धी वाले आए दिन माढ़े, सुधी सच ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेट देवे जो टटू जगत वाले भाड़े, शाह अस्वारा इक्को आपणा अस्व दए दुड़ाईआ। अस्व कहे मेरी शब्दी दौड़, कदमां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मैं चार कुण्ट जावां बौहड़, भज्जां चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं राज राजानां शाह सुल्तानां बेईमानां मारां अगम्मां पौड़, पौड़ी डण्डे उत्तों हेठां दयां सुटाईआ। किसे नूं समझ आउण ना दयां किस धार विच खेले खेल ब्राह्मण गौड़, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा हुक्म वरताईआ। लखां कोटां अरबां विच्चों थोड़्हयां उत्ते कर के ग़ौर, गौरव नाल वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतो विछड़यां नूं रिहा जोड़, विछोड़ा अगला दए कटाईआ। विछोड़ा कहे मैं भगत दवारे खावां सुगंद, विचोला श्री भगवान बणाईआ। जन भगतो तुहाडा बन्दीख़ाने विच्चों निकलया बन्द बन्द, बन्दना दस्सी बेपरवाहीआ। तुहाडा जोती नूर चमकणा चन्न, बिना चन्द होवे रुशनाईआ। तुहाडे जन्म मरन दा लेखा होया बन्द, बन्दीआं तों बन्दगी वाले बन्दे लए बणाईआ। पंज चेत दा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों अनन्द, साल बसाला हथ्थ किसे ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अगे तुहाडा सदा बणया रहे बख्शंद, रहमतां दा मालक हो के आपणा रैहम कमाईआ। तुसां ख़ुशी नाल सौंदयां जागदयां दोवें वेले सोहँ

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा गाउणा छन्द, अगे देवे ना कोए सज़ाईआ। सच्चा प्रेम सच प्यार सच मुहब्बत विच तुहानूं देणा वण्ड, गंढ्ढ आपणी रिहा खुल्हाईआ। तुहाडे सीने पा के ठंड, आपणे ला के अंग, अंगण विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे हुक्म दे कर पाबन्द, पाबन्दी सारी दए कटाईआ। जन भगतो तुसां सच प्रेम दी समझणा पाबन्दी, मुहब्बत इक्को नाल रखाईआ। लख चुरासी रहे ना ख़ानाबन्दी, बन्दगी आपणी दए दृढ़ाईआ। अगे प्रभ ने खेल करनी बहुरंगी, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। तुहाडी धार बदल के धार करनी चंगी, चंगी तर्हा आपणे नाल रखाईआ। दुनिया दी दृष्टी करनी अन्धी, अज्ञान विच लोकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे सदा पाउण ठंडी, अग्नी तत तत विच ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सदा सदा सद बणया रहे तुहाडा संगी, संग अंदरों दए कढाहीआ।