७ चेत शहिनशाही सम्मत २ भगत सिँघ दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
सत्त चेत कहे मैं लई अंगड़ाई, अंग अंग ल्या उठाईआ। भगत भगवान अन्तर आत्म दी वेखां कुड़माई, कर्म कांड दा लेखा रहे ना राईआ। बिन रसना जेहवा वज्जे सच वधाई, नाद अगम्मी राग अल्हाईआ। दो जहान ख़ुशीआं रहे मनाई, गुर अवतार पैगम्बर सिफ्त सालाहीआ। सन्त सुहेले वेखे चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा इक दसाईआ। मेहर करे चेत विच गुसाँईं, गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। मालक ख़ालक बण के धुर दा माही, महबूब हो के रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत भगवान दा नाता वेखां जुड़दा, जग नेत्र ना कोए खुल्हाईआ। हुक्म सुणां अगम्मी सतिगुर दा, जो सुत्यां रिहा जगाईआ। खेल करे आपणा आप शुरु दा, शरअ दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा इक्को मंत्र सोहला ढोला फुरूगा, जगत फ़ुरने बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा सच सरनाईआ। भगत भगवान वेखणा मिलाप, विचोला नज़र कोए ना आईआ। निरगुण धार जोत शब्द दा जाप, अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ के लेखा जाण के पूत बाप, सपूत आपणे रंग रंगाईआ। निज गृह निज मन्दिर घर सुहञ्जणे कर के वास, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना वस्त अमोलक दे के दात, दानी दयावान दया कमाईआ। पूरब लेखा लहिणा देणा जुग चौकड़ी देवणहारा आप, अनडिठ बिन मंगयां झोली पाईआ। गुरमुखां कर वड प्रताप, जगत पाप तों लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त
सुहेले कर के दास, दरस आपणा दए दिखाईआ। जन भगत वेखणे प्रभ दी मंज़ल चढ़दे, बिन पौड़े डण्डे पन्ध मुकाईआ। सच दवारे वेखणे खड़्हदे, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। बिन अक्खां दर्शन करदे, लोचन नैण ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला पढ़दे, जस वेद पुराण ना सिफ्त सालाहीआ। बिरहों विछोड़े अंदर वैरागी हो के मरदे, मुरीद बिना मुर्शद आपणा आप मिटाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा इक्को इक घल्लदे, हक हक आवाज़ अल्हाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करते असीं मंगते तेरे घर दे, दूजा दुआर ना कोए तकाईआ। श्री भगवान हो मेहरवान पड़दे लाह दे आपणे घर दे, ओहला विच रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। भगत भगवान मिलण दी रीती, बिना पुरख अकाल ना कोए जणाईआ। पिछली गाथा अजे बीती, अगला वरनण आपणे हथ्थ रखाईआ। मेहर नज़र नाल जन भगत चढ़ा आपणी चोटी टीसी, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दी बदल के रीती, नीतीवान होए सहाईआ। जन भगत आत्मा सदा रहे जीती, जन्म मरन ना रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दयावान दया आप कीती, केते विछड़े लए मिलाईआ।
८ चेत शहिनशाही सम्मत २ जुगिंदर सिँघ दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
जन भगतां प्रभ सदा दर्दी, दीनां नाथ दया कमाइंदा। जुग चौकड़ी नित नवित आसा मनसा दी वेखे अर्ज़ी, अर्शी प्रीतम पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परदा ओहला फोल फुलाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर सहेला बणया कदे ना फ़र्ज़ी, फ़ैसला हक हकीकत लाशरीक शहिनशाह आप जणाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेले खेल नरायण नर दी, बोध अगाधा शब्द अनादा धुर संदेसा अगम्म राग अल्हाइंदा। खेल जाणे लख चुरासी जीव जंत घर घर दी, गृह मन्दिर मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पताल फोल फुलाइंदा। गुरमुखां खेल दस्स के परम पुरख परमात्म आत्म साचे घर दी, काया माटी साची हाटी सेजा खाटी परदा ओहला दए चुकाईआ। आसा मनसा पूरी करे जुग चौकड़ी वर दी, वाहिद लाशरीक सच तौफ़ीक महबूब मुहब्बत विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक रुशनाईआ। जन भगत तेरा मित्र प्यारा एक, एकँकारा नज़री आईआ। एथे ओथे दो जहानां देवे टेक, श्री भगवन्त बण के धुर दा कन्त, समरथ स्वामी अन्तरजामी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। शब्द ज्ञान करे बुध बिबेक, मन वासना कूड़ी तन माटी ख़ाकी वजूद पतित पुनीत दए बणाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के निरंतर हो के अन्तर खोल्हे
भेत, अछल अछेद परदा ओहला बण विचोला दूई द्वैती दए चुकाईआ। बिन कलम शाही शाह सुल्तान वड मेहरवान लिख देवे अगम्मा लेख, जुग चौकड़ी जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। एथे ओथे दो जहान निरगुण सरगुण करे आपणा हेत, हितकारी हो के दरस दिखाए नेतन नेत, निज लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म दस्स के आपणी खेड, दीआ बाती कमलापाती जोती जाता निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख मित्र निरगुण सरगुण धार लोकमात भेज, भजन बन्दगी सच मशंदगी हक हकीकत लाशरीक इक्को इक दृढ़ाईआ। धार दस्से सच दुआर आपणे अनन्द दी, परमानंद परम पुरख परमात्म आत्म विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शिश बख्शे आपणे छन्द दी, मशंदगी अवर रहे ना राईआ। जन भगत तेरा सदा कयास, कीमत हरि जू दए बदलाईआ। लेखा लिख के गया वेद व्यास, शहादत लेखणी रही भुगताईआ। साहिब सतिगुर पुरख बिधाता भगवन हो के वसे भगतां पास, वेस अवेसा निरगुण सरगुण आपणा रूप बदलाईआ। निरगुण नूर जलवागर जोती जोत करे प्रकाश, अन्ध अज्ञान विच जहान श्री भगवान मेटे थाउँ थाँईंआ। लेखा जाणे पाउण पवणा विच्चों स्वास, झगड़ा मुका के पृथ्मी आकाश, प्रकाश विच्चों प्रकाश दए प्रगटाईआ। सच दवारा बख्शे इक निवास, प्रभास विच लभ्भण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां मानस जन्म करे रास, रस्ता इक्को इक वखाईआ। जन भगत तेरा मार्ग परम पुरख दस्से सति, सति सच आप दृढ़ाईआ। बिन अक्खरां तों दे के ब्रह्ममत, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दए उठाईआ। हकीकत विच्चों मिले हक, हुक्म धुर दा इक दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा जस, सिफ्त वेद पुराण रहे सुणाईआ। निज नेत्र अंदरों खोल्ह के अक्ख, आख़र आपणा मेला लए मिलाईआ। तन वजूद माटी ख़ाक रहिण ना देवे वक्ख, हमबिस्तर हमसाजन सेज सुहजंणी डेरा लाईआ। साख्यात निरगुण धार जोत कर प्रतख, शब्दी नाद ब्रह्म ब्रह्माद ढोला गीत आप सुणाईआ। प्रेम प्यार अमृत धार निझर दे के रस, कूड़ी क्रिया तृष्ना अग्न देवे बुझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे सिर ते रखे हथ्थ, समरथ हो के लेखा दए चुकाईआ।
८ चेत शहिनशाही सम्मत २ हरदित सिँघ दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
श्री भगवान कहे मैं भगतां जोगा, जगत जोगीशर हथ्थ किसे ना आइंदा। कलयुग अन्त अख़ीर निरगुण धार बदल के चोगा, सरगुण सवरूप भेव कोए ना पाइंदा। हुक्म संदेसा नाम निधाना देवां चौदां लोका, परलोक आपणी कार कमाइंदा।
नाम निधाना दस्सां इक सलोका, धुर दा ढोला राग अल्हाइंदा। लख चुरासी विच्चों जन भगतां बख्शणा आपणा मौका, मुकम्मल आपणा रंग रंगाइंदा। गुरमुखां नाल कदे करां ना धोखा, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाइंदा। सच दवारे चढ़ना मार्ग दस्सां सौखा, फड़ बाहों पार लँघाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक सुहाइंदा। जन भगत गृह मन्दिर तेरा सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाईआ। दीपक जोत जगाए आदि निरँजणा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी सगला साथ देवे दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर बेड़ा पार कराईआ। निज नैण लोचण नाम पाए आपणा अंजणा, अन्ध अज्ञान कूड़ अन्धेर दए चुकाईआ। चरण धूढ़ी सच सरोवर कराए मजना, दुरमति मैल काया माटी अंदर बाहर रहिण कोए ना पाईआ। दरस दिखाए गोपाल मूर्त मदना, नरालम आलम बाहर करे रुशनाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर हुक्में अंदर सन्त सुहेला सद्दणा, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण निरवैर निरँकार आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां चाढ़े आपणी रंगणा, रंगत अवर रहे ना राईआ। जन भगत तेरा रंग मजीठ, लख चुरासी नज़र ना कोए पाइंदा। पुरख अकाल दीन दयाल मेहरवान करनहार बख्शीश, महबूब मुहब्बत विच दया कमाइंदा। साचा नाम धुर दा कलमा निरअक्खर कर हदीस, हज़रत हो के हज़ूर धुर फ़रमाना इक सुणाइंदा। जुग चौकड़ी लोकमात गए बीत, कोटन कोटि काल चरणां हेठ दबाइंदा। कलयुग अन्त सतिजुग बदल के धुर दी रीत, रीतीवान मार्ग मेहरवान प्रगटाइंदा। सन्त सुहेला त्रैगुण कर अतीत, त्रैभवन धनी कन्नीं आपणा राग सुणाइंदा। माटी हाटी काची कर के ठांडी सीत, सीतल धारा हरि निरँकारा बूँद स्वांती रस मुख चुआइंदा। झगड़ा चुका के मन्दिर मसीत, नीती अंदरों बदल के नीत, सच स्वामी वस के चीत, जगत ठगौरी बाहर कढाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान धुर प्रेम दी दस्स के प्रीत, प्रीत विच्चों प्रीतम आपणा आप वखाइंदा।
९ चेत शहिनशाही सम्मत २ जसवन्त सिँघ दे गृह इटारसी मध्या प्रदेश
जन भगत तेरा जस, जुग चौकड़ी रहे गाईआ। आत्मा परमात्मा नाल मिल के रिहा वस, वसल इक्को यार ख़ुदाईआ। बिना रसना तों मिलदा रिहा अगम्मा रस, झिरना अमृत आप झिराईआ। मेला हुन्दा रिहा हस्स हस्स, हस्ती विच्चों हस्ती मिले शहिनशाहीआ। नज़ारा देंदा रिहा अगम्मी अक्ख, लोचन लोयण कर रुशनाईआ। नाम संदेसा देंदा रिहा सच, सति सति कर पढ़ाईआ। भाग लगाउँदा रिहा माटी काया कच्च, कंचन गढ़्ह आप वड्याईआ। लूं लूं अंदर आप रच, रंचत
दु:ख रिहा गवाईआ। जिस शब्द नूं कोई ना सके वाच, उह बचन रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। जन भगत तेरा बणदा रिहा गीत, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जदी रही वधाईआ। धारा बदलदी रही जग रीत, दीन दुनी भेव खुल्हाईआ। काया हुन्दी रही ठंडी सीत, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। मालक मिलदा रिहा त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी देवणहार सरनाईआ। छत्र झुलाउँदा रिहा उपर सीस, जगदीश हो सहाईआ। नाम दस्सदा रिहा अगम्मी हदीस, हकीकत हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा सच प्रीत, प्रतीनिध हो के वेख वखाईआ। जन भगत तेरा कटदा रिहा बन्धन, बन्दगी आपणी इक दृढ़ाईआ। देंदा रिहा अगम्मी अनन्दन, अन्तर आत्मा रस चखाईआ। धूढ़ी टिक्का लाउँदा रिहा चन्दन, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। सच दवारे रखदा रिहा अंगण, गोदी गोद आप सुहाईआ। नाम निधान चढ़ाउँदा रिहा रंगण, दुरमति मैल धवाईआ। जन भगत दवारा जुग चौकड़ी आउँदा रिहा मंगण, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। कर खेल सूरा सरबंगण, वेस अवेसा मात जणाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त सच प्रीती आया वण्डण, अनमंगी दौलत झोली पाईआ। जेहड़ा हथ्थ ना आवे विच ब्रह्मण्डण, वरभण्ड रही कुरलाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदण, बख्शिश आपणी रिहा कराईआ। लख चुरासी तोड़ के आवण जावण फंदन, फ़ैसला आपणा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेला जोड़ जुड़ाईआ। जन भगत तेरा उपजदा रहे नाउँ, नाउँ निरँकार दए वड्याईआ। तेरा वसदा रहे सच्चा खेड़ा गाउँ, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। पुरख अकाल पकड़दा रहे बाहों, जगत विछोड़ा रहे ना राईआ। मुहब्बत विच करदा रहे न्याउँ, अदल इन्साफ़ आप समझाईआ। बणदा रहे पिता माउँ, दो जहानां गोद चुकाईआ। देवणहारा सदा सदा सद ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह पातशाह शहिनशाह शान अगली रिहा बणाईआ।
९ चेत शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड ज़ातरी मध्या प्रदेश
जन भगत तेरी आसा मनसा पूरी होवे शीघर, साहिब सतिगुर पुरख अकाल दया कमाईआ। दूजा भउ अन्तर अवर ना रहे दीगर, दीदा दानिस्ता इक्को नूर करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया जगत आलस मेटे नींदर, स्वच्छ सरूपी आपणा दरस कराईआ। पंज तत हड्ड मास नाड़ी सुक्का रहे ना ढींगर, पत्त टहणी फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत तेरा लहिणा देणा देवणहारा छेती, शहिनशाह दया कमाईआ। अन्तर आत्म बण के भेती, परदा ओहला दए चुकाईआ। जुग जन्म दी याद रखे नाम जपण वाली नेकी, निक्कयां तों वड्डे दए बणाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे कोई परदेसी, देस आपणा दए वखाईआ। आत्म परमात्म दा बण के हेती, प्रेमी प्रीतम मुहब्बत इक्को इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए वड्याईआ। जन भगत तेरा लहिणा देणा चुकावे आप, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। परम पुरख बण के बाप, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। तूं मेरा तेरा दोहां दा इक्को जाप, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। जगत रोग ना रहे संताप, सहिंसयां विच्चों बाहर कढाहीआ। लेखे लाए प्रेम नाल रसना वाले गाए अल्फ़ाज़, आरफ़ां तों अगे तेरा पन्ध चुकाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साची ज़ात विच मिलाईआ। नव नौ चार पिच्छो मिलण दा होया इतफ़ाक, इतमीनान नाल देवणहार वड्याईआ। पूरब लहिणा देणा करे बेबाक, हिस्सा हिसाब पूरब वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दस्स के इक आदाब, अदब नाल दर घर साचे दए बहाईआ। जन भगत तेरा देणा पूरब जन्म दा मूल, लेखा देवे धुरदरगाहीआ। भगत उधारना प्रभ दा असूल, असलीअत विच्चों असल दए समझाईआ। नाम संदेसा दे के इक माअकूल, मुकम्मल आपणा परदा दए उठाईआ। मस्तक ला के बिना चरणां तों धूल, धूढ़ी टिक्के लेखे दए चुकाईआ। घर स्वामी मिल के सज्जण कन्त कन्तूहल, काया कपड़ कपट दए बदलाईआ। आपणे नाम दा अगम्मां दस्स के मज़मून, मजमूयां विच्चों बाहर कढाहीआ। जिस दा मार्ग अगम्मड़ा इक कानून, काइदे सारे रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। हरिजन तेरा लहिणा देणा उधार दा विच उदर, अधक अध्यापक समझ कोए ना पाईआ। जिस कारन माणस जन्म जावे सुधर, शुध आत्मा लए कराईआ। नेत्र रोणा ना पए वांग रुदर, रिदयां दे विच्चों सिध्धा आपणा राह वखाईआ। कुछ नाता नाल बिदर, बुड़्हापा दए गवाईआ। जिस कारन आया इधर, लेखा शहिनशाहीआ। पुरख अकाल कर के फ़िकर, फ़िकरयां विच लहिणा रिहा चुकाईआ। पूरब जन्म दा द्वापर युग दा तित्तर, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। शरअ शिकारी विच्चों गया निकल, भज्जया वाहो दाहीआ। फस्या विच चिक्कड़, अंग ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा मंज़ल चढ़ के चोटी सिख़र, सिक पिछली बिना सिख्या साख्यात दए वड्याईआ।
९ चेत शहिनशाही सम्मत २ सविंदर सिँघ दे घर इटारसी मध्या प्रदेश
पंज चेत सोहया दिल्ली दरबार, हरि भगत दुआर वज्जी वधाईआ। सच सिँघासण बैठ आप निरँकार, निरगुण निरवैर शब्द फ़रमान हुक्म सुणाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप शाह सुल्तान होणा ख़बरदार, राशटरपति वाली हिन्द अक्ख खुल्हाईआ। प्रधान मंत्री स्यासत विच्चों होणा बेदार, ज्ञान लोचण अक्ख प्रतख बदलाईआ। अबिनाशी करता धुर दा मालक संदेसा देवे अगम्म अपार, परवरदिगार सांझा यार करे शनवाईआ। सृष्टी दृष्टी लख चुरासी जिस पाउणी सार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल खोज खुजाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निहकलंक नरायण नर आ गया अवतार, परम पुरख पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। जिस ने चार वरन अठारां बरन दीनां मज़्हबां झगड़ा देणा निवार, नौबत नाम आपणा डंका इक वजाईआ। बुद्धी वाली विद्या लओ संभाल, करे खेल हरि कमाल, स्यासत चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक समझाईआ। धुर संदेसा देवे आप निरँकार, निरगुण निरवैर हुक्म जणाईआ। वेला वक्त वेखो संसार, संसे विच सर्ब लोकाईआ। हुक्म वरते इक करतार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। चार कुण्ट होणा हाहाकार, सृष्टी नेत्र रोवे मारे धाहीआ। जिस दी करे ना कोए विचार, मंत्री मण्डल भेव कोए ना पाईआ। लोक सभा जाणे कोई ना कार, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। करे कराए करनेहार, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जिस ने चरण छुहाया बिन चरणां दिल्ली दरबार, दवारे सब दे फोल फुलाईआ। सत्त रंग निशान झुलाया आण, दो जहान करे रुशनाईआ। ओस दे कोलों सब नूं अगला पुछणा पए ब्यान, भरम विच भुल्ल रहे ना राईआ। संदेसा सुणना पए सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जै जै कार थाउँ थाँईंआ। राष्ट्रपति प्रधान मंत्री बणे ना रहिणा नादान, बिन अक्खां अक्ख लैणी खुल्हाईआ। पहला संदेसा धुर दा हुक्म सम्मत शहिनशाही दो नौ चेत दा फ़रमान, संदेसा इक्को इक दृढ़ाईआ। जगत विद्या दा रहिण नहीं देणा ज्ञान, अनुभव आपणा खेल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दो जहानां बण के हुक्मरान, संदेसा सति सति सुणाईआ। धुर दा संदेसा शब्दी धार, शाह सुल्तानां दए उठाईआ। मिल के सब ने करनी विचार, कवण ख़बर रिहा पुचाईआ। जिस दा लेखा मिले ना विच्चों किसे अख़बार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव ना कोए जणाईआ। सिरफ लभ्भे हरि भगतां दे दवार, दवारा जिस ने दिता सुहाईआ। ओस दा पूरा पता धुर संदेशे शब्दी विच इज़हार, अक्खरां नाल जोड़ जुड़ाईआ। धीर पुर दी धरती बणा के धर्म दवार, प्रतीनिध हो के हुक्म जणाईआ। अगला भेव खोल्ह देवे बिन परदयां वाले किवाड़, साल बसाला हाल सुणाईआ। कलयुग अन्त उठण वाली धाड़, धड़ेबाज़ी
विच लोकाईआ। इक वार इक दी कर लओ भाल, फेर लोड़ अवर रहे ना राईआ। जिस दा लेखा नाल शाह कंगाल, शहिनशाहां दए समझाईआ। उह वस्या धर्म दवारे सच्ची धर्मसाल, सच दवारा इक्को इक दृढ़ाईआ। अगे सृष्टी दी दृष्टी होणा बेहाल, बिहबल हो के रोवे सर्ब लोकाईआ। जगत साध सन्त सके ना कोए संभाल, स्यासत ज़ोर ना कोए चतुराईआ। अस्सू विच खोल्ह के खुलासा देवे अहिवाल, भविख्त भविश नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार आ गया विच मैदान, संदेसा देवे मंत्री प्रधान, राष्ट्रपति सिक्खणा इक ज्ञान, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत २ कृष्ना कांत तिवारी दे घर इटारसी मध्या प्रदेश
भगत भगवान दा इक दर, दरवाज़ा अवर ना कोए वखाइंदा। सचखण्ड दवारा अगम्मी घर, छप्पर छन्न ना कोए छुहाइंदा। जित्थे वसे नरायण नर, दूजा रूप ना कोए बदलाइंदा। चरण प्रीती देवे धुर दा सर, सरोवर इक्को इक सुहाइंदा। जन भगत सुहेले साची मंज़ल वेखण चढ़, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। बिन अक्खरां ढोला गीत लैण पढ़, परम पुरख परमात्म आत्म आप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर इक वड्याइंदा। भगत भगवान घर सुहञ्जणा, सोभावन्त आप सुहाईआ। दीपक जगे आदि जोत निरँजणा, जलवागर नूर रुशनाईआ। मेला मेले दीनां नाथ दु:ख दर्द भय भंजना, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। नज़री आवे अकाल मूर्त मोहन मदना, मधसूदन आपणा परदा दए उठाईआ। नाम संदेसा धुर दा देवे दस्से सच्ची बन्दना, डण्डावत इक्को इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार वड्ड वड्याईआ। भगत भगवान अन्तर अन्तर एका बोल, एकँकारा दए जणाईआ। शब्द नाद वजा के ढोल, हुक्म फ़रमाना इक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा वसेरा उपर धौल, धरनी धरत ख़ुशी मनाईआ। आदि आदि दा पूरा होया कौल, इकरारनामा रिहा वखाईआ। पतिपरमेश्वर घट भीतर अन्तर अन्तर जावे मौल, निरगुण हो के सरगुण देवे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती बख्शे अनमोल, अनमुलड़ी दात झोली पाईआ। जन भगत तेरा घर सुहाया लोकमात जग, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। प्यार मुहब्बत प्रीती अंदर दर्शन देवे सति, सच सच दए समझाईआ। अन्तर आत्म परमात्म दे के ब्रह्ममत, बोध अगाध शब्द अनाद अनादी करे पढ़ाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया मन मनसा ना उबले रत्त, रतन अमोलक नाम पदार्थ धुर दी धार दए दृढ़ाईआ। जो निरगुण निरवैर
निरँकार हो के लोकमात आया वत, वास्तवक नाता बिधाता बिन ज़ाता इक्को नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख समरथ, लहिणा देणा लेखा अलेख बिना लिख्त पूरब दी झोली पाए वथ, बिरथा जन्म ना मात गवाईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ औरंगाबाद वाले दे नवित इटारसी मध्या प्रदेश
जन भगत तेरा करां पवित हिरदा, पुनीत अंदरों दयां कराईआ। धाम सुहावां सच्चे घर थिर दा, थिर घर देवां माण वड्याईआ। करां खेल निरवैर निरँकार निर दा, निराकार हो के नज़री आईआ। पूरब लहिणा देणा चुकावां जुग चौकड़ी चिर दा, चिरी विछुन्ने मेल मिलाईआ। अमृत झिरनां देवां निझर दा, बूँद स्वांती कमलापाती हो के आप टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जन भगत तेरी वेखां धार धुर दी, बिन मस्तक वेख वखाईआ। एह वड्याई पुरख अकाल पूरे सतिगुर दी, जो सति सतिवादी हो के होए सहाईआ। सेवा करनी ना पए किसे देवत सुर दी, सुरती सर्ब व्यापी आपणे नाल मिलाईआ। जोड़ी निक्खड़े ना पिता पुत्तर दी, दो जहानां वज्जदी रहे वधाईआ। घड़ी सुहञ्जणी इक्को लख चुरासी विच्चों शुकर दी, जिस वेले परम पुरख प्रभ मिले बेपरवाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छो अगम्मी धार उतरदी, चार जुग गुर अवतार पैगम्बर जन्म विच्चों जन्म लैण बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत तेरी अन्तर आत्म वेखां नंगी, परदा ओहला दयां चुकाईआ। मन मनुआ ना रहे फ़रंगी, फ़ुरना कूड़ा बन्द कराईआ। सति प्रेम धार दे के इक अनन्दी, अनन्द आत्म विच्चों प्रगटाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी जाए गंढ्ढी, अगे गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला गोबिन्द धार बणे संगी, सगला संग इक वखाईआ। नाम भण्डारा धुर दी दौलत देवे बिन रसना जेहवा दन्दीं, अनमुलड़ी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे मेहर सूरा सरबंगी, सर्ब व्यापक आत्मक अध्यापक करे सच पढ़ाईआ। जन भगत तेरा अन्तर वेखे हाल, हालत आप बदलाईआ। शब्दी वज्जे ताल, सति होवे शनवाईआ। लेखे लग्गे घाल, सेवा सच कमाईआ। टुट्टे जगत जंजाल, देवे माण वड्याईआ। एथे ओथे सुरत संभाल, जन भगतां विच रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हो दयाल, दीनण आपणी गोद टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त जग चल अवल्लड़ी चाल, जन भगत रिहा मिलाईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत २ शृंगारा सिँघ बम्बई वाले दे नवित इटारसी मध्या प्रदेश
जन भगत कदे ना होणा डावांडोल, तन माटी नईआ जगत ना कोए डुलाईआ। अगे रहिणा ना मूल अनभोल, सुत्यां लए उठाईआ। पुरख अबिनाशी सदा समझणा आपणे कोल, दूर दुराडा नज़र कोए ना आईआ। मन विच रहिण नहीं देणा चोर, झगड़ा अवर ना होर वधाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी अन्तिम हथ्थ आपणे पकड़े डोर, बिन टुट्टयां टुट्टी गंढ्ढ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत एह सृष्टी तिलकणबाज़ी, कलयुग बाज़ीगर आपणा डंक वजाईआ। पता नहीं किसे नूं की पिछला लेखा माज़ी, पूरब लहिणा वेखे बेपरवाहीआ। तूं हरि गोबिन्द दे वेले दा इक मुगल ग़ाज़ी, शम्मशदीन नाम धराईआ। तेरी सुलहा सी नाल अबूउल बुकर काज़ी, कसम खा के अंदरों सेव कमाईआ। इक दिन हरि गोबिन्द दा तक्क के ताज़ी, अस्व दिता सीस झुकाईआ। तेरी सुरती अंदरों जागी, दिती हाल दुहाईआ। गोबिन्द मारी शब्द आवाज़ी, ढोला दिता सुणाईआ। तेरी लेखे लग्गे नमाज़ी, निवाज़िश विच वड्याईआ। जिस वेले परम पुरख अकाल आवे वड सुभागी, निरगुण हो के फेरा पाईआ। तेरी साधना जावे साधी, गुरमुख सन्त लए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा चुकाईआ। पूरब लेखा कहे मैं आदि जुगादि जुग जुग मुकदा, पुरख अकाल दए मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दीआं सुक्खणां रिहा सुक्खदा, सो साहिब स्वामी होए सहाईआ। जिस दा नाम निधाना इक्को तुक दा, तुख्म ताअसीर दए बदलाईआ। उसदा भाणा कदे ना रुकदा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दो जहान जिस नूं झुकदा, सजदयां विच सीस झुकाईआ। ओह हो मेहरवान जन भगत प्यारे पुछदा, पूरब पिछले लेखे सब दे झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगे लेखा मिटा देवे जगत वाले दु:ख दा, सुख घर घर दए उपजाईआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत २ सदन मल, कौड़ा मल दे गृह इटारसी मध प्रदेश
जन भगत पूरी होवे आसा, निरास्ता अंदर रहे ना राईआ। किरपा करे परम पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता दए वड्याईआ। सच प्रीती बख्शे चरण भरवासा, नाता आत्म परमात्म जुड़ाईआ। मानस जन्म करे रहिरासा, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। काया माटी वस्त अमोलक पाए साचे कासा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मनसा सब दी वेख वखाईआ। जन भगत तेरी आत्म अन्तर पूरी होवे मनसा, देवणहार सच्ची वड्याईआ। सोहँ रूप बणाए साचा हँसा,
बुद्धी काग ना कोए कुरलाईआ। जगत नाता बणया रहे सरबंसा, बंस ख़ुशी मनाईआ। भण्डारा देवे अगम्मी धन दा, वस्त अमोलक झोली पाईआ। भाण्डा भन्ना के कूड़े जन दा, जन आपणा लए बणाईआ। प्रकाश कर के नूरी चन्न दा, चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत प्रभ देंदा रहे दलासा, जुग चौकड़ी आपणी दया कमाईआ। लेखे लाउँदा रहे पवण स्वासा, जो साह साह हिरदे रहे ध्याईआ। पूरब लेखा रहिण ना देवे रती मासा, बेपरवाह हो के झोली पाईआ। सच दवारे कर के दासी दासा, सेवक सेवा इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगतां प्रभ देवणहारा माण, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। सच प्रीती दे के दान, दयावान होए सहाईआ। जन्म कर्म दयां विछड़यां मिल्या आण, अगे आपणा रंग रंगाईआ। वस्त अमोलक दे के जाए श्री भगवान, भिच्छया विच्चों भिच्छया आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिला के विच जहान, जगत जहालत विच्चों बाहर कढाहीआ। जन भगत तेरा लेखा हथ्थ भगवान, भगवन देवणहार वड्याईआ। सो वेला वक्त पहुंचया आण, अज्ञान अन्धेरा दए चुकाईआ। साचा दे के शब्द ज्ञान, अन्तर करे पढ़ाईआ। रसना जेहवा दा लै के ब्यान, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। आसा मनसा पूरी करे विच जहान, निरासा रूप ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी धुर दा काहन, दयावान रखिअक होवे थाउँ थाँईंआ।
१० चेत शहिनशाही सम्मत २ टोपनराम दे गृह इटारसी मध प्रदेश
दस चेत कहे मैं ख़ुशीआं नाल हस्सां, हस्ती वेखी बेपरवाहीआ। जन भगतां धुर संदेसा हक फ़रमान दस्सां, शब्दी ढोला नाद जणाईआ। जन भगतो श्री भगवान सदा वसे तुहाडी पिच्छे अक्खां, सच दवारे डेरा लाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित लभ्भदे गए लखां, कोटन कोटि जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत फेरा पाईआ। जिस दीआं चार कुण्ट दहि दिशा दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड सार ना पाई किसे हद्दां, हदूद विच महिदूद ना कोए जणाईआ। ओस दे हुक्म अंदर दो जहान विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगम्बर सूफ़ी सन्त फ़कीर बध्धा, बन्धना विच दिसे सर्ब लोकाईआ। जो बोध अगाध शब्द अनाद वजाए नद्दा, धुन आत्मक राग घट भीतर सर्ब सुणाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता नाम निधान देवे सद्दा, सोहला ढोला लोक परलोक आप सुणाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार दीन दुनी दा मालक
हो के आप भज्जा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वेस अनेका जोती जाता पुरख बिधाता आपणा वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार मनमुखां देवे सज़ा, हुक्म फ़रमान नौजवान दो जहानां इक सुणाईआ। जन भगतां नाल एथे ओथे दो जहान निरगुण सरगुण धार कदे करे ना दग़ा, साची सिख्या बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द अगम्म अथाह बेपरवाह निरअक्खर आप जणाईआ। जिस दा दीपक जोती धार जलवा नूर हो के जगा, जागरत जोत बिन वरन गोत लाशरीक हक तौफ़ीक, दाअवेदार हरि निरँकार, निरगुण धार हुक्म वरताईआ। सो खेल करे शाह पातशाह शहिनशाह सूरा सरबग्गा, धुर फ़रमाना नौजवाना मर्द मर्दाना धर्म दी धार इक दृढ़ाईआ। साचा नाम नर निरँकार वजाए डंका शब्दी ढोल डग्गा, चार वरन अठारां बरन अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर हक सच करे शनवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हँस रूप बणाए कग्गा, मन वासना दुरमति मैल ममता मोह दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेल करे हकीकत हका हुक्म धुर दा इक प्रगटाईआ। हुक्म कहे मैं होण लग्गा तामीर, पुरख अकाल देवे वड्याईआ। कलयुग लेखा अन्त अख़ीर, सृष्टी दृष्टी फोल फुलाईआ। झगड़ा मुकावां अमीर ग़रीब, ऊँच नीच राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। शरअ दे कट ज़ंजीर, शरीअत असलीअत इक्को दयां प्रगटाईआ। परम पुरख दी इक्को दस्स के तदबीर, तबदीली विच वेखां जगत लोकाईआ। भगत सुहेला कोई रहे ना दलगीर, अमृत बख्श के ठंडा नीर, अग्नी अग्ग देवां बुझाईआ। मुहब्बत विच देवां धीर, प्यार विच नाता इक रखाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले सज्जण सच दुलारे बणा अज़ीज़, प्रीतम धुर दे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, निरासा रहिण कोए ना पाईआ।
११ चेत शहिनशाही सम्मत २ सन्त सिँघ दे गृह इटारसी मध प्रदेश
जन भगतां भगती करे मन्ज़ूर, मन्ज़ूरी आपणे हथ्थ रखाइंदा। दया कमा के हाज़र हज़ूर, हाज़र हो के वेख वखाइंदा। जगत दुक्खड़े विच रहिण ना देवे मजबूर, महबूब आपणा रंग रंगाइंदा। चरण प्रीती बणा सच्चा मज़दूर, मुशक्कत आपणी झोली पाइंदा। भगत उधारना प्रभ दा आदि जुगादी दस्तूर, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। सच प्रेम विच हो मशकूर, मुश्कल अगली आप कटाइंदा। बिना चन्द तों दे के नूर, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन भगत जग कटे दलिद्र, दलिद्री रहिण कोए ना पाईआ। दयावान हो के आया
एधर, पुरख अबिनाशी वेस वटाईआ। दए वड्याई वांग बिदर, बिध आपणी नाल तराईआ। होए सहाई जावे जिधर, यथार्थ देवे माण वड्याईआ। पुरख अकाल बण के धुर दा पितर, पिसर पिसरान दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां रहिण ना देवे दु:ख, दुखियां दर्द मिटाइंदा। सच स्वामी देवणहारा सुख, सुख निरंतर इक प्रगटाइंदा। जन्म कर्म दी रहे कोई ना भुक्ख, नाम भण्डारा झोली पाइंदा। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चारों कुण्ट रंग रंगाइंदा। सन्त सुहेला बणा के आपणा सुत, जगत अपराधां विच्चों बाहर कढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे कुछ दा कुछ, किस्मत दी किस्म करमां विच्चों बाहर रखाइंदा।
११ चेत शहिनशाही सम्मत २ मंगल सिँघ दे गृह भुपाल मध प्रदेश
जन भगतां मिले माण अगम्मा मुफ्त, करता पुरख करतार कीमत ना कोए लगाईआ। सच फ़रमान धुर संदेसा अगम्मी धार देवे दरुसत, जगत विद्या अक्खर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया कलयुग रैण अन्धेरी रहे ना कोए सुसत, निरगुण नूरी जोती चन्द सच प्रकाश करे रुशनाईआ। मेहरवान हो के महबूब मुहब्बत विच हथ्थ रखे उपर पुश्त, प्रितपालक हो के आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। जन भगतां देवे परम पुरख परमात्म नाम अनमुल्ला, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ मनार काया कुल्ला, कलमयां दा मालक धुर दा नग़मा हक इक दृढ़ाईआ। भेव खुल्हाए दया कमाए हुक्म जणाए सुलह कुला, साहिब स्वामी अन्तरजामी धुर दी बाणी अगम्मी नाद जणाईआ। चरण दुआर बण भिखार दर दरवेश जो आए भुल्ला, अभुल्ल गुरदेव पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दीनां बन्दू होए आप सहाईआ। सन्त सुहेला गुरमुख सज्जण मीत चार युग लोकमात कदे ना रुला, माणक मोती धुर दा हीरा हर हिरदे अंदर वड़ के करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन लेखा लेखे पाईआ। जन भगत सदा तक्के घर अगम्म, जित्थे वज्जे इक वधाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द होवे धन्न धन्न, बिन ढोले गीत सति सच शनवाईआ। होवे प्रकाश बिन सूरज चन्न, जलवा जोत नूर रुशनाईआ। तत विकार ना दिसे तन, बेपरवाह आपणा खेल वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर श्री भगवन, भगत भगवन्त आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साजण वेख वखाईआ।
जन भगतां देवे एकँकारा इक प्यार, अपरम्पर स्वामी दया कमाईआ। बिना अक्खां नेत्र लोचन दरस देवे दीदार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। भाग लगाए महल अटल उच्च मनार, महबूब मुहब्बत विच आपणा परदा दए उठाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी इक इकल्ला पावे सार, अकल कलधारी जोत उज्यारी परदयां विच्चों परदा लए उठाईआ। जिस नूं लभ्भदे गए जुग चार, सो खेल करे करतार, कुदरत दा कादर सृष्टी दा मालक दृष्टी दा पालक, परवरदिगार पर्दानशीन पर्दा दए उठाईआ। जन भगतां देवे नाम गुफ़तार, दो जहानां करे ना कोए तकरार, सिफ्ती सिफ्त करे इज़हार, पावे कोए अन्त ना पारावार, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खले साचा हरि, हर हिरदा वेखे थाउँ थाँईंआ। जन भगतां प्रभ देवणहारा सच दलासा, अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के हक हकीकत आप जणाईआ। चरण प्रीती धुर दी रीती बिन मन्दिर मसीती देवे इक भरवासा, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। काया चोली काया माटी साढे तिन्न हथ्थ रंग चाढ़े अगम्म मजीठी, एथे ओथे दो जहान, बिना निशान वेखणहार श्री भगवान, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। अन्तर धार कर प्यार परम पुरख परमात्म आत्म दस्से इक प्रीती, प्रीतीवान प्रीतम प्रतीनिध हो के आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुहेला इक इकेला इक्को रंग रंगाए गुरू गुर चेला, चेला गुर आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत तेरा मन्दिर महल अटल वेखे इक महबूब, एकँकारा दया कमाईआ। लेखा जाणे अर्श उपर सच अरूज, बेपरवाह दया कमाईआ। तेरी मंज़ल हक झगड़ा रहे ना दूज, वाहद देवणहार शरनाईआ। सो साहिब स्वामी कलयुग अन्त श्री भगवन्त हक दा मालक हो मौजूद, सन्त सुहेले रिहा जगाईआ। जिस दी एथे ओथे दो जहान चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या विच समझ सक्या ना कोए हदूद, अनन्त कह के अन्त ना कोए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया चार वरन अठारां बरन विच्चों करनहारा नेस्तोनाबूद, निज आत्म परमात्म निजानंद परमानंद गुरमुखां अंदर काया मन्दिर, साढे तिन्न हथ्थ गृह गृह देवे प्रगटाईआ।
१२ चेत शहिनशाही सम्मत २ गुरनाम सिँघ दे गृह भुपाल मध्या प्रदेश
जन भगतां अमृत आत्म नाम देवे सांतक सति, सति सतिवादी सति पुरख निरँजण आपणी दया कमाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद धुन आत्मक राग सुणा के प्रगटावे अगम्मी मत, ब्रह्म मति बिन विद्या अक्खर दए पढ़ाईआ। अप तेज वाए पृथ्मी
आकाश मनमति बुध झगड़ा रहे ना कोई तत, भेव अभेदा अछल्ल अछेदा बिन चार वेदां आपणा दए जणाईआ। धीरज धर्म सन्तोख बख्शे सति, करे खेल अलखना अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह बेपरवाही विच दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म निरगुण सरगुण नाता जुड़े सच, दूई द्वैत कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार हँकार विच्चों बाहर कढाहीआ। निज नेत्र लोचण नैण परम पुरख परमात्म खोल्हे अक्ख, हरिजन अन्तर अन्तर जाए वस, वास्ता वाबस्ता हो के आपणे नाल जुड़ाईआ। कूड़ कुड़यार नौ दुआर जगत वासना पिछला पन्ध मुके हद्द, हद्द हदूद हक महबूब पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मुकामे हक सचखण्ड दुआर इक जणाईआ। धुन आत्मक राग सुणाए ताल अगम्मी नद, रसना जिह्वा बत्ती दन्द बुद्धी ढोला ना कोए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हर घट वेखे चाँईं चाँईंआ। जन भगत प्रभ देवणहारा सच भरवासा, भाण्डा भरम भउ काया माटी अंदर दए तुड़ाईआ। जुग जन्म दी कर्म कर्म दी पूरी करे आसा, तृष्ना तृखा माया ममता मोह दए चुकाईआ। साचे मण्डल साढे तिन्न हथ्थ सरीर सुरती शब्दी गोपी काहन मिल के पावे रासा, नाम शब्दी धुर दा राग वैरागी हो के आप अल्हाईआ। निज घर निज गृह निज आत्म कर के वासा, निर्मल नूर जोत जोत प्रकाशा, अन्ध अज्ञान श्री भगवान अन्धेरा अन्तर दए मुकाईआ। मानस जन्म लख चुरासी विच्चों करे रहिरासा, अन्तिम तोड़नहारा जम की फासा, फ़ैसला हक हकीकत इक्को इक जणाईआ। सन्त सुहेला इक इकेला जुग चौकड़ी जन भगतां बण के दासी दासा, पुरख अबिनाशा शाहो शाबाशा, मेहर नज़र बेनज़ीर आपणी इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरा करे जन्म जन्म दा घाटा, अगली मंज़ल पन्ध मुकावे वाटा, चरण कँवल जोड़ के सच्चा नाता, नरायण नर नूर आपणे विच मिलाईआ।