१३ चेत शहिनशाही सम्मत २ किशन चन्द नारंग दे नाल निरँकारी सटोर कोआपरेटिव दिल्ली
एकँकार निरँकार सतिगुर जिस नूं देवे सच्ची अर्शीवाद, एका वार इक इकल्ला आपणी दया कमाईआ। सति वस्तू सच घर काया मन्दिर साचे अंदर कदी ना होए बरबाद, नष्ट रूप ना कोए वखाईआ। नाम निधान मेहरवान जिस अन्तर आत्म परमात्म हो के देवे आपणी याद, मन वासना जगत माया विच विसर कदे ना जाईआ। प्रेम प्यार सच मुहब्बत विच महबूब वजाए आपणा अगम्मी नाद, धुन आत्मक अनहद नादी नाद शनवाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द देवे सच स्वाद, मन मति बुध सके ना कोए बदलाईआ। धुर दी वस्त बिना हथ्थ दस्त देवे दाता दातार, शाह नवाब शहिनशाह शाह पातशाह
पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार जलवागर आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अर्शीवाद जिस नूं देवे साचे घर, सो दूजे दर मंगण कदे ना जाईआ। साची अर्शीवाद मिल जाए विच जग, जगजीवण दाता देवे माण वड्याईआ। माया ममता मोह तृष्ना कूड़ी क्रिया सड़े ना विच अग्ग, हउमे हंगता रोग ना कोए सताईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण निराकार जोत सरूप दर्शन करे उपर शाह रग, नव नौ चार लेखा रहे ना राईआ। बिन मक्के काअबे साचे हुजरे मुकामे हक मुरीद मुर्शद करावे आपणा हज्ज, महव महबूब मुहब्बत विच मिलाईआ। नाम निधान सति सतिवाद शब्द अगम्मी सुणाए नद, सुरती सुत्ती लए उठाईआ। सो गुरमुख गुरसिख सन्त भगत हरिजन इक्को ढोला इक्को गीत इक्को नग़मा इक्को नाम इक्को कलमा गावण धुर दा सद, छन्द इक्को इक सुणाईआ। जो पूरे सतिगुर दी शब्द डोरी अंदर गया बज्झ, मन वासना विच चार कुण्ट दहि दिशा नठ्ठ नठ्ठ कोए ना जाईआ। पूरा महापुरुष जिस दे अंदर जावे वस, निझर झिरना अमृत देवे रस, जोती जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर करे विनाश, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर रखे निवास, स्वास स्वास इक्को नाम जणाईआ। आत्म परमात्म परम पुरख कदे टुट्टण ना देवे साथ, किरपा करे पुरख समराथ, अर्शीवाद विच्चों असर मुक्कण विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस जन देवे आपणी अर्शीवाद, तिस दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत ऊँच नीच क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कलमा कलाम सिफ्ती नाम विच्चों करे आज़ाद, इक्को गृह इक्को मन्दिर इक्को घर इक्को मुरीद इक्को मुर्शद इक्को राह इक्को मंज़ल इक दवारा सहिजे दए वखाईआ।
१४ चेत शहिनशाही सम्मत २ हरभजन सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर
जन भगत तेरी इच्छया पूरी, आसा मनसा आपणा रंग रंगाईआ। जुग जन्म कर्म दी लेखे लाए मज़दूरी, सेवा सेवक दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना दूर कराए नाल चरण धूढ़ी, टिक्का मस्तक इक रमाईआ। निरगुण जोत प्रकाश करे अगम्मी नूरी, अन्ध अज्ञान देवे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगत तेरी जुग जुग इच्छा, प्रभ मेला सहिज सुभाईआ। जुग चौकड़ी लेखा जाणे धुर दा लिखा, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। कर्म कर्म दा झोली पाए हिस्सा, शाह पातशाह शहिनशाहीआ। धुर फ़रमान श्री भगवान जो कलम शाही बिन अक्खर लिखा, भविख्त विच इष्ट दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत आसा मनसा पूरी करे मंग, दूजे दर मंगण ना जाईआ। नाम निधान श्री भगवान काया मन्दिर अंदर चाढ़े रंग,
अगम्म अगम्मड़ा आप रंगाईआ। धुरदरगाही सच्चा देवे आत्म परमात्म संग, जुगती जगत ना होए जुदाईआ। बिन ताल तलवाड़े वजाए आपणा मृदंग, नाद अनादी अनहद राग सुणाईआ। भेव खुल्हाए पारब्रह्म ब्रह्म हँ, पतिपरमेश्वर आपणा परदा दए उठाईआ। करनी दा करता मानस पूरा करे कम्म, निहकर्मी हो के कर्म कांड दए मुकाईआ। वस्त अमोलक नाम पदार्थ देवे सच्चा धन, बेपरवाह आपणी दात वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा चाढ़ इक्को चन्द, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। जन भगत तेरा लेखा लिखे बिन शाही कलम दवात, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। सच प्रीती जोड़ के निरगुण सरगुण नात, मेला मेले धुरदरगाहीआ। झगड़ा मुका के विछोड़े वाली ज़ात, आत्म परमात्म संग निभाईआ। लेखे लावे सुहञ्जणी रात, रुत रुतड़ी विच्चों बदलाईआ। लेखा देवणहारा आदि, अन्त आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई लोकमात, अगला संग संगी हो के तोड़ निभाईआ।
१५ चेत शहिनशाही सम्मत २ हरचरण सिँघ दे गृह धीरपुर दिल्ली
भगत उधारी सदा चौंह जुगी, जुग करता दया कमाइंदा। सद भाग लगाउँदा रहे काया माटी झुग्गी, गृह मन्दिर आप सुहाइंदा। अन्तर वासना रहिण ना देवे दूजी, एकँकारा एका रंग रंगाइंदा। निर्मल पवित्र बिबेक करे बुद्धी, ज्ञान ध्यान विच बदलाइंदा। शब्दी रमज़ लगाए गुझी, सोई सुरती आप उठाइंदा। धार रहे ना मूल लुकी, परदा ओहला आप उठाइंदा। जगत क्रिया विच रहे ना दुखी, दीनां अनाथां दर्द गवाइंदा। उज्जल कर के मात मुखी, मुखड़ा सिफ्त सालाह सालाहइंदा। मंज़ल कर के उच्ची, जगत दवारयों बाहर कढाइंदा। आत्मा कर के सुच्ची, आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। भगत सुहेला सदा जुग चार, चौकड़ आपणी दया कमाईआ। वेखे विगसे पावे सार, वेखणहार बेपरवाहीआ। वस्त अमोलक देवे अपर अपार, पारब्रह्म प्रभ आप वरताईआ। चरण प्रीती बख्श के इक अधार, आदत कूड़ी दए बदलाईआ। गृह मन्दिर खोल्ह किवाड़, परदा ओहला दए चुकाईआ। अग्नी मेट के तत्ती हाढ़्ह, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति बख्श के प्रेम प्यार, प्रीतम हो के धुर दा पता दए समझाईआ। जन भगतां मिलदा रहे सदा सुहेला, सच स्वामी दया कमाईआ। नज़र आउँदा रहे इक अकेला, एकँकार वड्ड वड्याईआ। माण दिन्दा रहे गुरू गुर चेला, चेला गुरू होए सहाईआ। सुहाउँदा रहे भगतां अन्तर
सुहञ्जणा वेला, वक्त नाल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतां दस्सदा रिहा इबादत, कलमा धुर दा इक जणाईआ। जगत समाज विच्चों बदलदा आया आदत, अगला परदा आप उठाईआ। नाता तुड़ाउँदा रिहा निन्दक साकत, सगला आपणा संग बणाईआ। निरगुण हो के करदा रिहा हिफाज़त, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। मन वासना मेटदा रिहा साजश, सुरती आपणे नाल जुड़ाईआ। अमृत मेघ बरसदा रिहा बारश, बूँद स्वांती आप चुआईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां दी करन आया आप सफ़ारश, दूजा विचोला ना कोए जणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान धीरज नाल देवे सच दवारे दी सच्ची ढारस, ढाह ढेरी गुरमुख ख़ाक ना कोए बणाईआ।
१६ चेत शहिनशाही सम्मत २ दर्शन सिँघ दे गृह धीरपुर दिल्ली
जन भगतां पूरब लहिणा धुर दा भाओ, भगती भगतां विच्चों प्रगटाईआ। इक्को सिमरन पुरख अबिनाशी साचा नाउँ, नर निरँकार निराकार इक मनाईआ। चरण कँवल साहिब स्वामी लागण पाउँ, पवित्र पुनीत आपणा आप बणाईआ। एका वेखण पिता माउँ, सदा सुहेला शहिनशाहीआ। जो देवणहारा ठंडी छाउँ, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त करन आए न्याउँ, नईआ नौका वेखे जगत लोकाईआ। परदा लाहवे मन्दिर अंदर साचे गाउँ, गहर गम्भीर हो के वेख वखाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगत मिलण दा चाउ, चाउ घनेरा इक्को इक दृढ़ाईआ। भगत सुहेले गुरमुख सज्जण फड़ के बाहों, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मालक हो के धुर दा शाहो, शाही दुरमति मैल दए धवाईआ। जन भगतां जुग चौकड़ी अगम्मी दस्सदा रहे जुगती, जगजीवण दाता दया कमाईआ। सिध्धी आपणे नाल मेलदा रहे सुरती, सुत्ती लोकमात उठाईआ। धार दस्सदा रहे आदि जुगादी धुर दी, धुर मस्तक लेखा दए प्रगटाईआ। महिमा अकथ अगाध बोध जणाउँदा रहे साचे सतिगुर दी, जो सति सतिवादी शब्द अनादी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक दरसाईआ। जन भगतां जुग चौकड़ी देंदा आया दरस, दीनां अनाथां दया कमाईआ। जन्म कर्म दी मेटदा आया हरस, हवस जगत वाली बुझाईआ। मेहरवान हो के सरगुण उत्ते करदा आया तरस, निरगुण हो के अक्ख खुल्हाईआ। जन भगत प्यार मुहब्बत विच पैण ना देवे फ़र्क, फ़िरकेदारी विच्चों बाहर कढाहीआ। जगत जंज़ाला कर के तरक, तुरत आपणा रंग चढ़ाईआ। सच दुआर दस्स के उपर अर्श, ऐशो इशर्त इक समझाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के आप असचरज, अचरज लीला दए वखाईआ।
जित्थे इक्को शब्दी शेर रिहा गरज, ग़रज़ अवर ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भय विच करदे अरज़, बेनन्ती सच सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया प्रभू लोकमात पए मर्ज़, सच तबीब नज़र कोए ना आईआ। नूरानी चिहरे होए ज़रद, जगत ज़ावीए विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। जिस बिध साडी फोल लई फ़रद, परदा ल्या उठाईआ। जन भगतां नाल वण्ड आपणा दर्द, दीन दयाल दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी शरअ छुरी रहिण ना दए करद, कुदरत दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना तूं आदि जुगादी इक्को मर्द, दूजी मदद दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे बणाईआ। जन भगतां जुग जुग सुणाउँदा रिहा ढोला, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। सुणाउँदा रिहा सोहला, धुर दा हुक्म जणाईआ। चुकाउँदा रिहा ओहला, परदा आप उठाईआ। पढ़ाउँदा रिहा बोला, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। बणदा रिहा विचोला, निरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। अख्वाउँदा रिहा मौला, हर घट रमिआ बेपरवाहीआ। बणया रिहा भोला, भाओ भगतां आप दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जो सच दवारा खोल्हा, ख़ालक ख़लक दए दृढ़ाईआ। मन वासना कम्म ना आवे रौला, रौणक होवे आत्म परमात्म मिल के घर वज्जदी रहे वधाईआ। लख चुरासी जीव जंत सब नूं छड्डणा पए चोला, चोली तन माटी ख़ाक ना कोए हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आप तराईआ। जन भगतां सदा मिलदा रिहा जगदीश, जगदीशर हो के वेख वखाइंदा। धुर दा कलमा नाम दस्सदा रिहा हदीस, हज़रत हो के आप पढ़ाइंदा। नाम निधान दस्सदा रिहा गीत, धुर दा राग आप सालाहइंदा। मन मनुआ बदलदा रिहा नीत, नीतीवान रंग रंगाइंदा। सदा वसदा रिहा चीत, जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। भगत भगवान सदा माणदा रिहा प्रीत, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाइंदा। साचा मार्ग दस्स के ठांडा सीत, अग्नी तत तत विच्चों बदलाइंदा। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, राउ रंकां इक्को घर वखाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगत दवारयों भिखारी हो के मंगे भीख, भिच्छया लै के ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त सुहेले बणा अज़ीज, अज़ीम आज़म आपणे रंग रंगाइंदा।
१९ चेत शहिनशाही सम्मत २ गुरदर्शन कौर सुखवन्त कौर महल्ला जट्टपुरा कपूरथला
सतिगुर धार अमृत दुद्ध, मिठ्ठा रस ना कोए जणाइंदा। जन भगतां करे निर्मल बुध, विवेक विवेकी आप बणाइंदा। पूरब जन्म दी होवे सुध्ध, मानस जन्म आत्म परमात्म रंग चढ़ाइंदा। मन वासना कूड़ी क्रिया करे ना युद्ध, जगत विकारा मोह मिटाइंदा। आत्म परमात्म सच प्रेम बख्श के सुध्ध, वदी सुदी वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। कलयुग धार बदल के फेर रुतड़ी आउण लग्गी सतिजुग, जुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। दुद्ध कहे मैं अंमिउँ रस अमृत सीर, सर सरोवर विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। मेरा दाता पुरख अकाल गहर गम्भीर बेनज़ीर, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जो मेहर नज़र नाल जन भगतां अन्तर आत्म बदल देवे तासीर, लातस्वीर जलवा नूर नुराना कर रुशनाईआ। फड़ के चोटी चाढ़े मंज़ल हक अख़ीर, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। सच प्यार हक मुहब्बत दे के इक्को धीर, धर्म धरवास आप बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म जन्म दी कट लकीर, फ़िकरा इक्को इक दए समझाईआ। दुद्ध कहे मेरा ओस दे नाल होण लग्गा मिलाप, जिस नूं देहुरयां अंदर सारे रहे गाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भगत सूफ़ी जिस दा दसदे गए भविख्त वाक्, वाकिफ़कार अन्तर आत्म बेपरवाहीआ। बख्शणहारा सच सौग़ात, नाम अगम्मी देवे दात, काया माटी हाटी सरगुण निरगुण झोली आप भराईआ। जन भगतां मेटणहार अन्धेरी रात, देवणहारा अमृत बूँद सवांत, बोध अगाध दस्स अगम्मी गाथ, करे सच पढ़ाईआ। उह साहिब स्वामी अन्तरजामी पतिपरमेश्वर कमलापात, देवणहार सच्ची वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा जन्म कर्म लेखा देवणहारा साख्यात, परदा ओहला रहिण कोई ना पाईआ। दुद्ध कहे मैनूं याद आई दादू वाली गाथा, गोबिन्द रिहा समझाईआ। जिस ने भरया हक ग्लासा, जाम हकीकी रिहा दिखाईआ। नेत्र रो के किहा मैं किस बूँद दा प्यासा, जिस नूं चातृक समझे कोए ना राईआ। गोबिन्द किहा सुण अगम्मी बाता, धुर फ़रमान दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त होवे अन्धेरी राता, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। गुर अवतर पैगम्बरां पुच्छे कोए ना वाता, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान सारे देण दुहाईआ। ओस वेले निरगुण निरवैर निराकार निरँकार निरगुण जोत करे प्रकाशा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रूप धराईआ। भगत भगवाना खेले लोकमात तमाशा, जगत जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। बावन दी याद रखे गाथा, बल दा लहिणा दए दुहराईआ। बच्चयां दा पिछला देवे बाका, हिसाब आपणे हथ्थ वखाईआ। पहली धार बण के अन्न दाता, दूजी वार भोग लगाए ओस ग्लासा, जिस नाल भगतां दी बुझे प्यासा, गुरमुखां दी पूरन होवे
आसा, तूं मेरा मैं तेरा चलदा रहे स्वासा, चरण प्रीती बणया रहे भरवासा, भाउ भउ इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पूरब लेखा लेखे विच्चों भविख्त नाल मिलाईआ।
१९ चेत शहिनशाही सम्मत २ गुरबचन सिँघ दे गृह पिण्ड अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
चेत कहे मैं करन आया आदाब, अदब विच सीस निवाईआ। जलवा तक्क महिराब, महबूब वेख बेपरवाहीआ। जो भगतां देवे ख़ताब, मुख़ातब हो के रिहा सुणाईआ। हकीकत वाला हक जनाब, ज़ाहर ज़हूर नूर ख़ुदाईआ। हक निवासी इक्को वाहिद, वाहवा आपणी कार कमाईआ। नाम निधाना कर अनायत, इलम इक्को इक जणाईआ। आत्म परमात्म सच शरायत, शरीअत अवर ना कोए वखाईआ। सचखण्ड दवारे करनी इक रिहाइश, धाम इक्को इक समझाईआ। जिस दी कर सक्या ना कोए पैमाइश, पैमाना नाप ना कोए बणाईआ। धुर दा संदेसा देवे सच हदायत, हाज़र हज़ूर करे पढ़ाईआ। जन भगतो एथे ओथे तुहाडी करां हमायत, हम साजण हो के वेख वखाईआ। मुहब्बत विच करां इतायत, इतलाह देवां थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। चेत कहे मैं करन आया निमस्कार, नमो नमो सीस झुकाईआ। डण्डावत करां बारम्बार, बेनन्ती इक सुणाईआ। परम पुरख मीत मुरार, पारब्रह्म तेरी सच सरनाईआ। जन भगतां करीं प्यार, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। दुखियां दा दिलदार, दर्दीआं हो के दर्द आपणी झोली पाईआ। शब्द अगम्मी करे गुफ़तार, गुफ़त शनीद इक पढ़ाईआ। नज़र ना आवे जगत नेत्र विच संसार, संसारी समझ ना कोए रखाईआ। तेरा महल अटल उच्च मनार, महबूब हो के वसें बेपरवाहीआ। नव नौ चार पिच्छो आई वार, वारता पिछली रहे ना राईआ। सति सतिवादी शब्द अनादी बख्श दे धार, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे आज्ञाकार, सिर सके ना कोए उठाईआ। कुछ लहिणा देणा पिछला कौल याद कर जुझार, जोगी जोगीशर देण गवाहीआ। तैनूं सजदा इसतगुफ़ार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चेत कहे मैं करन आया बन्दन, भज्जया वाहो दाहीआ। मस्तक टिक्का धूढ़ी ला के चन्दन, चन्द चांदना करां रुशनाईआ। जन भगतां दस्स के इक अनन्दन, अनन्द परमानंद दयां जणाईआ। लख चुरासी कटो बन्धन, जम की फाँसी रहे ना राईआ। दूजे दर ना जायो मंगण, देवणहारा बेपरवाहीआ। जिस दा खुल्ला सदा अंगण, दो जहान वसण चाँईं चाँईंआ। नाम निधान श्री भगवान चाढ़े आपणी रंगण, रंग रंगीला शहिनशाहीआ। जो तुहाडे काया मन्दिर अंदर आया लँघण, बिन पौड़ी डण्डे
आपणा कदम टिकाईआ। नाम पदार्थ आया वण्डण, धुर दी वस्त झोली पाईआ। जन भगतो जन्म कर्म दयां विछड़यां आया सद्दण, सधने तों अगे लेखा तुहाडा दए रखाईआ। लेखे ला के काया माटी बदन, बदीआं तों लए बचाईआ। जेहड़ा हथ्थ ना आया कोटन कोटि कीत्यां यतन, यथार्थ तुहाडा लेखा दए चुकाईआ। जन भगतो तुहानूं रहिण ना देवे बेवतन, वतन दे मालक घर ठांडे दए बणाईआ। सांझा दस्स के इक्को आपणा पत्तन, नाम बेड़े दए चढ़ाईआ। जुग जन्म दे लेखे कारन तुहाडा पदार्थ आया चक्खण, चसका ज़बान ना कोए रखाईआ। बिना अक्खां तों आया तक्कण, दोए लोचन जगत ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी विच्चों विरोल के मक्खण, कीमत आपणे घर चुकाईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत २ गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
श्री भगवान कहे जन भगतां दस्स के निरअक्खर आपणा ऊड़ा, ओड़क लेखा दयां मुकाईआ। बिना ललारी नाम अगम्मा रंग चाढ़ां गूढ़्हा, गुरमुख विच उतर कदे ना जाईआ। चतुर सुघड़ बणावां मेहरवान हो के मूढ़्हा, मुरदयां मुर्शद हो के लवां उठाईआ। सरगुण चरण प्रीती मस्तक देवां धूढ़ा, धूढ़ निरगुण धार छुहाईआ। मन वासना नाता तोड़ां कूड़ां, कुटम्ब झूठ दयां छुडाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा करां पूरा, पूरन परमेश्वर हो के होवां सहाईआ। हरि भगत दूजे गृह बणे ना कोए मज़दूरा, मांगत हो के झोली कोए ना डाहीआ। नाम ख़ुमारी बख्शां सच सरूरा, सिमरन इक्को इक समझाईआ। सच प्रकाश दे के नूरा, निरगुण जोत करां रुशनाईआ। मानस जन्म रहिण ना देवां अधूरा, हाज़र हो के पार लँघाईआ। जन भगत खल्ल लहाउणी ना पए वांग मनसूरा, मुश्कल अगली आप चुकाईआ। मूसे वांग डिगणा ना पए उत्ते कोहतूरा, कुदरत दा मालक काया कित्ते विच आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल कहे जिस निरगुण धार पढ़या ऊड़ा अक्खर, आख़र आपणे विच मिलाईआ। बिना पौड़ी डण्डे चढ़ के सिख़र, साख्यात आपणा दरस दिखाईआ। जन्म कर्म आवण जावण लख चुरासी मिटा के फ़िकर, फ़िकरा इक्को दयां सुणाईआ। धुर दा रस देवां अमृत धार निझर, निज नेत्र कर रुशनाईआ। जिस दरस नूं तड़पदा रिहा बिदर, बिध नाल सनमुख हो के रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत इक्को इक निरगुण ऊड़े नाल करे प्यार, परम पुरख परमात्म देवणहार सच्ची सरनाईआ। बिना अक्खरां तों मेला हुन्दा
रहे नाल निरँकार, निरगुण आपणी धार विच समाईआ। जिस दीआं सिफ्तां करदे रहे सदा जुग चार, चौकड़ी पाठशाला विच कुरलाईआ। सजदयां विच सिर निवाउँदे रहे उपर मज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। कैहिंदे रहे सिफ्तां विच सांझा यार, काअब्यां दा मालक ख़लक दा ख़ालक जलवा नूर ख़ुदाईआ। जिस दा सदा सदा नित बणया रिहा बेएतबार, बेएतबारी लोकमात ना कोए रखाईआ। उह भगतां मीता प्रगट हो के वेखे ठांडा दरबार, दर दरवाज़ा इक सुहाईआ। सति वरतारा बण के देवे इक भण्डार, भंडी वरभण्डी दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सिरजणहार, सति स्वामी अन्तरजामी गुण निधान गुण आपणा भगतां झोली पाईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत २ फुमण सिँघ दे गृह अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
श्री भगवान कहे निरगुण ऊड़े दा समझे ना कोए आकार, ओंकार सिफ्त विच सालाहीआ। जिस धार विच्चों निकल के धार, धुर दा हुक्म सदा वरताईआ। उह लेख लिखण तों बाहर, कलम शाही वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ओस दा हुक्म सुणदे रहे गुर अवतार, पैगम्बर कलमा नाम ख़ुदाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणे अन्तर रखी संभाल, बाहर रूप रंग ना कोए वखाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खोज विच करदे गए भाल, ख़ुद विच्चों ख़ुदी ना जगत मिटाईआ। किसे दा हल्ल ना होया अन्तर स्वाल, स्वाल जवाब विच निरगुण सरगुण खेल वखाईआ। सिफ्तां वाला शास्त्र देण अहिवाल, जैकारयां वाले ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आपणे विच छुपाईआ। श्री भगवान कहे निरगुण ऊड़े दी पाई किसे ना सार, सर्ब व्यापी परदा ना कोए उठाईआ। काग़ज़ कलम लिख लिख गए हार, शाही रो रो दए दुहाईआ। जिस दा अन्त ना पारावार, बेअन्त बेपरवाहीआ। उह सिख्या दए सिखाल, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी दो जहानां वक्खरी रख के चाल, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा फेरा पाईआ। जिस दा हुक्म बेमिसाल, वशाल जिस दी धार नज़री आईआ। ढोला गाए कोए ना कवाल, राग नाद ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे विच रखाईआ। श्री भगवान कहे निरगुण ऊड़े दा जे कोई समझ लैंदा राज़, इशारा धुर दा इक जणाईआ। झगड़ा रैहन्दा ना पूजा पाठ नमाज़, सिमरन जगत ना कोए वखाईआ। पैंडा मुक जांदा पृथ्मी आकाश, समाधीआं वाली सुन ना कोए वड्याईआ। बिन दीवा बाती सदा हुन्दा रहे प्रकाश, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो कोटां विच्चों जन भगतां मिलदी एह दात, लख चुरासी पढ़ पढ़ थक्के मात लोकाईआ।
जिन्हां दे अन्तर निरंतर हो के निरवैर करे निवास, आसण सिँघासण इक सुहाईआ। सदा सुहेला बण के वसे पास, करवट पासा आपणा लए बदलाईआ। ओन्हां पढ़न लिखण दी रहे कोई ना खाहश, मनसा मनसा विच्चों पूर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दयावान हो के दया करे साख्यात, साहिब हो के सबब आपणा आप बणाईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत २ गुरबचन कौर दे गृह अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
श्री भगवान कहे निरगुण ऊड़े, दी जे समझ जावे जन उसतत, जगत निंदया रहे ना राईआ। पढ़नी पए ना कोई वाचकां वाली पुस्तक, अक्खरां राग ना कोए अल्हाईआ। जगत जहान विच्चों मिल जाए फ़ुरसत, ममता मोह बन्धन ना कोए बंधाईआ। इक्को मालक मिल जाए धुर दा मुर्शद, जो मुरीदां हाल सुण के ख़ुशी मनाईआ। मुहब्बत विच दस्से अगम्मी उल्फ़त, धुर संदेसा इक जणाईआ। मन वासना रहिण ना देवे दुरमति, गुरमति इक्को दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव आपणा दए खुल्हाईआ। श्री भगवान कहे निरगुण ऊड़े दा जो लेखा जाणे मुक्त, मुकम्मल परदा लए उठाईआ। ओस कोल धुर भण्डार रहे मुफ्त, भजन बन्दगी समझ ना कोए बणाईआ। आत्म सवाधान रहे चुस्त, आलस निंद्रा ना कोए बणाईआ। श्री भगवान मिलदा रहे दरुसत, मेला धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा रहे ना बालिशत अंगुशत, उंगली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए वखाईआ। श्री भगवान कहे जिस निरगुण ऊड़ा तक्कया बिन अक्ख, नेत्र नैण बन्द कराईआ। उह परम पुरख परमात्म नाल मिल के हो गया सच, सति सति विच समाईआ। बिना तत वजूद गया रच, रचना वेख बेपरवाहीआ। प्रकाश हो के जगे लट लट, नूर हो के डगमगाईआ। शब्द हो के मारे अगम्मी सट्ट, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। निरवैर हो के नज़री आए प्रतख, मेहरवान महबूब गोसाँईंआ। जन भगतां इक्को मार्ग दए दस्स, दर दरवाज़ा अंदरों दए खुल्हाईआ। मोह मुहब्बत विच हो के वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। निरगुण ऊड़ा कहे भगत भगवान दा सांझा जस, अक्खर एसे दी करन वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। श्री भगवान कहे निरगुण ऊड़ा बुद्धी विच कदे ना आवे विचार, अकल विद्या ना कोए चतुराईआ। लिखण विच ना कोए शुमार, सतरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बोलण विच ना कोए जैकार, कलमे देण दुहाईआ। अददां विच ना कोए आधार, अंकड़यां विच ना कोए जणाईआ। त्रैगुण
माया ना कोए प्यार, पंज तत ना कोए सरनाईआ। इक्को खेल वेखे परवरदिगार, पारब्रह्म प्रभ नज़री आईआ। जो भगतां देवे अधार, नित नवित होए सहाईआ। जिस निरगुण अक्खर पुरख अकाल ल्या विचार, विचरके अवर ना किसे सुणाईआ। जिस नूं बीते नहीं जुग दो चार, कोटन कोटि गए विहाईआ। सो कलयुग अन्त जन भगतां करन आया ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। इक्को अक्खर पढ़ो जिस नाल दो जहानां बेड़ा हो जाए पार, नईआ नौका मात ना कोए वड्याईआ। धुरदरगाही मिल जाए अबिनाशी करता धुर दा यार, कूड़ा नाता ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नव नौ चार पिच्छो जन भगतां वखा के आपणी बहार, विहार विच बिवहार विच तिवहार विच आपणा रंग रंगाईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
श्री भगवान कहे मैं अक्खरां वाला लेख कदे ना लिखदा, वक्खर दी धार हुक्म जणाईआ। आदि जुगादि लेखा लहिणा देणा जाणां सतिगुर सिख दा, जन भगतां खोजां थाउँ थाँईंआ। आवण जावण पन्ध मुकावां झगड़ा नित दा, लख चुरासी दयां कटाईआ। मेल बणावां धुर दे मित दा, मित्र प्यारा हो के संग निभाईआ। जो जग नेत्र नैण किसे नहीं दिसदा, गुरमुख विरला दर्शन पाईआ। गुरमुखो एह लहिणा देणा नहीं पिछली रीती वाली इक दा, इक इकल्ला जुग जुग दयां विछड़यां पार कराईआ। नाता जोड़ के शब्दी धार पिता पूत पित दा, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। मार्ग दस्से जगत जहान हित्त दा, हितकारी हो के जोड़ जुड़ाईआ। सतिगुर नाम जगत वणजारयां कोल किते नहीं विकदा, हट्ट हटवाणे ख़ाली देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले दए वड्याईआ। श्री भगवान कहे मैं पढ़ावण आया अगम्मी पट्टी, जिस दा हरूफ़ ना कोए समझाईआ। नाम अमोलक देण आया अगम्मी रती, रतन जवाहर माणक मोती जिस दी कीमत ना कोए चुकाईआ। मिलावण आया निरगुण धार कमलापाती, पतित उधारन जो आदि जुगादि अख्वाईआ। बिन कर्म कांड तों करन आया गती, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुख आत्मा सीत करावण आया तत्ती, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक सुहाईआ। जन भगतो मैं सिख्या वाला खोल्हया नहीं कोई विद्याला, विद्या वाला इलम ना कोए पढ़ाईआ। इक्को मार्ग दस्स के सुखाला, सोहँ ढोला दिता समझाईआ। हथ्थ विच किसे नूं पकड़नी पए ना माला, मन का मणका दयां भवाईआ। पूजा करनी पए ना जोत ज्वाला, जागरत जोत करे
रुशनाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर देंदे गए अहिवाला, उह हालत वेखे थाउँ थाँईंआ। तुहाडा काया काअबा बणा के सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा आपणा दयां वखाईआ। जित्थे दीपक जोत जगे मिसाला, आदि अन्त ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे ओथे दो जहान सदा बणया रिहा रखवाला, रखक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो प्रभ देण नहीं आया कोई इशारे, सैनत जगत ना कोए लगाईआ। मेहरवान हो के पार लँघाउण आया आपणे किनारे, मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। जिस नूं झुकदे गए सदा जुग चारे, चौकड़ी बैठी सीस निवाईआ। सजदयां विच गुरू अवतारे, पैगम्बर ढोले गाईआ। उह आ भगतां दे दवारे, भाग हिस्सा पिछला झोली पाईआ। निहकर्मी हो के कर्म कांड तों कढ्ढे बाहरे, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मानस जन्म गुरमुखां पैज संवारे, सेवक हो के आपणी सेव कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल धरनी धरत धवल जन भगत दवारे निरगुण रूप पधारे, सरगुण लेखे लए लगाईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत २ चरण सिँघ दे गृह अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
जन भगतो तुहाडा पवित्र साफ़ करना हिरदा चंगा, हरदम इक्को याद देणी बंधाईआ। शब्द अनाद धुन आत्मक वजा अगम्मी मृदंगा, नाम संदेसा देणा सुणाईआ। अन्तर आत्म चाढ़ के आपणा रंगा, रंगत दूजी देणी बदलाईआ। साचा ढोला सुणा के छन्दा, संसा रोग देणा मिटाईआ। निज आत्म दे के इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच देणा समाईआ। बिना बन्दगीउँ बणा देणा उह बन्दा, जो बन्दीख़ाना आपणा जाए तुड़ाईआ। सदा मिल्या मेल रहे नाल सूरे सरबंगा, विछोड़े वाली वण्ड ना कोए वखाईआ। तुहाडे चरणां दा राह तक्कदी रहे जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, त्रबैणी नैण अक्ख खुल्हाईआ। अमृत रस निझर मिलदा रहे ठंडा, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। सच प्रेम दा चढ़या रहे चन्दा, अन्ध अज्ञान रहे ना राईआ। बेड़ा पार करना चुक्क के आपणे कंधा, कदम कदम दा लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सीस रहिण ना देवे नंगा, महबूब हो के आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो प्रभ ने चुकणा ओस गोदी, जित्थे गुर अवतार बैठे सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल देणी उह सोझी, जिस नूं समझ सके ना कोए चतुराईआ। जित्थे जंगलां विच फिरना ना पए बण के जोगी, तपस्सवीआं वाला तप ना कोए कमाईआ। त्याग वैराग दा बणना ना पए रोगी, सीस ख़ाक ना कोए छुहाईआ। बंस लभ्भणा ना पए वेदी सोढी, चार वरन इक्को रंग दए चढ़ाईआ। झगड़ा मुका के जञ्ञू
बोदी, आत्म ब्रह्म सब नूं दए समझाईआ। नाम संदेसा दे के इक सलोकी, सुल्हकुल घर विच दए मिलाईआ। साचे नाम दी दे के अगम्मी रोज़ी, रोज़ दे मंगते मंगण दी आदत दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। जन भगतो आत्म परमात्म बणा के इक्को याचक, यथार्थ इक्को हुक्म दयां सुणाईआ। तुहाडे अन्तर दा बण के वाचक, लेखा पढ़ां सहिज सुभाईआ। गुरमुख रहिण ना देवां कोई साकत, निन्दक दुष्ट दुराचार ना कोए अख्वाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच बणावां अस्तिक, इष्ट इक्को इक जणाईआ। नाता जोड़ धुर दा वास्तवक, वसल इक्को दयां वखाईआ। अबिनाशी करता तुहाडा बणे उपाशक, उपनिशदां दी करनी ना पए पढ़ाईआ। हरि चरण दुआर चंगी सेज नालों बाशक, विष्नूं सागों पांग उत्ते दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जन भगतो तुहाडा लेखा रिहा कोए दीन ना मज़्हबी, आत्म परमात्म मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। पुरख अकाल बणया रहे मददी, दूजा सिर ना कोए उठाईआ। तुहाडा मन ना रहे तशदद्ी, कूड़ विकारा दयां खपाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के बन्दगी, बन्दीख़ाना दयां तुड़ाईआ। गुरमुखो तुसीं कटणी नहीं किसे दी मुशंदगी मुश्कलां विच्चों आपे बाहर कढाहीआ। मौज लैणी अगे सतिगुरू दे अनन्द दी, रसना रस फीके दए जणाईआ। कूड़ विकार दी खाणी ना पए गंदगी, सुगंधी आपणा नाम धराईआ। एह खेल ओस अगम्मी चन्द दी, जिस नूं चन्द सूरज बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगतो तुहाडा बदल देणा कानून काइदा, कामल मुर्शद दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा पूरा कर के वाअदा, वाहिद आपणा हुक्म सुणाईआ। शब्दी गोबिन्द दो जहानां बण के आया नुमाइंदा, नमो नमस्ते इक्को दए दृढ़ाईआ। जिस दा हुक्म फ़रमान चलणा आइंदा, वेखे थाउँ थाँईंआ। सो स्वामी अन्तरजामी खेल करे बाकायदा, धुर दी धार आप दृढ़ाईआ। अगे गुरमुखो तुहाडे नालों होवे ना कदे अलाइदा, वक्खरा घर ना कोए सुहाईआ। जन भगतो तुहानूं मिल के तुहाडे नालों प्रभ नूं बहुता फ़ायदा, जो फ़ैसले हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहेगा, लोकमात ना कोई मेटे मेट मिटाईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत २ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड अहिमदपुर ज़िला कपूरथला
जन भगत लोकमात बणना धरनी, धुर दा धाम इक जणाईआ। पुरख अकाल करता करनी, कुदरत दा कादर बेपरवाहीआ।
जिस दी मंज़ल तुसां चढ़नी, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। इक्को तुक ओस दी पढ़नी, जो तोहमतां तों लए बचाईआ। जिस दी पत टहणी कदे ना झड़नी, बसन्त ख़िजां ना रूप वखाईआ। धार अग्नी हवन कदे नहीं सड़नी, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। झगड़ा मुक जाए वरनी बरनी, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। इक्को परम पुरख दी लग्गणा सरनी, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले लए उठाईआ। जन भगत परम पुरख परमात्म वेखणा चार कूट, दहि दिशा रिहा समाईआ। खोटे खरे परखे जूठ झूठ, सति सतिवाद परदयां विच्चों बाहर कढाहीआ। कलयुग अन्त तुहाडे उपर गया तुठ, तुछ तों कुछ दए बणाईआ। अमृत जाम प्या के घुट, घाटी मंज़ल पार कराईआ। नाम भण्डारे दी पा के लुट्ट, लुटेरयां तों लुका के तुहाडे अंदर दए टिकाईआ। तुसां ख़ुशीआं नाल सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पढ़नी तुक, तुरत निरत सुरत अकाल मूर्त इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, तुहाडा अंदरों बदल देवे रुख़, रुक्खा सुक्खा खा के सुख तुहाडे विच वखाईआ।
२० चेत शहिनशाही सम्मत २ सूरत सिँघ दे गृह पिण्ड डाला ज़िला कपूरथला
कलयुग वेख अन्धेरी रात, पुरख अकाल दीन दयाल दया कमाइंदा। लख चुरासी तक्के मार झात, चारे खाणी फोल फुलाइंदा। जन भगतां बन्द कवाड़ी खोल्ह ताक, परदा ओहला आप उठाइंदा। लेखे ला के तन माटी ख़ाक, असल वसल वजूद आप कराइंदा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के जाप, जीवण जुगत जगत दृढ़ाइंदा। कोटन कोटि जन्म दे मेट के पाप, दुरमति मैल धवाइंदा। सति सतिवादी हो के देवे साथ, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सगला संग निभाइंदा। मेहरवान वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक हो के फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर परदा आप उठाइंदा। कलयुग अन्तिम वेख अन्धेरा अन्ध, चार कुण्ट खोज खुजाईआ। साचा देवे कोए ना संग, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आत्म परमात्म चाढ़े कोई ना रंग, कूड़ी क्रिया जगत वासना होई हल्काईआ। नाम अगम्मा सुणाए कोए ना छन्द, अक्खरां वाले ढोले रहे गाईआ। निज घर निज गृह पाए कोए ना निजानंद, परमानंद विच ना कोए समाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा अन्तर आत्मा दिसे रंड, सन्त कन्त सुहागी निरगुण निरवैर निराकार ना कोए हंढाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब नूं देवणहारा दंड, नाम खण्डा ब्रह्मण्डां इक्को रिहा उठाईआ। नेत्र रोवण सूर्या चन्द, पाताल आकाश रहे कुरलाईआ। भेव चुक्कया ना किसे ब्रह्म हँ, आत्म अन्तर परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
सति सतिवादी लेखा अगला दए समझाईआ। कलयुग कहे मेरी अन्धेरी घट, घट घट परदा दिता पाईआ। करया खेल बाज़ीगर स्वांगी हो के नट, नटुआ मन दिता नचाईआ। वस्त अमोलक रहिण ना दिती किसे साढे तिन्न हथ्थ काया हट्ट, जगत वासना कूड़ी क्रिया सृष्टी दृष्टी होई हल्काईआ। निज नेत्र खोल्ह के वेखे कोए ना अक्ख, प्रतख मिले ना रूप गुसाईआ। माया ममता गृह गृह नाता तोड़या सच, जूठ झूठ कूड़ कुटम्ब वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। कलयुग कहे तेरा खेल अगम्मा अनोखा, जीव बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। जगत विद्या रहिण ना देवां सोचा, विद्वान चले ना कोए चतुराईआ। हाहाकार कराए चौदां लोका, परलोक दिता रवाईआ। दीवा बाती जगण ना दिता किसे काया माटी कोठा, अन्ध अन्धेर दिता बणाईआ। जीव जंत साध सन्त पढ़न लगाया अक्खरां वाला पोथा, निरअक्खर भेव ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कलयुग कहे मेरा चार कुण्ट वेखो कलेश, कलमा हक ना कोए जणाईआ। जो हुक्म दे के गया दस दस्मेश, दहि दिशा गई भुलाईआ। धुर दा सुणे ना कोए संदेश, पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। निज नेत्र निरगुण निरवैर निरँकार कोई ना सके वेख, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत लभ्भण थाउँ थाँईंआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित बदलणहारा वेस, वेसाधारी आपणा रूप वखाईआ। जिस दा कलम शाही तों बाहर लिखण वाला लेख, काग़ज़ां उत्ते वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्तिम खेल देणा खेड, जगत खलारी हो के फेरा पाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बरां सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा भेज, भजन बन्दगी नाम कलमा उल्मा इलम विच करे पढ़ाईआ। सो पुरख बिधाता सुणावे गाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणी कार कमाईआ। कलयुग कहे मैं होण ना देवां किसे दा कल्याण, कलमे वाले देवां भुलाईआ। अन्तर रहिण ना देवां कोई ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे रहे कुरलाईआ। सति धर्म दा मेट के जगत निशान, कूड़ कुड़यारा दयां झुलाईआ। मेला होण ना देवां मन वासना विच श्री भगवान, तृष्ना विच रखां जगत लोकाईआ। करां खेल ख़लक विच महान, महबूब दा हुक्म मन्न के आपणी कार कमाईआ। कोटां विच्चों हरिजन भगत सुहेले थोड़े चतुर सुजान, जो बिना विद्या बुध बिबेक रहे कराईआ। तिन्हां काया मन्दिर अंदर दीआ बाती कमलापाती जगाए आप महान, शब्द नाद बोध अगाध अकथ कथ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग कहे मैनूं कैहिंदे कूड़ कुड़यार, काया कपड़ सब दा दिता
बदलाईआ। लहिणा देणा मुका के गुरू अवतार, पैगम्बरां धुर दा हुक्म दिता सुणाईआ। सचखण्ड दवारे जा के सारे इक्ट्ठे करो निमस्कार, दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी सिफ्तां विच गाउँदे गए वारो वार, वारता अक्खरां वाली बणाईआ। सो निरगुण जोत बिन वरन गोत कल कल्की लै अवतार, कलमयां तों बाहर इज़हार आपणा रिहा जणाईआ। जिस दी रसना जिह्वा बत्ती दन्द वाली नहीं कोई गुफ़तार, गुफ़त शनीद आपणा हुक्म सुणाईआ। सो साहिब सुहेला इक अकेला जन भगतां देवे आप दीदार, दयावान हो के परदा अंदरों दए उठाईआ। गृह मन्दिर घर मेला मिले मीत मुरार, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन तेल बाती दीपक दीआ होए उज्यार, दिवस रैण अठ्ठे पहर करे रुशनाईआ। धुन आत्मक सुणाए अगम्मी आवाज, बिन सरवण जस धुर दा आप दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले सुरती शब्द उठाए आण, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। काया माटी साची हाटी अंदर आत्म परमात्म मिले श्री भगवान, भावना जन भगतां पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा धुर दा दान, नाम अमोलक काया गोलक वस्त अगम्मी झोली पाईआ।